Spy x Family. Tom 11

POPKULTUROWY KOCIOŁEK: Jedenasta odsłona serii rozpoczyna się stosunkowo spokojnie. Widzimy jak Anyia próbuje za wszelką cenę zaprzyjaźnić się z Damianem, obserwujemy również drobne wycinki z codziennego niezwykłego życia rodziny Forgerów. Począwszy od problemów Loida w pracy, kończąc na kłopotach z bratem Yor. Jest to lekki i mocno humorystyczny wstęp, który przygotowuje czytelnika na coś znacznie większego i mocniejszego.

W kolejnych rozdziałach manga nabiera bowiem wyraźnego tempa. Twórca sporą część tomiku poświęca wątkowi niespodziewanego niebezpieczeństwa, które spada na uczniów Akademii Eden. Ciekawym zabiegiem z jego strony jest wysunięcie na pierwszy plan dzieciaków, którzy mają swoje role do odegrania i tym samym mają szansę zabłysnąć. Dla nikogo pewnie nie będzie zaskoczeniem, że prym wiedzie tu przede wszystkim Anya. Endo w ciekawy sposób demonstruje tu jej moc, zalety, wady, jak i jej odwagę (mocno szaloną). Autorowi udaje się przedstawić to wszystko z dużą dawką zwrotów akcji, humoru i szczyptą emocji, dzięki czemu tomik jest wciągający i satysfakcjonujący.

Jedyne, do czego można się przyczepić w kontekście scenariusza, jest znaczne odejście od głównego wątku. Jeśli ktoś liczy, że fabuła zostanie pchnięta do przodu i odkryte zostaną niektóre tajemnice, może poczuć się troszkę rozczarowany...

JAZDA (AUTOBUSEM) BEZ TRZYMANKI

Nowy tomik „Spy×Family” pojawił się na rynku. i tym samym znów dogoniliśmy japońskie wydanie, a co za tym idzie, trzeba będzie dłużej czekać na ciąg dalszy. Bo wiadomo, zanim uzbiera się odpowiednio dużo rozdziałów drukowanych w magazynie, zanim potem skompilowana zostanie z nich kolejna część i zanim ta ukaże się najpierw w Kraju Kwitnącej Wiśni, a dopiero polskie wydanie dostanie zielone światło… No potrwa. Ale na razie mamy kolejny świetny tomik (a na listopad zapowiedziany „Fan book”) i jest się z czego cieszyć.

Yor udało się zaprzyjaźnić z żoną Desmonda, co dla misji Zmierzcha może okazać się kluczowe. Ale Anya nie chce zostać w tyle za „matką” i zaczyna działać – znów! – by zbliżyć się do Damiana. Szansą wydają się być plenerowe zajęcia, ale nikt nie spodziewa się, jakie niebezpieczeństwa będą czyhać na bohaterów!

Miałem kiedyś sen. Tak, wiem, już kiedyś ktoś tak mówił. Ale miałem kiedyś sen, taki konkretny o autobusie pełnym ludzi i jakimś źle czyhającym na nich na zewnątrz. Nic specjalnego, ale tak mi się przypomniał, kiedy czytałem ten tomik i świetną akcję z Anyą w jego drugiej połowie, gdzie mamy autobus, mamy zło a nawet walkę o przetrwanie mamy. I dzieje się tam, oj jak fajnie się dzieje, na coś takiego czeka się od początku tej części i dostaje to, co najlepsze. Zresztą ta sekwencja trochę przypomniała mi początkowe sceny z „Battle Royale”, co też jest jak najbardziej in plus.

A cała reszta? Mamy wszystko to, co w serii uwielbiamy. W końcu „Spy x Family” to komedia szpiegowska, sensacyjna, komedia akcji – chciałoby się napisać, że przede wszystkim, ale prawda jest taka, że w równej mierze mamy tu komedię o szkolnym i rodzinnym życiu. I wszystko to łączy się, spalta i dopełnia znakomicie. A przecież trzeba pamiętać, że rzecz ma w sobie paranormalną nutę, więc jeszcze ten dodatek trzeba mieć na uwadze – i fajnie on zawsze gra.

No i… No i wiadomo, akcja jest konkretna tempo udane, a i kilka bardziej dynamicznych czy spektakularnych sekwencji też się znalazło. Tradycyjnie Anya kupuje mnie totalnie i totalnie rozbraja – logiką, seplenieniem, a przede wszystkim genialnymi minami. No i nim czytelnik się obejrzy, odkrywa, że „Spy x Family” pochłonął już w całości, a jeszcze mu mało.

I jeszcze jest ta znakomita szata graficzna, niby prosta, niby dość sterylna (ostatnio sporo manga ma tak czystą kreskę, że widać w tym sporo komputerowego wspomagania, ale nadal ma to swój urok) a zarazem jednak dobrze pasująca do całości. I mająca w sobie coś – szczególnie tą wspominaną, acz wartą podkreślania mimikę Anyi. Więc bierzcie i czytajcie, bo warto.