Spragnieni, by żyć. Spragnieni. Tom 1

Alicja, Kuba i Eryk, troje przyjaciół, których rozdziela jedno tragiczne wydarzenie. Po kilku latach ich relacje zaczynają się ponownie układać. Między Alą i Kuba rodzi się uczucie. Na drodze do szczęścia natrafią jednak na wiele przeciwności.

.

"Spragnieni by żyć" - ten tytuł pasuje idealnie. Jest to przepełniona emocjami historia o wkraczaniu w dorosłość. O grupie młodych ludzi, którzy chcą żyć, ale według własnych zasad. Podejmować pierwsze ważne decyzje zgodnie ze swoim sumieniem oraz realizować marzenia. Niestety nie wszystko jest takie proste. Autorka ukazuje jak brak porozumienia między dziećmi i rodzicami może wpłynąć destrukcyjnie na młodego człowieka. Warto pamiętać, że każdy ma własne ambicje. Można naprowadzać, dawać wskazówki i dobre rady, ale nigdy nie powinno się żyć za kogoś.

.

Pióro Anny Szafrańskiej jest lekkie, ale wyraziste. W bardzo przystępny sposób przekazuje Ona ważne prawdy życiowe.

Początek powieści jest prowadzony dość spokojnie. Akcja rozwija się powoli by nagle przyszedł pierwszy cios, a gdy czytelnik myśli, że wszystko już się ułoży nadchodzi kolejny, nokautujący. Wybucha amocjonalna bomba i puszczają wszelkie tamy. Wylewają się wzajemne żale, które przez lata narastały.

Przez całą fabułę przewija się kilka problemów: żałoba, wykluczenie społeczne, brak zrozumienia, nadmierna kontrola. Oprócz tych wszystkich negatywnych emocji znalazł się wątek pozytywny - rodząca się miłość, która jest w stanie przezwyciężyć wszelkie przeciwności.

.

Najbardziej w tej książce bałam się tego, że nie będę potrafiła odnaleźć się w świecie ludzi dopiero wkraczających w dorosłość. Nie sprawiło to jednak problemu. Mimo to polecając tę pozycję zwracam się przede wszystkim do grupy osób młodszych ode mnie. Optymalny przedział wiekowy to według mnie 16-25 lat. Pozwoli to na największe współodczuwanie tego z czym mierzą się bohaterowie.

Romantyzm, wzruszenie, strata, depresja, dorastanie, przyjaźń, wykluczenie społeczne – tymi słowami opisałabym ją dla „zabieganych” ale nie sposób poprzestać jedynie na tym, gdy mamy do czynienia z tak dojrzałą, trudną i jednocześnie piękną historią. Poznajemy maturzystkę Alicję, którą u progu dorosłości czekają trudne wybory i która napiętnowana przez wydarzenia z przeszłości stara się przetrwać i poukładać życie na nowo. Kuba, syn burmistrza i niedawny przyjaciel Alicji ma za zadanie być idealnym synem, następcą ojca. Dzieciństwo spędzili we trójkę - Ala, Kuba i Szymon. Tragiczne wydarzenie sprawiło, że ich drogi się rozeszły. Kiedy Ala i Kuba ponownie się spotkają, spróbują naprawić dawne relacje z jakim skutkiem przekonajcie się sami ❤ To historia niezwykłej przyjaźni, trudnego dorastania, braku wsparcia. Powieść porusza trudne tematy ale klimat jaki stworzyła autorka jest niesamowity. To jedna z tych pozycji, których się nie zapomina choć nie będę ukrywać ona jest trudna❤

"...bo zawsze będę kochał tylko Ciebie. Bo płyniesz w moich żyłach (...) Jesteś jedynym stałym punktem w moim życiu pełnym chaosu. I tylko Ty wyznaczasz mi kierunek. Jesteś moją różą. Sprawiasz, że to wszystko ma sens. Bo czas nie ma znaczenia, mimo że jest tak kruchy i ulotny..."

Jestem zachwycona książka Anny Szafrańskiej pt. "Spragnieni by żyć". Czytając, kartki same przelatywaly mi przez palce...

Nie mogłam się od tej lektury oderwać.

Poznajemy w niej trzech kluczowych bohaterów. Alicję, Kubę i Eryka.

Co ich łączy?

Przyjaźń. Miłość. Rodzina.

Traktowali siebie jak rodzeństwo, byli dla siebie wsparciem, kochali się, mogli polegać na sobie w każdym momencie (chociaż początki Kuby i Eryka nie należały do przyjemnych🤭🙈).

Alicja i Kuba wychowywali się od dziecka razem,wspólnie z Szymonem (bratem Ali). Odkąd jej brat popelnił samobójstwo drogi pozostałej dwójki się rozeszły. Już nic nie było takie samo. Dziewczyna chciała przypodobać się rodzicom... zwłaszcza ojcu. Chciała zdobyć jego uznanie... Ale czy było warto?

Kuba był dla niej wszystkim. Kochała go. Kochała go bezgranicznie. Zawsze. I nie potrafiła pogodzić się z jego stratą...

Eryk i Kuba.

Obaj różni. Za to jacy kochani!

Ciężko byłoby mi wskazać którego polubiłam bardziej. Oboje mieli zupełnie inne charaktery. Obaj bardzo wartościowi. A tatuaże Kuby położyły mnie na łopatki! Po prostu uwielbiam tych dwóch bohaterów💚

Czytając ich dialogi nieraz miałam uśmiech na buzi. Towarzyszyło mi również wzruszenie bo to przez co przeszła Alicja to było naprawdę piekło... Dziewczyna miała ciężkie życie...

I chyba każdemu w życiu życzę takiego przyjaciela jak Eryk, chociaż za chwilę mi napiszecie, że przyjaźń damsko-męska nie istnieje... Ale ja takiej doświadczyłam... A Wy, co o tym sądzicie?

Jeżeli chcecie poznać losy bohaterów zachęcam do przeczytania!

A naprawdę warto!

Jest to bardzo wartościowa książka, która zostanie ze mną na długo. Cieszę się, że mam drugą część w domu 💚

Skończyłam czytać książkę Anny Szafrańskiej, po której nie spodziewałam się aż tylu emocji i wzruszeń! Jestem nią oczarowana i przyznam szczerze, że ogromnie wzruszyła mnie historia przedstawiona w powieści "Spragnieni by żyć" Anny Szafrańskiej.

"Spragnieni by żyć" to piękna, wzruszająca historia nastolatki Alicji, która kończy ostatnią klasę liceum i wkracza w dorosłe życie. Jednak przez to, co zrobił jej brat została skazana na społeczne wykluczenie. Stała się kimś z kim nie należy utrzymywać kontaktów towarzyskich. Jej codzienność jest zupełnie odmienna od tej, którą wiodą koleżanki z klasy. Ala nie przygotowuje się do studniówki, nie stresuje się przygotowaniami maturalnymi, nie czeka na wymarzone studia. Sytuacji nie ułatwia również napięta sytuacja w domu i kolejne odrzucenie, z którym Ala musi się uporać - brak wsparcia w rodzicach, którzy traktują ją jak powietrze, zamieniają z nią tylko kilka zdań dziennie albo wcale. Ala stara się jak może. Po prostu nie chce zawieźć rodziców. Bezgranicznie poddaje się ich decyzjom. Taki jest jej sposób na przetrwanie...

Jedynym oparciem dla niej stał się Eryk, kolega z klasy, który również borykał się ze społecznym odrzuceniem, jednak z zupełnie innego powodu. Również Kuba, przyjaciel Ali oraz jej brata z dzieciństwa odwrócił się od niej. Pewne okolicznosci sprawiają, że jednak przyjaźń pomiędzy dwojgiem dawnych przyjaciół odżywa. Jak zakończy się ta historia? Jakie tajemnice wyjdą na światło dzienne? Jak Ala poradzi sobie z trudną sytuacją rodzinną? Czy spróbuje zawalczyć o własne marzenia?

"Spragnieni by żyć" to powieść o trudach dorastania, stracie, o społecznym wykluczeniu, walce o własne marzenia, przekraczaniu granic oraz o prawdziwej przyjaźni i miłości. Narracja prowadzona w pierwszej osobie i lekki styl powieści sprawiają, że czyta się ją przyjemnie. Fabuła powieści sprawia natomiast, że czytelnik nie może się od niej oderwać. Jeśli lubicie takie życiowe powieści, wzruszające, pełne emocji to z pewnością ta książka Wam się spodoba! Szczerze polecam!💖

Z pewnością sięgnę również po kolejną część "Spragnieni by kochać". Jestem ogromnie jej ciekawa!

Po śmierci brata, Alicja i jej rodzina stali się wyrzutkami społecznymi. Z normalnych, szczęśliwych osób, sąsiadów i znajomych, stali się tematem plotek, dziwolągami niewartymi rozmowy i niewidzialnymi postaciami w całym Rogoźnie. Nie mieli już nikogo, a nawet siebie nawzajem. Ich rodzina się rozpadła, a Ala, pragnąca na nowo ją scalić, robiła wszystko, by zadowolić ojca i matkę. Zrezygnowała z własnych pragnień i starała się być silna za całą ich trójkę. Ale za każdym razem kiedy spotykała Kubę, wracał do niej cały ból, spotęgowany oschłym zachowaniem chłopaka.

W końcu jednak los sprawił, że na nowo zaczęli rozmawiać, a ich uczucia okazały się być wyjątkowo silne. To właśnie Radomirski sprawił, że dziewczyna otworzyła oczy i zapragnęła żyć własnym życiem, a nie tym wybranym dla niej przez ojca. Znalazła swoje miejsce u boku Kuby, pozostało im jeszcze tylko zmierzyć się z rodzicami i... przeszłością.

Ta książka jest przepełniona smutkiem i bólem, ale jednoczenie daje motywację i siłę, aby walczyć o swoje. Przekaz jest prosty: nikt nie przeżyje za nas życia, a jest ono zbyt krótkie, by pogrążać się w nieszczęściu, chcąc uszczęśliwić inne osoby. Trzeba jednak znaleźć w sobie dużo odwagi, aby zmierzyć się ze wszystkimi przeciwnościami i stanąć twarzą w twarz z prawdą. Zwłaszcza, kiedy żyje się w takim miejscu jak książkowe Rogoźno. Szczerze mówiąc, mam gorącą nadzieję, że te realia są fikcyjne, aczkolwiek patrząc na dzisiejszą Polskę, wcale nie jestem tego pewna. W mojej opinii, ta powieść idealnie wpasowuje się w obecną rzeczywistość i chciałabym, aby przeczytało ją jak najwiecej ludzi. Żeby wszyscy zobaczyli, do czego może doprowadzić trwanie w staroświeckich poglądach, zamkniętym umyśle i ograniczonym myśleniu. Jak bardzo ostracyzm społeczny, hejt i zaślepienie mogą zniszczyć dobro, miłość i szczęście.

Ta książka jest uniwersalna, piękna i romantyczna, ale nie brakuje w niej też silnych uczuć i namiętności, a także drugiego dna, które daje do myślenia.

Dla mnie to 8/10 i mam nadzieję, że „Spragnieni, by kochać” okaże się równie świetna! 😘

"Spragnieni by żyć" to kolejna książka spod pióra Anny Szafrańskiej, obok której nie można przejść obojętnie. Już od pierwszych stron polubiłam się z bohaterami, a z każdym kolejnym rozdziałem, tylko się w tym utwierdziłam. Wyjątkowa historia, która dotyka najczulszych punktów w naszym sercu, a wszystkie wydarzenia czy te dobre, czy te złe, przeżywany na równi z nimi. Prawdą jest, że młodość rządzi się swoimi prawami i niestety popełniamy wtedy bardzo wiele błędów, które rzutują na naszą przyszłość. Niemniej myślę, że to właśnie dzięki tym wydarzeniom kształtuje się nasz charakter.

Alicja nie miała tego komfortu, by zaznać co to jest prawdziwe beztroskie nastoletnie życie. Wystarczyła jedna chwila, by jej rodzina się rozpadła. Nie wyobrażam siebie jak nastolatka, która powinna cieszyć się życiem i powoli wchodzić w dorosły świat, ma sobie poradzić z tragicznymi wydarzeniami bez wsparcia rodziny i przyjaciół. Jak rodzina, która została wykluczona ze społeczeństwa ma odbudować relacje i zacząć żyć na nowo. Bardzo łatwo jest ludziom oceniać innych.

Ta historia przepełniona jest ogromnymi emocjami i aż trudno uwierzyć, że człowiek w pewnych sytuacjach zostawiany jest sam sobie. Odrzucenie boli, szczególnie gdy dotyczy to osoby, którą się kocha. Niestety taka osoba też potrafi zranić, a gorszy od fizycznego bólu jest ten psychiczny, ponieważ to ON sprawia, że nasze serce krwawi i rozpada się na tysiąc kawałków. Człowiek w emocjach zdolny jest do zadania wielu ran. Niestety często są to błędy, których nie da się naprawić, ani wymazać z pamięci. Najgorsze jest to, że bardzo często są krzywdzone niewinne osoby i to one ponoszą konsekwencje tych czynów.

Alicja to bardzo wrażliwa, skromna i dobra dziewczyna, lecz niestety również bardzo samotna. Oddałaby wiele, by móc normalnie żyć. Cztery lata temu jej świat legł w gruzach i od tamtej pory jej rodzina stała się wykluczona ze społeczeństwa. Jedyną osobą, w której ma poparcie jest jej przyjaciel Eryk. Dziewczyna wie, że tylko na nim może polegać i że wskoczyłby ON za nią w ogień.

Będąc blisko niego może przynajmniej na chwilę poczuć namiastkę normalności i zapomnieć o tym jak jaka jest samotna. Jej rodzice popadli w letarg, więc sama musi radzić sobie z bólem, który towarzyszy jej w każdej chwili życia i nie daje wytchnienia. Najgorszy jest moment, w którym spotyka swojego byłego przyjaciela. Alicja jest silna i potrafi znieść wiele, ale widząc przeszywający i pogardliwy wzrok Kuby, to dla niej za wiele...

Uwielbiam takie książki, które pozostawiają po sobie wiele przemyśleń i sprawiają, że odczuwamy emocje jeszcze wiele dni po ich przeczytaniu. Ta z pewnością jest wyjątkowa, więc z przyjemnością będę czekać na drugi tom.

Jedna z najlepszych książek, jakie czytałem w życiu! Piękna, wzruszająca i pełna emocji. Na niektórych fragmentach płakałem i nie mogłem się uspokoić. Podziwiam autorkę za wykreowanie tak niezwykłych postaci i umiejętność przeniesienia czytelnika w książkową rzeczywistość. Jestem pewny, że tę opowieść pokochają osoby zarówno starsze, jak i młodsze. Nic dodać, nic ująć. Oby więcej takich utworów literackich na polskim rynku. Mocno kibicuję autorce, ponieważ z ręką na sercu mogę powiedzieć, że po przeczytaniu tej książki stałem się jej wielkim fanem. Polecam każdemu i zachęcam, żeby jak najszybciej sięgnąć po to dzieło.

Alicja to nastolatka, która jest w klasie maturalnej i wkracza w dorosłość. Przeszłość sprawiła, że do tej pory zmaga się z problemami, a przez społeczeństwo i rówieśników wytykana jest palcami. Stara się jak najbardziej nie zawieść rodziców, jednak oni tego nie dostrzegają…

Bardzo się cieszę, że książką „Spragnieni by żyć” wpadła w moje ręce.. Jednym słowem zakochałam się w tej książce. Pozycja ta, chociaż opowiada historię młodej dziewczyny jest bardzo dojrzała, zawiera realne problemy i prawdziwe życie bez koloryzowania. Przeczytamy w niej o wielkiej stracie i bólu jaki po nim zostaje po którym ciężko się podnieść nawet po długim czasie. Znajdziemy w niej wiele fajnych i miłych momentów, ale nie obędzie się bez momentów na których będzie nam się krajać serduszko i uronimy łzę. Z pewnością ta książka jest godna uwagi. Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką i z pewnością nie ostatnie 

Bardzo dziękuję @burdaksiazki za egzemplarz 

Jeżeli nie wierzysz że można płakać przy książce to ta historia Cię do tego przekona.

Każdy kto zna styl autorki wie że pisania jest ON przepiękny, życiowy, i pełny uczuć.

I tym razem książka wzruszyła mnie do łez.

Ala która po śmierci brata zostaje sama z rodzicami dla których już nic więcej się nie liczy i mają córkę gdzieś. Dziewczynie brakuje rodziców pomimo że ciągle są obok jej .

Historia o odtrąceniu, o stracie i smutku .

Wszystko wydaje się być takie realne .

Przed oczami mamy cały obraz sytuacji tak autorka idealnie nam to opisuje .

Ja cierpiałam razem z Ala ja uśmiechała się jak ona się uśmiechała. I o tym świadczy dobra książka że w 100% da się w nią wczuć.

O prawdziwej przyjaźni która trwa od dzieciństwa czy przetrwa wszystko i o nowych przyjaznych ile wstanie jest dla nas zrobić druga osoba .

O akceptacji jak inni się od Ciebie odwracają to kto zostaje i Ciebie akceptuje .

O prawdziwej miłości.

Moim zdaniem powinien tą książkę przeczytać również każdy rodzic nie tylko miłośnik książek by zobaczyć jak można ranić dziecko nie zdając sobie z tego sprawy .

Pomimo że główna bohaterka Ala jest silna nie raz zdziwiłam się jak ona daje radę.

Niestety można stwierdzić że takie rzeczy się dzieją za zamkniętymi drzwiami u nie jednej rodziny A my o tym pojęcia nie mamy .

Warto przeczytać książkę by zdać sobie sprawę jak niektóre rzeczy potrafią skrzywdzić druga osobę.

Historia o presji oraz stracie. O odbudowywaniu relacji i walczeniu o swoje życie. O rodzinie, przyjaźni i miłości. Właśnie tym jest ta książka. Dwójka głównych bohaterów nie ma łatwego życia. Alicja ma iść na prawo, bo tak postanowił jej ojciec i z ochotą stosuje ON przeróżne manipulacje, by córka nie próbowała mu się sprzeciwić — jak przypominanie o tym, że Szymon, jej brat, który popełnił samobójstwo, również chciał iść w tę stronę. Na matkę nie może liczyć, bo choć wciąż kocha ona córkę, to nie potrafi się odnaleźć po śmierci syna. Nastolatka musi więc zdobywać bardzo dobre oceny i dbać o dom. I tak każdego dnia. Jedynym promyczkiem w jej życiu jest Eryk, wspaniały przyjaciel, który również nie cieszy się szacunkiem w konserwatywnej społeczności, gdzie słowo księdza jest najważniejsze. Mają siebie i tyle im wystarcza. Ale jest też Kuba... Kuba był przyjacielem Alicji i Szymona, ale po samobójstwie chłopaka, nagle zerwał z dziewczyną kontakt. I może to nie byłoby tak okropne, gdyby nie to, że po pewnym czasie zaczął być względem niej wrogo nastawiony... Okrutne słowa pierwszej miłości bolą podwójnie. Kuba również ma ciężkie życie. Jako syn burmistrza musi udawać idealne dziecko, które zawsze zachowuje się wzorowo i które zawsze słucha rodziców. Dopiero, gdy wyjeżdża do Poznania, gdzie studiuje, może być sobą. Może robić to, co kocha. Jak nie trudno się domyślić — sploty wydarzeń sprawiają, że Alicja i Kuba znowu stają po jednej stronie w walce ze światem! Hm, brzmi to trochę jak kpina, ale gdy młodzi ludzie muszą tak mocno zaciskać zęby, by pamiętać, że nie należy żyć wyłącznie dla innych... To dla mnie jest właśnie tą „walką ze światem". Potrzebna jest ogromna siła i determinacja, by  postawić na swoim w tak trudnych przypadkach. Podziwiam to i podoba mi się przesłanie tej książki. To troszkę taka przypominajka, by żyć również dla siebie.

Bohaterowie byli przyjemni i dało się ich lubić, choć Alicja bywała zbyt wspaniałomyślna i... Po prostu zbyt. Jej decyzje nie zawsze mi odpowiadały, a czasami miałam dość jej myśli, ale to nie tak że jest tragiczna... Po prostu nie dla mnie. Kuba i Eryk to natomiast moi ulubieńcy. Czy autorka może ich kochać i o nich dbać jak najlepiej w kolejnych tomach? Ślicznie proszę! Nie potrafię jednak ocenić pogłębiania psychiki bohaterów. Spędziłam z nimi tyle stron, a jednak poza Alą nie dane mi było ich tak naprawdę poznać.

Anna Szafrańska zalicza potkniecia podczas pisania. Kilka opisów czynności było fizycznie niemożliwych (tak jakby z książki zostało wyrwane zdanie korygujące pozycje bohaterów) i na początku kilka razy zgubiłam się w czasie akcji (autorka bez ostrzeżenia przenosiła się o dni, miesiące, cokolwiek do przodu), ale lektura i tak mi się podobała. Były chwile, gdy nie było sensu wycierać łez z policzków, bo zaraz płynęły kolejne. Były momenty, gdy moje serce się rozpływało lub zaczynało gotować. Były fragmenty, które wywoływały uśmiech. Oczywiście najważniejsza była relacja głównej parki i to ona wychodziła na pierwszy plan, ale jej tło mi się podobało.

Nie jest więc to tytuł szczególnie dobry, ale na tyle przyjemny, że miło po niego sięgnąć. Przygoda z Anną Szafrańską zdecydowanie przypadła mi do gustu, bo obdarzyła moje serce całą gamą pięknych uczuć! To dla mnie bardzo ważne podczas lektury.

Co kryje się za tym pięknym tytułem? Jesteście tak samo ciekawi jak ja byłam? ❤️

*

Książka opowiada historię Alicji, która w okresie wkraczania w dorosłość, mierzy się z ciężkimi problemami. Czas, w którym powinna doświadczać życia i uczyć się na własnych błędach, dla niej jest walką, o każdy kolejny dzień. Ma poczucie, że nie może zawieść nikogo. Jej brat nie sprostał wymaganiom, dlatego teraz to ona próbuje to zrobić.

*

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki i muszę powiedzieć, że jej styl pisania chwycił moje serce, a sama fabuła skradła je doszczętnie. To jedna z tych książek, które pokazują prawdziwe życie i prawdziwe problemy. Ciągle przeplatają się tam te lepsze i gorsze momenty, których doświadczamy w życiu. Jest to niezwykła historia o...? No właśnie. Można by ogólnie powiedzieć, że o dojrzewaniu. Nasza bohaterka jest przed maturą i musi wybrać studia, które w jakiś sposób określą jej przyszłe życie. Jest to też czas pierwszych poważnych uczuć względem drugiej osoby. Jest to piękne historia miłości, która skrada czytelnikowi serce. Ale przy tym nie jest przesłodzoną książką. O nie. Mamy tu poważne problemy, które niekoniecznie powinny spadać na tak młodą osobę jak Ala. Problem wykluczenia społecznego gra tutaj dużą rolę. Ta książka, to również historia bolesnej i dotkliwej straty. Autorka w sposób realistyczny ukazała różne rodzaje radzenia sobie z nią. Choć czasem szokują, czasem sprawiają, że czytelnik ma ochotę potrząsnąć niektórymi bohaterami, to prawda jest taka, że każdy radzi sobie z bólem na swój sposób.

*

Szczerze? Choć podczas czytania, przeżyłam nie jedną chwile radości, czy rozczulania, to również miałam momenty złości, już nie wspomnę o tym ile przepłakałam. Tak. Ta książka potrafi wycisnąć z człowieka łzy.

Piękna słodko gorzka historia, która łapie za serce. Może zabrzmi to zbyt sztampowo, ale byłam spragniona każdej kolejnej strony i chcę więcej! Moje kosmiczne serduszko poleca bardzo mocno tę książkę. 💖

Uwielbiam książki z głębokim przesłaniem, historiami, które niestety coraz częściej się zdarzają i dotykają nas bardziej niż się innym wydaje. Głównych bohaterów Alicję i Kubę wiązała wspólna wspaniała przeszłość, przyjaźń, wspomnienia i zgliszcza teraz przesłania bolesne wydarzenie z przed lat. Alicja straciła wtedy ukochanego brata a Kuba najlepszego przyjaciela, lecz w tym samym momencie stracili również siebie. Lata bólu i poczucia winy oraz odrzucenia. Teraz kiedy spotkają się na nowo,już nie będą umieli przejść obojętnie a zdarzenia postawią ich na swoich drogach ponownie. Przykre,że młodzi ludzie zamiast cieszyć się beztroskim życiem,muszą radzić sobie z piętnem samobójstwa najbliższej osoby. Najgorsze,że ta historia potoczyła by się później może inaczej,gdyby rodzice z egoistycznych pobudek spełnienia swoich marzeń za pośrednictwem dzieci, nie wywierali na nich presji,oraz nie przerzucali swoich win wywołując w nich wyrzuty ciążące latami. Odbierając miłość, radość,przyjaźń i szczęście.Każdy powinien mieć własny,plan marzenia a nie wykonywać narzucaną z góry dyktaturę,która tylko niszczy to co mogło być radością i szczęściem. Kiedy odnajdą siebie wzajemnie,będą silniejsi i pokonają wszystkie przeszkody, nawet takie, które w ich duszach wyrwały ogromne dziury. Wspierając się na przyjaźni i miłości, która kiedyś ich połączyła już na zawsze,odbudują kawałek po kawałku szczęście i radość z życia odebraną i niesprawiedliwie. Książka, która na pewno zostanie ze mną na długo. Sama jestem osobiście powiązana piętnem, z którym walczyła Alicja więc to tak jakbym czytała kawałek mojego własnego życia i przeżyć. Wylewam zawsze morze łez,lecz to tylko tylko łzy wywołane tym, że zbyt wielu ludzi dotyka tak bolesne przeżycie i nikomu nie życzyła bym by przechodził prZez to samo a ból wciąż wraca otwierając rany. Polecam

"Spragnieni, by żyć" to książka przedstawiająca historię Alicji. Gdy cztery lata temu rodzinę Ali dotknęła ogromna tragedia, jej życie posypało się jak domek z kart. Dziewczyna będąc teraz w ostatniej klasie liceum, nie myśli o sprawach, które zaprzątają umysł jej rówieśników. Nie przejmuje się studniówką, czy zbliżającą się wielkimi krokami maturą. Najbardziej pragnie zadowolić swoich rodziców. Chce ponad wszystko sprawić, aby byli z niej dumni, ponieważ jej brat tego nie zrobił. Zawiódł rodzinę, a Ala stara się naprawić jego błędy, zatracając przy tym samą siebie. Czy wykorzysta ona ostatni moment, aby zawalczyć o swoje marzenia i własną wizję przyszłości? Czy postawi się ojcu, który ma dla niej inny plan na życie? Jaką rolę w tym wszystkim odegra Kuba, niegdyś Alicji oraz jej brata najlepszy przyjaciel, a który po czterech latach ponownie wkracza do jej życia?

Książka ta bezdyskusyjnie skradła moje serduszko! 💜 Złamała je kilkukrotnie, aby później znów posklejać w jedną całość. Historia Alicji, Kuby i Eryka poruszyła we mnie dosłownie WSZYSTKO! Każdą strunę mojego umysłu, ciała i duszy. Zrobiła coś niebywałego! Coś, czego nie doświadczyłam już dawno. Zdarza mi się płakać podczas lektury, ale o ile uronienie kilku łez jest u mnie częstym zjawiskiem, tak prawdziwy płacz zdarza się już o wiele, wiele rzadziej. Przy tej powieści wylałam całe morze łez...I to już na samym początku. 😭 I właśnie ten silnie emocjonalny wstęp był dla mnie zapowiedzią, takim jakby zwiastunem dalszej części. W tym momencie zdałam sobie sprawę, że to nie będzie łatwa i radosna opowieść. Ona będzie również pełna bólu, cierpienia, poczucia winy i krzywdy. Nie będzie to książka jakich wiele, a które po przeczytaniu i odłożeniu na półkę, zostają przez czytelnika zapomniane i zepchnięte w otchłań innych mało znaczących tytułów. Nie, nie i jeszcze raz nie! Ta historia zostaje zapamiętana! Ja na pewno nie zdołam wyrzucić jej z pamięci przez długi czas. "Spragnieni, by żyć" jest cudowną, mądrą i niezwykle wartościową pozycją. Autorka stworzyła fascynującą i piękną opowieść, która przeniknęła mnie do głębi. Przejmująca historia, która rozpętała w moim wnętrzu huragan pełen skrajnych emocji. Książka Anny Szafrańskiej nie jest łatwa głównie dlatego, że porusza trudne, ale też bardzo istotne problemy, takie jak na przykład wykluczenie z życia społecznego. Obrazuje, jak wygląda życie mieszkańców małego miasteczka, gdzie każdy każdego zna. Pokazuje, jak wielką siłę ma ból po stracie bliskiej osoby i jak wpływa na życie całej rodziny. Książka porusza jeszcze jeden trudny temat, jakim jest narzucanie przez rodziców swoim dzieciom własnych niespełnionych pragnień i celów. Alicja, podporządkowując się ojcu i jego wymaganiom, zdobywając jak najlepsze wyniki w nauce, a także wyręczając matkę w większości obowiązków domowych, czuje się uwięziona we własnym życiu. "Jakbym miała na rękach żelazne, zardzewiałe kajdany, które z dnia na dzień stawały się coraz cięższe i coraz boleśniej wżynały mi się w nadgarstki. Sprawiały, że przestawałam czuć, stawałam się bezwolna. Byłam tak spragniona wolności. Spragniona życia." Ala czuje się osamotniona i zagubiona. Cierpi, ale rodzice zdają się tego nie dostrzegać, ponieważ żyją we własnym świecie pełnym wyrzutów sumienia, gniewu i bólu. Serce dziewczyny również jest przepełnione żalem i tęsknotą. Oparcie między innymi daje jej Eryk, najlepszy przyjaciel. Bardzo zżyłam się z postaciami, które stworzyła autorka. Pokochałam ich! Alicja, Kuba i Eryk to bohaterowie, których nie sposób nie pokochać. Każde z nich jest na swój sposób wyjątkowe. To, że mają wady i zalety, że każdego dnia mierzą się z własnymi problemami oraz to, że nie są wyidealizowani, jest bardzo ważnym aspektem tej opowieści. Sprawia, że są prawdziwi! "Spragnieni, by żyć" to też powieść, która pokazuje piękno głębokiej przyjaźni, która przeradza się na naszych oczach w coś więcej. Ala i Kuba... Między tą dwójką było coś niesamowitego! 😍 Chemia, która była tak mocno odczuwalna, niemal miażdżąca. "Czułam, jak atmosfera między nami gęstniała, jak powietrze iskrzyło od napięcia, które niczym impuls elektryczny przeskakiwało między naszymi ciałami". Jest to naprawdę genialna historia. Końcówka książki, podobnie jak jej początek, była dla mnie bardzo ciężka pod względem uczuć, jakie mną zawładnęły. Główna bohaterka poznaje dotąd nieznane jej tajemnice i sekrety. Na jaw wychodzą kłamstwa i fakty, z którymi Alicja i jej bliscy muszą się zmierzyć. Pióro autorki poznałam czytając pierwszy tom serii "Pink Tattoo" - "Liliannę". Śmiało mogę stwierdzić, że książki tej autorki są PRZEPEŁNIONE emocjami! A książka "Spragnieni, by żyć" to tytuł, który trzeba sobie zapisać i przeczytać! Po prostu nie ma innej opcji. Ja z pewnością kiedyś do tej opowieści wrócę, a Was gorąco zachęcam do lektury. 😊

Moja ocena 10/10! 💜

Czy rodzice mają prawo decydować za dorastające dzieci? Gdzie jest granica między opiekuńczością a zawładnięciem ich życia. Trudne tematy zdecydowała się opisać Anna Szafrańska autorka książek, które cieszą się ogromną popularnością.

Tragedia, która się wydarzyła w domu Alicji, odebrała chęć do życia całej rodziny. Młoda dziewczyna nie spędza zbyt dużo czasu z koleżankami, nie fascynuje się studniówką tak jak rówieśnicy. Stara się przeżyć kolejny dzień i zaopiekować domem, w którym panuje cisza i smutek. Nie może zawieść rodziców i stara się dostosować do woli ojca. Nie jest to łatwe, bo młodość ma swoje prawa, a ambicje rodziców nie pokrywają się z zainteresowaniami córki. Miłość upomina się o miejsce w jej sercu, a marzenia nie dają się ot tak przegonić.

Historie rodziny poznajemy z perspektywy Alicji, młodej dziewczyny, która wkracza w dorosłość. Wydarzenia sprzed lat nie pozwalają normalnie funkcjonować jej bliskim. Mieszkają w małym miasteczku, a tragedia rodzinna stał się tematem do rozmów sąsiadów i napiętnowaniem tej rodziny.

Społeczeństwo nawet nie zdaje sobie sprawy, ile może wyrządzić krzywdy plotka, złe słowo, brak akceptacji, czy sąsiedzka wrogość. Zrozpaczeni dorośli ludzie nie radzą sobie z własnym życiem i emocjami. Tylko co ma zrobić Ala, która stara się, by życie choć trochę przypominało ich dawną codzienność? Dziewczyna musi zmierzyć się nie tylko z odrzuceniem przez społeczeństwo, ale i obojętnością przygnębionych rodziców. Swoje plany musi odłożyć gdzieś daleko, by pomóc rodzinie pozbierać się po tragedii.

Nie tylko przyjaźń sąsiada pomaga dziewczynie w tych trudnych momentach, ale i miłość Kuby, który również stara się wytyczyć swoją drogę, ku niezadowoleniu rodziców. Młody bohater dobrze scharakteryzowany przez autorkę, a nadane mu cechy trochę niegrzecznego chłopca zaciekawiają i sprawiają, że jego postać pokochamy.

Pięknie napisana historia, która wyciska łzy wzruszenia i skruszy niejedno serce. Czyta się płynnie, a autorka doskonale stopniuje napięcie i delikatnie wprowadza informacje związane z traumatycznymi wydarzeniami. Nie ważne, ile mamy lat, liczy się to, w jaki sposób postępujemy. Młoda osoba okazała się dojrzalsza od dorosłych i na swoje delikatne barki wzięła wszystkie problemy rodzinne.

Rodzice tutaj zawiedli, zapomnieli, że córka ich potrzebuje i że muszą postarać się żyć, choćby dla niej. Surowy ojciec nie przyjmuje sprzeciwu i nie dba o to, co myśli Alicja i co czuje, liczy się tylko jego zdanie. Rozpamiętywanie przeszłości nie pozwala skupić się na teraźniejszości, a zagubienie i złość, to wołanie o pomoc. Trudne momenty się zdarzają, ale trzeba umieć je rozwiązywać tak, by nie zmarnować kolejnych jakże cennych lat.

Jedyną iskierką nadziei dla Alicji na lepsze jutro jest miłość, która rozpala na nowo jej marzenia i nadzieję, że jeszcze wszystko będzie dobrze. Pragnie żyć po swojemu, chce decydować o tym, co lubi i kogo kocha. Gdy młodzi się buntują i nie chcą słuchać rad starszych, to może jest to znak, że czas wypuścić te kolorowe ptaki, niech lecą ku szczęściu i rozwijają skrzydła na własnych zasadach.

Lubię pisać recenzje od razu po przeczytaniu słowa „koniec” na ostaniej stronie książki. Wtedy moje wypowiedzi oddają emocje, które mi towarzyszą, a tych w tej pozycji nie zabrakło.

Fabuła skupia się na kiełkującej, niczym roślina wiosną, miłości młodych ludzi, którzy zaczynają stawiać pierwsze kroki w świecie dorosłych. I wydawać by się mogło, że jest to największe wyzwanie z jakim przyjdzie im się zmierzyć, jednak to z demonami z przeszłości musza nauczyć się żyć.

Brak porozumienia na linii dziecko rodzic może doprowadzić do tragedii. I co mnie urzekło, to przesłanie autorki, która otwarcie mówi, by dać dzieciom wybór, by ich nie ograniczać, by nie karmić ich swoimi niespełnionymi ambicjami. Każdy jest wolny, ma prawo by żyć i decydować. Cieszyć się z podjętych wyborów lub ich żałować, ale działać zgodnie z własnym sumieniem, a nie by zadowolić kogoś innego. Życie mamy jedno i to my decydujemy o tym, jak je przeżyjemy.

Z jednej strony autorka stworzyła książkę subtelną, niewinną i wydawać by się mogło, że delikatną, z drugiej strony poruszającą niebywale trudne tematy, takie jak żal, żałoba, wykluczenie społeczne, dojrzewanie w traumie i nieustannym bólu. Obok takiej problematyki nie sposób przejść obojętnie. Do tego metodyka z jaką autorka dobiera słowa dostarcza niewyobrażalną intensywność przeżyć.

Ta książka nasiąknięta jest emocjami, które chwytają za serce i gwarantuję Ci, że zapamiętasz ją na długo.

Piękna, wspaniała, chwytająca za serce i bardzo emocjonalna. Taka była dla mnie książka "Spragnieni by żyć"

Alicja wraz ze swoją rodziną jest na ustach wszystkich mieszkańców miasteczka przez tragedię, która kilka lat wcześniej dotknęła jej najbliższych. Głównie przez to od dziewczyny odwróciło się sporo osób, w tym również Kuba, który niegdyś był najlepszym przyjacielem jej oraz jej brata. Alicja w pełni poświęca się nauce i chęci sprostaniu narzuconych jej przez ojca planów na przyszłość. W pewnym momencie jednak dziewczyna zaczyna mieć tego dosyć, chciałaby sprzeciwić się ojcu i zawalczyć o swoją przyszłość i młodość, która przecież powinna rządzić się swoimi prawami... czy jej się to uda?

Książka mimo, że dotyczy spraw młodzieży jest tak naprawdę bardzo dojrzała, przemyślana, bolesna i prawdziwa. Nic tu nie jest podane na tacy, o wszystkie ważne sprawy trzeba zawalczyć a problemy, niekiedy bardzo skomplikowane jakoś rozwiązać. Lektura tej książki dostarczyła mi mnóstwa emocji, pod koniec z moich oczu wylało się morze łez i jestem pewna, że na długo pozostanie w mojej pamięci.

Polecam Wam tę książkę!

Jestem niesamowicie ciekawa kolejnej części z serii i już nie mogę się jej doczekać.

"Spragnieni by żyć" to rewelacyjna, wciągająca, niezwykle wzruszająca i ważna książka, która wywołuje mnóstwo emocji. Począwszy od smutku, wzruszenia, przez łzy i niedowierzanie, a skończywszy na nadziei. Historia, która porusza wiele ważnych tematów. Strata, żałoba, poczucie winy, ale również nowe uczucie, walka o marzenia. Lektura, w której bohaterowie wciąż zmagają się z wydarzeniem, które miało miejsce w przeszłości. Jedna chwila sprawiła, że wszystko co do tej pory było trwałe rozpadło się. Książka, która pokazuje jak wiele może się zmienić w ciągu kilku sekund. Jak rodzina, która była radosna, szczęśliwa, z dnia na dzień przestaje ze sobą rozmawiać i zwracać uwagę na coś więcej niż czubek własnego nosa. Jak młoda dziewczyna, która powinna cieszyć się życiem wypełnia obowiązki za rodziców, gdyż oni przestali czymkolwiek się interesować. Jak ważne jest, aby mieć obok siebie kogoś kto będzie z nami bez względu na wszystko, nawet jeśli będziemy wspólnie tylko milczeć. Historia o radzeniu sobie ze stratą, o próbie poukładania wszystkiego na nowo. O uczuciu, które narodziło się już dawno, jednak dopiero teraz bohaterowie zdecydowali się o nie zawalczyć. Bowiem czują, że to odpowiedni moment, by w końcu zaznać upragnionego szczęścia we dwójkę. Książka o przyjaźni, rodzinie, miłości. O tym, że nigdy nie jest za późno, aby zacząć walczyć i spróbować wszystko naprawić. O cieszeniu się z drobnych rzeczy i walczeniu o swoje. "Spragnieni by żyć" to książka, która rozrywa serce na kawałeczki, by później dać nadzieję, że jeszcze wszystko się ułoży. Tak jak już nieraz pisałam, autorka ma talent do tworzenia historii, które wywołują mnóstwo emocji i długo pozostają w pamięci. Ta również do takich należy. Piękna, chodź bolesna książka o dwójce poranionych bohaterów, którzy zasługują na miłość i szczęście. Lektura, której czytanie było przyjemnością. Każda kolejna strona wciąga coraz bardziej przez co trudno było mi ją odłożyć nawet na chwilę. "Spragnieni by żyć" to świetna książka, którą gorąco polecam przeczytać. Na pewno się nie zawiedziecie!

"Spragnieni by żyć" to najbardziej emocjonująca książka z jaką przyszło mi się spotkać.

Nie dość że nie mogłam się oderwać, to jeszcze nie mogłam przestać płakać.

Wyłam jak bóbr. Dosłownie.

Książka była przepiękna.

Mam wrażenie, że autorka poświęciła jej wiele czasu. Jest dopracowana pod każdym względem.

Zabiera nas w inny świat.

Każda kolejna strona wywołuje coraz to silniejsze odczucia.

Miałam wrażenie, że ta książka z każdym jej fragmentem brała cząstkę mnie. Mnie i mojego serducha.

Koło tej książki nie da się przejść obojętnie. Wszystko odczuwa się razem z główną bohaterką.

Książka z przekazem. Z pięknym i smutnym wnętrzem. Życiowa.

Serca nasze rozbite, rozwalone są na części. Nawet jak je poskladamy, nie będzie już takiego efektu.

Historia, jaką przedstawiła autorka została przeze mnie pochłonięta. Ta książka powinna stac się obowiązkową pozycją dla każdego.

Nic w tej książce nie jest proste.

Nieodłącznym elementem tutaj jest lawina. Lawina emocji i uczuć.

Pięknie było przeżyć tę historię. Pięknie było zostać poruszonym. Nie żałuję ani chwili, nie żałuję żadnej łzy.

Czytelniku. Ja już nawet nie polecam. Ja po prostu proszę. Kup tę pozycję, bo jest warta Twojego czasu. Jestem pewna, że Tobie również dostarczy niezapomnianych wrażeń.

Odważ się i żyj. Odważ się i bądź.

Nie boj sie uczuc. Placz i krzycz. Czekam na więcej ❤

Hej Moliki ❣️

Ostatnio dzięki uprzejmości @burdaksiazki miałam możliwość przeczytania najnowszej powieści @annaszafranskaauthor i co ja mogę powiedzieć Wam? Pewnie czytaliście już wiele recenzji, ja osobiście dotychczas czytałam same pozytywne. Jeśli mnie obserwujecie już jakiś czas to wiecie, że książki Pani Ani zawsze bardzo mnie poruszają, uwielbiam twórczość tej autorki i biorę jej książki w ciemno, ale czy zawsze warto brać w ciemno? Otóż powiem wiem, że chciałam te książkę przeczytać i dzięki uprzejmości wydawnictwa przeczytałam i...... I zdecydowanie się nie rozczarowałam! A wręcz przeciwnie. Podtrzymuje moje zdanie, że są autorki/autorzy, których książki można brać w ciemno. I Pani Ania zdecydowanie do tego grona się zalicza.

.

Jeżeli lubicie książki bardzo życiowe, wzruszające, poruszające trudne tematy to ta książka jest jak najbardziej dla Was. Autorka porusza tutaj kwestię straty bliskiej osoby, co samo w sobie jest trudne, ale kiedy ktoś przypina Wam łatkę jest jeszcze trudniej. Jaką łatkę? Musicie przekonać się sami, niemniej Pani Ania bardzo umiejętnie wprowadza czytelnika do stworzonej przez siebie historii. Czytelnik czuje emocje jakie targają bohaterami, jakby dotyczyły jego samego. To jak autorka potrafi wykreować bohaterów, nadać im głębię i jedyny niepowtarzalny charakter przykuwa czytelnika jeszcze bardziej. Emocje i uczucia, a także wydarzenia są tak wspaniale nam przekazane, że wprawiają czytelnika w taki stan, że nie jest po prostu w stanie odłożyć książki na później. Ja osobiście bardzo serdecznie polecam i czekam na kolejne tomy!

Zapraszam również do odwiedzenia ksiazkowa_nutka na instagramie oraz facebooku.

Spragnieni by żyć

"Nigdy nie jest za późno, by walczyć o sobie"

Alicja, młoda dziewczyna stojąca u progu dorosłości, mimo ogromnej tragedii jaka spotkała ich rodzinę, próbuje przetrwać jazdy kolejny dzień . Strata i jednoczesne wykluczenie społeczne nie napawają optymizmem na przyszłość. Czy Alicja znajdzie odwagę,aby zacząć decydować o swoim życiu? Czy dawna miłość, która ponownie ich połączyła, pozwoli zawalczyć o swoje marzenia? Jaką tajemnicę skrywają przed nią najbliżsi? Wiele pytań się nasuwa, a odpowiedzi nie będą takie jakie chcemy usłyszeć.

Powieść Anny Szafranskiej "Spragnieni by żyć" rozbiła mnie na kawałeczki. Czytając miałam jedynie nadzieję, że nie pęknie mi serce, zanim ujrzę ostatnia stronę 💔. Książka jest cudowna, wywołuje takie emocje, że musiałam parę razy robić sobie przerwę, bo łzy rozmazywały mi litery. Dawno nie czułam, takiego smutku i żalu czytając książkę. Ta powieść wyciska emocję, zagłębia się w umysł, daje nam mocy przekaz i sens życia. Czytałam i wspólnie z bohaterką przeżywałam jej emocje, uczucia i rozterki.

"Spragnieni by żyć" piękny tytuł książki, jednocześnie trzy słowa, które dają do myślenia. Żyjemy, jesteśmy tu ale czy pragniemy takie życia? Czy podejmujemy działania, aby iść własną drogą? Walcząc o siebie, o swoje marzenia i uczucia pokazujemy jak bardzo jesteśmy spragnieni życia...

Polecam tę książkę jest to wspaniała, chwytająca za serce powieść, która zostanie w pamięci na bardzo długo.

Ta historia wzbudza wiele emocji. Było mi żal Alicji, która praktycznie poświęcała siebie, a nic w zamian nie dostawała. Jedynie reprymendy od ojca. Matka jej nie dostrzegała. Ala mogła liczyć jedynie na swojego przyjaciela, a z czasem i na Kubę, który również postanowił jej pomóc. Nie będę więcej zagłębiać się w fabułę, żeby nie zdradzać zbyt wiele.

Autorka porusza wiele aktualnych problemów. A co najgorsze, i co sama zauważyła, tę historię miała w głowie kilka lat temu. Jak widać niewiele się zmieniło. Znęcanie się psychiczne, fizyczne, plotkowanie, przyklejanie innym łatek, surowi rodzice, narzucanie dzieciom przeszłości, nietolerancja, depresja i jeszcze coś gorszego.... To wszystko wciąż istnieje.

Czyta się naprawdę dobrze i szybko. Ciężko jest się oderwać od lektury. Bohaterowie są realistyczni, nieprzerysowani. Ania idealnie oddała ich uczucia, szczególnie Ali, którą emocje targały przez cały ten czas. Może jedynie mam jakieś zastrzeżenia, co do Kuby, który trochę za szybko zaczął zmieniać swoje nastawienie do dziewczyny. No i coś jeszcze. Jak już wcześniej wspomniałam, Kuba chce zostać tatuatorem. Kiedy to przeczytałam, pomyślałam: "znowu"... Mamy już serię, która poświęcona jest tatuażom, niedługo nawet premiera finałowego tomu, więc trochę kręciłam nosem, kiedy poznałam fach Kuby. Ale to już takie moje czepianie się :D

Sam styl i język jest prosty w odbiorze. Nie ma jakiś niepotrzebnych długich opisów. Dialogi są naturalne, a same wydarzenia prawdziwe. Narracja jest pierwszoosobowa, z perspektywy Alicji.

Spragnieni by żyć to historia pełna bólu, niezrozumienia i braku akceptacji nie tylko ze strony społeczeństwa, ale i najbliższych. To właśnie te osoby, których kochamy najmocniej, potrafią zranić i stłamsić człowieka. Zniszczyć jego marzenia. Ale mimo wszystko nie należy się poddawać. Warto walczyć o siebie, swoje życie i własne szczęście.

Gorąco Wam polecam. To kolejna, ważna książka.

Kolejna książka Anny Szafrańskiej, które jest dowodem na to, że każda jej kolejna książka jest lepsza, i lepsza, i że autorka przechodzi sama siebie.

Alicja wchodzi w dorosłość. W czas, który dla wielu młodych ludzi jest ważny, ponieważ to czas decydowania o sobie, poszukiwaniu własnej drogii i czas ogromnej ilości wyborów jakie pojawiają się na drodze. Jednak ten czas nie jest dla niej dobry. Nie jest ona postacią, która marzy o chłopaku, stresuje się maturą czy wzdycha z przyjaciółkami do starszych chłopaków... Od czasu strasznego wydarzenia, strasznej tragedii jaka nawiedziła jej rodzinę Alicja się zmieniła...

Czy Alicja zacznie żyć pełną piersią?

To niesamowita powieść, którą pochłonęłam w jeden wieczór. Mam już kilka książek autorki i wiem, że z każdą kolejną książką przechodzi ona sama siebie udowadniając, że jej wyobraźnia nie zna granic.

"Spragnieni by żyć", to przepiękna a za razem wzruszająca i poruszająca historia, która nie da o sobie zapomnieć. To historia młodej dziewczyny, której życie jest pełne zawirowań. Przepełniona smutkiem, ale i radością opowiada o stracie i przyjaźni, która przeradza się w miłość. Ta historia zapada w pamięci i głęboko w sercu. Przekonałam się, że mam sentyment do książek autorki.

Serdecznie polecam. Naprawdę warto sięgnąć.

Zdarza się Wam płakać podczas czytania książki?

.

W moim przypadku, delikatne wzruszenie można zobaczyć dość często, jednak morze łez jest rzadkością. Podczas czytania „Spragnieni by żyć” towarzyszyły mi łzy . Autorka po raz kolejny porusza trudny i drażliwy temat. Oddaje nam w ręce historię, która ma nas poruszyć, uprzedzić i dać do myślenia.

.

Małe miasteczko pod Poznaniem, w którym wszyscy o sobie wszystko wiedzą. Gdzie rządzą zasady dobrego wychowania, funkcjonowania społecznego i kościelnego, a osoby, które odbiegają od normy są ze środowiska wykluczane i wyłączane. Alicja jest maturzystką, w kręgu rówieśniczym zwana „siostrą samobójcy”. Życie każe jej szybko dorosnąć i wziąć na barki trud nowej sytuacji. Niecałe cztery lata temu straciła brata, chwile później odwrócił się od niej najlepszy przyjaciel rodziny Kuba, a rodzice przestali zwracać na nią uwagę, zrzucając na barki obowiązki domowe. Jedyną opoką ratującą i dającą jej nadzieję jest Eryk, przyjaciel, dzięki, któremu udało jej się przetrwać najgorsze chwile. Odtrącona, zraniona i posiadająca marzenia. Pragnąca odświeżyć znajomość z Kubą, zawalczyć o tę przyjaźń i miłość. Pragnąca złożyć dokumenty na wymarzone studia, postawić i zbuntować się rodzicom. Tylko czy będzie potrafiła zawalczyć o swoje szczęście? Postawić się i zrobić coś wbrew. Zacząć żyć pełną piersią i podążać własnymi ścieżkami?

.

„Spragnieni by żyć” to historia, która zostawia ślady i zapada w pamięci. Połączenie dramatu rodzinnego z młodzieżową, dojrzałą miłością. Podczas czytania czułam z historią dziwną więź, miałam wrażenie, że książka jest kierowana do rodziców, aby w delikatny sposób powiedzieć „stop”, zaakceptuj swoje dziecko takim jakie jest. Nie narzucaj mu celów, nie układaj mu życia, a pozwól żyć po swojemu, daj się rozwijać i podążać własnymi ścieżkami i bądź zawsze obok, aby we właściwym momencie po prostu mogło na Ciebie liczyć, na twoje wsparcie.

.

Więcej na [Adres usunięty]

"Kiedy chcesz coś powiedzieć, ale nie potrafisz wydobyć z siebie odpowiednich słów, mimo że te kotłują ci się w głowie. Kiedy myślisz, że poradzisz sobie ze wszystkim sama, jednak z dnia na dzień jest coraz gorzej."

Alicja, Szymon i Kuba zawsze byli we troje, ale wszystko się zmienia gdy Szymon popełnia samobójstwo. Ich przyjaźń sie rozpada, kiełkujące uczucia zostają stłamszone, a marzenia i plany o przyszłości zapomniane. Wysunę śmiałą tezę, że tej książki nie można nie polubić, znajdziecie w niej wszystko czego oczekujecie od dobrej literarury młodzieżowej. Jest tutaj miłość, przyjaźń i dramat, autorka porusza też bardzo ważny temat, jakim jest dojrzewanie, pokazuje, że wchodzenie w dorosłość to nieraz bolesny proces, podczas którego często musimy dokonywać trudnych wyborów, ale tylko tak jesteśmy w stanie odnaleźć własną drogę i spełnić marzenia. No i nie zapominajmy o bohaterach, którzy są naprawdę dobrze i wiarygodnie wykreowani, przez co wielu młodych ludzi będzie mogło się z nimi utożsamić, a moim absolutnym ulubieńcem jest Eryk i już się nie mogę doczekać jego historii. Zatem, jeśli lubicie romantyczne, mądre i wzruszające historie to "Spragnieni by żyć" będą dla was pozycją obowiązkową.

Można próbować żyć za kogoś, wmawiać sobie, że jest to słuszny wybór i dzięki niemu inni będą szczęśliwi. Można zamknąć w najodleglejszym zakamarku serca i umysłu swoje marzenia i próbować zapomnieć o nich. Można w końcu wciąż spoglądać za siebie i nie zamykać drzwi do przeszłości, bo w niej kryją najpiękniejsze i zarazem te najbardziej bolesne wspomnienia. Jednak czy warto zapomnieć o sobie, tym kim się jest i swojej, własnej, drodze życiowej?

Czasem dorosłość przychodzi dużo wcześniej niż by się tego chciało, nie pytając o zgodę, za to rozgaszczając się na dobre w życiu. Alicja zna ją doskonale i codziennie mierzy się z nią od kilku lat, dzień w dzień. Jej rówieśnicy mierzą się z pierwszymi poważnymi decyzjami, ona ma je już za sobą, tak samo jak i to, o czym marzyła, teraz chce spełnić oczekiwania, niestety nie swoje. Dlaczego nie mogłaby się zbuntować, powiedzieć nie i po prostu zrobić to, czego pragnie? Tylko ona wie co stoi za tym kim się stała i ile ją to kosztuje, czy zawsze już tak będzie? Kiedyś wszystko było inne, ale po tym, co się wydarzyło nic nie już takie jak wcześniej. Czas podobno leczy rany, lecz niektóre przypominają o tym, że istnieje coś, co warte jest by o tym myśleć, chociaż sprawia ból. A gdyby tak Alicja dała sobie przyzwolenie na odrobinę wolności, bycia sobą oraz sprawdzenia co się stanie gdy dopuści się bliżej ludzi, którym zależy na niej? Może jeszcze nie wszystko stracone albo to chwila kiedy wybiera się siebie i zaczyna się po prostu żyć, w miejsce jedynie egzystowania. Niekiedy by zdobyć marzenia trzeba zapłacić wysoką cenę, czy są one tego warte?

Każda książka Anny Szafrańskiej to podróż w świat gdzie nie ma prostych pytań i odpowiedzi, za to są nadzwyczaj emocjonalne wiraże, w jakich odbijają się realne problemy. Najnowsza powieść od samego początku pokazuje, że tym razem jeszcze głębiej czytelnicy odczują to, co jest udziałem bohaterów, a jest tego niemało i ciężkiego, emocjonalnego, kalibru. Pisarka sięga głęboko w ich serca i umysły, pokazując ogrom bagażu bolesnych doświadczeń z jakimi wchodzą w dorosłe życie. Krok po kroku odsłaniają swoją historię, gdzie ból i wciąż nowe rany są codziennością, lecz gdzieś pomiędzy nimi jest wyciągnięta ręka z pomocą, przyjaźń, dająca okazję do uśmiechu i coś, co zakwita na gruncie, na którym nie powinno mieć żadnej szansy. Niech nikogo nie zmyli młody wiek postaci pierwszoplanowych, wbrew pozorom ich historia mogłaby być udziałem starszych, lecz to, że doświadczają tego, właśnie w tym momencie swego życia, odsłania prawdę, iż takie rzeczy dzieją się w rzeczywistości, a nie jedynie na książkowych stronach. Zresztą Anna Szafrańska nie boi się poruszać trudnych tematów, od których wielu odwraca głowę, pomija milczeniem lub nie zauważa, wplata je w fabułę nie ubarwiając, nie wyolbrzymiając, nie umniejszając, za to przedstawiając takimi jakimi są. Za to pokazuje realną twarz problemów, słowami oddaje jak smakuje lęk, odrzucenie, wyrzuty sumienia. „Spragnieni by żyć” nie są jednak tylko dramatem, to wielowarstwowa opowieść, w jakiej jest miejsce na śmiech i przede wszystkim na miłość, tę z kategorii, jaka pomimo tego, co wokół niej, trwa i rośnie w siłę. Na lekturę warto zarezerwować sobie czas, bo na pewno nieraz zostanie przekroczona granica zatytułowana „Jeszcze jeden rozdział”, ale jakiekolwiek ostrzeżenie i tak będzie zignorowane, bo łatwiej zignorować godzinę na zegarze niż przerwać czytanie. Autorka wysoko zawiesiła sobie poprzeczkę i z łatwością przeszła ponad nią w swej najnowszej książce, jednocześnie podniosła ją jeszcze wyżej i można być pewnym, że w kolejnych będzie kontynuowała drogę w górę.

Będzie wielki zachwyt!!!!!!

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA. PREMIERA KSIĄŻKI JUŻ 16.09

"To obłęd, szaleństwo, uzależnienie, nazwij to, jak chcesz."

Twórczość @annaszafranskaauthor poznałam przy okazji "Liliany", którą pokochałam. Kiedy zobaczyłam blurb(i okładkę) jej nowej powieści #spragnienibyżyć nie mogłam przejść obok niej obojętnie, wiedziałam że muszę ją przeczytać! I nie rozczarowałam się w żadnym wypadku. Ba! To jest genialne! Ania ma niezwykły talent pisarski, jak niewielu potrafi ubrać w piękne słowa swoje historię, naładować ją emocjami i nie inaczej jest w przypadku tej książki. Piękna, ale bardzo bolesna i trudna opowieść o zmaganiu się z wielką stratą która wpływa na życie rodziny Ali, dosłownie zabijając ją każdego dnia a samej dziewczynie zabierając bestroskę, każąc jej szybko dorosnąć, aż po jej najbliższych przyjaciół, w tym Kuby, który odcina się od wszystkich, spełnia rządania rodziny kosztem własnego szczęścia. Opowieść o życiu w zamkniętych konserwatywnych społecznościach, w których każda inność jest jak skalanie grzechem. Mimo ogromu cierpienia i bólu jaki dostajemy czytając te książkę, jest w niej też nuta nadziei, wiary że może kiedyś wszystko jakoś się ułoży, nie będzie takie samo ale chociaż będzie znośne. Jest nadzieja. Książka ma też bohaterów których zwyczajnie nie da się nie lubić Ala, Kuba którego uwielbiam! Eryk przyjaciel jakiego chciałby mieć każdy z nas. Powiem wam szczerze że Ania z każdą kolejną książką którą nam daje z każdą kolejną historią którą tworzy, jest jeśli można o kimś kto już jest bardzo dobry, powiedzieć że staje się jeszcze lepszym pisarzem. Cieszę się że mamy takich autorów!!! I czekam na więcej!

@carolina_czyta_i_oglada