Spider-Man: Miles Morales - Skrzydła furii

Miles jest początkującym bohaterem, walką ze złem zajmuje się od miesiąca pod okiem starszego Petera Parkera. W życiu chłopaka zaszło wiele zmian, nie tylko nowe moce ale przede wszystkim utrata ojca, bardzo na niego wpłynęły. Siedemnastolatek choć odpowiedzialny, próbuje brać na swoje barki dobro całego miasta, a jednocześnie jest roztrzepana, działa pochopnie i stawia sobie wielkie cele, ponad swoje siły.

To historia o odkrywaniu siebie i jednoczesnej próbie sprostania legendzie Człowieka-Pająka. Morales jest inną postacią niż Parker, różni ich pochodzenia, kolor skóry i wiek, ale mimo to nastolatek zdaje się świetnie rozumieć jaką postacią, ikoną czego jest Spider-Man.

„Stary dobry, Peter. Nic nie jest dla niego zbyt małym ani zbyt wielkim problemem. Chyba o to chodzi w byciu Spider-Manem.” ❤️

To zdanie świetnie oddaje ducha naszego pajęczaka, obu pajęczaków, to ci bohaterowie, którzy uratują świat, ale tez zdejmą kota z drzewa jeśli trzeba.

Opowieść o dorastaniu z odpowiednią nutą superbochaterszczyzny, którą świetnie się czyta. 🦹🏼‍♀️

I są zombie ludzie-ptaki!

HIT! 🙈😍

Spider-Man: Miles Morales - Skrzydła furii to książkowy prequel do wydanej niedawno gry o Milesie, której w przeciwieństwie do Spider-Mana z 2018 roku nie ograłem. Był to chyba drugi tytuł bezpośrednio powiązany z grą, jaki przeczytałem po książkowej adaptacji Assassin's Creeda.

Ten niespełna 250-stronicowy tomik dzieje się stosunkowo niedługo po śmierci ojca Milesa w momencie przeprowadzki do nowej dzielnicy. Nasz protagonista stawia dopiero swoje pierwsze kroki jako człowiek-pająk, co wiąże się z wieloma przemyśleniami oraz wątpliwościami. Książka bardzo dobrze przedstawia te wewnętrzne rozterki, prowadząc narrację pierwszoosobową, co na początku budziło we mnie pewien sprzeciw, preferuję trzecioosobową, ale później przekonałem się, że był to trafiony wybór, gdyż właśnie ten rodzaj oraz odpowiednio dobrany język sprawił, że miałem wrażenie, jakbym siedział w głowie głównego bohatera.

Oprócz wspomnianych dylematów mamy również tę bardziej dynamiczną część książki, w której to śledzimy zmagania Pajęczaka z pewną tajemniczą przeciwniczką nazwaną przez niego Gołębicą 😆, która jest ściśle powiązana z jednym z głównych przeciwników Spider-Mana. Konflikt ten z początku jest dość powolny, natomiast od połowy książki nabiera ON rozpędu oraz skali przez co wydarzenia opowiedziane w książce stają się momentami naprawdę dramatyczne.

Opowiedzenie dynamicznych scen walki pełnych dynamiki oraz akrobacji jest bardzo trudnym do wykonania zadaniem w książce, zwłaszcza że konkurujemy tutaj z wizualnymi mediami takimi jak gra, komiks czy film. Dlatego też wybierając tę książkę należy mieć na uwadze, że jest ona najlepsza nie w sensacyjnych, a raczej w tych spokojniejszych momentach, kiedy to poznajemy dokładnie charakter Milesa.

Myślę, że stanowi ona bardzo dobry prezent dla fanów Spider-Mana najlepiej w wieku 8-15 lat.

Tę recenzję piszę z perspektywy fana Marvela, lecz jednocześnie osoby, która nie grała w grę Spider-Man, do której ta książka jest prequelem. Nie zmienia to jednak faktu, że byłem ciekaw tej pozycji i z chęcią zabrałem się za lekturę.

Pierwsze co rzuca się w oczy to to, że książka nie jest zbyt obszerna. Zaledwie 244 strony sprawiają, że nie mamy co oczekiwać rozbudowanej fabuły i wielowątkowej powieści. I tak właśnie jest, fabuła jest prosta i schematyczna, nic oryginalnego. Nie sprawia to jednak, iż książka jest zła. Powieść czyta się szybko i całkiem dobrze, warsztat pisarski jest dobry, choć pojawiły się ze 2-3 zdania w książce, które musiałem przeczytać dwukrotnie, bo były tak dziwnie zbudowane. Ciekawi mnie czy to wina tłumacza, czy w oryginale też zostało to tak napisane.

Powieść w dużej mierze skupia się na emocjach i wewnętrznych rozterkach Milesa Moralesa, przez co na dynamiczną akcję naprawdę nie zostaje dużo miejsca. Co prawda pojawiają się sceny akcji, pościgów i walki, choć te pisane są językiem komiksowym, co moim zdaniem średnio przekłada się na język literacki. Bardziej od Milesa, do gustu przypadł mi Peter Parker i chętnie przeczytałbym książkę właśnie o nim.

Ogromnym plusem książki jest cameo legendy, Stana Lee. Jak wiadomo w każdym filmie Marvela pojawia się ten twórca komiksów, lecz nie sądziłem, że dotyczy to też książki. Chapeau bas!

„Spider-Man: Miles Morales - Skrzydła furii” to książka dobra, lecz bez szału. Dobra na oderwanie się od poważniejszych dzieł, gdyż czyta się ją lekko, szybko i całkiem przyjemnie.

Więcej recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje