Soroczka

Ile warci są ludzie?

"A ludzie — proszę to podkreślić kilka razy — są tyle warci, jak wielka jest pustka, co po nich pozostaje".

I to jest piękna, najczystsza na świecie, prawda. To zdanie wypowiada jedna z bohaterek "Soroczki" Angeliki Kuźniak, do której materiały autorka zbierała skrupulatnie przez piętnaście lat, każdemu z rozmówcy dając tyle czasu, ile go potrzebował. Nie ma się czemu dziwić, dziś o śmierci się nie mówi. Nie ma jej w planach u ludzi współcześnie żyjących. Nie ma nawet czasu o niej pomyśleć, kiedy głowę zaprzątają setki innych bodźców. Tymczasem są takie osoby, które do dnia, w którym ich ciało odda niebu ostatni oddech, przygotowują się na tyle, na ile mogą. Gdzieś tam w szafach wiszą ubrania, w których wyruszą w ostatnią podróż. Panie w ulubionych spódnicach i bluzkach, które wbrew pozorom, nie zawsze mają kolor czarny, oraz panowie w eleganckich garniturach, czasem w tych, w których szli do ślubu, bo chcą mieć ze sobą coś, co mieli w dniu poślubienia ukochanej (omg, miłość jednak istnieje).

Chociaż motywem "Soroczki" jest odzież, to jednak przy okazji rozmów z autorką, rozmówcy wspominają dawne czasy, w tym okres wojny i powojnia, życia i zwyczajów polskiej wsi, w której śmierć była czymś wyjątkowym, a jej święto (choć absolutnie nieradosne) trwało aż trzy dni i jak każde, wymagało pewnych rytuałów. Mnie najbardziej poruszył rozdział "Tej, która patrzy". Dla mnie to była najsmutniejsza historia, taka, która porusza serce i uczy — nie oceniaj! Nawet jak cię kusi — nie oceniaj!

Warta przeczytania.

,,(..) człowiek rodzi się na śmierć, a umiera na życie."

,,Soroczka" to zbiór reportaży o życiu, przemijaniu i tym co czeka na końcu każdego z nas- o śmierci. Wszystkie rozmowy łączy jedno. Ubranie do trumny. Spina cały reportaz jak klamra i jest głównym punktem odniesienia każdej konwersacji.

Ludzie pod koniec życia zaczynaja się z nią oswajać.

To rozmowy, o tym co w życiu jest piękne, o trudach i kolorach naszej egzystencj. Czasem pochłania nas czerń, która wydaje się być dnem oceanu. Innym razem wszystko jawi się w delikatnych kolorach tęczy.

Krótka książka skłaniająca do refleksji o tym co nieuniknione, pełna pokory i spokoju.

Wysuwa się mimiochodem także obraz tradycji odchodzącej w zapomnienie i całego obrzędu dotyczącego pogrzebu. Dlaczego pewne rzeczy wkładamy do trumny a innych nie? Ile nocy należało czuwać przy zmarłym?

Autorce przy okazji rozmów udało się stworzyć atmosferę pełna bliskości i zaufania, których rozmówcy czasami nie mogli doświadczycie z rodziną.

Z jednej strony wstrząsnęła ta lektura i mną, i przyznaję, płakałam. Myśli powędrowały mimowolnie w swoją stronę, wyciskając łzy. Z drugiej była mi potrzebna. W pewnym stopniu pozwala ukoić ból po stracie bliskiej osoby.

Ciekawa książka o intrygującym temacie, jakim jest śmierć. Autorka ukazuję nam historię paru osób młodych i starszych, którzy przygotowują się do śmierci. Opowiadają, w co się ubiorą, brzmi to tak, jakby od zawsze się do tego szykowali. Mamy także fajnie wytłumaczone jak pojęcie śmierci zmieniało się poprzez lata i jak ludzie postrzegali to kiedyś a jak teraz. Mimo że osobiście nie lubię zbytnio takich tematów to, z zaciekawieniem podszedłem do tej książki i nawet nie wiem, kiedy skończyłem ją czytać. Do tego ciekawie autorka przeplata historie z pieśniami pustonocnymi. Czekam na kolejną książkę o tej tematyce. Dałem się przekonać dzięki tej książce.

Czytam naprawdę dużo, ale nie pamiętam książki, która tak dogłębnie by mnie wzruszyła. I warto zaznaczyć, że nie są to wzruszenia tanie, oparte na opowieściach fabularnych zwanych potocznie wyciskaczami łez. Książka Angeliki Kluziak wzrusza, ponieważ opowiada o ludziach, którzy gotowi są na własną śmierć. Nie używa się tutaj tanich chwytów, nie drąży smutku na siłę. Wręcz przeciwnie, autorka w brawurowy sposób uwypukliła coś, czego każdy z nas doświadczy, różni nas jedynie to, jakie będziemy mieli do tego podejście. To naprawdę świetny reportaż, powiedziałbym, że wręcz genialny. Idealny na miesiące zadumy.