Spy x Family. Tom 12

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Początek dwunastej części znowu uderza w lekkie tony, skupiając się na dzieciach i pewnych konsekwencjach minionych wydarzeń (tom 11). Późniejsze strony mangi dosyć szczelnie wypełnione są zaś wyrazistym humorem i szczyptą emocji, które potrafią mocno przykuć uwagę czytelnika. Lepiej poznajemy tu między innymi postać Sylvi Sherwood, która pod maską twardej kobiety skrywa trudy samotności. Widzimy „małżeńskie” kłopoty Forgerów, co wiąże się z pojawianiem na twarzy czytelnika szczerego uśmiechu, na koniec zaś zanurzamy się w mocniejszej akcji.

Tom dwunasty ma może dość epizodyczną strukturę, ale Endo potrafi wykorzystać te momenty do efektywnego rozwinięcia świata i bohaterów. Kładzie on tu troszkę mocniejszy nacisk na emocje i relacje między postaciami. Odbywa się to niestety ponownie kosztem głównego wątku, który rozgrywa się tu gdzieś na bardzo dalekim planie. Czy wpływa to znacząco na jakość mangi? Zdecydowanie nie! Tomik jest nadal bowiem bardzo przyjemny w odbiorze i zasiadając do jego lektury, można być pewnym, że nie oderwiemy się od niej, zanim nie zobaczymy ostatniej strony.

Mocną stroną obu części jest także dopasowana do tego ładna oprawa graficzna. Rysunki Tatsuya Endo są może momentami trochę proste, ale nie brakuje w nich dynamiki i co najważniejsze dobrze oddają one emocje bohaterów...

ANYA FAMILY

W dwunastej części „Spy × Family” dzieje się… no więcej tego samego dobrego, co do tej pory. I fajnie, i super, bo kto nie chce więcej rozbrajających min Anyi, kto nie chce więcej jej wpadek. A reszta przecież też jest świetna, chociaż wiadomo, ja to dla tej kradnącej całe show dziewczyny (jak dla Człowieka Bułki czytam „Murcielago”) głównie sięgam po serię. Ale z jakich powodów bym tego nie robił, za każdym razem jestem zadowolony, usatysfakcjonowany no i chcę więcej. A na więcej, jak zawsze, trzeba czekać, bo my jesteśmy niemal na bieżąco z japońskim wydaniem, ale z drugiej strony czekanie podsyca apetyt, więc jest dobrze.

Po ostatnich wydarzeniach w życiu bohaterów wszystko zaczyna się w miarę normlanie i spokojnie. Do czasu. Tu Yor przychodzi coś do głowy, tam szpieg kradnie informacje. No i dzieje się!

Wielkim plusem tego tomu jest to, że mamy tu naprawdę dużo Anyi. Psa też jest sporo i sporo fajnego z tego wynika. Nie mówię, że reszta postaci jest zaniedbana, bo nie jest, ale tej bohaterki zawsze chce się jak najwięcej. A tym bardziej po takich akcjach, jak ta z autobusem z poprzedniego tomu, której echa wciąż tu pobrzmiewają. Oczywiście jest też akcja, dzieje się i poza Anyą, że tak to ujmę, a tomik ma bardzo fajny balans między tym, co komediowe, a tym, co dynamiczne czy sensacyjne. A cała reszta…

A no jak pisałem, cała reszta pozostała mniej więcej taka sama. W końcu seria to komedia szpiegowska, sensacyjna; komedia akcji – do tej pory bardziej balansująca między tym, a gatunkami traktującymi o szkolnym i rodzinnym życiu, ale teraz już w pełni zasługującą na swoje szpiegowsko-sensacyjne miano. Akcja jest konkretna tempo odpowiednio szybkie, a i kilka naprawdę dynamicznych czy spektakularnych sekwencji też się znalazło, tak samo jak i tych, w których dużo jest uroku, słodyczy czy typowej anyowej nieporadności, podlanych sytuacyjną komedią pomyłek.

Dzięki temu wszystkiemu „Spy × Family” tak dobrze wychodzi autorowi, a czytelnikom wchodzi. Jest tu wszystko, co obiecujemy sobie po przeczytaniu opisy i gatunkowej przynależności, a potem okazuje się, że jednak jest tego jeszcze więcej. I jest jeszcze lepiej niż myśleliśmy. Że te relacje miedzy bohaterami, te charaktery postaci, niby wyolbrzymione, ale jednak znakomicie oddające ich różnorodność, w końcu też klimacik niektórych momentów czy świetna szata graficzna… No wszystko to wypada tak, że się człowiek cieszy.

No i ja się cieszę. Kolejne rozdziały tej fajnej rodzinnej sagi za mną, kolejne przede mną, w kinach też ma się dziać, bo film „Spy” tam trafi i to nawet na naszym rynku, choć znów w ograniczonej dostępności – więc… No jest na co czekać.