Stowarzyszenie Miłośników Zagadek

Samuel Burr w swoim debiucie “Stowarzyszenie Miłośników Zagadek” oferuje powieść ciepłą, uroczą, która angażuje w całkiem inny sposób niż zwyczajne książki, bo jej bazą jest faktyczna zagadka pojmowana na trzy różne sposoby. Przede wszystkim bazą fabularną jest zagadka pochodzenia głównego bohatera, który w wieku niemowlęcym został przygarnięty przez założycielkę tytułowego stowarzyszenia - towarzyszymy mu w próbie jej rozwikłania. A robimy to poprzez faktycznie rozwiązywania zagadek, które po sobie pozostawiła - bohater dostaje łamigłówki, krzyżówki, labirynty, wykreślanki i inne typy zagadek do rozwiązania, które stanowić będą kolejne podpowiedzi, a my dostajemy je razem z nim - ołówek w dłoń, można rozwiązywać, gdyż zagadki zostały w większości zaadaptowane na język polski. Ale nie trzeba, w końcu to Clay musi znaleźć odpowiedzi, by historia mogła się posuwać naprzód. Jest i zagadka metaforyczna - zagadka, jaką stanowi życie zarówno pojmowane jako jedna całość, jak i każdy jeden jego dzień. Bo czy nie z małych zagwozdek składa się codzienność? Fabularnie opowiedziana jest w dwóch czasach - współcześnie okiem bohatera podążając za wskazówkami (ta część jest typowo obyczajowa, bardzo prosta w losach postaci) oraz w przeszłości, poczynając od lat 80-tych i momentu powstania stowarzyszenia. Ta część fabuły opowiedziana jest przez 50-letnią kobietę, która nigdy nie szła utartą drogą, co dodaje powieści lekkiej nuty feministycznej, ale i bardzo uniwersalnej - po prostu dającej siłę, by być w życiu tym, kim jest się faktycznie, nie zwracając uwagi na konwenanse. Dzięki wiekowi bohaterki uwaga zwrócona jest też na osoby starsze, które wraz z wiekiem stają się dla innych niewidoczne… Bardzo ciekawy, uroczy, udany debiut! Bawiłam się wyśmienicie!

„Stowarzyszenie miłośników zagadek”, już sam tytuł brzmi jak obietnica tajemnicy do odkrycia. A ja od zawsze mam słabość do zagadek, czy to tych ukrytych w książkach, czy tych, które podrzuca nam samo życie. Kiedy zobaczyłam tę powieść Samuela Burra, wiedziałam, że muszę po nią sięgnąć. Przyciągnęła mnie nie tylko okładka, na której od razu czuć klimat czegoś niezwykłego, ale też opis sugerujący, że nie będzie to zwykła historia, a literacka układanka pełna szyfrów, rebusów i emocji. Zaintrygowało mnie, że to debiut, który już zdążył podbić serca czytelników na całym świecie, a ja uwielbiam odkrywać takich autorów na początku ich drogi.

Samuel Burr w swoim debiucie zabiera nas w świat łamigłówek, rebusów i szyfrów, ale jednocześnie dotyka tego, co w życiu najważniejsze, tożsamości, poczucia przynależności i poszukiwania własnych korzeni. Historia Claytona Stumpera, porzuconego jako niemowlę i wychowanego w Stowarzyszeniu Miłośników Zagadek, od początku budzi ogromną ciekawość. Wyobraźcie sobie dziecko dorastające wśród ludzi, dla których każda chwila to zagadka do rozwiązania, a każdy dzień to łamigłówka do rozszyfrowania. Czy można sobie wyobrazić bardziej nietypowe dzieciństwo?

Największe wrażenie zrobiło na mnie to, że każdy rozdział kryje w sobie graficzną zagadkę, którą czytelnik może rozwiązać. To sprawia, że książka nie jest tylko historią, a staje się prawdziwą interaktywną przygodą. Miałam wrażenie, że razem z bohaterem układam kolejne elementy układanki i krok po kroku dochodzę do prawdy. To tak, jakby czytanie zamieniało się w oglądanie fascynującego serialu, każdy rozdział to osobny odcinek, pełen emocji i napięcia, aż trudno odłożyć książkę na bok.

Szczególnie mocno poruszył mnie moment, gdy Clayton po śmierci Pippy Allsbrook kobiety, która była dla niego przewodniczką i swoistą matką, otrzymuje od niej ostatnią wskazówkę. To chwila, w której zwykła łamigłówka staje się czymś znacznie poważniejszym, bo prowadzi nie tylko do rozwiązania tajemnicy stowarzyszenia, ale przede wszystkim do odkrycia własnego pochodzenia.

Kim naprawdę jest Clayton? Dlaczego został porzucony? I co jeszcze kryją mury Stowarzyszenia, które wydawało się tak bezpieczne i przewidywalne?

To, co najbardziej mnie urzekło, to niecodzienna forma książki. Połączenie fabuły z zagadkami sprawia, że czytelnik nie jest biernym obserwatorem, lecz aktywnym uczestnikiem wydarzeń. To książka wyjątkowa, jedyna w swoim rodzaju. Dosłownie stworzona do ekranizacji, bo każdy rozdział aż prosi się, by zamienić go w fascynujący odcinek serialu.

Polecam tę książkę każdemu, kto szuka czegoś świeżego, inteligentnego i nietuzinkowego. „Stowarzyszenie miłośników zagadek” to nie tylko historia o poszukiwaniu prawdy i tożsamości, ale też przygoda, która wciąga bez reszty i nie pozwala się oderwać. Jestem pewna, że wielu czytelników zakocha się w tej powieści tak jak ja, bo to nie jest zwykła książka, to zagadka, którą rozwiązujesz sercem i umysłem.

Clayton Stumper to człowiek zagadka. Nie tylko z powodu swego nazwiska, ale też z powodu swojego zagadkowego pochodzenia. W 1991 r. Pippa Allsbrook wyjęła go z pudła na kapelusze, gdy jako noworodek został podrzucony na próg domu Stowarzyszenia Miłośników Zagadek. Tym samym spełniło się jej marzenie o byciu matką, a Clay zyskał wspaniałe dzieciństwo. Wychowany przez tęgie umysły, w świecie szyfrów, łamigłówek, szarad i labiryntów po śmierci Pippy staje przed rozwiązaniem największej zagadki swojego życia. Clay pragnie dowiedzieć się, skąd się wziął. Jednak zadawanie pytań to za mało. Pippa przed śmiercią przygotowała dla swojego podopiecznego największą życiową szaradę. Clay cierpliwie rozwiązuje kolejne zagadki, łapie tropy i szuka znaków. Wszystko po to, by ostatecznie stać się „człowiekiem, który rozwiązał własną tajemnicę”.

To powieść niezwykła pod wieloma względami. Jest połączeniem powieści detektywistycznej z ciepłą, sentymentalną obyczajówką. Zabiera do świata wyrafinowanych zagadek, których rozwiązanie jest niezbędne do zrozumienia historii. Zmusza do myślenia, angażuje uwagę. Za sprawą dwutorowej narracji, w której teraźniejszość przeplata się z przeszłością, nie tylko życiowe puzzle Claytona powoli składają się w jeden obraz, poznajemy też barwne życie Pippy Allsbrook i innych członków Stowarzyszenia. Tu każdy z bohaterów ma do opowiedzenia własną historię, często naznaczoną trudną i smutną przeszłością. Pomimo to nie brak w książce pozytywnych emocji i przekazów. Poprzez ideę bractwa zagadek autor pokazał, jak ważna jest więź, wspólnota i bliskość. Że przynależność, wspólne pasje i poczucie jedności określają życiowe cele. Że zadawanie pytań i szukanie odpowiedzi przybliżają do prawdy o sobie, a to, skąd pochodzimy i kim jesteśmy ma znaczenie. Nie tylko nas to określa, ale też jest drogą do szczęścia, harmonii i samoakceptacji.

To naprawdę urocza powieść. Złożona z puzzli życia wielu osób, prowadząca przez zawiłe labirynty osobistych historii, pełna ciepła i nadziei, emanująca spokojem i skłaniająca do przemyśleń. Fajnie było przez chwilę stać się częścią tej historii.

Książka Burra mnie od pierwszych stron wciągnęła, zaintrygowała i zmusiła do uruchomienia dawno nieużywanych zawojów mózgowych. Ta historia ma też wydźwięk głęboko ludzki, bo finalnie to jest ona o poszukiwaniu prawdy, ale tez o tym jak ludzkie historie mogą być skomplikowane, a pod powierzchnią chowane mogą być prawdziwe dramaty.

Główny bohater Clayton Stumper od początku wzbudził moją sympatię, jest lekko zniewieściały, nieśmiały, ale umysł to już inny temat i tutaj jest TOP. Z racji otoczenia, w jakim przebywał wszystko traktuje jako wyzwania intelektualne, jednak gdy zagadka stała się boleśnie osobista wszystko się zmieniło. Śmierć mentorki Claytona jest „kamykiem”, który uruchomił lawinę wydarzeń, a historia zaczyna przypominać połączenie partii szachów z intelektualną krzyżówką z tą różnicą, że im bliżej prawdy, tym boleśniej.

Autorowi udało się dopieścić psychologiczną głębię tej powieści, bowiem to nie jest wbrew pozorom historia kryminalna z jasno określonym celem w postaci rozwiązania zagadki, tutaj główną rolę grają emocje.

Klimat, który stworzył Burr dał mi poczucie uczestnictwa w tej historii, angażując mnie i sprawiając, że umysł pracował na pełnych obrotach.

Sam finał bez wątpienia jest satysfakcjonujący i co ważne autor nie podaje wszystkiego na tacy, a bardziej zostawia przestrzeń na pewne domysły i rozważania. To była bardzo inteligentna, wciągająca i emocjonująca powieść, która pokazuje, że ludzkie życie często może być najtrudniejszą zagadka. Mnie książka zadecydowanie pozytywnie zaskoczyła.

„Stowarzyszenie Miłośników Zagadek” to książka, w której zakochałem się nie od pierwszej strony, tylko trochę później – kiedy poczułem, że autor bawi się ze mną, a ja naprawdę zaczynam wchodzić w jego grę. Początkowo wydawało mi się, że to po prostu sympatyczna opowieść o ekscentrycznych ludziach zajmujących się krzyżówkami i szyframi. Ale z czasem zaczęło mnie coraz bardziej poruszać to, że za tą całą otoczką ukrywa się bardzo ludzkie pytanie: kim jestem, jeśli nie wiem, skąd pochodzę?

Clayton, główny bohater, bywa trochę irytujący – nieporadny, zamknięty w sobie, a jednocześnie wzruszająco wierny swojej dziwacznej „rodzinie” ze stowarzyszenia. Czytając, miałem momenty śmiechu, ale też takie, że naprawdę czułem jego samotność.

To, co mnie kupiło najbardziej, to forma. Każdy rozdział to trochę jak otwieranie nowej szkatułki z zagadką – i nie chodzi tylko o to, że faktycznie są tam szyfry czy krzyżówki. Cała narracja jest jak układanie puzzli: kawałek przeszłości, kawałek teraźniejszości, powoli zaczynają się łączyć. I przyznam, że dawno nie miałem takiej satysfakcji, gdy rozwiązanie zaczęło się wyłaniać.

Czy miała wady? Jasne. Były chwile, kiedy tempo akcji mnie usypiało, a niektóre zagadki bardziej frustrowały niż bawiły. Ale kiedy odkładałem książkę, miałem wrażenie, że uczestniczyłem w czymś trochę innym niż zwykła powieść – jakbym brał udział w literackiej zabawie, która jednocześnie uderza w bardzo czułe nuty.

Dla mnie to historia o tym, że rodzina nie zawsze jest tą biologiczną, że można zostać wychowanym przez pasjonatów krzyżówek i nadal odnaleźć sens życia. Ciepła, ekscentryczna i trochę dziwna – w najlepszym tego słowa znaczeniu.