Strażniczka wspomnień

Ile można czytać książkę o wojnie? I czy tematyka wojny to coś, przez co przebrnęłam w jeden wieczór? Niestety czytałam ją stosunkowo długo, bardzo uważnie, z odstępami i chwilowym oddechem. Dlaczego? Czytajcie dalej…

„Strażniczka wspomnień” to książka co najważniejsze- oparta na prawdziwych zdarzeniach z rodziny samej autorki. Nie znajdziecie w niej zbędnych wątków, dialogów czy postaci. Wszystkie wydarzenia, które zostały opisane w książce to niestety nie fikcja a najczarniejsza prawda. Książka podzielona jest rozdział po rozdziale na dwa światy. Rok 1929, kiedy dorastająca Katia- mieszkająca z najbliższymi na Ukrainie zostaje w centrum ognia terroru i wojny stalinowskiej władzy. Druga część to historia Cassie, która w wypadku samochodowym straciła męża a jej córka cudem uszła z życiem. To ona poznaje sekrety swojej babci, która do tej pory nikomu nie mówiła, że jako jedna z nielicznych w tamtych czasach przetrwała. W niesamowity sposób splatają się losy Katii oraz Cassie, bowiem wojna jest w stanie zabrać człowiekowi wszystko, ale nie odbierze mu nigdy ostatniego promyka nadziei.

Teraz chyba rozumiecie, dlaczego tak ciężko się czytało tą historię. Największym paradoksem tego wszystkiego było to, że kiedy ja czytałam o tym, jak ludzie umierają głodu w mękach, dzień za dniem zmieniając się w szkielet owleczony skórą, mogłam spokojnie jeść kolację, i pić herbatę. Myślę, że najbardziej przytłoczyły mnie w książce momenty, kiedy ofiarami stawały się dzieci, ich ciała walały się po rowach i nikt nie zwracał na to uwagi. Każdy zajęty był tym, żeby przetrwać do jutra i nie umrzeć z głodu. W brutalny ale prawdziwy sposób autorka przedstawiła historię swojej prababki, którą przy życiu a raczej wytrwaniu trzymała tylko jedna osoba.

Niesamowicie ciężka książka, ale przepleciona z wątkami Cassie, która dawała nadzieję i siłę.

Jestem w pełni podziwu dla autorki, ponieważ jest to jej debiut, a książka jest genialna i powinien ją przeczytać każdy.

W boleśnie obrazowy sposób przybliżająca ludzkie cierpienie, pięknie portretująca zawiłe meandry nieobliczalnych uczuć, z wrażliwością relacjonująca wydarzenia, które pozostawiły na kartach historii niezapomniany ślad.

„Strażniczka wspomnień” to nasączona dojmującymi traumami oraz wciąż niezabliźnionymi ranami odczuwalnej winy powieść, która oscyluje wokół straty i kroczącej z nią w nierozerwalnym uścisku żałoby. To historia, która świadomością nakreślenia jej na fundamencie zaistniałych w rzeczywistości realnych wspomnień, mimowolnie wznieca toczące się po policzku łzy, łamie serce, wręcz fizycznie doskwiera – kompozycja utkana z autentycznych wzmianek niezwykle intensyfikuje doznania, szczelnie wypełniając wszystkie zmysły ludzkimi tragediami. Z zauważalną czułością i szacunkiem, autorka splata wymowny smutek, który gęsto spowija strony książki, z iskrami niegasnącej nadziei, tym samym łagodzi niełatwe do oswojenia literackie eksperiencje – słodycz przenika smak goryczy, niosąc otuchę i wizję możliwego do zakosztowania szczęścia. Niewyobrażalna odwaga w imię nieujarzmionej miłości, z brawurą tłumiąca permanentny strach, jarzmo uciśnień implikujących niewyobrażalny głód, obarczona smutkiem teraźniejszość – kalejdoskop korelujących ze sobą fabularnych nici tka sukno rodzinnych tajemnic, skrywanych przez kilkadziesiąt lat na samym dnie duszy. To wstrząsające świadectwo okrucieństwa, do jakiego jest zdolny tylko człowiek, i tęsknoty, która nie mija, ale pozwala żyć od nowa, osnute na dwutorowej czasowo narracji, wirującej wokół lat trzydziestych XX wieku w Ukrainie i 2004 roku w Stanach Zjednoczonych, pełnej dosłownie oddanych scenerii, które duszą czytelnika niemym szlochem bezsilności. Melancholijna otulina, okalająca obie perspektywy, ukazuje swoistą walkę o własne życie w momencie, gdy traci się wszystko to, co najcenniejsze, a do bram serca wkradają się niepewność, a za nią obojętność. „Strażniczka wspomnień” nie zachwyca wybitnym warsztatem pisarskim, niewątpliwie w obliczu lawiny sugestywnie narastających, jaskrawych emocji, staje się to zwyczajnie nieistotne, wręcz niedostrzegalne. Niesiona nurtem intrygującego pamiętnika staruszki historia, tatuując pod powiekami przekrój idyllicznego spokoju, bestialsko rozproszonego przez roszczeniową władzę, krystalizuje w wyobraźni czytelnika głębokie refleksje, rodzi moralne dylematy i niekomfortowe pytania, bezsprzecznie finalnie zatrważając. Mrok to nieodłączny towarzysz lektury, niczym całun zakrywający bezpieczną prozę dnia, w pewnym momencie będącą już tylko odległym majakiem pamięci, jednak intencjonalnie przeplata go fragmentaryczne światło każdego kolejnego dnia, który udało się przetrwać, co doskonale odzwierciedla cytat z książki – „przebrnij przez dzisiaj i miej w sercu nadzieję, że jutro będzie lepiej”. Niezaprzeczalnie ciężko wymazać z myśli, nakreślone na stronach tego tytułu, przejmujące zjawiska, które cieniem położyły się realnie na życiu wielu osób. Trudno doświadcza się starcia resztek człowieczeństwa z biorącymi górę instynktami. Jednak nadal obcowanie z najciemniejszymi chwilami w dziejach ludzkości jest potrzebne. By mając na uwadze przeszłość, budować przyszłość bez powielania błędów, co niestety, wciąż nie do końca się udaje…

Katia ledwie wkraczała w dorosłość wychowywana na ukraińskiej wsi przez kochających rodziców, z siostrą u boku, gdy wkroczyli funkcjonariusze Stalina by zabrać plony, zniszczyć kułaków i zmusić wszystkich do zakładania kołchozów. To doprowadziło do klęski głodu, tysiące ludzi umierało z wyczerpania lub od kul żołnierzy Stalina. Życie ludzkie nic nie znaczyło. Ci, którzy cudem przetrwali, nigdy nie zapomnieli tych lat, nawet jeśli żyli w dobrobycie na innym kontynencie. Katia nigdy nie opowiadała o swojej młodości, dopiero jako staruszka przekazała wnuczce swój pamiętnik, aby pamięć o Wielkim Głodzie nie zaginęła.

Warto przeczytać, bo to historia naszych sąsiadów. Historia trudna, ciężka do przyjęcia, poruszająca serca i umysły.

Erin Litteken

"Strażniczka wspomnień "

Mamy rok 1929 Katia ma 16 lat i jest piękną młodą dziewczyną , która żyje w pełnej miłości rodzinie .

Przeżywa swoją pierwszą wielką miłość , pracuje na roli i to wszystko sprawia iż dziewczyna wiedzie zwykłe ale dobre życie .

Wszystko zmienia się w momencie, gdy do wioski sprowadzają się działacze stalinowskiej tajnej policji .

To rozpoczyna jeden z najgorszych okresów w życiu ludzkości - Wielki Głód .

W 2004 roku trzydziestoletnia Cassie wychowuje sama córkę .

Jej życie zamieniło się w koszmar po śmierci męża .

Kobieta rozsypała się całkowicie i nie może się pozbierać .

Jej mama proponuje by Cassie wraz z córką wróciły w rodzinne strony i wprowadziły się do babci kobiety .

Babcia Cassie jest już na skraju życia i nie radzi sobie z niosącym przez całe życie ciężarem wspomnień .

Cassie próbuje dowiedzieć się co tak dręczy babcie i odkrywa historię swoich przodków.

Czy pomoże to młodej kobiecie otworzyć się i wrócić do życia ?

__________________

"Strażniczka wspomnień" to jedna z najbardziej wzruszających historii jakie czytałam .

Poruszyła mnie do łez w kilku momentach.

Katia młoda dziewczyna zmagała się z klęską ludzi wokół niej i sama ledwo przeżyła tę tragiczną drogę jaką przebyła .

Śmierć zbierała swoje żniwo na jej oczach , zabierała najbliższych jej sercu .

Życie po kolei odrywało jej kawałki serca , ale jakaś niezwykła siła kazała jej przeżyć , robić wszystko by przetrwać .

Katia w tych okrutnych czasach zdołała jednak tak silnie kochać by pomóc ocalić kilka istnień i być kochaną.

Mimo żałoby i przeciwności losu Katia przeżyła wiele lat otoczona miłością , lecz na dnie serca ciągle czuła , że zdradziła siostrę i ukochanego .

Tu pojawia się wątek łączący ją silnie z Cassie.

Jest to historia oparta na prawdziwych wydarzeniach i rodzinnej historii .

Nie zostaje mi nic do dodania oprócz polecenia Wam tej książki 🌻

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

🏵 "Strażniczka wspomnień" autorstwa Erin Litteken to wzruszająca historia oparta na prawdziwych wydarzeniach.

🏵Ukraina 1929 rok

Stalinowska policja wkracza do wioski, w której mieszka szesnastoletnia Katia i sieje spustoszenie, a wkrótce sąsiedzi zaczynają znikać w niejasnych okolicznościach. Rozpoczyna się ciężki i przerażający okres wielkiego głodu.

Illinois 2004 rok

Cassie jest wnuczką Katii, i z powodu pogarszającego się stanu zdrowia babci postanawia wraz z córką się do niej wprowadzić. Tak odkrywa pamiętniki babki, i w ten sposób poznaje tragiczne losy swoich przodków.

Co takiego skrywa pamiętnik?

Czy poznanie prawdy będzie miało wpływ na dalsze życie Cassie?

🏵 Autorka do napisania tej książki zrobiła duże rozeznanie na podstawie rozmów z rodziną oraz przeglądając archiwum. Jest ona wnuczką kobiety, która uciekła z Ukrainy w czasie drugiej wojny światowej, dlatego ta książka jest dla niej niezwykle ważna.

Historia w tej powieści toczy się dwutorowo i to bardzo mi się podobało. Poznajemy losy Katii w 1929 roku, oraz współcześnie gdzie razem z wnuczką mieszka w Ameryce.

Książka jest naprawdę poruszająca, i dowiedziałam się z niej wielu rzeczy, o których nie miałam pojęcia. Ukazuje ciepienie ludzi i głód, który przyczynił się do śmierci tak wielu ludzi. Czytając ją, aż trudno sobie wyobrazić, co ci ludzie musieli przejść, a jednak zachowali człowieczeństwo.

Ja jestem zachwycona tą historią, pomimo tego, iż nie jest to lekka lektura, i spędziłam przy niej niezapomniane chwile.

Jeśli lubicie powieści na podstawie prawdziwych wydarzeń, pełne bólu i cierpienia, ale również odwagi i męstwa to zachęcam was do sięgnięcia po tą książkę.

Bardzo poruszająca historia, która wyciska łzy i łamie serca. Czytając "Strażniczkę wspomnień" byłam pod ogromnym wrażeniem i przerażeniem. Nie mogłam uwierzyć w to, do jakich czynów jest zdolny człowiek w ekstremalnych warunkach. Mamy tutaj obraz pogromu Ukrainy przez Stalina oraz Wielki Głód — jeden z najtragiczniejszych okresów w historii. Możecie być świadkami tego tragicznego czasu. Nigdy nie powinno do tego dojść. Dlaczego niewinna ludność musiała tak cierpieć? Wydaje mi się, że w aktualnym świecie ta historia się powtarza. Wtedy był Stalin, teraz jest Putin. Żołnierze Stalina i inni jego zwolennicy robili dokładnie, to samo co aktualnie robią miłośnicy Putina. Poczytajcie, jak to wtedy wyglądało. Autorka Erin Litteken w idealny sposób to przedstawiła. Zachęcam was do poznania jej bohaterek. Pierwszą z nich jest dziewięćdziesięcioletnia matka, babcia i prababcia Katia. Obecnie mieszka Illinois. Podupada na zdrowiu. Nigdy nie mówiła o swojej przeszłości. Nie chciała wspominać tego, co ją spotkało, a szkoda. Jej córka ani wnuczka nic o niej nie wiedziały. Swoje wspomnienia zapisywała w zeszycie, który dostała od swojego ukochanego męża. Oczywiście nikt o nim nie wiedział. Dlaczego prababcia w nocy wychodzi do ogródka i zakopuje tam jedzenie? Tego dowiecie się za sprawą drugiej bohaterki. Jest nią młoda wdowa Cassie. Dziewczyna w tragicznym wypadku straciła męża. Nie może się z tym pogodzić. Jej mała córeczka przeżyła ten wypadek, ale przestała mówić. Czy jeszcze kiedyś przemówi? W pogodzeniu się ze swoim losem ma jej pomóc babcia. Czy nasza bohaterka odzyska chęci do życia? Czy wspólne mieszkanie z babcią pomoże obu kobietom? Czy Cassie pozna prawdę o wczesnym życiu swojej babci?

Nie mogłam patrzeć na umierających z głodu ludzi. Jak mogło do tego dojść? Cała historia, którą możecie przeczytać w książce "Strażniczka wspomnień" oparta jest na prawdziwych wydarzeniach. Po przeczytaniu tej powieści nasuwają się pytania: Co tak naprawdę wiemy o życiu swoich dziadków? Czy znamy ich całą przeszłość? Czy coś przed nami ukrywają jak jedna z głównych bohaterek tej książki?

Erin Litteken stworzyła genialne dzieło, pokazujące jak ważna jest miłość, odwaga oraz jak cenne jest życie. Czy pieniądze i wielkie majątki miały znaczenie w czasie Wielkiego Głodu? Czy wtedy życie było cenniejsze od garści zboża? Niestety w tamtych czasach bardziej liczyło się marne zboże niż ludzkie życie.

Książkę "Strażniczka wspomnień" przeczytałam w ciągu jednego dnia. Nie mogłam oderwać się od czytania. Czytałam ją z zapartym tchem. Byłam bardzo ciekawa poznania całej bolesnej historii głównej bohaterki. Bardzo dobra fabuła. Całkiem dobra akcja. Cudowne bohaterki. To wszystko sprawia, że tę powieść trzeba przeczytać.

Powieść "Strażniczka wspomnień" będzie idealna dla wszystkich miłośników książek historycznych i obyczajowych. Nie zawiedziecie się, czytając tę książkę.

Z całego serca polecam, mommy_and_books.

O Hołodomorze, Wielkim Głodzie na lekcjach historii w szkole tylko się wspomina. Krótka informacja, że w czasie kolektywizacji zginęło wg. różnych szacunków od 3 do nawet 12 milionów ludzi, głównie w Ukraińskiej Socjalistycznej Republice Radzieckiej. Aktualne badania naukowe podają, że zginęło 4,8 mln ludzi, na skutek głodu, deportacji czy wykonywanych na masową skalę kar śmierci.

To właśnie wydarzenia z lat 1929-1933, po części oparte na historii jej ukraińskiej prababci, są kanwą debiutanckiej powieść Erin Litteken.

We wrześniu 1929r. Katia i jej starsza siostra Alina są nastolatkami u progu dorosłości. Córki dość zamożnych gospodarzy z ufnością patrzą w przyszłość. Wszystko zmienia się w styczniu 1930r, wraz z przybyciem do wioski towarzysza Iwanowa „komisarza z ramienia partii komunistycznej”, który przybył przedstawić „wszystkie świetlane plany, jakie z myślą o was opracował towarzysz Stalin”. Takim wspaniałym planem dla rolników było „rozkułaczenie” i kolektywizacja, dzięki której „gospodarstwa rozkwitną jak nigdy przedtem”. Opór przed kolektywizacją zaczyna być brutalnie tłumiony przez komunistów, całe rodziny są deportowane i słuch po nich ginie. Ludzie Stalina odbierają wieśniakom praktycznie całe dobytki, zmuszając do przystąpienia do kołchozu. W takich warunkach Katia wychodzi za mąż za swoje wieloletniego przyjaciele Pawła, z jej siostra za brata Pawła Mykołę, zwanego Kolą. Wraz z postępem kolektywizacji rośnie ruch oporu. Przed odejściem do partyzantki Paweł obdarza Katię zeszytem, w którym będzie mogła zapisywać wszystko to czego była świadkiem, aby pamięć o tych wydarzeniach nigdy nie zaginęła.

Illinois, 2004. Boby jest staruszką u schyłku życia. Za namową jej córki Anny, owdowiała wnuczka Boby, Cassie wraz z córką Birdie przeprowadzają się do Boby, aby zająć się staruszką. Cassie odkrywa zapisane cyrylicą karteczki, a niedługo potem poukrywane po całym domu jedzenie. Cassie od zawsze chciała poznać historię swojej babci, jednak ta konsekwentnie odmawiała, twierdząc, że „teraz trzeba mieć przyszłość na uwadze”. Boby czując zbliżającą się śmierć, obdarza wnuczkę swoim pamiętnikiem. Aby móc przeczytać napisany po ukraińsku dziennik, Cassie prosi o pomoc mieszkającego po sąsiedzku Nicka, który na prośbę swojej babci otrzymał wykształcenie w ukraińskiej szkole. Wraz z tłumaczeniem pamiętnika Boby, Cassie zaczyna coraz lepiej rozumieć swoją babcię.

„Strażniczka wspomnień” to przejmująca lektura opowiadająca o wydarzeniach, które nie miały prawa nigdy się wydarzyć. Ukraina, spichlerz Europy, a od wielu lat także i świata, mająca jedne z najbardziej żyznych ziem doświadczyła olbrzymiego, sztucznie wywołanego głodu. Ludzie umierali w domach i na ulicy. Za ciężką pracę otrzymywali kromkę chleba. Zbierane płody rolne nierzadko gniły w oczekiwaniu na transport, podczas gdy ludzie, którzy je zbierali, przymierali głodem. Stalin był bezwzględny. Ukraina ma się poddać jego woli.

Historia czterech pokoleń kobiet, w tym trzech urodzonych na amerykańskiej ziemi, kraju możliwości i dobrobytu, mocno kontrastuje z historią seniorki rodu, walczącej o każdy dzień. Kobiety, która straciła najbliższych, czy to bezpośrednio z rąk komunistów, czy pośrednio na skutek niedoborów żywności. Kobiety silnej, niepoddającej się, kobiety, która zrobiła wszystko, aby przeżyć i ochronić powierzone jej dziecko.

„Strażniczka wspomnień” to opowieść o głodzie, walce o przetrwanie, ale i o sile charakteru, człowieczeństwie i nadziei na lepsze jutro. Powieść nie łatwa, wyciskająca łzy z oczu. Powieść, która mam nadzieję, doczeka się kontynuacji w postaci opowieści o ucieczce Boby do USA.

Ja na zakończenie zostawię was z jeszcze jednym cytatem z powieści: „Kierowanie uwagi na przyszłość nie oznacza, że trzeba odciąć się od przeszłości. Można mieć jedno i drugie.” A o tej przeszłości, o ofiarach Hołodomoru, nigdy nie wolno nam zapomnieć.

Jeśli lubicie powieści historyczne, jeśli lubicie wzruszać się w czasie lektury, to „Strażniczka wspomnień” powinna znaleźć się na waszej liście lektur.

Mówi Wam coś Hołodomor? To Wielki Głód, który w 1929 roku dotknął Ukrainę. Nie była to jakaś klęska urodzaju, plaga, to spowodowały rządy Stalina. Na Ukrainę wkroczyła stalinowska policja i odbierała ludziom jedzenie, plony z gospodarstwa, trzodę chlewną. Na ulicach leżeli ludzie, dzieci, którzy umarli z głodu.

W tych czasach żyła szesnastoletnia Katia, ale w czasach współczesnych mieszka w Ameryce i nie chce opowiadać o swojej przeszłości. Wnuczka Cassie, która niedawno owdowiała znajduje jej pamiętnik, niestety pisany po ukraińsku. Z pomocą dobrego przyjaciela, próbuje odtworzyć życie babci, sprzed przyjazdu do Ameryki.

Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach, łapie za serce, wyciska łzy. Książka wyjątkowa ale bolesna, autorka opowiada historię swojej prababki, tym bardziej podziwiam, że potrafiła te trudne wspomnienia przelać na papier. Zmusza do refleksji, zastanowienia się, czy świat, a szczególnie wschód, nie podąża w tym samym kierunku. Takie wspomnienia powinny zmuszać do myślenia i pokazania do czego doprowadza wojna.

Cała historia toczy się dwutorowo, na Ukrainie od 1929 roku i w czasach współczesnych w Ameryce. Dzięki czemu możemy doskonale poznać uczucia Katii, jej ból aż wydziera się z kart książki. Dla mnie bardzo bolesna historia, ale nie potrafiłam jej odłożyć. Trafia do mojej topki książek tego roku

Polecam a za współpracę i egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Muza.

Coraz więcej pojawia się wspomnień, historii z naszej wschodniej strony. Przez lata ukrywane przez „dobrych wujków z wielkiego kraju”.

Wielki Głód – HOŁODOMOR

„Wystarczy, że przebrniesz przez dzisiaj. Jutro będzie lepiej”.

Tragedia i okrucieństwo. Pozornie wolni, zniewoleni wizją chorego sadystycznego tyrana - ojca narodu, kłamcy, manipulatora i mordercy.

Fabuła poprowadzona jest w dwóch ścieżkach czasu, współcześnie i na początku XX wieku. Wspomnienia z pamiętnika Bobby, przygwoździły mnie, poraniły i okutały bólem. Przeżycia jej wnuczki także do przyjemnych nie należały, jednak bardziej wciągnęła mnie historia Katii i jej rodziny w dalekiej Ukrainie, niż Cassie w spokojnym amerykańskim stanie.

Trudno mi zebrać właściwe słowa, wszystkie wydają się mało ważne, umniejszające tamten okrutny czas. Łzy popłynęły mi z oczu. Trudna tematycznie książka, wymagająca. Narusza mocno naszą wrażliwość i poszanowanie drugiego człowieka. Książka niesie ze sobą przesłanie, wiarę w lepsze jutro, w marzenia, w miłość. Pozwala uwierzyć, że człowieczeństwo ma sens, a przetrwanie nie musi być wynikiem krzywdzenia innych.

Ważny jest każdy szczegół, każda myśl czy wydarzenie, o którym pisze Autorka.

Książkę polecam, wręcz uważam, że należy przeczytać, by wiedzieć, ale proszę pamiętać to bolesna proza.

[Adres usunięty] #ebook

STRAŻNICZKA WSPOMNIEŃ to powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach jakim był Hołodomor, Wielki Głód na Ukrainie w latach 1932-1933. Ale to też emocjonalna powieść i zarazem debiut, który poruszy wasze serca oraz da nadzieję na lepsze jutro.

Pani Erin chapeau bas - kłaniam się nisko! 👏

Ależ to była powieść! Wstrząsająca, wzruszająca, nie dająca się odłożyć historia, która wzbudziła u mnie pełną gamę emocji. Autorka mnie po prostu oczarowała i zahipnotyzowała słowem. Tej książki się nie czyta, przez nią się dosłownie płynie, całkowicie zapominając o otaczającym nas świecie.

Fabuła oparta na dwóch wymiarach czasowych, Illinois rok 2004 oraz w latach trwania Wielkiego Głodu na Ukrainie, pozwala na poznanie dwóch historii, obydwóch trudnych na swój sposób historii z nutką nadzieji. Autorka wywołała u mnie skrajne uczucia, od radości po smutek i wzruszenie, a to wszystko potęgowała świadomość, że trochę oparta ją na wspomnieniach własnej babci ukraińskiego pochodzenia. Dlatego momentami ze łzami w oczach czytałam o losach Katii i jej rodziny w czasie Hołodomoru, nie pojmując jak człowiek człowiekowi może zgotować piekło na ziemi. Natomiast współczesne losy Cassie też wzbudzały u mnie wielkie emocje, bowiem autorka poruszyła ważny temat żałoby. Przez cały czas dopingowałam Cassie, aby otworzyła się na świat i poznała historię swojej babci Bobby, która mogła jej w tym pomóc.

Do wspomnień wracamy gdy czujemy się szczęśliwi i kiedy wiatr wieje nam w oczy. Bywają dobre i złe, czasem wywołują uśmiech na twarzy, ale są także źródłem łez. Dają siłę, stanowią przestrogę, lecz i kierunkowskaz. Niekiedy na ich straży stoi ktoś, kto zna ich moc i jednocześnie boi się jej, bo niektóre z nich niosą z sobą ból, przed jakim pragną uchronić innych.

Każdy dzień przypomina Cassie o dniu gdy straciła prawie wszystko co było dla niej najważniejsze. Teraźniejszość to dla niej niekończące się wspomnienia o tym, co straciła bezpowrotnie. Każdy dzień jest podobny do poprzedniego, wciąż powracają wspomnienia, przypominające szczęście, odebrana bezpowrotnie. Opieka nad babcią zmusza kobietę do złamania raniącej ją rutyny. Rany nie goją się, bo tego oczekują inni, niektórych nie leczy czas, a o pewnych nie wie nikt. Przypadkowo odkryty przez Cassie pamiętnik zaczyna rzucać całkiem inne światło na to kim jest jedna z jej najbliższych krewnych. Starsza pani zawsze wydawał się otwartą księgą, pełną ciepła i dobroci, dzielącą się miłością i dzięki niej kwitnącą od lat. Jednak jak okazuje się za tym jasnym portretem kryje się jeszcze jedna osoba i skrywana historia. Kilkunastoletnia Katia z ufnością patrzy na przyszłe swoje lata, jest szczęśliwa i widzi wokoło siebie podobnych sobie ludzi. Nie przypuszcza nawet jak w krótkim czasie zmieni się świat wokoło niej. Prawie z dnia na dzień spokojna egzystencja kończy się, zastępuje ją strach przed wydarzeniami, jakie dzień w dzień niszczą każdego. Nawet pukanie do drzwi może okazać się śmiertelnym zagrożeniem, spokojna okolica zmienia się nie do poznania. Wielki głód, te dwa słowa pozna aż za dobrze ona i miliony. To, co zdawało się być dalekie i mało realne stało się aż nadto rzeczywiste. Jak wpłynie to na Katię i jaki ma to związek z Cassie. Dzieli je czas, miejsce, doświadczenia … Czy dziewczyna zwyciężyła w tej nierównej walce, gdzie była skazane na porażkę? Co dostrzega młoda Amerykanka w słowach zapisanych kilkadziesiąt lat temu?

Młodość w czasach zagłady, utracone młodzieńcze marzenia, walka o najbliższych i wspomnienia, słodko-gorzkie, które wcale nie bledną z upływem lat. „Strażniczka wspomnień, to książka poruszająca w niezwykle trudny temat od strony bardzo osobistej. Tragedię, jaka dotknęła miliony, Erin Litteken przedstawia z punktu widzenia małej społeczności i przede wszystkim jednostki – bohaterki, młodej dziewczyny, stojącej u progu dorosłości, ciekawej nadchodzącej przyszłości i niespodziewającej się tego, co nadchodzi. Jednocześnie to saga rodzinna, trzypokoleniowa, rozgrywająca się w latach trzydziestych dwudziestego wieku i w pierwszej dekadzie kolejnego stulecia. Z jednej strony przed czytelnikami zostaje odsłonięty świat, jaki prawie został zmieciony z kart historii, z drugiej całkowity jego kontrast, ale w dużej mierze powstały na gruzach fundamentów tego, co wydarzyło się. „Strażniczka wspomnień” jest po części również zapisem poszukiwania odpowiedzi kim są nasi bliscy oraz siły wsparcia dawanego przez rodzinę, nie wielkimi słowami, ale małymi gestami, czasem bez słów, bywa, że i szorstkiego, lecz przychodzącego w właściwym czasie. „Strażniczka wspomnień” została oparta na faktach historycznych, ale też na rodzinnych przekazach, wpleciono je pomiędzy współczesną opowieść o stracie ukochanej osoby oraz próbie odbudowy codzienności, jaka wydaje się nieprawdopodobnie trudna i niemożliwa do realizacji. Ellen Litteken w żaden sposób nie umniejsza lub nie wywyższa jednego dramatu nad drugim. Oba dla kobiet, które ich doświadczyły są równie ważne, lecz są one nową, życiową, lekcją, pokazującą jak dużo i długo człowiek jest w stanie walczyć gdy ma dla kogo i nie traci wiary.

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Muza

„Przebrnij przez dzisiaj i miej w sercu nadzieję, że jutro będzie lepiej”.

„Strażniczka wspomnień” to poruszająca i po części sentymentalna podróż do przeszłości. Jest to powieść o człowieczeństwie, odwadze i miłości, która pomimo, że zrodziła w ciężkich czasach, była możliwa.

Akcja książki dzieje się dwutorowo. Jedna część to czasy współczesne a druga do lata 30 ubiegłego wieku.

Poznajemy Cassie, samotną matkę. Jej mąż niedawno zginął w wypadku samochodowym. Kobieta załamała się po śmierci ukochanego. Nie miała sił nawet zajmować się Birdie. Anna to matka Cassie, która chce by jej córka i wnuczka zamieszkały u Bobby- babci, która ma już 92 lata. Starsza kobieta potrzebuje pomocy i opieki. Anna pomyślała, że zarówno jej matce jak i córce wspólne przebywanie wyjdzie na dobre.

Bobby a właściwie Katie, pochodziła z Ukrainy i nigdy nie chciała rozmawiać o swojej przeszłości. Mawiała, że przeszłości już nie ma i należy patrzeć przed siebie. Pewnego dnia Cassy odkrywa pamiętnik pisany przez jej babcie. Pierwsze wpisy pochodzą z czasów, gdy Bobby była jeszcze młodą dziewczyną. Kobieta krok po kroku poznaje bolesne losy swojej rodziny. Dowiaduje się o pierwszej miłości babci, o przerwanej sielance przez wkroczenie Sowietów, o zniknięciu w tajemniczych okolicznościach sąsiadów.

Czy Cassie pogodzi się ze śmiercią męża i będzie umiała znowu pokochać? Czy Katie przed śmiercią zdąży jeszcze uporać się z poczuciem winy prześladującym ją przez całe życie? Czy odnajdą się inne osoby z rodziny babci? Przekonajcie się sami.

Książka oparta jest na prawdziwych wydarzeniach i rodzinnej historii co sprawia, że czyta się nie tylko szybko, ale z dużym zainteresowaniem. Świadomość tego, że opisane zdarzenia i postacie kiedyś żyły sprawia, że jestem bardziej niż zwykle ciekawa zakończenia. Powieść jest sentymentalną, ale bolesną podróżą do lat młodości Bobby. Poznajemy zupełni inny świat jaki mamy dzisiaj i pierwszą miłość Katie. Historia ta dostarcza wielu emocji. Pojawia się wzruszenie, czasami uśmiech na twarzy, ale przede wszystkim smutek, że po raz kolejny wojna odebrała ludziom ich własny świat. Można powiedzieć, że z dnia na dzień zostali z niego wyrwani i musieli dostosować się do nowych warunków pełnych strachu. Książka niesie jednak też nadzieję na to, że jutro będzie lepszy dzień. Książka nie tylko wywołuje wiele emocji, ale również skłania do refleksji, a historia w niej opisana zostaje w głowie na dłużej.

"Trzeba mieć przyszłość na uwadze".

Są książki, które na pewnym etapie naszego życia, czy przez wzgląd na aktualne okoliczności przemawiają do nas silniej, poruszają głębiej.

Tak jest z debiutancką powieścią Erin Litteken „Strażniczka wspomnień” opierającej się na prawdziwych wydarzeniach i rodzinnej historii autorki. Jej akcja rozgrywa się w okrutnych czasach Wielkiego Głodu, który Ukraińcom z premedytacją zgotował Stalin, likwidując tym barbarzyńskim sposobem kilka milionów niewinnych istnień.

Są tematy, tak bolesne, że ci, którzy przetrwali nie chcą do nich wracać przez całe swoje życie. Mimo że mieszkająca w Illinois dziewięćdziesięciodwuletnia Bobby skrywa przed rodziną swą traumatyczną przeszłość, to duchy tragicznych czasów wypełnionych śmiercią, bólem i brakiem nadziei zaczynają do niej powracać. Z początkami choroby Alzheimera wraca do niej tamten strach, wyrzuty sumienia i głód nakazujący jej ukrywać jedzenie w przeróżnych skrytkach. W opiekującej się nią wnuczce Cassie działania babci budzą niepokój i niezrozumienie i dopiero jej pamiętnik ujawnia ogrom zła, bestialstwa, ale i siłę kobiety, która przetrwała.

Stopniowo odkrywa historię młodej, zakochanej dziewczyny, której życie zostało przekreślone, która przetrwała potworności nie do opisania, która doświadczyła zbyt wiele, by się podnieść. A jednak przetrwała i odnalazła szczęście.

Czy niedawno owdowiała Cassie odnajdzie w historii swojej babki drogowskaz również dla siebie? Czy podobnie jak Bobby będzie umiała zostawić przeszłość za sobą i ponownie z nadzieją spojrzeć w przyszłość?

Historia lat trzydziestych ubiegłego wieku przeplata się z aktualnym życiem bohaterki i jej rodziny. I choć oczywiście ta pierwsza jest zdecydowanie bardziej poruszająca, to ta druga jest dowodem na ogrom kobiecej siły oraz sprawczą i wręcz nie do przecenienia moc miłości.

Kończąc dodam tylko, że doceniam, że Wydawnictwo Muza nie przetłumaczyło wprost tytułu oryginału, który brzmi „The Memory Keeper of Kyiv” i nie zagrało kartą aktualnej trudnej sytuacji Ukrainy przy promocji książki. Bo też absolutnie nie musiało tego robić, tak poruszająca historia z pewnością sama znajdzie drogę do wielu serc.

Trudna, emocjonalna i pozostająca w pamięci na długo, ale także, a może przede wszystkim, poszerzająca horyzonty. Będąca zalążkiem do tego, by poznać zatrważające fakty na temat dramatycznych wydarzeń jakie rozegrały się na terenach Ukrainy w latach 1932-1933. Pozycja, która uwiera czytelnika i rani, pozostawiając zadrę w jego sercu. Wartościowa, poruszająca i nade wszystko niezwykle aktualna, bowiem, jak nas życie uczy, HISTORIA NIESTETY LUBI SIĘ POWTARZAĆ…

Tak najbardziej ogólnikowo wyraziłabym swoje odczucia i refleksje po przeczytaniu „Strażniczki wspomnień”. Opowieści, która z jednej strony przenosi nas w czasie do nieludzkich wydarzeń i stalinowskich represji, w wyniku których życie straciły miliony, by następnie zabrać nas do roku 2004 i ukazać obraz kobiety, która zmaga się z traumą po śmierci męża i próbuje odkryć przeszłość swoich przodków. A to wszystko podane na dwóch płaszczyznach czasowych, które się wzajemnie przeplatają tworząc spójną, uświadamiającą i mądrą historię.

„Strażniczka wspomnień” to bolesna opowieść o miłości, stracie, odwadze, nadziei i człowieczeństwie. To emocjonująca podróż w czasie pełna trudnych wyborów i moralnych dylematów. W końcu to także jedna z tych historii, która skłania do refleksji i ukazuje, że nie wszystko w życiu jest czarne bądź białe, nie wszystkie podejmowane przez nas decyzje w pełni pozostają w zgodzie z nami i definiują nas jako dobrych bądź złych ludzi. Nakreślony przez autorkę obraz rozdartej wewnętrznie kobiety, która zmaga się z wyrzutami sumienia i bagażem trudnych doświadczeń dobitnie uświadamia nam ten fakt.

Niebywale przygnębiająca tematyka podana w subtelny, ale także uświadamiający i pouczający sposób. Pozostaje mi tylko Wam ten tytuł polecić. Cyferkowo 8/10.

„Przebrnij przez dzisiaj i miej w sercu nadzieję, że jutro będzie lepiej.”

Jest rok 1929, Katia jest pełną radości i energii młodą dziewczyną. Razem z rodzicami i siostrą wiodą spokojne, wypełnione pracą na roli życie. Dziewczyna kocha się ze wzajemnością w chłopaku z sąsiedztwa, młodzi planują wspólną przyszłość. Sielankę i spokój burzy pojawienie się we wsi uzbrojonych funkcjonariuszy tajnej policji. Są agresywni, sieją spustoszenie i strach, nie przebierają w słowach i czynach, w niewyjaśnionych okolicznościach zaczynają znikać ludzie. Rozpoczyna się jeden najtragiczniejszych okresów w dziejach ludzkości – Wielki Głód.

I czasy współczesne – jest rok 2004, Stany Zjednoczone, Cassie jest kobietą po trzydziestce, samotnie wychowuje córeczkę. Próbuje uporać się z tragiczną śmiercią ukochanego męża. Gdy jej babcia, która ma za sobą dziewięćdziesiąt dwa lata życia, bardzo poważnie podupadła na zdrowiu Cassie postanawia z nią zamieszkać. Przez przypadek znajduje pamiętnik babci, w którym ta spisała swoje życie. Krok po kroku odkrywa dramatyczną przeszłość kobiety i jej bliskich z czasów gdy ta mieszkała na Ukrainie.

Ta historia mocno mną wstrząsnęła, trudno emocje jakich doświadczyłam podczas czytania ubrać w odpowiednie słowa. Czytanie bolało... bardzo... Autorka oparła fabułę - jest to debiut – na prawdziwych wydarzeniach jakie miały miejsce na początku lat trzydziestych na Ukrainie. Akcja toczy się dwutorowo, poznajemy losy Cassie i jej babci. Autorka pisze lekko, barwnie, nie szczędzi nam drastycznych opisów. Rewelacyjnie ukazani bohaterowie, to ludzie o silnych, charakternych osobowościach, którym przyszło żyć w strasznych, nieludzkich czasach.

Powieść oparta na prawdziwych wydarzeniach, tylu niewinnych ludzi cierpiało, straciło życie. Czytanie nie było łatwe... Miłość, która staje się siłą napędową do walki o siebie i swoich bliskich. Poświęcenie, strach, niemoc, beznadzieja, obojętność. Aresztowania, deportacje, rozstrzeliwania, walające się ciała, wyniszczający, wszechobecny głód. Bezduszność, brutalność, agresja stalinowskich funkcjonariuszy, kolektywizacja.

Przejmująca, chwytająca za serce, bardzo bolesna opowieść o miłości, poświęceniu, stracie i głodzie. Trudno przejść obok niej obojętnie, pozostawia trwały ślad, zmusza do głębokiej refleksji nad tym do czego zdolny jest człowiek. Serdecznie polecam, tę powieść powinien przeczytać każdy. Tatiasza i jej książki :)

Mieliście kiedyś tak, że po przeczytaniu pierwszej strony książki wiedzieliście, że będzie ona całkowicie wyjątkowa. Mnie się to właśnie przytrafiło przy powieści Erin Litteken „Strażniczka wspomnień”, która była niezwykłe melancholijną, a zarazem niezwykłą opowieścią o miłości, o rodzinie, o przodkach i o ich tajemnicach, mających ogromny wpływ na dalsze życie bohaterów.

 Jak przetrwać, gdy życie warte jest mniej niż garść zboża

Akcja książki toczy się dwutorowo. Poznajemy Katie i jej rodzinę, która mieszka w Ukrainie. Mamy lata 30. Katia otoczona jest kochającą rodziną, wypełnioną wzajemnym wsparciem, przyjaźnią i miłością. Ich sielskie życie przerywają uzbrojeni funkcjonariusze stalinowskiej policji, którzy wkraczają do wioski, okradając ich z jedzenia. Stalin właśnie sieje w ich życiu spustoszenie wywołując Wielki Głód. Bohaterowie muszą zmierzyć się z trudnym dla nich czasem…

Druga część akcji to czasy współczesne, gdzie poznajemy losy Cassie, która nie może poradzić sobie po śmierci męża. Stara się jak może dla swojej małej córeczki, która od czasu wypadku przestała mówić. Gdy mama Cassie zjawia się u niej z prośbą, by przeprowadziła się do babci i pomogła jej w chorobie, mimo oporu dziewczyna zgadza się. Nie spodziewa się, że przeszłość jej babci pomoże jej spojrzeć przed siebie i na nowo uwierzyć w miłość.

Autorka stworzyła niezwykły klimat, który wciąga czytelnika już od pierwszych stron. Historia łamie serce i wywołuje łzy. Ta powieść jest przepełniona bólem, stratą, walką o przetrwanie. Przeżywałam wraz z bohaterami ich rozterki i trudne wybory życiowe. Autorka napisała piękna książkę, którą teraz będę wszystkim polecać. 

Erin Litteken swoją powieścią „Strażniczka wspomnień” uświadamia nas, jak bardzo musimy docenić to co mamy i że nie należy czekać na lepsze jutro, bo to jutro może nigdy nie nadejść, tylko należy czerpać z życia wszystko co tylko nam oferuje. A co najważniejsze to nie bać się po to sięgnąć, bo często strach powoduje, że odkładamy wszystko na potem, przesypiając nasze najlepsze chwile, które już mogą się nie powtórzyć. Także czytajcie tę niezwykłą powieść i odnajdźcie w niej sens. Jest wzruszająca i piękna. Musicie ją poznać. Ja bardzo długo o niej nie zapomnę, bowiem wywarła na mnie ogromne wrażenie i wiem, że jeszcze nie raz do niej wrócę! ❤

Poruszająca historia o odwadze, człowieczeństwie i miłości, która trwa nawet w najmroczniejszych czasach. 🌻

" - Przebrnij przez dzisiaj i miej w sercu nadzieję, że jutro będzie lepiej."

◇◇

" - Nie mogę na to patrzeć. Próbowałam, ale za bardzo boli. Ale ty i twoja matka od dawna interesujecie się moją przeszłością. W tym pudełku znajdziecie wszystko."

▪︎▪︎

Są takie historie, o których trudno pisać, które poruszają tak trudne tematy i budzą tak wiele emocji, że najzwyczajniej w świecie brakuje słów. I właśnie taka jest "Strażniczka wspomnień".

Nie zrozumcie mnie źle, nie twierdzę, że jest to wybitna książka, gdyż z całą pewnością taka nie jest, chociaż biorąc pod uwagę, że jest to dopiero debiut autorki, to w swoim gatunku, klasyfikuje się ona naprawdę wysoko.

Erin Litteken oparła fabułę na jednym z najbardziej tragicznych okresów w dziejach ludzkości, na prawdziwym koszmarze, którym miał miejsce wcale nie tak odległej przeszłości, a o którym wielu ludzi nie ma pojęcia, albo wie niewiele. Jeżeli do tej pory nie słyszeliście o Wielkim Głodzie, to po tej lekturze już nigdy nie zapomnicie co to znaczy. Ostrzegam nie będzie łatwo, będzie cholernie trudno, nie raz i nie dwa będziecie odkładać tę historię, żeby odetchnąć, ale gwarantuję, że warto.

Zanacze jeszcze tylko, że powieść została napisana przed inwazją Rosji na Ukrainę.

Ktoś ma ochotę na naleśniki? Pewnie lubicie takie z dżemem albo z Nutellą? A co powiecie na naleśniki z trawy i mielonej kory dębów? Spokojnie to nie będzie recenzja książki kucharskiej.

Kolejna książka z historią w tle za mną. I cóż ja mogę napisać? Ja od początku wiedziałam, że nie będzie łatwo ją czytać. A teraz siedzę i zastanawiam się co o niej napisać. Najprościej byłoby się przespać, ochłonąć i dopiero wtedy zacząć pisać recenzję. Ale najlepsze recenzje to te pisane na gorąco, póki jeszcze siedzą w nas te emocje po lekturze. Mnóstwo myśli przelatuje przez moją głowę. Jak ogarnąć ten chaos?

"Przeszłości już nie ma. Teraz trzeba mieć przyszłość na uwadze".

Ukraina rok 1929. Poznajcie Katię nastolatkę zakochaną w chłopaku z sąsiedztwa. Pierwsza miłość, ukradkowe spotkania i pocałunki. Idylla nie trwa długo. Do wioski, w której mieszkają młodzi, wkracza stalinowska policja. Wprowadza swoje rządy, pozbawia ludzi dobytku, jedzenia i godności. Jeżeli ktoś się sprzeciwia, to zostaje zabity lub zesłany na Syberię. Władza z premedytacją skazuje kraj na klęskę głodu. Ludzie umierają we własnych domach, ponieważ Stalin całą żywność z Ukrainy skierował na eksport.

USA Illinois rok 2004. Cassie wychowuje córeczkę Birdie i przeżywa żałobę po zmarłym mężu. Jej babcia Katia ulega wypadkowi i potrzebuje opieki. Cas postanawia zamieszkać z babcią. Katia dziwnie się zachowuje, lunatykuje, ukrywa jedzenie po kątach, a wnuczkę nazywa zupełnie inaczej. Katia nigdy nikomu nie opowiadała o swojej przeszłości. Najbliższa rodzina nie wie, jak wyglądało jej życie na Ukrainie. Katia tak usilnie starała się zapomnieć o przeszłości, że wraz z bolesnymi wspomnieniami pogrzebała i te dobre. Wszystko się zmienia za sprawą pamiętnika seniorki. Cas ma za zadanie przeczytać pamiętnik i spisać dzieje swojej babci. Czytając, poznaje straszne losy swoich przodków. Historia miłości jej babci zaczyna przypominać jej własną. Jakie wnioski wyciągnie Cassie? Czy otworzy się na nową miłość?

Nawiązując do tych naleśników na początku mojej recenzji, to chciałam Wam tylko pokazać, co ludzie jedli, aby przetrwać. Szczury, konina, gotowane liście mleczy, obierki od ziemniaków, do tego wszystkiego dochodził kanibalizm. Ile razy Wasze pociechy otwierają lodówkę i stwierdzają, że nie ma co jeść? Serce ściska na myśl o tym, w jakich czasach przyszło tym ludziom żyć. Ile musieli wycierpieć i znieść, aby przeżyć. Oparta na faktach historia o miłości, odwadze i nadziei na lepsze jutro.

"Przebrnij przez dzisiaj i miej w sercu nadzieję, że jutro będzie lepiej".

Każde serce ma jakąś wytrzymałość, ale są też takie serca, które znoszą więcej niż serca większości ludzi przez całe życie. Ta powieść mnie przeczołgała i na długo pozostanie w mojej pamięci. Recenzja pisana na raty. Nie dało się usiąść i napisać od początku do końca. Za dużo emocji. Biorąc pod uwagę fakt, że to debiut to jestem pod ogromnym wrażeniem. Autorka jest wnuczką kobiety, która w czasie drugiej wojny światowej uciekła z Ukrainy. Stąd jej wiedza i zaangażowanie w napisanie tej książki. Polecam wszystkim, którzy lubią książki z historią w tle.

Za egz. recenzencki dziękuję Wydawnictwu Muza.

"(...) Jesteś moim życiem i nie potrafię wyobrazić sobie świata bez ciebie" - E. Litteken

Ziemię Ukrainy 1929. Ludzie spokojnie żyją. Katia główna bohaterka - mieszka z kochaną rodziną i jak to młode kobiety ma na oku jednego chłopca. Czyż to nie jest proste i spokojne życie? Do czasu...

Po woli znikają sąsiedzi i nie umyka to uwadze reszcie. Być może ma to związek z wkroczeniem do wioski funkcjonariuszy tajnej policji? Tym samym na horyzoncie widać coś czego każdy chce uniknąć.

W drugiej części mamy Cassie, która po stracie męża zamieszkuje z babcią Katią i w pewnym momencie napotyka jej pamiętnik i wgłębia się w lekturę.

Muszę przyznać, że zdecydowanie ciekawszą częścią (dla mnie) była ta pierwsza czyli lata od 1929 roku. Chciałam wgłębiać się w tą historię, tamte czasy i tamtych bohaterów. Razem z nimi się cieszyłam, smuciłam, patrzyłam co przyniesie jutro. W oczko wpadła mi parka bohaterów na początku była do Katia i Pawło, ale potem pojawił się Kola (i on się tam wplótł). Obdarzyłam ich wielką sympatią - nie byli to szarży bohaterowie, jednak czasem i oni mieli chwilę zwątpienia, ale zarazem radości. Musieli być silni choćby nawet dla swoich bliskich. By i ich podnieść na duchu.

Co do drugiej części? 2004 rok - był to fajny pomysł na stworzenie takiego odkrywania wspomnień swojej rodziny. Ale jak dla mnie było to coś mniej interesującego. Nie potrafię powiedzieć co sprawiło, że do tamtej części mnie ciągło a do tej już nie z taką intensywnością. Może to przez pryzmat już kolejnego pokolenia? Być może. To jedyne moje zastrzeżenie.

Jednak chciałam chyba krążyć wokół tamtej młodziutkiej bohaterki i nie sięgać czasów współczesnych.

Bardzo, bardzo dziękuję @wydawnictwomuza za egzemplarz do recenzji! 🤗🤗🤗

Premiera: 23 listopada 2022 roku! 😉