Smugi

Nie jest to moje pierwsze spotkanie z twórczością aktorki, ale z pewnością jedno z najbardziej udanych.

🎬🎬🎬Fabuła książki została zainspirowana prawdziwymi wydarzeniami, które miały miejsce w latach 90. w małej podlaskiej wsi. Doszło wtedy do zamordowania dwójki dzieci, a sprawa ta nie została nigdy rozwiązana. Autorka przedstawia nam historię widzianą oczami Janki Szawłowskiej oraz jej ojca - byłego policjanta, który prowadził wtedy sprawę tego morderstwa. Szawła wraca po latach do rodzinnej wsi, by zmierzyć się z bolesnymi wspomnieniami i nierozwiązaną zagadką.

Powieść napisana w narracji pierwszoosobowej, co pozwala nam głębiej wczuć się w emocje bohaterów. Momenty retrospekcji, to zabieg, który bardzo lubię. W tym przypadku wprowadzają nas w mroczny i gęsty klimat tamtych wydarzeń. Oczami wyobraźni widzę łąkę osnutą mgłą. Trochę tajemniczą, a trochę przerażającą. Jednak to postacie odgrywają tu kluczową rolę. Ich wspólne losy, splecione wokół morderczej zagadki tworzą ten klimat, pełen niedomówień i tajemnic. Janka Szawłowska to postać, której perspektywa prowadzi czytelnika przez całą powieść. Jest silna, ale też mocno poraniona wewnętrznie, a są to rany, które nie zabliźniają się łatwo. No i jest Kostek - pomost między tym, co było, a co jest. Czy jest sojusznikiem Janki? Czy może sam ma coś do ukrycia? Te pytania towarzyszyły mi niemal do samego końca. Nie możemy zapomnieć o ojcu Janki - Tonim. To on był jednym z naocznych świadków ówczesnych wydarzeń, zwłaszcza toczącego się nerwowo śledztwa. Czy naprawdę zrobił wszystko, by odnaleźć mordercę. A może kogoś krył ?

🌳🌳🌳,,Smugi" to kryminał, który wciąga mroczną atmosferą i niewyjaśnionymi relacjami. Autorka umiejętnie buduje napięcie, stopniowo odkrywając przed nami kolejne tajemnice. Historia skłania do refleksji: czy prawda zawsze może nas wyzwolić? Zachęcam do lektury i próby odpowiedzi na pytanie.

Niektóre historie nie tylko pozostają z nami na długo, ale też wgryzają się w nasze dusze, jak niegasnące smugi na niebie – ślady tego, co nieuchwytne, a jednocześnie wieczne. Powieść Małgorzaty Starosty to jedna z tych opowieści, która nie pozwala spać spokojnie. Zmusza, by spojrzeć w przeszłość, w sam środek niewypowiedzianych krzywd i niewyjaśnionych tajemnic. Kolejne strony są jak spacer po kruchym lodzie – z każdym krokiem bliżej do prawdy, ale też do przepaści emocji, które mogą nas pochłonąć.

Wyobraź sobie małą wieś na Podlasiu, otoczoną lasami, gdzie każdy zna każdego, a sekrety są tak głęboko ukryte, jak korzenie starych drzew. W centrum tej sceny znajduje się Janka Szawłowska – kobieta, która wraca w rodzinne strony, by zmierzyć się z demonami przeszłości. Samobójstwo wujka Mariana staje się iskrą, która zapala płomień wspomnień o brutalnym morderstwie sprzed 30 lat – zbrodni na jej kuzynostwie, Michalinie i Jędrzeju. To właśnie tutaj, na podlaskich łąkach zwanych smugami, życie dwojga dzieci zostało bestialsko przerwane. Czy w końcu znajdą się odpowiedzi, czy prawda ponownie zostanie ukryta pod warstwą strachu i zmowy milczenia?

Tytuł „Smugi” to coś więcej niż nazwa łąk, gdzie rozegrała się tragedia. To głęboka metafora, po którą sięgnęła Autorka. Smuga to ślad, który zostaje – niewyraźny, ulotny, ale widoczny. To symbol traum, które przenikają pokolenia, ran, które nigdy do końca się nie zabliźniają, i sekretów, które mimo upływu czasu pozostają w pamięci niczym cienie. „Smugi” to również metafora poszukiwania – prawdy, siebie, ukojenia. To nieustanna walka między tym, co chcemy odkryć, a tym, czego wolelibyśmy nie wiedzieć. W tej książce smugi symbolizują także granice: między winą a niewinnością, pomiędzy prawem a sprawiedliwością, w końcu między zbrodnią a karą.

Starosta mistrzowsko odmalowuje rzeczywistość małej społeczności – duszną atmosferę, gdzie każdy gest i spojrzenie coś znaczą, gdzie plotka potrafi zabić równie skutecznie, co przemoc. Jej język jest ostry jak brzytwa, a jednocześnie pełen liryzmu, który wciąga jak mgła unosząca się nad Podlasiem. Czytając, niemal słyszymy szepty sąsiadów i oddechy bohaterów, czujemy ciężar ich bólu, strachu i niespełnienia. Opowieść przypomina nam, że czas nie leczy wszystkich ran – niektóre pozostają niczym smugi na tle codzienności.

Kryminał Małgorzaty Starosty rzuca czytelnika w sam środek mrożącej krew w żyłach opowieści o winie, karze i traumie, które rozlewają się jak niegasnąca smuga dymu. Autorka odważnie wkroczyła na terytorium surowego kryminału, by pokazać, że zło, niczym cień, zawsze pozostaje.

O czym są „Smugi” ? Jest to powieść kryminalna inspirowana prawdziwymi wydarzeniami.

W Krzyżajnach niewielkiej miejscowości na Podlasiu zagadkowe samobójstwo budzi na nowo mroczne wspomnienia sprzed trzydziestu lat, gdy doszło do brutalnego morderstwa dwójki dzieci. Śledczy wierzą, że klucz do rozwikłania współczesnej zagadki kryje się w przeszłości. Szczególną uwagę zwracają na wspomnienia Janki Szawłowskiej, która jako dziecko była bliską przyjaciółką ofiar.

Wieś licząca około pięciuset mieszkańców na Podlasiu i straszliwa zbrodnia. Taki klimat często pojawia się w fikcyjnych kryminałach, ale ta historia wydarzyła się naprawdę. Winni zbrodni, nigdy nie zostali ukarani.

Smugi, miejsce nazywane tak przez rdzennych mieszkańców Krzyżajn, na zawsze pozostało w pamięci Janki Szawłowskiej jako symbol tragedii. Nie sądziła, że ponownie będzie musiała odwiedzić to miejsce. Niestety, Marian Radziejewski, postanowił zakończyć życie na drzewie, a w jego kieszeni znaleziono kawałek papieru z odręczną notatką: „Znajdźcie Jankę Szawłowską”. W ten sposób Janka została wplątana w policyjne śledztwo.

Jednym z największych atutów „Smug” jest ich wyjątkowy klimat. Małgorzata Starosta doskonale buduje napięcie, krok po kroku odsłaniając kolejne elementy tajemnicy. Razem z bohaterką zagłębiałam się w zawiłości przeszłości, próbując odkryć prawdę. Dzięki plastycznym i sugestywnym opisom bez trudu wyobrażałam sobie zarówno miejsca, jak i wydarzenia, które ożywały na kartach tej powieści. Autorka wprowadziła mnie w świat pełen prawdziwych emocji, autentycznego zła i realistycznych zagadek śledczych, które momentami wydawały mi się bardziej niewiarygodne niż fikcja literacka.

Ta historia to największy koszmar, jaki może dotknąć każdego rodzica i każdą rodzinę. Dzieci wychodzą z domu, żeby pobawić się na podwórku... i już nigdy nie wracają. Dla mnie niewiarygodne jest to, że coś takiego mogło naprawdę się wydarzyć, a jednak jest to przerażająca rzeczywistość.

Trudno uwierzyć, że sprawca tej zbrodni nigdy nie został odkryty. Obecnie wykrywalność tego typu przestępstw jest znacznie wyższa dzięki nowoczesnym technologiom, lepszemu zrozumieniu psychologii i efektywnej wymianie informacji. Gdyby sprawa dzieci ze „Smugów” miała miejsce dziś, rozwiązanie byłoby niemal pewne. Niestety, trzy dekady temu błędy w służbach i brak odpowiednich kompetencji skutkowały tragicznymi skutkami.

Jestem pod ogromnym wrażeniem „Smug”, zarówno jako niezwykłej historii, jak i barwnych, charakterystycznych postaci. Najbardziej zachwyciło mnie podejście do niemal przedawnionego śledztwa – te nagrania, wspomnienia, mroczny nastrój i skomplikowane, rodzinne relacje stworzyły niezapomnianą, wyjątkową atmosferę. „Smugi” to powieść, która na długo pozostanie w moim sercu. Nie jest to tylko pasjonujący kryminał, ale także przejmująca analiza ludzkiej natury i trudów związanych z pogodzeniem się z przeszłością.

Małgorzata Starosta kolejny raz udowodniła, że jest znakomitą autorką i żaden gatunek literacki nie jest jej obcy. Historia true crime w wykonaniu Małgorzaty Starosty wypadła znakomicie.

„Smugi” Małgorzaty Starosty to powieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, która prowadzi czytelnika przez gęstą sieć tajemnic, traum i nierozwiązanych spraw sprzed lat. To historia o zbrodni, która odcisnęła piętno na małej społeczności i rodzinie głównej bohaterki, a także o mrocznych zakamarkach ludzkiej duszy, skrywającej sekrety, których nie sposób wymazać z pamięci.

Miałam okazję odbierać tę opowieść w sposób szczególny dzięki wyjątkowej superprodukcji audio, której klimat oddała wyrazista i przejmująca interpretacja między innymi Anny Szymańczyk, Artura Dziurmana, Pauliny Holtz i Filipa Kosiora oraz skomponowana specjalnie dla niej muzyka. Jej mroczny i nostalgiczny klimat został oddany tak niesamowicie dojmująco, że ciarki co rusz przebiegały mi po plecach.

Trudno pogodzić się z faktem, że prawo i sprawiedliwość nie zawsze idą ze sobą w parze, że nie zawsze udaje się wskazać winnego i postawić mu zarzuty. Trudno też zachować bezstronność i nie narzucać własnych ocen czy interpretacji. Autorce jednak udało się to perfekcyjnie. Przedstawiając wydarzenia zarówno sprzed trzydziestu lat, jak i bieżące w sposób neutralny pozostawia nam przestrzeń do własnych refleksji.

Dziś opowiem Wam o książce, która wywarła na mnie szczególne wrażenie. Autorka podjęła się opisania prawdziwej historii, która nie ma zakończenia. Winny nigdy nie został złapany. Morderstwo jest faktem, reszta to fikcja wymyślona przez autorkę, temu z niezwykłym zainteresowaniem podjęłam się przeczytania tej książki. Sposób, w jaki autorka wstawiła fikcyjnych bohaterów i wmieszała ich w prawdziwe wydarzenia, które miały miejsce, to mistrzostwo. Akcja wciąga od samego początku i trzyma w napięciu przez cały bieg tej historii.

"Smugi" autorstwa Małgorzaty Starosty to mroczna opowieść inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, która skupia się na zbrodni bez kary w małej miejscowości na Podlasiu. Główna bohaterka, Janka Szawłowska, wraca do swojego rodzinnego domu po samobójstwie wuja, co odkrywa stare tajemnice i morderstwo dwojga dzieci, które miało miejsce trzydzieści lat wcześniej.

Ta tragedia staje się punktem wyjścia do odkrycia przez nią zbrodni, która miała miejsce trzydzieści lat wcześniej. Janka odkrywa tajemnice swojej rodziny oraz społeczności, a jej prywatne śledztwo prowadzi ją do mrocznych zakamarków przeszłości.

Jej prywatne śledztwo prowadzi ją do odkrycia niepokojących faktów i złożonych relacji międzyludzkich, które miały wpływ na całą społeczność. Janka musi zmierzyć się z duchami przeszłości, które odżywają w miarę, jak odkrywa kolejne elementy układanki. W trakcie dochodzenia napotyka na różne przeszkody, a jej determinacja stawia ją w niebezpiecznych sytuacjach.

Książka wyróżnia się intensywną narracją, która przenosi czytelnika w świecie pełen zagadek, tajemnic i emocji. Starosta potrafi skutecznie zbudować klimat i napięcie, co sprawia, że lektura jest niezwykle angażująca.

Książka porusza również kwestie moralne i etyczne, zadając pytania o winę i odpowiedzialność. Janka stara się zrozumieć, co doprowadziło do tragicznych wydarzeń sprzed lat, jednocześnie zmagając się z własnymi demonami i poczuciem winy.

Atmosfera w książce jest pełna napięcia, a autorka zręcznie buduje klimat tajemnicy i niepewności. Małgorzata Starosta potrafi wciągnąć czytelnika w skomplikowany świat swoich bohaterów, ukazując ich wewnętrzne konflikty i motywacje.

Książka porusza wiele trudnych tematów, takich jak zbrodnia, kara, tajemnice rodzinne, poczucie winy i moralność. Autorka zadaje pytania o to, jak przeszłość wpływa na nasze życie i czy możemy uciec od swoich demonów.

Opisana historia spotkała się z bardzo pozytywnym odbiorem zarówno wśród czytelników, jak i krytyków. Chwalona jest za głębokie portrety psychologiczne bohaterów, skomplikowaną intrygę oraz umiejętność budowania napięcia.

"Smugi" to wciągający thriller, który łączy elementy kryminału, dramatu psychologicznego i literatury faktu. Książka z pewnością przypadnie do gustu miłośnikom mrocznych, pełnych napięcia historii, które nie tylko bawią, ale i skłaniają do refleksji.

Super lektura dla miłośników thrillerów, kryminałów oraz literatury psychologicznej. Spodoba się osobom, które lubią skomplikowane, mroczne fabuły oraz głębokie studium postaci.

Ja od tej książki nie mogłam się oderwać, szukając nadziei na odszukanie sprawcy, choć wiem, że sprawa ta skończyła się przedawnieniem. Takie książki zostają długo w pamięci, autorka tchnęła ducha w sprawę sprzed lat, by został po niej ślad.

„Smugi” Małgorzaty Starosty to książka, która chwyta za gardło i nie puszcza aż do ostatniej strony. To przejmujący thriller, który nie tylko opowiada o mrocznych tajemnicach, ale też zmusza do refleksji nad siłą traumy, ukrytą naturą zła i ludzką bezsilnością wobec przemijającego czasu. Gorąco polecam zarówno w wersji papierowej, jak i audio! 🔥

RECENZJA PRZEDPREMIEROWA – PREMIERA 01.12.

Są takie książki, które chwytają nas za gardło od pierwszych stron i nie puszczają do ostatnich, ustawicznie przyciągają nasze myśli i zmuszają do bardzo bolesnych i głęboki przemyśleń. „Smugi” są taką właśnie książka, choć jestem już dawno po lekturze ciągle o niej myślę.

Mężczyzna popełnia samobójstwo w małej miejscowości na Podlasiu. Policja natychmiast wiąże to z niewyjaśnionym morderstwem dwójki dzieci dokonanym w tej samej miejscowości przeszło 30 lat temu. Dlaczego samobójca ma w kieszeni kartkę z nazwiskiem Janki Szawłowskiej?

W Krzyżajnach wszyscy się znają, wiele o sobie wiedzą, obserwują się, ale gdy zostają zamordowane dzieci nikt nie potrafi wskazać prawdziwego sprawcy. Zaczyna się sinusoida milczenia oraz wzajemnych oskarżeń.

Sprawa jest o tyle wstrząsająca, że dotyczy zabójstwa dzieci i to dzieci też są świadkami odkrycia zwłok. Niektórzy bohaterowie opuszczają miejsce zamieszkania, bo nie radzą sobie z przeżyciami, nie potrafią funkcjonować w tylko z pozoru sielskim i bezpiecznym miejscu.

Janka Szawłowska mieszka obecnie w Warszawie. Pomimo, że wiele lat poświęciła na przepracowanie traum te ciągle zimują w jej podświadomości, czasami boleśnie dając o sobie znać. Samobójstwo jej dawno niewidzianego wujka zmusza ją do powrotu do ludzi i miejsca, o których starała się zapomnieć.

Z każdą stroną wchodzimy w coraz bardziej niepokojącą atmosferę tej książki. Pojawia się wiele pytań, rodzi się mnóstwo podejrzeń a odpowiedzi jak na lekarstwo. Niepojętym dla nas jest jak w tak klaustrofobicznym środowisku mogło uciec ludzkiej ciekawości morderstwo dzieci. Czujemy na palcach pajęczynę snutą przez tajemnice, kłamstwa, matactwa, zmowę milczenia. Pod skórą rodzi się mrowiąca myśl, że wyczekiwana prawda okażę się bardzo okrutna.

„Smugi” to bardzo intensywny, gęsty i emocjonalny kryminał. To, że jest on inspirowany faktami jeszcze mocniej wstrząsa czytelnikiem. Ostrzegam Was, ta książka tknie niczym najostrzejszy skalpel, pali żywym ogniem i wywołuje wściekły sprzeciw wobec …. to musicie doczytać sami.

NB: Kto woli audiobooki niech sięgnie po superprodukcję „Smug”. Warta jest grzechu.

" [...] Żeby nigdy pamięć o tym nie zniknęła, tak jak grzech nigdy nie zniknie z mojego sumienia. [...] "

Jestem pod ogromnym wrażeniem najnowszej powieści Małgorzaty Starosty pod tytułem "Smugi". Jest to bardzo mroczna i zarazem przytłaczająca historia, która zmusza czytelnika do głębokiej refleksji. Nie ma tutaj jednoznacznych odpowiedzi ani rozwiązań. Dokładnie tak jak to w życiu bywa. Życie nie jest tylko czarne ani tylko białe.

"Smugi" poznałam pod postacią audiobooka, a właściwiej superprodukcji, w której brali udział znakomici aktorzy i lektorzy, między innymi: Anna Szymańczyk, Paulina Holtz, Artur Dziurman, Filip Kosior i Maciej Kowalik. Ich interpretacja sprawiła, że czułam się, jakbym brała czynny udział w tej historii. Wspaniałe i niezapomniane uczucie. Dodatkowym atutem tej superprodukcji są odgłosy i muzyka w tle.

Fabuła jest tak dobra, że aż wyciska łzy. Nie da się przejść przez tę historię bez uronienia jednej łzy. Akcja jest wartka i nie pozwala na ani sekundę nudy.

Tutaj znajdziecie zbrodnię sprzed lat, której sprawcy do tej pory nie udało się ustalić. Czy nowe okoliczności doprowadzą do jej zakończenia, czy raczej przedawnienia? Czy po prawie trzydziestu latach od potwornej zbrodni da się ustalić sprawcę? Zachęcam was do przeczytania lub wysłuchania tej super produkcji Małgorzaty Starosty.

Uwaga! Ta powieść inspirowana jest prawdziwymi wydarzeniami.

Poznałam tutaj niezwykłą bohaterkę, która walczyła ze swoimi demonami. Prawie trzydzieści lat wcześniej przeżyła prawdziwą tragedię. Teraz wiodła w miarę dobre życie do czasu... . I tu dochodzi do kolejnego dramatu, który na nowo wywróci jej życie do góry nogami i zmusi ją do cofnięcia się w czasie. Tą bohaterką jest Janka Szawłowska zwana po prostu Szawłą. Mocno jej kibicowałam. Razem z nią płakałam i w niektórych momentach się śmiałam. W jej rolę doskonale wcieliła się aktorka Anna Szymańczyk. Aż miło się słuchało jej głosu.

Jeżeli lubicie słuchać słuchowisk, to śmiało sięgnijcie po "Smugi". Razem z aktorami i lektorami przeniesiecie się do mrocznego Podlasia.

Brawa dla Małgorzaty Starosty za tak emocjonującą historię.

Mam nadzieję, że autorka po pierwszej tak mrocznej historii pójdzie za ciosem i stworzy kolejną książkę w podobnym klimacie. Podoba mi się ta nowa odsłona Małgorzaty Starosty.

Ps.

Dzięki tej powieści możecie zobaczyć, jaki wpływ na małą społeczność mają potworna zbrodnia i mroczne sekrety.

Ps. 2

Warto poznać przyjaciółkę Szawły — Matyldę. Te dwie dziewczyny, to mieszanka wybuchowa. Ich niektóre teksty mnie rozbrajały i bawiły do łez. Taka przyjaciółka jak Matylda, to prawdziwy skarb.

Pod hasłem „superprodukcja” z pewnością warto zwrócić uwagę na nowość Małgosi Starosty – „Smugi”. Nie przesadzam, a po sprawdzeniu tej książki potwierdzicie, że mam rację. Uwielbiam takie produkcje, ponieważ zespół lektorów, dźwięki otoczenia oraz dzięki codziennego życia potrafią przenieść czytelnika w świat książki. Wiele razy (tak, i tym razem) tak się wciągnęłam w akcję, że zaczęłam na głos komentować poszczególne sceny, jakby to był film. Wyobraźcie sobie moment zdrady, obserwowany przez jednego z małżonków – i nagle: „O (tutaj pada brzydkie słowo) jego mać!!! !” Rozumiecie? :D Kolejnym plusem tej książki jest fakt, że jest inspirowana prawdziwymi wydarzeniami, co nadaje jej realizmu, klimatu i dreszczyku emocji, ale to sami odczujecie na własnej skórze.

Ktoś mógłby pomyśleć, że w dużych miastach kryje się więcej tajemnic niewyjaśnionych zabójstw, ale co, jeśli powiem, że to w małych miasteczkach i wsiach dzieje się najwięcej?! Zapraszam was do maleńkiej miejscowości na Podlasiu, gdzie dochodzi do zbrodni. To nie pierwsza taka sprawa – trzydzieści lat wcześniej miało miejsce makabryczne morderstwo, ale szczegóły zostawiam dla was. Jeśli jesteś lub byłaś mieszkańcem tego miasteczka i znałaś się ze wszystkimi dziećmi w okolicy, to zabójstwo jednego z nich może ogromnie wpłynąć na psychikę dorosłego, a co dopiero na dziecko. Temat morderstwa rówieśnika przez inną osobę w podobnym wieku jest mi osobiście bardzo bliski i odczuwalny. Gdy morderca wychodzi na wolność po odsiedzeniu kary, wyobraź sobie życie w takim miasteczku, a już nie wspomnę o małej wsi. Nagle dobrze znane okolice, drogi, lasy i zaułki stają się pułapką, w której może czaić się zło.

Ktoś zabił, ale co z mordercą??! No właśnie, co z nim? Na Podlasiu nie może być spokojnie. Kto zna prawdę? Kto kogo kryje? A może to tylko zbieg okoliczności lub nieszczęśliwy wypadek? Janka Szawłowska, zwana Szawłą, wraz z ojcem i kuzynem, przeżyją niezłą przygodę, próbując rozwikłać zagadkę i odkryć tajemnice. Wyobraźcie sobie ścianę pełną poszlak połączonych czerwoną nicią – coś łączy kogoś, ale to jak ogromny pająk z nici, który wymaga niezwykłej cierpliwości, aby został rozplatany i ponownie połączony w odpowiednich punktach.

Nie myślcie, że rozwiążecie tę zagadkę w trzy rozdziały, bo ostatnie strony sprawią, że szczęka wam opadnie, gdyż autorka wystrychnięcie was na dudka. Aby zobrazować dźwięk, jaki w tym momencie usłyszycie, to dźwięk bata (słyszycie to? :p). Opisów książki jest mnóstwo, więc zainteresowanych zapraszam do zapoznania się z nim.

Gratuluję Małgosi oraz całemu wydawnictwu Labreto i lektorom za tę megaprodukcję. Proszę o więcej, a także chciałabym wrócić do Szawły, tym razem w innych okolicznościach przyrody :p

“Smugi” to powieść kryminalna, która z pewnością zmieni postrzeganie Małgorzaty Starosty do tej pory kojarzonej raczej z lekkimi, podszytymi humorem historiami. Ta książka zainspirowana została zdarzeniami prawdziwymi, które lata temu wstrząsnęły podlaską społecznością. Autorka bazując na tamtych wydarzeniach snuje historię współczesną, która się do nich odnosi, która wyciąga z nich emocjonalną esencję. Akcja toczy się w roku 2024 z perspektywy dorosłej kobiety, która trzydzieści lat temu w przeciągu kilku godzin utraciła swoje dzieciństwo. Tamte wydarzenia nigdy nie zyskały zamknięcia, wygląda na to jednak, że kolejna tragedia, do której doszło właśnie teraz, się do nich odwołuje, a zatem zmusza bohaterów do ponownego przeanalizowania sprawy. I tak w retrospekcjach w formie wspomnień i nagrań powoli dochodzimy do tego, co wydarzyło się trzydzieści lat temu w Krzyżajnach, jakie okoliczności towarzyszyły tamtejszej zbrodni, jak prowadzone było śledztwo. Intryga kryminalna zbudowana jest bardzo skrupulatnie, od początku trzyma w napięciu i nie puszcza aż do samego końca - a co ważne dla mnie, robi to poprzez oddziaływanie na emocje dzięki psychologicznym zagadnieniom i pytaniom, nie poprzez makabrę czy krwawość zbrodni. Historia toczy się na Podlasiu, co też jest podkreślane w każdy możliwy sposób - autorka stosuje tamtejszą gwarę (czego doskonale się słucha w formie audio!), przemyca lokalne potrawy czy wspomina o mieszaniu się kultur i religii. Do tego zadaje poważne pytania o winę, o karę, sprawiedliwość i prawo. Historia jest bardzo emocjonalna, bardzo zaskakująca, bardzo szokująca - sama długo dochodziłam do siebie po lekturze, a gdy wysłuchałam jej w formie audio (czyli słuchowiska z genialną grą lektorów i dobrze skomponowaną muzyką!), musiałam zrobić to po raz drugi.