Spójrz na mnie

Przyjemna lektura na letni wieczór. Polecam szczególnie młodszym czytelnikom

Bardzo podobało mi się to, jak autorka stopniowo odkrywa przed czytelnikiem kolejne elementy tej historii. Nie dostajemy wszystkiego od razu, dzięki czemu cały czas pojawia się ciekawość i chęć poznania prawdy o tym, co wydarzyło się tamtej nocy. Historia jest emocjonalna, momentami smutna i poruszająca, ale jednocześnie bardzo prawdziwa.

Bohaterowie zostali wykreowani w realistyczny sposób. Hania nie jest idealną postacią. Popełnia błędy, kieruje się emocjami i momentami podejmuje złe decyzje, ale właśnie dzięki temu wydaje się tak autentyczna. Łatwo było wczuć się w jej emocje i zrozumieć jej samotność oraz potrzebę bliskości. Autorka świetnie pokazała również wpływ relacji rodzinnych na psychikę młodego człowieka i to, jak bardzo brak wsparcia może zmienić człowieka.

Ta książka daje naprawdę dużo refleksji. Pokazuje, że przeszłość nigdy całkowicie nie znika i czasami wraca wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. To historia o samotności, potrzebie miłości, trudnych wyborach i konsekwencjach, które mogą ciągnąć się za człowiekiem przez wiele lat. Skłania też do zastanowienia się nad relacjami z innymi ludźmi oraz nad tym, jak ważna jest obecność i wsparcie bliskich osób.

Książkę czytało mi się bardzo szybko i przyjemnie. Styl autorki jest lekki, a historia wciąga od pierwszych stron, przez co naprawdę ciężko było mi ją odłożyć. Bardzo podobał mi się klimat tej opowieści i emocje, które towarzyszyły mi podczas czytania. To zdecydowanie książka, która zostanie ze mną na dłużej i do której myślami będę jeszcze wracać.

Recenzja

„Spójrz na mnie”

Autor: Angelika Ślusarczyk

Wydawnictwo: Nocą

„Niektóre rany nie goją się nigdy. Uczą jedynie żyć z bólem.”

Czy jedna decyzja może zmienić całe życie? Czy można zostawić przeszłość za sobą i udawać, że nigdy nie istniała? Angelika Ślusarczyk w powieści „Spójrz na mnie” udowadnia, że niektóre historie nie kończą się wtedy, gdy tego chcemy. One cierpliwie czekają, by po latach powrócić i upomnieć się o prawdę.

To jedna z tych książek, które nie tylko się czyta, ale przede wszystkim przeżywa. Historia Hani od pierwszych stron porusza swoją autentycznością. Bohaterka dorasta w dostatku. Ma wszystko, czego mogłaby zapragnąć nastolatka, własny pokój, dobre warunki życia i zabezpieczoną przyszłość. Jednak za tą pozornie idealną rzeczywistością kryje się bolesna pustka. Brakuje jej tego, co najważniejsze, miłości, zainteresowania i obecności rodziców. Samotność staje się jej codziennością, a potrzeba akceptacji prowadzi do decyzji, które na zawsze odmienią jej życie.

Autorka prowadzi czytelnika przez dwa przeplatające się etapy życia Hani. Poznajemy zagubioną nastolatkę oraz kobietę osiem lat później, która zbudowała wokół siebie bezpieczny i uporządkowany świat. Stabilna praca, przyjaciele, spokojne życie, wszystko wydaje się być na swoim miejscu. Jednak wystarczy jedno spotkanie, jedno spojrzenie, by dawno pogrzebana przeszłość wróciła ze zdwojoną siłą.

Ogromnym atutem tej powieści jest sposób budowania napięcia. Autorka stopniowo odkrywa przed nami kolejne fragmenty układanki, sprawiając, że z każdą stroną coraz bardziej pragniemy poznać prawdę o wydarzeniach sprzed lat. Tajemnice, niedopowiedzenia i emocjonalne rozliczenia tworzą historię, od której trudno się oderwać.

Największą siłą książki są jednak bohaterowie. Nieidealni, doświadczeni przez życie, pełni lęków, błędów i skrywanych ran. Szczególnie poruszyła mnie relacja Hani i Gabriela, znanego również jako Poeta. To nie jest zwykły romans. To historia dwojga ludzi pochodzących z zupełnie różnych światów, których połączyło coś znacznie głębszego niż zwykła fascynacja.

Ona wychowała się w świecie zasad, oczekiwań i pozornej stabilizacji. On znał życie od tej trudniejszej strony, pełnej problemów, strat i odpowiedzialności, której nigdy nie powinien dźwigać tak młody człowiek. A jednak między nimi rodzi się uczucie niezwykle prawdziwe i poruszające. Takie, które nie opiera się wyłącznie na namiętności, lecz na wzajemnym dostrzeganiu siebie tam, gdzie inni widzą jedynie pozory.

Autorka w niezwykle subtelny sposób pokazuje, że miłość czasem potrzebuje naprawdę niewiele, by się narodzić. Wystarczy obecność, zrozumienie i ktoś, kto spojrzy na nas naprawdę. Kto zobaczy więcej niż maski, które zakładamy każdego dnia.

W książce bardzo mocno wybrzmiewają również tematy samotności, straty, wpływu dzieciństwa na dorosłe życie, trudnych relacji rodzinnych oraz konsekwencji podejmowanych decyzji. To opowieść o tym, że przed przeszłością nie można uciec, a skrywana prawda prędzej czy później i tak upomni się o swoje miejsce.

Nie można też pominąć pięknego wątku przyjaźni. W świecie pełnym powierzchownych znajomości prawdziwe wsparcie okazuje się bezcennym darem. Relacje między bohaterami pokazują, jak ogromną rolę odgrywają ludzie, którzy pozostają przy nas nawet wtedy, gdy wszystko inne się rozpada.

„Spójrz na mnie” wzrusza, boli, wywołuje tęsknotę, ale jednocześnie daje nadzieję. To historia o dojrzewaniu, odnajdywaniu własnego głosu, walce z demonami przeszłości i uczuciach, które mimo upływu czasu nie tracą swojej siły.

Angelika Ślusarczyk stworzyła powieść niezwykle emocjonalną, dojrzałą i autentyczną. Taką, która skłania do refleksji nad własnym życiem i przypomina, jak bardzo każdy z nas pragnie być dostrzeżony, wysłuchany i pokochany.

Podczas lektury wielokrotnie łapałam się na tym, że myślami wracam do własnych doświadczeń i ludzi, których spotkałam na swojej drodze.

„Spójrz na mnie” to nie tylko historia o miłości. To opowieść o ludziach, którzy próbują odnaleźć siebie pośród życiowych burz. Historia, która powoli wkrada się do serca i zostaje w nim na długo po przeczytaniu ostatniej strony.

Poznajemy licealistkę Hanię. Ma wszystko to, o czym może marzyć nastolatka (dom, pieniądze), lecz brak jej najważniejszgo - miłości, prawdziwej przyjaźni i obecności rodziców. Czuje się samotna i niezrozumiana. Ulega wpływom starszej Kamili, znajomej ze szkoły. Jedno wyjście zmienia jej poukładany świat. Osiem lat później ma stabilną pracę, bezpieczny związek, przyjaźń, ale pewne przypadkowe spotkanie sprawia, że wraca przeszłość i domaga się rozliczenia. Co wydarzyło się tamtej nocy?

Angelika Ślusarczyk postawiła na motyw spotkania po latach oraz drugiej szansy. To bardzo intrygujące i zawsze, gdy mam do czynienia w książkach z tymi elementami, zwracam szczególną uwagę na to, jak zostały przedstawione uczucia między bohaterami, czy mimo upływu lat, wciąż są żywe. I tym razem się nie zawiodłam, bowiem autorka doskonale oddała emocje, jakie wobec siebie odczuwali postacie. Czujemy ich przyciąganie, zwątpienie, zagubienie, samotność, tęsknotę.

Czasem nam się wydaje, że miłość jest nieosiągalna, że trudno ją spotkać, a tymczasem tu widzimy, że miłość wcale nie potrzebuje aż tak wiele, by zaistniała. Wystarczą dwie osoby, przypadek i zwykła obecność. Niby tak niewiele, a jednak wiele. Miłość zawsze znajdzie odpowiednią drogę, by połączyć dwoje ludzi.

Relacja Hani z Poetą... (nie zdradzę Wam jego imienia) to zderzenie dwóch różnych światów - dobrego domu i marginesu społecznego. Jednak nie ma tu niczego oczywistego. W dodatku w obojgu bohaterach. A świat wcale nie jest sprawiedliwy. I to boli w tej historii najbardziej. Hania budzi w nas ogromne współczucie, natomiast życiowa sytuacja Poety jest mocno skomplikowana, ma drugie dno, które stopniowo odkrywamy.

Widzimy, ile złego mogą wyrządzić tajemnice i niedopowiedzenia oraz że przed przeszłością nie da się uciec. Skrywana prawda w końcu i tak upomni się o rozliczenie.

Na uwagę zasługuje również wątek przyjaźni. Ja w nią mocno wierzę, nawet tę damsko-męską. Hani i Kacprowi udało się wytrwać lata w przyjacielskim układzie. 

"Spójrz na mnie" to poruszająca, wywołująca emocje historia o niełatwej i bolesnej miłości, prawdziwej przyjaźni, nastoletnich błędach, stracie, samotności, walce z przeciwnościami losu, trudnej relacji rodzic-dziecko, próbie odnalezienia siebie, drugiej szansie. To opowieść, która nie daje się o sobie zapomnieć. 

''Spójrz na mnie" to opowieść o samotności, błędach młodości i przeszłości, która potrafi wrócić wtedy, kiedy najmniej się tego spodziewamy. Autorka w bardzo realistyczny sposób pokazuje, jak ogromny wpływ na życie młodego człowieka mają brak uwagi, miłości i poczucia bezpieczeństwa ze strony rodziców i najbliższego otoczenia.

Hania to bohaterka pełna sprzeczności. Jest zagubiona, spragniona bliskości, trzymająca się na uboczu. Próbuje odnaleźć swoje miejsce. Jej decyzje bywają trudne do zaakceptowania przez czytelnika, ale należy pamiętać, że jest ona bardzo młodą osobą, szukającą swojej drogi w życiu. Patrząc na nią pod kątem wieku można zrozumieć, dlaczego uległa wpływom niewłaściwych osób.

Ogromnym atutem książki jest atmosfera tajemnicy. Autorka stopniowo odsłania wydarzenia sprzed ośmiu lat, budując napięcie i sprawiając, że czytelnik cały czas chce wiedzieć więcej, dlaczego stało się to, co się stało. Wątek powracającej przeszłości został poprowadzony z dużą ilością emocji, ale też niepokojem.

„Spójrz na mnie” to nie tylko historia o konsekwencjach wyborów, ale też o potrzebie bycia zauważonym i kochanym. To książka pełna emocji, refleksji i trudnych tematów, które skłaniają do myślenia.

Jedynym minusem w książce dla mnie była monotonia scen, za mało akcji. Życie Hani kręciło się dookoła. Na szczęście druga część książki nabrała tempa.