Sny lazurowej wody. Czerwona wieża. Tom 1

Dziś przychodzę z recenzją książki "Sny lazurowej wody cześć 1 Czerwona wieża"

Co na tą chwilę mogę powiedzieć o tej książce? Prawie 600 stron robi wrażenie. Zwłaszcza dla kogoś kto przyznaję bez bicia jak dotąd omijał szerokim łukiem książki fantasy, science-fiction.

Przejdę jednak do meritum czyli swoich recenzenckich odczuć które towarzyszyły mi przy lekturze. Z góry przepraszam wszystkich fanów tego typu literatury i samego autora pana @rafalmilcewicz za tą moją "babską" recenzję. Bo może się zdarzyć że nie do końca zrozumiałam przekaz. A może wręcz przeciwnie? Oceńcie sami.

"Umarł król niech żyje król" już na pierwszych stronach kończy się era starego władcy Velesa wraz z jego śmiercią. Nie wiem skąd wzięło mi się porównanie tej historii z "Grą o tron" i "Wspaniałym stuleciem "poprzez dworskie intrygi, walki wewnętrzne w królestwie o schedę po ledwie pochowanym władcy. Kto okaże się mieć większą władzę prawowity dziedzic syn Velesa, Xavier? Może Oreen? pierwsza nałożnica i powiernica zmarłego czy może gdzieś w korytarzach pogrążonego w żałobie zamczyska kryje się jeszcze jakaś szara eminencja gotowa zniszczyć wszystko i wszystkich którzy stoją na drodze do władzy? Jest jeszcze jedna ewentualność. Nie od dziś historia zna przypadki gdy sytuację bezkrólewia wykorzystują najeźdźcy z wrogich zakątków.

Co mnie się osobiście najbardziej podobało w tej książce? Te fragmenty wierszy, pieśni ciekawa jestem skąd autor miał pomysł na jakże pasujące do sytuacji teksty, choćby ten który rozpoczyna książkę "Raz jeden na skroni mieć będziesz koronę acz dwukroć królestwo swe weźmiesz za żonę... A kiedy i ciebie opuszczą wnet siły, nie będą Verbungów już ziemie nosiły...." To swego rodzaju przepowiednia która dotyczy dalszych losów królestwa. Czy pogrążone w chaosie odzyska spokój i równowagę czy odejdzie w zapomnienie przyszłych pokoleń? By dowiedzieć się czym są te lazurowe sny i czym jest tytułowa Czerwona wieża wystarczy sięgnąć po lekturę "Snów lazurowej wody"

Jak wspomniałam wcześniej literatura fantasy nie była u mnie jedną z ulubionych wręcz unikałam jej jak ognia twierdząc, że to nie moje klimaty. Ale czasem chyba warto spróbować się przemóc. Przynajmniej ja tak miałam przy tej książce. Przerażało mnie te 600 stron ale o dziwo czytało mi się całkiem szybko i sprawnie. Co było dla mnie zaskoczeniem. Jak wspomniałam wcześniej miałam odczucie, że to taka trochę mieszanka Gry o tron i Wspaniałego stulecia i wyobraźnia podczas lektury podsuwała mi też obrazy w tym klimacie. Zamek wydawał się mroczniejszy po śmierci Velesa. Jeszcze spalone prochy króla dobrze nie opadły na dno morza, a na dworze już mają miejsce rozgrywki i rozdzieranie królewskich szat. Komu dziedzic może ufać? a może sam Xavier okaże się nie godny tronu ojca. Jaką rolę odegra Oreen, czy namiesza? Bo która matka nie chce dla swojego dziecka życia na odpowiednim poziomie, nawet jeśli Idion to tylko nieślubny syn władcy. Miałam co do tej kobiety mieszane uczucia. Z resztą w tej całej historii chyba każdy miał dwie twarze. A nie oszukujmy się władza zmienia ludzi. Nierzadko na gorsze. Przy takiej ilości głównych ale i pobocznych bohaterów momentami czułam się zagubiona, kto jest kim i kto jaką rolę odgrywa na szczęście autor zadbał o to i na końcu książki umieszczony był spis bohaterów, który odrobine uporządkował moje myśli. Co tu dużo mówić Wola Bogów starła się na kartach tej książki z wolą zwykłych szarych ludzi, którzy choć przywdziali dworskie, królewskie szaty, dni i noce spędzali na zamku, nadal byli tylko ludźmi. A że jest to zaledwie początek historii bo autor już na okładce daje nam znać że będzie ciąg dalszy to nie pozostaje nic innego jak tylko uzbroić się w cierpliwość i czekać na kontynuację i być może wyjaśnienie wielu kwestii a może jeszcze więcej tajemnic? Kto to wie? pewnie tylko autor.

Kolejny raz nie mogłam się oprzeć mojej manii poznawania kolejnego autora. Pana Rafała przyszło mi poznać właśnie przy pierwszej części stworzonej przez niego historii i jestem pewna, że sięgnę po kolejne. Skąd bierze się u mnie nachalne poszukiwanie nowych talnetów? Nowo poznany Autor kojarzy mi się z pojęciem „Tabula Rasa” czyli „czyta karta” - a to daje nam szansę na kolejną podróż w nieznane!

Mimo tego, że opowieści w stylu „Gry o tron” nie należą do moich ulubionych, a ja sama się gubię po kilku stronach, twardo sięgnęłam po „Sny Lazurowej Wody” - uznałam, że korona mi z głowy nie spadnie, a i mogę zyskać kolejną dobrą lekturą na swojej liście. Czasem mam taki odruch, że zerkam na koniec książki, by sprawdzić co mnie tam czeka. I ten gest okazał się być dobrm ruchem, bo na samym końcu powieści znajdziemy wszystkich opisy wszystkich bohaterów! Muszę przyznać, że wiele razy przerzucałam strony, by sprawdzić kto jest kim. Bohaterowie są świetni, ale faktem jest, że mamy ich od groma, zatem podpowiednik na samym końcu był strzałem w dziesiątkę.

Cała fabuła opiera się na walce o wspomniany tron. Władze sprawuje młodszy syn zmarłego władcy i mimo tego, że idzie mu naprawdę całkiem nieźle, nie ma co ukrywać, że jedenastoletnie dziecko nie do końca jest gotowe na taką odpowiedzialność. Na to wszystko kochanka nie żyjącego już króla chce na tronie widzieć swojego syna, a całości pikanterii dodaje wyścig po panowanie.

Ogromnie lubię, gdy w książce coś się dzieje, a tutaj mamy pełno intryg, podstępów i zasadzek, które nie pozwolą nam się oderwać. Język autora jest przystępny, ale nie ukrywam, że trzeba się pilnować i czytać w skupieniu, bo można się bardzo łatwo zgubić!

Sporym zaskoczeniem dla mnie był fakt, że powieść jest debiutancką. Na tyle dobrze czytało mi się historię, że nie spodziewałam się tutaj pisarza, który zaczyna. Całościowo – warta akcja, dobrze wykreowani bohaterowie (mogło być ich mniej, ale nie narzekam), a i fabuła nie pozwala odłożyć książki na bok. Czekam na kontynuację, a i wierzę, że Wam również może się spodobać!

Dziś kilka słów o książce „Sny Lazurowej Wody” Rafała Milcewicza od wydawnictwa Novae Res. A precyzyjniej rzecz ujmując – o pierwszym tomie cyklu zatytułowanym „Czerwona wieża”. Na pierwszy rzut oka widać, że jest to dość obszerna powieść. Jednak opis zachęca do rozpoczęcia czytania, więc zaczynamy! Po niedługim czasie orientujemy się, że jest to typowa przygodowa historia, która dzieje się w dawnych czasach. Mamy ród królewski, mamy bitwy, mamy zaciętą walkę o koronę, czyli władzę, mamy sporo intryg. Mamy również całkiem sporą rzeszę bohaterów i szczerze przyznam, że dość łatwo pogubić się kto jest kim i dlaczego. Na szczęście autor pomyślał o swoich czytelnikach i umieścił spis wszystkich postaci występujących w książce. To bardzo pomaga w czytaniu. Nie naprawiło to jednak tego, że bohaterowie byli dość nijacy i z żadnym z nich nie zdołałam się zżyć. No ale dość narzekania – przejdźmy do bardziej pozytywnych rzeczy. Sama fabuła jest interesująca i pomysłowa, wartka akcja nie pozwala się nudzić, a język, jakim operuje autor, jest całkiem w porządku. Książkę czyta się więc płynnie i bez problemu. Przynajmniej mi tak się ją czytało. Pomimo dość sporej ilości kartek, zdołałam skończyć lekturę naprawdę szybko. Podsumowując, „Sny Lazurowej Wody” to dobra, przygodowa historia pełna walk, wojen, spisków oraz intryg, okraszona nieco erotyką. Polecam każdemu, do kogo przemawiają tego typu historie. Ja sięgnę po drugi tom, ponieważ jestem bardzo ciekawa jak tym razem autor sobie poradzi. „Czerwona wieża” była bowiem jego debiutem literackim.

Książka „Sny Lazurowej Wody” jest moim ostatnim wielkim odkryciem w świecie fantasy. Pan Rafał Milcewicz stworzył bardzo dokładny i ciekawy świat, bardzo podobny do tego, jaki tworzy w swoich powieściach George R.R. Martin. Przez całą książkę nie mogłam się opędzić od przekonania, że jest to praktycznie taki sam styl pisania. Co w moich oczach było ogromnym sukcesem autora. Śledząc poczynania bohaterów można bardzo blisko poznać ich sposób rozumowania różnych sytuacji. Szczerze mówiąc nie mam ulubionej postaci, każda z przedstawionych ma w sobie coś wyjątkowego i innego od pozostałych, a jakby tego było mało - nigdy do końca nie miałam pewności czy aktualnie opisywany bohater ma dobre intencje czy może raczej nie do końca. Język, jakim posługuje się autor jest prosty do zrozumienia i lekko się tę książkę czyta. Nie ma w niej niedomówień, a wszystko jest z ogromną dokładnością wytłumaczone. Na ostatnich stronach książki mamy krótkie opisy każdej pojawiającej się, choć na chwilę osoby, od tych główno-wątkowych po te tylko wspomniane. Jednak nie polecam czytać tych opisów do przynajmniej momentu, kiedy będziecie na 150 stronie, bo może to wam trochę zaspojerować niektóre mniej ważne wątki. Nie chcę pisać zbyt dużo, bo ten rodzaj książki dobrze jest czytać mając wcześniej jak najmniej informacji o fabule. Wtedy książka może nas zaskoczyć nie jednym zwrotem akcji! Ogólnie historia jest trochę zawiła, jednak naprawdę łatwo jest się w tym połapać, dzięki genialnemu pomysłowi na rozdziały, które są dosyć krótkie i mają bardzo ciekawe i proste tytuły, przepowiadające nam, o kim/czym będzie ten fragment tekstu. Do tego, każdy bohater jest na tyle ciekawy, że aż chce się czytać dalej! Jestem wprost zachwycona światem Starego Kontynentu, oraz tym, z jaką łatwością autor przemieszcza się między ważnymi wątkami, tak by nie był to sam tekst zbyt przesiąknięty faktami, a przyjemna w odbiorze książka.