Śladów pobicia brak. W pułapce przemocy domowej

Czy kiedy słyszymy mocną kłótnię znajomych lub widzimy, że mąż szarpie żonę- reagujemy??

W przeważającej większości odpowiedź zapewne będzie negatywna, bo w naszym świecie panuje przekonanie, że nie wolno się wtrącać w sprawy innej rodziny.

Dzięki takiej postawie wiele kobiet maltretowanych za zamkniętymi drzwiami, nie widząc znikąd pomocy tkwi w takim toksycznym związku razem z dziećmi.

Czasami bywa tak, że kończy się to śmiercią.

Jego lub jej.

Matki lub ojca.

Żony lub męża.

I wtedy jest zostaje smutek, żal, obwinianie się i wiele pytań- dlaczego???

A ofiary, nawet jeśli nie mówią wprost, wysyłają sygnały, że dzieje się źle.

Tylko my nie chcemy, albo nie umiemy ich odczytać.

Autorka tego reportażu podeszła do tematu niezwykle profesjonalnie i dobitnie.

Nikogo nie ocenia.

Przedstawia osobiste historie takiej domowej przemocy, które skończyły się również śmiercią.

Pokazuje jak mocno dotyka to całe rodziny, gdzie już do końca zostanie żal i wyrzuty sumienia.

Analizuje problem psychicznego przywiązania ofiar do sprawców( beze mnie jesteś nikim, zabiorę Ci dzieci ) i wytyka błędy administracji i policji, bo nie potrafią w zdecydowany sposób im pomóc.

Nie ma zaplecza lokalowego dla takich kobiet, a przecież nie każda potrafi rzucić wszystko i udać się do nieznanego schroniska niekiedy na drugim końcu stanu.

Ja jestem tą książką mocno podłamana i do tej pory przeżywam to wszystko o czym tutaj przeczytałam.

Pomimo, że ten reportaż jest wstrząsający, to jednak bardzo potrzebny.

Bo prawda zawsze boli, ale może dzięki niej uda się uratować niejedno istnienie.

Nikt z nas nie wie, co dzieje się za zamkniętymi drzwiami. Nie mamy pojęcia, ile dobranych i zgodnych par toczy wojny w domowym zaciszu. A kiedy widzimy rodzinną kłótnię, mężczyznę szarpiącego swoją żonę czy próbującego siłą wtargnąć do domu, czy reagujemy i podejmujemy właściwe kroki? Okazuje się, że nie. Bo nie chcemy widzieć problemu, bo nie wiemy, co zrobić, bo zwyczajnie nie jesteśmy wyczuleni na znaki świadczące o pogarszaniu się sytuacji.

Autorka reportażu postanowiła zgłębić kwestie składające się na pojęcie przemocy domowej w USA. Okazuje się, że problem ten dotyka o wiele więcej kobiet, niż można by przypuszczać. Po prostu wygodnie jest zamieść tę sprawę pod dywan, niż rozmawiać o tak nieprzyjemnych rzeczach i dopuścić do świadomości przekonanie, że system niestety wciąż zawodzi. Wiele spośród tych ofiar można było uratować, zapobiegając niepotrzebnym cierpieniom.

Snyder analizuje ten temat, wskazując, że jest ON bardzo trudny i złożony. Na stronach powieści porusza wiele zagadnień, które składają się na fakt istnienia i rozwoju takiego rodzaju przemocy. Pozwala czytelnikom zbliżyć się do rodzin dotkniętych taką niepotrzebną śmiercią. Wraz z nią szukamy znaków, które pozwoliłyby przewidzieć zbliżającą się tragedię. Poznajemy przepisy prawne, analizujemy regulacje, dowiadujemy się, w jaki sposób rozwija się systemy zapobiegania i jakie fundusze zostały na ten cel przeznaczone. Zaglądamy za mury więzienia, gdzie trafili ci, którzy przyczynili się do uszkodzeń ciała i śmierci w wyniku przemocy domowej. Próbujemy zrozumieć, w jaki sposób do tego wszystkiego w ogóle dochodzi.

Temat ten jest bardzo trudny, mocno obciążający i naprawdę niewdzięczny. A jednak, w mojej opinii, naprawdę warty zgłębienia. Być może ta lektura pozwoli rzeczywiście komuś pomóc lub spojrzeć inaczej na pewne sprawy? Byłam pod wrażeniem, w jaki sposób autorka podeszła do realizacji tego tematu. Jak wiele energii i czasu poświęciła na rozmowy, obserwacje, uczestnictwo. Widać, że nie potraktowała tych kwestii pobieżnie, a praca nie została wykonana pospiesznie. Za każdym razem znajdowała się na miejscu ofiary lub w położeniu sprawcy. Zamieniała się z nimi, by lepiej zrozumieć. Bo o to w dużej mierze w tym chodzi. Nie wystarczy poznawać statystyk czy zapamiętać liczb, należy sięgnąć głębiej i zaangażować się bardziej.

„Śladów pobicia brak” to reportaż opisujący życie. Smutne, niesprawiedliwe, zawodzące. Czyli niepokojąco prawdziwe w tym nieciekawych obliczu. To fragmenty ludzkich historii, przykre losy tych, którzy na krzywdę w żaden sposób nie zasłużyli, to opowieść o winie i karze, przejmująca droga podjętych decyzji i poniesionych konsekwencji. To emocje, refleksje, wspomnienia. To cała mieszanka składająca się na fakt, że książkę można nazwać dobrym reportażem. Bardzo polecam ten tytuł.

"Śladów pobicia brak. W pułapce przemocy domowej" autorstwa Rachel Louise Snyder" to kolejny reportaż od @wydawnictwoczarne który mną bardzo wstrząsnął. Nie wiedzieć czemu, nigdy wcześniej nie zagłebiałam się w ten temat, więc książka dostarczyła mi sporo informacji, które nadal ciężko mi jest pojąć.

Autorka, poprzez przeróżne historie ofiar, oprawców czy nawet organów ścigania, pokazała nam, jaka jest ogromna skala przemocy domowej w Stanach Zjednoczonych jak i na całym świecie. Ponadto, obaliła wszelkie mity dotyczące przemocy, w które niestety sama też poniekąd wierzyłam.

.

Była to dla mnie jedna z najcięższych książek jakie ostatnio czytałam i uważam, że ten tytuł zasługuje na większy rozgłos, gdyż uświadamia czytelnika, jakie ogromne konsekwencje ma przemoc domowa dla całego społeczeństwa.

Przyznaję, czytałam ją bardzo długo, ale nie dlatego, że była ona nudna, lecz poruszany w niej temat, był dla mnie bardzo przytłaczający i przerażający, przez co czułam się udręczona. Oczywiście, nie jest to żadna wada książki, po prostu sama treść mocno na mnie wpływała i musiałam sobie to dozować. Dodatkowo Rachel bardzo obrazowo i realnie przedstawiła historie, co jedynie potęgowało te wszystkie targane mną emocje. Ogólnie, sama książka była przeładowana emocjami, więc nie dało się tego po prostu przeczytać na raz.

.

Podczas lektury miałam sporo przemyśleń na temat przemocy domowej, jednak teraz, ciężko jest mi jest cokolwiek napisać. Po prostu, nie potrafię tego wszystkiego wyrzucić z głowy, by z wami podzielić sie tymi spostrzeżeniami. Pierwszy raz mam taką blokadę, ale to świadczy jedynie o tym, jak dobry jest ten reportaż.

Przemoc domowa to niestety wciąż bardzo powszechne zjawisko. Jako, że nigdy nie brakowało go w mojej rodzinie to zawsze szukałam wytłumaczenia patologii w książkach. Niestety różne pozycje zawsze mocno spłycały temat. Na szczęście inaczej było w przypadku "Śladów pobicia brak. W pułapce przemocy domowej". Przedstawia ona problem w inny sposób: jako coś niewidzialnego i niewykrywalnego przez otoczenie. Uzmysłowiła mi ona jak wiele osób nie wie co dzieje się w ich otoczeniu. Ludzie nie mają pojęcia, że za ścianą bloku właśnie dochodzi do przemocy. Książka bardzo ważna i potrzebna - być może uzmysłowi części społeczeństwa jak poważny jest to temat.

Statystyki dotyczące przemocy domowej w Ameryce są zatrważające. Rachel Loiuse Snyder w swoim reportażu ,,Śladów pobicia brak. W pułapce przemocy domowej" rozmawia zarówno z ofiarami jak i oprawcami a także policjantami i działaczami społecznymi. Ukazuje problem przemocy wobec wielu perpektyw. Nie wytyka palcem, nie ocenia. Często wskazuje na luki w prawie, które pozwalają sprawcy uniknąć kary, skazując tym samym ofiarę na dalsze cierpienia. Autorka w swojej publikacji odnosi się zarówno do ogółu jak i analizuje konkretne przypadki przemocy, które nie rzadko doprowadziły do śmierci. Najczęściej ofiarą jest kobieta i to nie ulega zmianie, jakkolwiek by na to nie spojrzeć.

Większość tego typu reportaży sprowadza się do wniosku, że bity będzie w przyszłości także bił. Nie od dziś wiadomo, że przemoc rodzi przemoc.

Uwypukla wady systemu, który ciągle zawodzi. Wady, które można odnieść nie tylko do Ameryki, ale do większości krajów, gdzie przemoc stanowi problem. I te wady, brak współpracy między poszczególnymi instytucjami są wszędzie takie same i to one rodzą największe problemy. Pomijając już brak empati i przeszkolenia na pierwszej linii front walki z przemocą. Zdarza się i nie rzadko, że policja rozkłada w goście bezradności ręce, noe reaguje należycie do sytuacji i zagrożenia, bagatelizuje sprawę.

I znowu... ofiary pragną pomocy, ale boją się oprawcy a środowisko nie reaguje, bo masa ludzi wychodzi z założenia, że co się dzieje u kogoś za ścianą to nie nasza sprawa. Sąsiad szybciej się zainteresuje tym, że Zenek spod piątki kupił golfa na kredyt niż tym, że za ścianą panują nieustanne krzyki i awantury...

To wszystko jest błędnym kołem. Ciężko czyta się tego typu lektury. Tym bardziej, że w świetle czy obyczajów i prawa nie dzieje się nic nadzwyczajnego.

Póki nie ma śladów, nie ma przemocy...