Strażniczka feniksa

„Strażniczka feniksa” to książka, która została przepięknie wydana, zachwyciła moje oczy, jak i umysł. Autorka zabrała nas do niesamowitego świata, w który jest przepełniony magicznymi istotami. Czułam się w nim tak dobrze, że bardzo chciałabym móc w nim żyć i pozostać na znacznie dłużej. Ratowanie dzikich zwierząt jest szczytnym celem, a co jeśli można by było opiekować się magicznymi istotami? Wyobraźcie sobie smoki, jednorożce, krakeny, czy feniksy. Przebywanie pośród nich musi być ciekawym doświadczeniem, poznanie ich zwyczajów i móc obserwować, opiekować się nimi i uczyć. Książka autorstwa S.A. MacLean przenosi czytelnika do ZOO San Tamculo, to niesamowite miejsce, w którym chce się przebywać.

Główną bohaterką książki autorstwa S.A. MacLean pod tytułem „Strażniczka feniksa” jest Aila. To niezwykle ambitna dziewczyna, która zarwała nie jedną noc, aby ukończyć swoje studia, podjęła się tego wiedząc doskonale, jak zaciekła będzie konkurencja. Wydział Ochrony Środowiska nie jest łatwy, studenci ze sobą rywalizują, są inteligentni i zacięci, jak niezwykle błyskotliwa Luciana. Ailii się udało, dostała wymarzoną pracę opiekunki feniksów, w wyjątkowym i znanym na całym świecie miejscu. To właśnie tutaj w zoo w San Tamculo musi ocalić od wyginięcia bardzo rzadki i zagrożony gatunek feniksa silimalskiego. To bardzo trudne zadanie, zwłaszcza, kiedy pojawia się Connor. To opiekun smoków, który zwraca na siebie jej uwagę bardziej niż by tego chciała. Program rozmnażania feniksów niszczy atak kłusowników na sąsiednie zoo. Czy uda jej się dokończyć przecie wzięcie, nawet jeśli będzie to oznaczało współpracę z pewną opiekunką gryfów, a mianowicie znienawidzoną Lucjaną?

„Strażniczka feniksa” to świetna książka, która ma w sobie tak wiele ciepła. Aila jest uroczą postacią, która doświadcza lęku społecznego i wolałaby spędzać czas ze swoimi ptakami i najlepszym przyjacielem. Jestem pod wrażeniem, jak autorka osiągnęła ogromny poziom szczegółowości i przemyśleń poświęconych opiece nad magicznymi stworzeniami sprawia, że wydaje się, że mogą naprawdę istnieć. Aila jest pasjonatką feniksów i ma imponującą wiedzę na ich temat, ale nienawidzi kontaktów z ludźmi i zamiera, gdy musi przemawiać przed tłumem. Doskonale to rozumiem, sama nie czuje się zbyt dobrze, kiedy musze przemawiać przed tłumem. Jest tak wiele scen z udziałem magicznych zwierząt i życia w zoo, opisy są tak ciepłe i żywe, a ja mogłam sobie wszystko wyobrazić z taką łatwością. Zwierzęta są tak dobrze opisane, że wydają się prawdziwymi postaciami. Miłość Aili do zwierząt, jej niepokój, wszystko w niej sprawiało, że była autentyczna. Myślę, że ludziom łatwo byłoby ją oceniać, ponieważ jej niepokój sprawia, że jest dość skupiona na sobie. Lęk wpływa na nią w sposób, który utrudnia jej patrzenie poza własną perspektywę. „Strażniczka feniksa” to książka, którą bardzo trudno było mi odłożyć na półkę. Styl S.A. MacLean był niesamowicie wciągający, książka wydawała się tak realistyczna i czułam się, jakbym przebywała w zoo San Tamculo i zajmowała się magicznymi stworzeniami.

Znowu nie spałam. Nie przez burzę, nie przez zbyt mocną kawę, nie przez Connora (choć jego poranny trening z młodym smokiem był... rozpraszający). Nie. To znowu był ten dźwięk — coś jak skrzypnięcie metalu, ciche, ledwo słyszalne, ale wystarczyło, żeby obudzić we mnie ten znajomy niepokój: a co jeśli tej nocy je ukradli?

Każdego ranka, zanim otworzę drzwi do zoo, boję się, że wybieg będzie pusty. Że moje ukochane feniksy znikną… że nie zdążyłam.

Kłusownicy są coraz bliżej. Po ataku na zoo w Aiqua del Norte nie śpię spokojnie. A jeśli to San Tamculo będzie następne?

Prawda jest taka, że nie wiem, co jest gorsze – strach o feniksy, czy strach przed... ludźmi.

Dzisiaj jakiś chłopak zapytał mnie „hej, jesteś od feniksów, prawda?”. Jedyne, co zdołałam z siebie wydusić, to niezręczne „mmm”. Wyszeptane. „Mmm”, serio Aila?

I wtedy zobaczyłam Lucianę. Stała na skale przy wybiegach gryfów, otoczona wycieczką szkolną. Dzieciaki były oczarowane. Rodzice robili zdjęcia. Luciana śmiała się, rozmawiała z nimi jakby to było najprostsze na świecie.

Nie chodzi o to, że jest piękna. Ani o to, że wie wszystko (choć to też boli). Chodzi o to, że ona potrafi być. Bez lęku. Bez zająknięcia. Zastanawiam się, czy kiedykolwiek będę potrafiła być tak... swobodna. Ale może nie muszę. Może wystarczy, że będę sobą — nawet jeśli to oznacza, że czasem jestem zbyt cicha, zbyt przestraszona, zbyt niepewna.

Wiesz? Może nie jestem najgłośniejsza, może wciąż się boję, ale dla moich feniksów
zrobię wszystko.

- Aila

Książka ma naprawdę ciekawy pomysł — opowieść o Aili, która próbuje przełamać swój lęk i jednocześnie uratować feniksy silimalskie, jest dobrze zarysowana i ma swój urok. Podobało mi się to jak stopniowo obserwujemy Ailę otwierającą się na innych ludzi (zwłaszcza z pomocą pewnej osoby)

Z drugiej strony, spodziewałam się więcej akcji. Pierwsza kradzież feniksów zapowiadała się na ważny i dramatyczny moment, ale w praktyce okazała się dość niewykorzystana — nie było żadnego większego śledztwa czy próby znalezienia winowajców. Tak naprawdę tylko czekaliśmy na kolejną kradzież, co trochę rozczarowuje i spowalnia napięcie.

Dużo miejsca w książce zajmują opisy, które na początku momentami sprawiały, że tempo było dość wolne. Jednak z czasem zaczęłam doceniać ten styl. A nawet! Sprawił, że zaczęłam się czuć jakbym to ja była jedną z bohaterek 🤭

W „Strażniczce feniksów nie spodziewajcie się ciągłej akcji i dramatycznych zwrotów, ale za to spodziewajcie się unikalnego klimatu i ciekawego rozwiązania historii (w którym jest mocny element zaskoczenia!) Jeśli szukacie czegoś spokojniejszego, ale z magicznym tłem i poruszającego wątek lęku i odwagi, to zdecydowanie warto dać tej książce szansę.

A gdyby była możliwość wybrać się do ZOO pełnego mitycznych zwierząt takich jak feniksy, gryfy, jednorożce czy smoki? Ja z pewnością skorzystałabym z takiej okazji.

Z tą ciekawością sięgnęłam po tę książkę, która od razu urzekła mnie wizualnie, bo to chyba jedno z najpiękniejszych wydań jakie mam w swojej kolekcji. Cudownie mieniąca się okładka i barwione brzegi to prawdziwy majstersztyk.

Czytając tę książkę ma się wrażenie, że jest się jednym z pracowników zoo, przemierzając kwatery o różnorodnym klimacie i oglądając te niezwykłe stworzenia. To właśnie im jest poświęcona duża część książki, więc jeśli nie przepadacie za takimi opisami możecie się lekko znudzić. Choć to właśnie te opisy sprawiają, że lepiej poznajemy zwierzaki i ich upodobania czy zdolności, a pod koniec książki będziemy się mogli przekonać jakie są one cenne.

Główną bohaterką jest Aila, introwertyczna opiekunka feniksów, która zmaga się z lękiem społecznym. Na łamach książki jednak widzimy jak wychodzi poza strefę swego komfortu, kiedy jej na czymś bardzo zależy. Jej marzeniem jest uratowanie zagrożonego wyginięciem gatunku feniksa silimalskiego. Aby się to udało, będzie musiała współpracować z opiekunką gryfów Lucianą charyzmatyczną, zawsze pewną siebie i zadbaną. Ich charaktery chyba bardziej różnić by się nie mogły. Jednak być może pod płaszczem idealności kryje się coś więcej?

Mamy też postać przystojnego opiekuna smogów, jeśli chcesz się dowiedzieć czy Aila się przełamie i z nim porozmawia po prostu przeczytaj tę książkę.

Ogólnie myślę, że to oryginalny pomysł na tematykę książki i bardzo mnie zaciekawił, niestety fabuła była bardzo przewidywalna. Na początku długie opisy, jednak sama końcówka naprawdę fantastyczna.

„Strażniczka feniksa” to urokliwa opowieść o pasji, przyjaźni i odwadze w obliczu przeciwności. Dzięki barwnym opisom, wyrazistym postaciom i ważnym przesłaniom, książka ta z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom magicznych historii z sercem.

Czy kiedykolwiek marzyłaś o pracy w zoo… tylko że zamiast lwów i zebr, opiekowałabyś się feniksami, smokami i gryfami? Ja nie - aż do momentu, gdy poznałam Ailę i magiczne zoo San Tamculo.

„Strażniczka feniksa” autorstwa S.A. MacLean to książka, która pod pozornie lekkim, fantastycznym płaszczykiem kryje historię o wielkich emocjach, rywalizacji, niepewności i marzeniach, które potrafią palić tak jasno, jak ogniste skrzydła feniksa.

Na początku nie wiedziałam, czego się spodziewać. Pomyślałam - ot, kolejna młodzieżówka z magią w tle. Ale im dalej zagłębiałam się w ten świat, tym mocniej czułam, że ta historia zostanie ze mną na dłużej. Bo chociaż mamy tu całe mnóstwo uroczych, ekscytujących stworzeń - od kelpie po krakena - to właśnie ludzka strona tej opowieści poruszyła mnie najmocniej.

Aila to bohaterka, z którą łatwo się utożsamić. Jej lęk społeczny, wewnętrzne blokady i potrzeba zasłużenia na swoje miejsce w świecie - wszystko to przedstawione zostało tak wiarygodnie i z takim wyczuciem, że w wielu momentach miałam wrażenie, jakby autorka pisała o mnie. Ale jednocześnie Aila nie jest tylko „dziewczyną z problemami” - to pasjonatka, naukowczyni, opiekunka feniksów z misją, która naprawdę coś znaczy. I nawet jeśli w obecności Connora (czytaj: opiekuna smoków o uśmiechu, który stopiłby lód na Antarktydzie) czasem gubi język w gardle, to nie traci z oczu tego, co najważniejsze: ratowania zagrożonego gatunku feniksa silimalskiego.

To, co wyjątkowo podobało mi się w tej historii, to sposób, w jaki S.A. MacLean pokazała kobiecą rywalizację. Luciana, czyli „ta idealna” - piękna, utalentowana, uwielbiana przez wszystkich opiekunka gryfów - z czasem okazuje się kimś więcej niż tylko przeszkodą do pokonania. Ich relacja z Ailą ewoluuje w coś dojrzalszego, prawdziwszego, pełnego niuansów. I właśnie za to cenię tę książkę - że nie idzie na skróty. Nie upraszcza relacji, nie sprowadza ich do czerni i bieli. Zamiast tego mamy całą paletę barw emocji: zazdrość, podziw, niechęć, szacunek i w końcu – coś na kształt siostrzeństwa.

Zoo San Tamculo to osobna historia. Wyobraź sobie miejsce, gdzie feniksy wiją gniazda obok jednorożców, a smokom trzeba codziennie czyścić łuski. To nie tylko fantastyczna dekoracja – to żyjący, oddychający organizm, który autorka dopracowała w najmniejszych szczegółach. Każdy dzień w zoo to nowa przygoda, ale i nowa lekcja – o odpowiedzialności, o współpracy, o tym, jak trudno czasem być dobrym człowiekiem (czy opiekunem), kiedy świat wokół ciebie płonie.

Choć „Strażniczka feniksa” zawiera elementy romansu (Connor zdecydowanie zasługuje na osobny akapit…), to nie on dominuje fabułę. W centrum tej historii stoi Aila - dziewczyna, która uczy się ufać sobie, stawiać granice i wierzyć, że jej głos ma znaczenie. Czy nie tego właśnie chcemy od głównej bohaterki? Nie kolejnej księżniczki do uratowania, ale dziewczyny, która walczy – z wewnętrznymi demonami, z zewnętrznymi zagrożeniami, i z systemem, który nie zawsze gra fair.

Jeśli szukasz książki, która sprawi, że z uśmiechem będziesz przewracać strony, ale też kilka razy zaszklą ci się oczy - to właśnie to. To historia pełna humoru, ale i mądrości. Ciepła, ale nie banalna. Bajkowa, ale zakorzeniona w emocjach, które są aż do bólu prawdziwe.

Ja już tęsknię za San Tamculo. I mam cichą nadzieję, że feniksy jeszcze kiedyś powrócą.