Solaris

Muszę przyznać, że nie spodziewałam się tego, jak bardzo ta książka mnie wciągnie i wywoła niepokój. Sięgając po nią, sądziłam, że będzie to dobra pozycja - nie wybitna. Jednak Lem w niesamowity a zarazem trudny sposób, przedstawił próby nawiązania kontaktu między ludźmi a istotą zamieszkującą Solaris. Planetę stanowiącą zagadkę dla wielu badaczy, którzy podjęli się niezliczonych ilości prób uzyskania prawidłowych teorii na jej temat. Autor poruszył również tematykę bardziej filozoficzną, zawarł swoje przemyślenia, które dla ciekawości mogę Wam przytoczyć. Dwa najbardziej do mnie trafiające to:

- „Nie szukamy nikogo oprócz ludzi. Nie potrzeba nam innych światów. Potrzeba nam luster. Nie wiemy, co począć z innymi światami. Wystarczy ten jeden, a już się nim dławimy.”

- „Człowiek wyruszył na spotkanie innych światów, innych cywilizacji, nie poznawszy do końca własnych zakamarków, ślepych dróg, studni, zabarykadowanych, ciemnych drzwi.”

Na sam koniec chciałabym dodać, że to naprawdę znakomita pozycja, która fanom SF i wymagających lektur, może przypaść do gustu.

Świetna książka. Intrygującą powieść fantastyczna z wątkiem miłosnym. Warta przeczytania :)

Stanisław Lem napisał piękną i niesamowitą powieść, w której traktuje o jednym z najważniejszych tematów w gatunku science-fiction, a mianowicie Kontakt z obcą cywilizacją. Od lat ludzkość próbuje dowiedzieć się, czy jesteśmy sami we wszechświecie. Zagadnienie istnienia innych form życia szczególnie upatrują sobie pisarze sci-fi. Lem nie tylko umieścił akcję książki w nieokreślonej przyszłości, wykreowując tym samym zagadkową planetę, lecz także rozważył poznanie Nieznanego. Jednoznacznie nie wiemy, z czym tak naprawdę spotkali się bohaterowie Solaris, co sprawia, że to dzieło tym bardziej fascynuje.

Od pierwszej strony zachwyciłam się fabułą, wykreowaniem świata, rzeczywistości i postaci oraz poruszonego tematu. Tak pozostało do końca. Czytanie szło płynnie i szybko, a ja sama przyłapywałam się na odpływaniu myślami do Stacji podczas wykonywania zupełnie innej czynności.

Badanie wspomnień, psychiki, odmętów ludzkiego mózgu przez nieznaną i tajemniczą istotę. Kreowanie nowej formy życia. Coś, czego jeszcze nie widzieliśmy i nie jesteśmy w stanie pojąć. Obawa i usilna chęć wytłumaczenia niewytłumaczalnego. Zachwyt, strach, obłęd. Takie właśnie emocje i zdarzenia zachodzą. Wspaniała mieszanka.

Stanisław Lem posłużył się w Solaris pięknym, obrazowym językiem. Opisał planetę w sposób urzekający i czarujący. Barwnie przedstawił relacje międzyludzkie, charaktery, nieodgadnione obszary Solaris. Niezywkłe.

Solaris urzekło mnie w każdym możliwym aspekcie. Moje uczucia po skończeniu lektury to w przeważającej mierze zachwyt, melancholia, zaintrygowanie. To nie jest zwyczajna książka, która nie wymaga myślenia i to należy do największych zalet. Czytanie jej to uczta dla umysłu. Wyjątkowa pozycja, którą gorąco polecam.

Czy barierą dla ludzi jest mózg, który nie rozumiejąc chce niszczyć?

Po pierwsze to miałam ochotę na Lema. O dziwo bo przecież raczej nie sięgam po science fiction. Po drugie jest rok Lema, więc warto od czasu do czasu wyjść ze swojej strefy komfortu. Po trzecie akurat to się nada do Bingo WB. A po czwarte – już dawno chciałam przeczytać Solaris. I przeczytałam. I może to nie dosięga do moich ukochanych Dzienników gwiazdowych ale nie żałuję. To filozoficzna i kosmiczna podróż do świata Stanisława Lema. I ON tyle przewidział. Kelvin przybywa na Solaris który jest połączeniem planety i stacji kosmicznej. Bo kilku dniach pojawia się jego partnerka która… przecież nie żyje. Na Ziemi popełniła samobójstwo ale na Solaris jest jak żywa. I zaczyna się taniec między Nim a Ją, miedzy światami, bardzo metafizyczny i filozoficzny. A to wszystko dzieje się w kosmosie, w świecie Lema. Bardzo mnie ten taniec zauroczył. Polecam „Solaris” Stanisława Lema.

„Człowiek może ogarnąć tak niewiele rzeczy naraz; widzimy tylko to, co dzieje się przed nami, tu i teraz; unaocznienie sobie równoczesnej mnogości procesów, jakkolwiek związanych ze sobą, jakkolwiek się nawet uzupełniających, przekracza jego możliwości. Doświadczamy tego nawet wobec zjawisk względnie prostych. Los jednego człowieka może znaczyć wiele, los kilkuset trudno jest objąć, ale dzieje tysiąca, miliona nie znaczą w gruncie rzeczy nic.“

- Stanisław Lem.

; Solaris ;

Stanisław Lem.

Wydawnictwo: Literackie.

Literatura: fantastyka, fantasy, science fiction.

Twórczość Stanisława Lema nie muszę nikomu przybliżać, jego powieści podbiły świat, a wizje które przedstawiał w literaturze są lustrzanym odbiciem naszych teraźniejszych czasów. ; Solaris ; po raz pierwszy została wydana w 1961 roku, przez wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, zaliczona słusznie do klasyki fantastyki naukowej. Powieść ta, gdzie nie jeden artysta stwierdził, że jest to dzieło relacji nieudanego kontaktu ludzkością z obcą formą inteligencji. Warto także zaznaczyć że W 2021 roku przypada setna rocznica urodzin Stanisława Lema, jednego z najpoczytniejszych polskich pisarzy tej literatury. Sejm RP zdecydował, że należy uczcić ten fakt i ustanowił obecny rok – Rokiem Lema, pod nazwą ; Widziałem przyszłość ; który jest świętem kultury, technologii i nauki.

Bohaterem tejże powieści jest psycholog Kris Kelvin, który przybywa z Ziemi na stację badawczą, która unosiła się nad oceanem cytoplazmatycznym pokrywającą planetę Solaris. Ocean ów był integralną formą inteligencji, żywą strukturą, badacze nie raz zachodzili w głowę próbując odpowiedzieć na wiele nurtujących pytań. Kiedy Kelvin trafia na Stacje - zastaje swoich pobratymców w stanie odmiennym, nienaturalnym, wręcz zahaczającym o obłęd, natomiast ich szef placówki - Gibarian - popełnił samobójstwo, zostawiając dla Krisa zaszyfrowaną wiadomość, ten algorytm odkrywa wiele zachowanych w tajemnicy informacji odnośnie oceanu. W tym czasie pojawia się była dziewczyna naszego bohatera, która także wcześniej popełniła samobójstwo, wprawiając w wyrzuty sumienia psychologa. Jej pojawienie się jako ; gościa ; gdzie jak się okazało, nie tylko Kris był świadkiem udręki, chcąc pozbyć się jej, ta powraca, jak i inni ; goście ; do osób zamieszkujących stację, wywołując obłęd, stany lękowe. Po pewnym czasie jej obecność sprawia że zaczyna akceptować ją, taką jaka jest, przyznając przed sobą że nawet mu odpowiada, że ją kocha. Jego koledzy, będąc w podobnej sytuacji próbują wytłumaczyć Krisowi, że ocean materializuje wspomnienia badaczy, czym była udręka psychiczna. Stosowane eksperymenty na oceanie - naświetlanie promieniami rentgenowskimi, doprowadziły do takiego efektu, chcąc powstrzymać lub zredukować stan odniesiony, zostaje wysłany encefalogram Kelvina, który ma na celu wysłanie odbiorcy swoich stanów psychicznych. O dziwo można byłoby pomyśleć że kłopoty ustały, ale czy na pewno?

Powieść jest podróżą, dwubiegunową, pomiędzy planetami, opisującą fantastyczny świat oceanu, ich interakcje, mądrość, inteligencje, świat galaktyk. Niesamowicie płynnie poprowadzona fabuła, z ciekawymi wątkami ; gości ; którzy jako życie po życiu, wywoływały skrajne emocje, utwierdzając naszego bohatera w przekonaniu o słuszności swej decyzji by zatrzymać tę którą pokochał na nowo. Abstrakcyjna, opisowo modelowa wersja powstania planety Solaris, gdzie zastanawiające skąd w tamtych jakże odległych latach, autor wiedział o plazmach, matrycach, wielu funkcji technologicznych, a przecież one jeszcze nawet nie raczkowały. Niesamowity potencjał, kunszt literacki, rzemiosło wysunięte wobec tego co z fantazją stworzył, przelewając na papier. Nudna i ciekawa, zależy czego spodziewamy się od pierwszej powieści która dla mnie jest otwierającymi oczami przenosząc się z przeszłości w teraźniejszość. Nie koniecznie powieść, stworzona dla technologii, twórców gier, ale o tym parę słów zarekomenduję w ; Cyberiadzie ; póki co, polecam wszem i wobec.