Stracona ziemia

Beth żyje spokojnie wraz z mężem Frankiem na rodzinnej farmie. Kiedy jej szwagier zabija psa atakującego owce, kobieta nie wie,że właśnie życie wielu osób nieodwracalnie się zmieni. Pojawienie się Gabriela obudzi przeszłość i uczucia, które powinny w tej przeszłości pozostać. Do jakiej tragedii dojdzie i jak potoczą się losy rodziny Beth...

Dawno nie czytałam książki, która mnie tak poruszyła, trzymając do końca w całkowitej niepewności. Do ostatnich stron jakoś wytrwałam bez łez, ale ostatnia scena mnie pokonała całkowicie, rozkładając na łopatki.

Rozumiem zachwyty, słuszne zresztą, nad tą książką. To piękna, ciepła ale i trudna opowieść o miłości, tej młodzieńczej opartej na pożądaniu, oraz tej jedynej prawdziwej potrafiącej znieść wszystko i to dosłownie, cierpliwej, zbudowanej na mocnym fundamencie, której nie zburzy nawet ogromny huragan. To też powieść o żałobie, stracie dziecka, która boli cały czas.

Podzielona na trzy części, to co teraz -1968 rok - to co kiedyś i rozprawa, która prawie do końca nie wiadomo jakiego okresu i jakiego wydarzenia dotyczy.

Wzruszająca, do bólu prawdziwa i zaskakująca. To jedna z książek, przez którą zarwałam noc ale absolutnie tego nie żałuję.

Jest cudowna i będę czekać na jej ekranizację, mam tylko nadzieję,że nikt nic w niej nie zepsuje. Czytajcie i zobaczcie jak ogromną siłę potrafi mieć miłość.

To wciągająca powieść pełna emocji, wspomnień i tęsknoty. Opowiada o miłości, tej pierwszej, często nieszczęśliwej ale niedające o sobie zapomnieć, i o tej która jest dla nas wsparciem i lekarstwem na złamane serce. Powieść o przeszłości, która wraca w najbardziej niespodziewanym momencie i zmienia dotychczasowe życie. Od samego początku wciąga, trzyma w napięciu i nie pozwala się odłożyć.

A zakończenie jest po prostu idealne.

To historia Beth, zwykłej dziewczyny z małej miejscowości i Gabriela, chłopaka z dobrego domu. Dwoje nastolatków, których połączył przypadek i wewnętrzna samotność. Marzyciele, którzy pragną kochać, żyć i tworzyć. Ich relacja to nie tylko młodzieńcze zauroczenie, to ta pierwsza prawdziwa miłość.

Ale los miał dla nich inny scenariusz.

Spotykają się znów po latach, zmienieni i doświadczeni przez życie. On rozwodnik, samotny ojciec, który spełnił marzenie i został pisarzem. Ona zbudowała szczęśliwe życie z kimś innym, pracuje na farmie i uwielbia to ale w sercu nosi pustkę i smutek po utracie syna. Jeden incydent wywraca całe ich życie do góry nogami. Przynosi lawinę nieszczęśliwych i dramatycznych wyborów, które kończą się przed sądem.

Ta niezwykła historia nie jest tylko o miłości. To refleksja nad życiem, nad poświęceniem i wyborami które czasami nie są łatwe, oraz o przemijaniu, wsparciu i zaufaniu. Autorka stworzyła niezwykle subtelną opowieść, snutą z wyczuciem, budującą napięcie i dramatyzm. Porusza najczulsze struny duszy. Łatwo jest się wczuć w bohaterów, i ich pragnienia, uczucie, marzenia i pragnienia. A sielski krajobraz angielskiej wsi daje kontrast dla burzy emocji jaką dostarcza lektura.

Ta książka zostawia po sobie emocjonalny ślad. Jest idealna dla miłośników pięknych i wzruszających powieści obyczajowych. Takich które mają swoją duszę, wywołują łzy smutku i szczęścia oraz zmuszają serce do przemyśleń.

Ja jestem oczarowana🥰❤️

„Stracona ziemia” to poruszająca opowieść o miłości, stracie i wyborach, które potrafią zmienić bieg życia. Historia pełna emocji, w której nic nie jest czarno-białe, a uczucia bohaterów uderzają w najczulsze struny.

Beth i Gabriel – spotykają się na granicy dwóch różnych rzeczywistości. Ich uczucie rozwija się mimo przeciwności, ale świat wokół nich nie pozostaje obojętny. Społeczne różnice, rodzinne konflikty i wewnętrzne demony wciąż próbują rozdzielić to, co piękne i prawdziwe.

Frank – przyjaciel Beth- symbol starego porządku, bezpieczeństwa i niewypowiedzianych uczuć. Trójkąt emocji narasta, a napięcie między postaciami tworzy klimat, który pochłania od pierwszych stron.

Autorka rewelacyjnie oddaje nie tylko dynamikę między bohaterami, ale i atmosferę pełną tajemnic, lęków oraz pragnień. Styl pisania – pełen emocjonalnej głębi – sprawia, że każde zdanie przeżywa się razem z postaciami. To książka, która wzrusza, złości, daje nadzieję i zmusza do refleksji.

Zakończenie? Zaskakujące i bardzo satysfakcjonujące. Pokazuje, że nawet pośród chaosu i bólu można odnaleźć światło – choć czasem droga do niego wiedzie przez ciemność.

Dla kogo ta książka?

Dla tych, którzy kochają intensywne, pełne uczuć historie. Dla fanów trudnych wyborów, miłości wystawionej na próbę i bohaterów, których nie da się zapomnieć.

„Stracona ziemia” nie tylko się czyta – ją się czuje. I pamięta.

Polecam z całego serca.

"Stracona ziemia" to wielowymiarowa, porywająca, druzgocąca powieść, która pochłonęła mnie całkowicie. To rozrywająca serce, a zarazem fascynująca opowieść o miłości tej pierwszej, o tej dojrzałej, a także o miłości rodzicielskiej i braterskiej.

Relacja, która dla Beth i Gabriela miała stanowić jedynie rozrywkę na czas wakacji, okazała się być czymś znacznie ważniejszym, czymś zmieniającym życie. Jednak jedno niefortunne nieporozumienie przerwało coś, co zapowiadało się być miłością silniejszą niż cokolwiek innego. A to tylko preludium do dramatów, które miały dopiero nadejść.

Losy bohaterów przeplatają się naprzemiennie ukazując zarówno teraźniejszość, jak i nieodległą przeszłość. To prawdziwy rollercoaster uczuć i ogromnych emocji przedstawiający ścieżki życiowe Beth, Gabriela i ich bliskich, ich plany, marzenia, pragnienia, a także stratę i cierpienie, z którymi musieli się mierzyć.

"Stracona ziemia" to niezwykły klimat wsi ale i coś więcej niż zwyczajna historia miłości. Ta książka łączy w sobie bowiem także elementy dramatu, ukazując niewątpliwie przejmujące sceny z rozprawy sądowej. Juz na samym początku zostaje wprowadzony element napięcia, które wzrasta z każdą stroną, by finalnie sięgnąć zenitu. Cały czas mamy poczucie, że wydarzy się coś złego, niepojętego, nieprzewidywalnego, coś co rozstrzaska nasze czytelnicze serce na wiele kawałków. I tak się dzieje i to nie jeden raz.

Głęboko skrywany sekret, skandal, pasja i namiętność, pragnienie silniejsze od zdrowego rozsądku, a w końcu poczucie winy nie dające zaznać spokoju.

Ta historia jest wyjątkowa pod każdym względem. Dostarcza tak wielu silnych emocji, że wprost ciężko się po niej pozbierać, a tragizm bohaterów wzbudza współczucie, niedowierzanie i powoduje, że łzy same cisną się do oczu.

Jeśli więc szukacie w książkach napięcia rodem z thrillera, ludzkich dramatów, niezapomnianych, chwytających za serce emocji, nie dających o sobie zapomnieć scen, to sięgnijcie po "Straconą ziemię".

Gwarantuję, że ta historia pochłonie Was bez reszty. Ja jestem nią zachwycona i zazdroszczę wszystkim, którzy mają tę lekturę jeszcze przed sobą.

Gorąco polecam! 💛

To powieść, którą chciałabym ponownie przeczytać po raz pierwszy, a potem jeszcze raz i kolejny. Już dziś wiem, że trafi ona do mojego top roku 2025.

Znajdziecie tu mnóstwo uczuć i emocji; radość i rozpacz, miłość i nienawiść, współczucie i wzgarda. W trakcie lektury trzy razy pękło moje czytelnicze serce... serce kobiety, matki, żony.

Ona, on, dziecko, angielska wieś, lata 50 i 60, śmierć, romans, skandal, dramat sądowy - składowe, które sprawiły, że strony tej powieści same się przewracały.

Tajemnica i tragizm nie pozwalają na oderwanie się od lektury. Czytałam i jednocześnie chciałam wiedzieć co będzie dalej ale nie chciałam kończyć. 💔

Zazdroszczę tym wszystkim, którzy lekturę "Straconej ziemi" mają jeszcze przed sobą.

Baaaaardzo polecam!

Każdy z nas zna powiedzenie „Stara miłość nie rdzewieje”… Bo jeśli uczucie było prawdziwe to pozostaje choćby sentyment, jakaś ckliwość, czasami żal i gorycz. Ale niezaprzeczalnie kiedy w Twoich drzwiach staje miłość sprzed lat serce bije szybciej.

Beth wiedzie spokojne życie na farmie wraz z mężem i jego bratem. Jej związek z Frankiem jest dojrzałą relacją, wzmocnioną ciężką pracą na roli oraz tragedią straty dziecka. Spokój rodziny burzy pojawienie się w okolicy młodzieńczej miłości Elizabeth, Gabriela. Od początku ich ścieżki przecinają się wiele razy, a zachowanie dystansu nie jest możliwe. Wszystko zmierza ku katastrofie, która wydarzy się na farmie i odmieni życie całej trójki.

„Stracona ziemia” to emocjonalny rollercoaster. Od pierwszych stron wciąga nas w wir uczuć, pasji, namiętności. Napięcie aż iskrzy, a czytelnik od początku wie, że zdarzy się coś złego. Łzy same cisną się pod powieki, niejednokrotnie nie jesteśmy w stanie zrozumieć postaw bohaterów, ale koniec przynosi catharsis…

Jestem zachwycona 💛🌾💚

Lubię angielską literaturę obyczajową. Nie wiem, co takiego w sobie ma, ale jeśli już mam sięgnąć po obyczajówkę, w pierwszej kolejności pomyślę właśnie o tej angielskiej. Może to trochę przez moją słabość do angielskiej klasyki? Przez moją miłość do wiejskich klimatów z powieści Austen czy sióstr Brontë, kto wie. „Stracona ziemia” ma wszystko to, do wciągająca powieść obyczajowa powinna mieć. Akcja dzieje się pod koniec lat 60, więc mamy już czasy powojenne, ale jeszcze przed współczesnością i nowymi technologiami. Mamy wieś i gospodarstwa rolne vs ten jeden dziedzic, który nie zna życia, bo nie wystawia nosa poza swoje wyższe sfery. I w końcu mamy wielki romans, złamane serce i… miłosny trójkąt pełen pomieszania z poplątaniem. Powieść Leslie Hall nie ma w sobie mnóstwo znanych tropów i parę plot twistów, których przy wnikliwszej lekturze można się domyślić. Ale jeśli czyta się tę książkę jak ja, dla czystej przyjemności, czystego poddania się fabule i zatopienia w niej, te wszystkie znajome tropy są tylko plusami. A plot twisty i tak spełnią swoją rolę, bo najpierw akcja zbuduje napięcie, żeby pod koniec jej zwrot okazał się po prostu satysfakcjonujący. No tak, dokładnie tak to musiało się potoczyć. „Stracona ziemia” to lektura idealna na czysty relaks przy angielskich klimatach i historii miłosnej, która trafiła na mocno wyboiste tory, ale nie takie, że plot twisty doprowadzają do rwania włosów z głowy. Do tego napisana jest bardzo przyjemnym stylem. Spędziłam przy niej świetny czas!

Najlepsza opowieść o miłości, jaką przeczytacie w tym roku! Miłość, która boli. Wybory, które ranią. Błędy, za które płaci się zbyt wiele. Absolutnie wyjątkowa książka.

Takimi słowami oddałam swoje emocje krótko po przeczytaniu powieści „Stracona ziemia” Clare Leslie Hall i choć od tamtej chwili minęło już trochę czasu, podtrzymuję każde z nich. Wierzcie mi, nie ma w nich krzty przesady. To historia miłości, która nigdy nie wygasła, i wyborów, które łamią serce. Pełna namiętności, straty i tragicznych tajemnic. Pamiętam ją, jakbym czytała ją wczoraj i jestem pewna, że i Wam nie pozwoli o sobie zapomnieć.

Można by zapytać: co w niej takiego wyjątkowego? Przecież jest tyle powieści o miłości. Tak samo myślałam, kiedy po nią sięgałam. Ale ta historia z jednej strony tak pełna tęsknoty i żalu, a z drugiej budzącej motyle w brzuchu siły pierwszej miłości po prostu mnie zahipnotyzowała. Trzy przeplatające się linie czasowe stopniowo odsłaniają przed nami trzy oblicza miłości, rozdzierając nasze serca. Dla każdej z nich – tej pierwszej, romantycznej, tej najsilniejszej – matczynej, i tej dojrzałej, będącej synonimem stabilności – znalazło się tu miejsce i czas. Choć każda z nich niesie ból i wyrzuty sumienia.

Tragedia sprzed dwóch lat wciąż świeża i tętniąca poczuciem winy nie jest jedyną, której jesteśmy świadkami. Przed nami rozgrywa się kolejna. Dla ciekawskich obserwatorów to tylko emocjonujący skandal, a dla jej uczestników walka o życie.

Autorka nie tylko po mistrzowsku splata tragiczne losy zwykłych ludzi, ale przede wszystkim z niesamowitą precyzją oddaje wewnętrzne rozterki głównej bohaterki, Beth. Czujemy jej każdą emocję jak własną. Wielu z Was ją zrozumie, część nie zgodzi się z jej wyborami, a niektórzy może ją potępią, ale z pewnością nikogo nie pozostawi obojętnym.

Celowo nie zdradzam więcej z fabuły, bo już wiem, ile emocji daje odkrywanie kroków nieubłaganie prowadzących nad krawędź przepaści, gdzie przeszłość i teraźniejszość ścierają się w tragicznej, nieuniknionej konfrontacji. Emocji, które oplatają jak duszący bluszcz z każdą stroną coraz mocniej i mocniej, aż do utraty tchu. A przecież dla takich emocji czytamy. Dla historii, które chwytają za serce i rozbijają je na milion kawałków.

Ale nie zostawię Was z niczym – zdradzę, że zakończenie skutecznie je poskleja, choć i łza z pewnością zakręci się w oku.