Stalker

Dawno już nie czułam takiej ulgi po przeczytaniu jakiejkolwiek książki. "Stalker" to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i myślę, że tym razem już ostatnie. Poprzedniej książki o wdzięcznym tytule "Terapeutka", nie doczytałam, a wiecie ja zawsze czytam wszystko od deski do deski, także możecie sobie wyobrazić co musiałam przeżywać, że postanowiłam ją po prostu odpuścić. Wiem co teraz pomyślicie - skoro poprzednia była taka zła, dlaczego postanowiłaś przeczytać kolejną tego samego autora? Hmmm... sama się momentami zastanawiam.. Chyba dlatego, że stwierdziłam, że dam twórczości autorki drugą szansę, bo zawsze może trafić się przecież jedna książka, która będzie słabsza od innych, prawda? Ale jak już druga staje się dla mnie podobnym ciężarem - tylko może trochę mniejszym, to najwidoczniej jest to znak, że styl i wymyślane przez autorki historie, nie należą do mojego gustu literackiego. Powieści Sonii Rosy mają napewno swoich zwolenników, bo widzę te wszystkie zachwalające recenzje na forach książkowych czy na instagramie. Jednakże ja do tej grupy nie należę. Ostatnimi czasy mam naprawdę spory problem z trafieniem na naprawdę dobrą książkę - taką od której ciężko będzie się oderwać, albo taką gdzie cała fabuła będzie logiczna, a bohaterowie naprawdę dobrze wykreowani. Trafiam albo na te ciężkostrawne, albo na te co nazywam "takie sobie". I nie wiem czy to wina obecnego trendu, że wszystko idzie na ilość a nie na jakość, czy z czasem po prostu stałam się bardziej wymagającym czytelnikiem, który nie zadowala się byle historią, po to bo nie ma co robić i chce coś przeczytać. Ale może przejdę do rzeczy, bo w końcu miała to być recenzja, a nie pamiętnik zawiedzionej czytelniczki ;)

Rozpoczynając przygodę ze "Stalkerem" liczyłam na ciekawie wykreowaną postać samego stalkera - główna bohaterka też ważna oczywiście, ale - jak dla mnie - czarny charakter powinien jednak przyciągać największa uwagę w tego typu książkach. No niestety tutaj przeliczyłam się najbardziej. Autorka skupia się na przedstawieniu portretu psychologicznego samej bohaterki, jej codziennych "zmaganiach" z życiem, bo nawet nie wiem jak inaczej to ująć. Do połowy książki nie otrzymałam nic interesującego...nic co pozwoliłoby mi w jakikolwiek sposób polubić Patrycję, albo chociaż to, że jest pisarką. Co więcej, momentami miałam wrażenie, że czytam te same myśli głównej bohaterki. Ona co trochę rozmyślała o tym samym - pytanie czy to był celowy zabieg? Bo z czasem zaczynało to być naprawdę irytujące... Cała historia Patrycji rozpoczyna się w momencie przygotowania do spotkania autorskiego ( nie będę się już rozwodzić nad tym, że autorka w szczegółowy sposób opisuje wszystko co ubiera na siebie główna bohaterka - w całej książce tak jest także przygotujcie się na to, że wizualizacja wszystkiego podana jest an tacy;)). No i zaczyna się to spotkanie autorskie, są oczywiście wierni fani pisarki i trafia się on - Borys, postać tak tajemnicza i przystojna, że głowa stracona już na starcie. I choć owy mężczyzna za wiele nie mówi - Patrycja traci grunt pod nogami i zachowuje się jak nastolatka, którą dopadła pierwsza strzała amora w życiu. Spotkanie autorskie się kończy, pisarka wraca do domu, z wizjami wspólnego spotkania. Na kolejnych szuka wzrokiem owego przystojniaka, ale niestety czuje się zawiedziona - jednakże jakiś czas później pojawia się znów on! A! W międzyczasie w życiu pisarki dzieją się różne rzeczy - jak np tajemnicza postać z maską z "Krzyku" chodząca naokoło jej domu, czy dziwne głuche telefony. I takim oto sposobem streściłam tu pół książki. W drugiej połowie dzieje się już trochę więcej, jednakże...nawet nie wiem jak to ująć w słowa, żeby nie być niemiłą...cierpienie głównej bohaterki było lżejsze niż to jakie ja przechodziłam, czytając to co się tam działo. Rozpoczynając od spotkania z Borysem i myślenia głównej bohaterki - źle to o mnie świadczy zapewne, ale wierzcie mi, chciałam, żeby skończyło się krwawo, żeby główna bohaterka nabrała trochę rozumu, albo skończyła tragicznie - tak bardzo irytowała mnie jej postać przez całą książkę, że już pod koniec sama zaczęłam wymyślać w głowie co bym z nią zrobiła :P I bardzo szkoda, że nie mogę Wam opisać późniejszych wydarzeń, bo do nich też miałabym wiele do powiedzenia, ale przecież nie chce Wam wszystkiego spojlerować, bo co poniektórzy by mnie tu zjedli. Co do samego zakończenia...hmm, mam mieszane uczucia, bo z jednej strony cieszę się na niektóre aspekty, które tam wyszły, bo nie czułam się aż tak bardzo rozczarowana, a z drugiej poczułam jakiś mały niedosyt. Choć po przeczytaniu całości tej książki nie spodziewałam się żadnego spektakularnego zakończenia, tak pomimo wszystko nie było ono aż tak bardzo rozczarowujące. Więc w sumie można to uznać za jakiś plus, prawda?

Przykro mi to pisać, ale czuję naprawdę wielką ulgę, że mam już te historię za sobą, niestety nie jest to typ książek, które ja lubię. I choć czyta się ją naprawdę szybko, ja miałam wrażenie jakbym czytała ją dobry miesiąc. Autorka skupiła się w głównej mierze na psychice głównej bohaterki, tego co przeżywa, co myśli i tego jak z czasem zmienia się jej "rozumowanie" - chociaż czy ja wiem czy tak do końca? Jedno jest pewne - najbardziej chyba rozczarowała mnie postać samego stalkera, dlatego momentami zastanawiałam się, czy ta książka nie powinna mieć jakiegoś innego tytułu, bo jak dla mnie stalker powinien wzbudzać niepokój, powinno być zdecydowanie więcej takich rzeczy, które wskazywały by na prześladowanie, czy po prostu coś co wywołało by zdecydowanie więcej emocji w czytelniku. A tymczasem jedyne co musiałam to sprawdzić w słowniku, czy czasem nie mylę pojęć. Ta recenzja nie ma na celu odradzenia Wam tej książki w żaden sposób - to tylko moje osobiste odczucia co do niej. A nuż Wy będziecie nią zachwyceni - kto wie? Ja odpuszczam kolejną twórczość Sonii Rosy, bo to po prostu literatura nie dla mnie :P

Patrycja Prus jest popularną pisarką kryminałów, która doskonale wie jak budować napięcie. Nie spodziewa się jednak, że ktoś zacznie budować je wokół niej, zamieniając jej codzienność w pełną strachu rozgrywkę.

"Stalker" to historia o niebezpiecznej obsesji i psychologicznej grze, która niestety dla mnie wypadła poniżej oczekiwań. Jest to moje drugie spotkanie z twórczością autorki i muszę przyznać, że tym razem lektura sprawiła mi mniej przyjemności, niż "Tutaj mieszka zło". Już od pierwszych stron historia wydawała mi się być przewidywalna, zwroty akcji, które powinny budować napięcie, często wydawały mi się być oczywiste, a momenty grozy były jak dla mnie sztuczne i wymuszone. Największy problem stanowiła główna bohaterka, moja imienniczka Patrycja, która była zbyt łatwowierna i naiwna. Często podejmowała decyzje, które były nielogiczne i nieprzemyślane, co sprawiało, że trudno było mi poczuć do niej prawdziwe emocjonalne zaangażowanie. Jej zachowania momentami osłabiały napięcie psychologiczne, które powinno być siłą napędową całej historii, i sprawiały wrażenie, że autorka zmuszała ją do działań potrzebnych fabule, zamiast wynikających z charakteru postaci. Sama niestety prosiła się o problemy. Borys natomiast miał wprowadzać aurę tajemnicy oraz niepokoju, zamiast tego jego postać sprawiała wrażenie chaotycznej i nie do końca zrozumiałej. Jego działania były niespójne, raz tajemnicze i nieprzewidywalne, a za chwilę bez logiki, przez co trudno było odczuć prawdziwe zagrożenie. Wątek stalkingu, który miał być głównym tematem tej historii, został potraktowany tak naprawdę jedynie powierzchownie i wywoływał on we mnie frustrację. Na szczęście dzięki narracji i krótkim rozdziałom książkę czytało się dosyć sprawnie i przeczytałam ją stosunkowo szybko.

Czy jedno, pozornie przypadkowe spotkanie może zamienić fascynację w koszmar, z którego nie ma ucieczki?

„Stalker” autorstwa Soni Rosa to thriller, który od pierwszych stron gra na naszych lękach i muszę przyznać, że robi to zaskakująco skutecznie. Bo kto z nas nawet jako dziecko choć przez chwilę nie marzył o sławie ? O spotkaniach autorskich, rozpoznawalności, fanach ustawiających się w kolejce po autograf? Problem w tym, że za blaskiem fleszy bardzo często kryje się cień. I to właśnie w ten cień prowadzi nas autorka.

Główna bohaterka, Patrycja Prus, to popularna pisarka kryminałów. Kobieta po przejściach, samotna, skupiona na pracy, trochę zamknięta w sobie. Podczas jednego ze spotkań autorskich jej uwagę przykuwa tajemniczy Borys. Pojawia się i znika., ale niespodziewanie wraca. A między nimi zaczyna rodzić się coś, co Patrycja nazywa fascynacją. Ja jednak od początku czułam niepokój i napięcie - ciche, sączące się powoli - które jest jednym z największych atutów tej książki.

„Stalker” to nie tylko historia o obsesji. To opowieść o samotności, o nieprzepracowanej przeszłości i o tym, jak bardzo pragniemy być kochani - nawet jeśli rozsądek podpowiada, że coś tu jest nie tak. Patrycja, mimo doświadczenia i intuicji, wchodzi w relację, o której tak naprawdę nie wie nic. Tajemnicze telefony, dziwne zdarzenia, rosnące napięcie… a mimo to ona brnie dalej. I czytając, wielokrotnie miałam ochotę krzyknąć: „Zatrzymaj się!”. Nie byłam w stanie pojąć jej ślepoty. Jednak jednocześnie potrafiłam zrozumieć jej emocje.

Autorka ciekawie buduje portret psychologiczny bohaterki. Momentami wewnętrznych przemyśleń Patrycji jest naprawdę dużo - czasem aż za dużo. Jednak to właśnie one pokazują, jak łatwo manipulować kimś, kto jest kruchy pod warstwą pozornej siły. Motyw stalkingu nie jest nowy w literaturze, ale tutaj nabiera bardziej osobistego, intymnego wymiaru.

Kiedy romantyczna znajomość przeradza się w brutalną walkę o życie, akcja przyspiesza. I choć pewne schematy gatunkowe są wyczuwalne, to końcówka potrafi wbić w fotel. Szczególnie podobało mi się to, że autorka nie idzie w banał, a pozwala historii skręcić w mroczniejszą, bardziej niepokojącą stronę.

„Stalker” to książka o cienkiej granicy między zauroczeniem a obsesją. I o tym, że czasem największe zagrożenie wpuszczamy do życia sami z potrzeby bliskości.

Ocena: 8/10 - jeśli lubisz thrillery psychologiczne, w których napięcie rośnie stopniowo, a emocje bohaterów są równie ważne jak sama intryga, to ta historia może Cię wciągnąć.

Patrycja Prus to bestsellerowa autorka kryminałów, z nosem trochę za wysoko, w moim mniemaniu. Widzimy ją jako kobietę sukcesu, której twarz jest znana innym, a jej książki są czytane przez wiele osób. Można wpaść w samozachwyt, prawda? Tym bardziej, jeśli miliony spadają z nieba, a ona sama potrafi zaciekawić swojego odbiorcę. Widzimy jej spotkania autorskie, ale to wszystko wcale nie jest takie kolorowe. Prywatnie to kobieta bardzo samotna, która przeżyła tragedię. Jej narzeczony zginął w tragicznych okolicznościach, prawdę powiedziawszy, nie końca się po tym pozbierała, chociaż minęło już tyle lat. Pisanie jest jej ucieczka, a koszmary dalej nawiedzają ją w nocy. Pewnego dnia, na spotkaniu autorskim w Szklarskie Porębie spotyka mężczyznę, który zawrócił jej w głowie. Borys, bo tak się przestawił, to jej wielki fan, a wzrok, jakim na nią patrzy, rozpala ją do czerwoności. Okazuje się, że oboje mieszkają w Krakowie. Nasza autorka liczy na to, że ich drogi się przetną, jeśli nie na mieście, to chociaż je kolejnych spotkaniach z fanami.

Wcale nie od razu zostałam wciągnięta w wir wydarzeń. Początkowo czytałam, bo czytałam, zaciekawiona wstępem. Późniejsze rozdziały mnie nie zachwyciły, nie polubiłam Patrycji, była dla mnie jakaś taka irytująca, zachłyśnięta sukcesem, może trochę z sodówką uderzającą do głowy? Kiedy na jej drodze stanął Borys, pomyślałam, że to ten moment, kiedy romans przejmie główne skrzypce, kiedy wszystko inne pójdzie w odstawkę. Pff, nic bardziej mylnego! Faktycznie, Patrycja zaczęła mieć obsesję na punkcie Borysa, jednak mężczyzna wysyłał sprzeczne sygnały. Jednego dnia robił zakupy, drugiego był milczący i nie chciał wejść nawet na kawę. Pamiętam, że wtedy pomyślałam sobie, że coś jest nie tak. Dlaczego ona tego nie widzi?! Co więcej! W pobliżu domu kobiety zaczął kręcić się psychol, który wyglądał jak czarny charakter z jej książek. Od razu wiedziałam kto to. Liczyłam, że tak nie będzie, jednak moje przewidzenia się spełniały. Czy się rozczarowałam? Może troszkę. Jednak kiedy zaczęłam czytać dalej, a musicie wiedzieć, że do końca historii przed nami jeszcze długa droga, zaczęłam wkręcać się na maksa. To, co wymyśliła tutaj autorka, to czyste złoto! Tylko dalej nie wiemy dlaczego. O co w tym wszystkim chodzi?! I wiecie co?! Nasz złoczyńca wcale tego nie wyjaśnia. Mamy więcej pytań niż odpowiedzi. Chyba nie spotkałam się jeszcze z takim zabiegiem, albo zwyczajnie sobie nie przypominam. Zazwyczaj mamy ofiarę, jej oprawcę, który opowiada dlaczego chce ją zabić, nie tutaj! A dalej? Co tu się dzieje! Ale to nie wszystko. Autorka wcale na tym nie poprzestaje. Okazuje się bowiem, że to dopiero początek tego, co dla nas przygotowała. Co tutaj się wydarzyło! No proszę państwa, to trzeba sprawdzić! Wiecie co?! Stwierdzam, że to jednak była genialna historia i już wcale nie pamiętam, że początkowo nie darzyłam głównej bohaterki sympatią, że coś mi tak zgrzytało. O czym ja tam mówiłam?! Po takim zakończeniu to wszystko nie jest ważne!

Życzę sobie i Wam więcej tak nieprzewidywalnych pozycji 😎

Ostatnio skończyłam czytać „Stalker” Soni Rosy i nadal nie mogę otrząsnąć się z tego mrocznego klimatu 🖤 Ta książka wciąga jak bagno – powoli, po cichu, a potem nagle jesteś w niej po uszy i nie możesz się wyrwać.

To nie jest cukierkowy romans. To opowieść, która trzyma w nieustannym napięciu, balansując na granicy obsesji, strachu i zakazanych uczuć. Już od pierwszych stron poczułam ten niepokojący dreszczyk emocji, który nie opuszczał mnie aż do samego końca.

Fabuła wciąga bez reszty! Autorka umiejętnie dawkuje napięcie i podsycając ciekawość czytelnika, serwuje zwroty akcji w momentach, kiedy najmniej się ich spodziewamy. Nie brakuje tu tajemnic, niedopowiedzeń i gry psychologicznej, która sprawia, że człowiek zaczyna zastanawiać się, komu tak naprawdę można ufać.

A bohaterowie? Są tak skomplikowani i niejednoznaczni, że momentami ich nienawidzisz, by za chwilę… no właśnie, zrozumieć ich motywacje? Sonia Rosa świetnie buduje portrety psychologiczne, zwłaszcza głównej bohaterki. Kibicowałam jej, bałam się o nią i momentami miałam ochotę potrząsnąć. Emocje tętnią tu na każdej stronie, a chemia między postaciami jest wręcz wyczuwalna – gorąca, niebezpieczna i uzależniająca.

Tempo akcji jest świetnie wyważone. Nie ma tu przestojów, ale też nie czuć chaosu. Sonia Rosa ma lekki, ale bardzo sugestywny styl. Potrafi jednym zdaniem wywołać ciarki na plecach, a kolejnym złamać serce. Strony wciąga się praktynie same, a zakończenie sprawiło, że przez dobrych kilka minut siedziałam tylko z rozdziawioną buzią.🤯

Dla kogo jest „Stalker”? Jeśli lubicie historie, które są mroczne, intensywne i trzymają w niepewności – to must-read. Fani thrillerów psychologicznych z wątkiem romantycznym lub książek, które nie dają o sobie zapomnieć po odłożeniu na półkę, będą w siódmym niebie. To książka, przy której serce bije szybciej.

Moja ocena: 9/10 ⭐

BRUNETTE BOOKS

Wyobraź sobie, że jesteś znaną autorką kryminałów. Mimo sporego bagażu doświadczeń, który dźwigasz codziennie na barkach, starasz się na bieżąco uczestniczyć w spotkaniach autorskich, gdzie ogrywasz główną rolę. Chcesz mieć kontakt ze swoimi fanami, którzy są dla ciebie natchnieniem do pisania. I na pewnym takim spotkaniu, w malowniczej Szklarskiej Porębie spotykasz Jego - mężczyznę, którego otacza dziwną aura. Działa na Ciebie, jak magnes. Okazuje się, że to Borys, który odegra w Twoim życiu dużą rolę…

I kiedy myślisz, że po tragedii, która dotknęła Cię przed kilkoma laty, los postanowił się do Ciebie ponownie uśmiechnąć, nie masz bladego pojęcia, co w rzeczywistości dla ciebie szykuje. Wraz z pojawieniem się Borysa zaczynają się dziać wokół Ciebie przerażające rzeczy…

„ROMANTYCZNA ZNAJOMOŚĆ PRZERADZA SIĘ W BRUTALNĄ WALKĘ O ŻYCIE - A KOSZMAR DOPIERO SIĘ ZACZYNA.”

Thrillery psychologiczne często mają to do siebie, że ich akcja nie pędzi na urwanie głowy tylko rozwija się stopniowo dozując czytelnikowi całą game emocji. I właśnie taki jest „Stalker” autorstwa Soni Rosy. Jego fabuła rozkręca się powoli, zaczynając przede wszystkim od zapoznania czytelnika z główną bohaterką Patrycją. Próżno tu szukać dynamicznej akcji, czy jej mocnych zwrotów.

Napięcie rośnie powoli. Prawie przez całą tę co historię czuć, że coś wisi w powietrzu, jednak nie wiadomo, kiedy spadnie i wybuchnie, tworząc solidy ambaras.

Książkę oceniam na dobrą, chociaż według mnie kilka aspektów powinno jeszcze zostać dopracowanych. Styl Autorki jest lekki i przyjemny w odbiorze, dzięki czemu książkę czyta się szybko. Brakowało mi w tym przypadku jednak mroku, jakiego można było spodziewać się po takim tytule.

„Stalker” to jedna z tych powieści, o których każdy powinien wyrobić sobie własne zdanie!

W świecie współczesnych thrillerów psychologicznych coraz trudniej o historię, która zaskoczy nas na każdym kroku. Sonia Rosa w swojej najnowszej powieści pt. „Stalker” stawia na klasyczne rozwiązania, serwując czytelnikom opowieść o tym, jak cienka granica dzieli przypadkowe zauroczenie od śmiertelnego niebezpieczeństwa. To propozycja dla tych, którzy w literaturze szukają przede wszystkim wciągającej intrygi i emocji, podanych w przystępnej formie.

Główna bohaterka, Patrycja Prus, to odnosząca sukcesy autorka kryminałów. Los przewrotnie sprawia, że sama staje się częścią scenariusza, którego nie powstydziłaby się żadna z jej książek. Spotkanie z tajemniczym Borysem, jego nagłe zniknięcie i równie niespodziewany powrót, stają się zapalnikiem dla lawiny zdarzeń. Autorka sprawnie kreśli relację tej dwójki – jest tu miejsce na fascynację, niedopowiedzenia i rosnące napięcie. Gdy Patrycja zaczyna otrzymywać niepokojące telefony, a poczucie bycia obserwowaną staje się jej codziennością, wiemy już, że spokój pisarki został bezpowrotnie naruszony.

Styl Soni Rosy jest bardzo poprawny i płynny, co sprawia, że książkę czyta się niezwykle szybko. To typowa lektura „na raz”, przy której czas upływa niepostrzeżenie. Autorka ma oko do szczegółów – choć momentami można odnieść wrażenie, że opisy są nieco zbyt rozbudowane, to jednak tworzą one spójny obraz świata przedstawionego i pozwalają lepiej wczuć się w codzienność bohaterki. Fabuła jest prowadzona rzetelnie, a napięcie, mimo pewnych wahań tempa, towarzyszy nam właściwie do samego finału.

Dla kogoś, kto spodziewa się mrocznego, brutalnego studium stalkingu, lektura może być pewnym zaskoczeniem. Sonia Rosa podeszła do tematu w sposób bardziej subtelny, kładąc większy nacisk na emocjonalne przeżycia bohaterki niż na drastyczne aspekty osaczenia. Choć momentami narracja może wydawać się nieco zbyt przewidywalna czy bezpieczna, to wciąż pozostaje solidną rozrywką. To thriller w wersji nieco bardziej stonowanej, pozbawiony ekstremalnego mroku, co dla wielu czytelników może być zaletą – pozwala bowiem cieszyć się historią bez nadmiernego przytłoczenia ciężką atmosferą.

„Stalker” to poprawnie skonstruowany thriller, który zapewnia udaną przygodę literacką. Choć nie wywołuje on rewolucji w gatunku i być może nie zostaje w pamięci na długie miesiące, to jako pozycja umilająca wieczór sprawdza się bardzo dobrze. To solidna, rzemieślnicza praca, która udowadnia, że Sonia Rosa ma lekkie pióro i potrafi zainteresować czytelnika losem swoich bohaterów. Dobry wybór na relaks z dreszczykiem w tle.