Śmierć w Chateau Bremont. Verlaque i Bonnet na tropie. Tom 1

Recenzja z bloga: zatraceni w kartkach

Jeśli nie macie co robić, to zapraszam was na wycieczkę po Aix-en-Provence we Francji. Południe tego kraju i romantyczna atmosfera powieści sprzyja wypoczynkowi i nawet leżąc nad zalewem możemy poczuć się jak w prowansalskim ogródku.

Pewnej nocy Etienne de Bremont- miejscowy szlachcic- wypada z okna swojego zamku i ginie na miejscu. Prawdopodobnie jego śmierć nie była przypadkiem a wynikiem działania osób trzecich. Trzeba mieć jednak dowody, żeby móc tak twierdzić. Do gry wchodzą Antoine Verlaque, przystojnego i uwodzicielskiego sędziego w Aix oraz profesor prawa, Marine Bonnet, jego dawna miłość.

Warto powiedzieć o tym, że autorka mieszka w Aix. Nie zdziwi was więc fakt, że opisy miejsc są tak prawdziwe, jakby narrator faktycznie tam był a sama książka staje się wtedy sprawozdaniem z tych wydarzeń. Piękne opisy miejsc sprawiają, że jeszcze bardziej czujemy się obecni w tej mieścinie.

„Śmierć w Chateau Bremont” to nie jest rasowy, prawdziwy kryminał, który obrazuje się przed waszymi oczami na dźwięk tego słowa. Bardziej powiedziałbym o niej jak o powieści detektywistycznej pokroju Agathy Christie umiejscowiona w akcji rodem z Sherlocka Holmesa.

Mamy tu dużo odniesień do przeszłości czy emocji bohaterów, co sprawia, że akcja zwalnia, mimo że i tak była wolna. Plusem jest to, że ten stan nie trwa długo. Spotykamy się tu z ostrym, wyszukanym dowcipem i intrygującym pytaniem „Kim tak naprawdę był Bremont?”

Jeśli liczycie na książkę pełną napięcia, taką, która zahacza już prawie pod horror, to się zawiedziecie. Bardziej bym powiedział, że „Śmierć w Chareau Bremont” jest dla osób, które interesują się Francją, lubią bardziej „umysłowe” kryminały, w których mniej się dzieje, ale trzeba pogłówkować, żeby poznać prawdę.

Okładka książki to prawdziwe cudo. Naprawdę bardzo mi się podoba w swojej prostocie. Pozycja nie jest gruba, więc na spokojnie można ją przeczytać w jeden lipcowy wieczór, taki jak dziś ^^

„Śmierć w Chareau Bremont” to interesujący kryminał, który rozwiązujemy razem z bohaterami. Są książki, w których do samego końca nie da się przewidzieć kto? Co? I jak? A są książki, w których autorzy poukrywali wskazówki mogące pomóc czytelnikowi odgadnąć prawdę o morderstwie.

Recenzja z bloga: zatraceni w kartkach

"Gdy spadał, czuł, jak mistral owiewa jego ciało. Spojrzał w górę w okno strychu, zobaczył słabe światło swojej latarki i słyszał wiatr - nie był to świst, lecz raczej jęk."

Kryminał, ale z mocno rozbudowanym wątkiem obyczajowym, i tak jak gorąco jest w sercach głównych bohaterów powieści, tak niewiele dzieje się w detektywistycznym scenariuszu zdarzeń. Książka najlepiej podchodzi, kiedy oczekiwane są spokojne rytmy akcji, niespieszne rozwijanie intrygi z przewidywalnymi i łatwymi do skojarzenia elementami, lecz jednocześnie cieszącymi uszczegółowionymi opisami. Na pierwszy plan wysuwają się malownicze krajobrazy Lazurowego Wybrzeża, zabytkowa miejscowość Aix-en-Provence, wysublimowana francuska kuchnia i duch najstarszych arystokratycznych rodów. Nie jest to debiut, który mocno przemawia, wiele w nim nieścisłości, zbędnych powtórzeń, mało wnoszących do fabuły epizodów, główny męski bohater potrafi irytować, ale powieść pozostawia z uczuciem sympatycznie spędzonego wieczoru z książką w ręku. Czasem zanurzenie czytelniczych zmysłów w lekkiej i przyjemnej opowieści jest właśnie tym, czego potrzebujemy, zwłaszcza jeśli pojawiają się wakacyjne dni, okazja do oderwania się od dręczącego problemu codzienności.

Antoine Verlaque jest młodym i ambitnym sędzią śledczym, wyjątkowo przystojnym i uwodzicielskim mężczyzną, obdarzonym zarówno przyciągającymi zaletami, jak i odpychającymi wadami. Jego dawna partnerka życiowa to Marine Bonnet, zdolna i dumna profesor wydziału prawa na uniwersytecie, lecz momentami zachowująca się jak niedojrzała i niezdecydowana nastolatka. Z jednej strony podoba mi się to, że autorka postawiła na różnorodność portretów kluczowych postaci, ale z drugiej nie wydają się one w pełni przekonujące. Antoine i Marine prowadzą wspólnie śledztwo w sprawie tragicznej śmierci filmowca wywodzącego się z arystokracji Aix. Napotykają trudności, niejasności, tajemnice i pozory, nie zawsze to co dobre okazuje się dobrym, a to co złe złym. Ich myśli intensywnie zaprzątają także wzajemne relacje i więzi. Pomimo wysuniętych zastrzeżeń jest coś w klimacie powieści, co odpowiada, bawi, subtelnie buduje napięcie i skłania do sięgnięcia po drugi tom serii, przekonania się jak się rozwinie.

[Adres usunięty]

W zabytkowej miejscowości Aix-en-Provence we Francji szlachcic Etienne de Bremont wypada z okna i ginie. Mimo powszechnego uznania śmierci za przypadkową sędzia Antoine Verlaque postanawia zbadać okoliczności tej tragedii wraz ze swoją dawną miłością, panią profesor prawa - Marine Bonnet.

Dotychczas we Francji nie byłam, jednak M.L. Longworth opisała ją tak pięknie, że najchętniej od razu wskoczyłabym w samolot i znalazła się w Aix. Miejscowość podana jest Czytelnikom na tacy wraz z dużą liczbą szczegółów, wina i oliwek. Niestety odniosłam wrażenie, że pięknym krajobrazem i zapewne pysznym jedzeniem autorka chciała odwrócić uwagę Czytelnika od niespecjalnie dobrze skonstruowanych postaci. I Verlaque i Bonnet mają wyraźnie zarysowane charaktery, jednak ich emocje są niewyczuwalne, mimo tego, co kiedyś ich łączyło. Z trudem przychodziło zrozumienie ich, a co dopiero polubienie, bowiem Antoine Verlaque to postać, którą na wstępie albo się uwielbia albo nienawidzi. Ma swoje zasady i kurczowo się ich trzyma, więc życie z nim mogłoby być bardzo ciężkie.

Z opisu książki wyczytać można, że Śmierć w Chateau Bremont jest kryminałem, z czym niekoniecznie się zgadzam. Historia Verlaque'a i Bonnet przypomina bardziej powieść detektywistyczną, choć nie na miarę Sherlocka Holmesa. Bohaterowie krążą wokół śmierci Etienne'a, poszukują jego rodziny i co rusz odkrywają nowe motywy, nowe problemy i nowe historie.

Ważnym elementem jest to, że nie przewidziałam zakończenia książki. Moje myśli podążyły w zupełnie innym kierunku, jednak zaskoczenie było ciekawe i dopracowane, nic nie wzięło się tam z przypadku i wszystko było uzasadnione. Czytając Śmierć w Chateau Bremont należy pamiętać, że nie wszystko jest czarne i białe, a nie każdy taki, jaki się wydaje. Była to dobra książka i choć ubolewam nad postaciami, to liczę, że autorka poprawi to w drugim tomie, który premierę ma już w czerwcu!

[Adres usunięty]

Spodziewałam się bardziej tajemniczej i wciągającej powieści. Bohaterowie dużą część spędzają na piciu wina, jedzeniu i paleniu cygar. Klimaty południowej Francji dodają książce nieco wyrazu. Słabiutko 2 gwiazdki na siłę.

Lekki kryminał do przeczytania w kilka wieczorów. Spodziewałam się jednak nieco bardziej wartkiej akcji, moim zdaniem opisy krajobrazów i przemyśleń bohaterów na temat ich prywatnego życia były zbyt długie. Z kolei dialogów na temat prowadzenia śledztwa było zbyt mało. Zakończenie również mnie nie zaskoczyło pomimo zwrotu akcji.