Smakosz (barwione brzegi)

Na okładce dostajemy informację, że mierzymy się z "kryminałem, który smakuje inaczej" -

Czy danie, które zaserwowało nam Alex Forest było smaczne? I czy sprawił, że moje kubki smakowe doznały nowych walorów? Przekonajmy się...

Nowym Jorkiem wstrząsa wiadomość o tajemniczych zaginięciach młodych kobiet. Brak świadków, śladów czy motywu. Jedynym łączącym elementem zaginięcia jest "Central Park". Miejsce, które dla większości mieszkańców jest oazą spokoju, odpoczynku czy też miejscem do aktywnej rozrywki na świeżym powietrzu. Sprawa robi się medialna kiedy to lokalna policja odnajduje okaleczone zwłoki kobiety. Media bardzo szybko podsycają napięcie i nadają sprawcy pseudonim "SMAKOSZ".

Ta nietypowa sprawa przypada doświadczonemu komisarzowi Olivierowi Davisowi. Czy podoła ujęciu sprawy w atmosferze narastającej presji? Z doświadczenia wiem, że nie należy oceniać książki po przysłowiowej okładce, która przyznam jest szalenie ciekawa i do tego barwione brzegi nawiązujące do frontu okładki przyciągnęły moje oko. Uwielbiamy takie wydania. I do tego tytuł, który jednoznacznie przypomina tytuł pewnego horroru.

Mimo, że tytuł sklasyfikowany jest jako kryminał ja śmiało mogę stwierdzić, że odbieram go jako trhiller psychologiczny.

Zbrodnia jest istotnym elementem w całej historii. Pomimo, że w związku z nią pojawia się wiele ciekawych zaskakujących elementów to w moim odczuciu w pewnym momencie schodzi ona na drugi plan. Jej miejsce zajmuje wewnętrzna rozterka głównego bohatera. Doświadczamy efektu zrzucania maski, którą każdy z nas zakłada przyjmując pewne role w społeczeństwie.

Autor zdecydowanie w swojej historii stawia na psychologię. Ta tutaj ma mocne korzenie. Poznajemy komisarza Oliviera Davisa, którego postać zmusza czytelnika do wielu przemyśleń.

Na co dzień doświadczony, zdyscyplinowany i metodyczny. Posiadający analityczny umysł. Uznawany przez kolegów z pracy, mający zawodowe sukcesy na swoim koncie.

Często zmaga się z dylematem, czy ważniejsza jest praca, którą traktuje jak misję czy rodzina. Z tą sytuacją próbuje walczyć jego żona Emily. Kobieta wyrozumiała tolerancyjna, która próbuje utrzymać harmonie w związku, stara się by praca męża nie przekładała się na ich życie osobiste. Jej azylem, a zarazem ucieczką od codzienności jest jej pasja jaką jest malarstwo. W ten związek próbuje ingerować jej matka Helena. Ekscentryczna kobieta, która lubi narzucać swoje zdanie. Autor w swojej opowieści idealnie odzwierciedla perypetie rodziny w której, praca jest ponad wszystko. Rodziny, w której ukrywany jest pewien istotny sekret, który odnajdzie światło i przebije się przez gęstą atmosferę kłamstw, niedopowiedzeń, który z pewnością zaskoczy.

Świetnie ukazuje schemat małżeństwa, które w moim odczuciu jest tylko pozornie szczęśliwe. Matka wywołująca presję, pragnąca wnuków, nieubłagalnie płynący czas, który powoduje, że macierzyństwo może stać się jedynie niespełnionym marzeniem. Wieczne, niespełnione obietnice. I tu wraz z toczącym się śledztwem widać zmiany jakie następują w wymienionych bohaterach. Pojawiająca się frustracja spowodowana brakiem wyników w śledztwie, presja otoczenia powodują, że mamy do czynienia z kolejną falą przemyśleń, nieracjonalnych zachowań. Czy też rozterek nad własnym życiem.

Fabuła książki wchodzi w proces gdzie skupiamy się na głównym bohaterze, komisarzu Olivierze Davisie, człowieku doświadczonym, zdyscyplinowanym i metodycznym. Potrafiący stworzyć iluzje, która powoduje, że wydaje się być człowiekiem bez wad.

Kto tak naprawdę w tej całej historii jest sobą, a kto przybrał maskę?

Koniecznie musicie ulec presji i sięgnąć po danie zwane "Smakoszem".

Książka wywołała u mnie pewne wspomnienie. Jest nim serial telewizyjny "Detektyw" (True Detective) produkcji stacji telewizyjnej HBO, który opowiada o policjantach, którzy zmagają się z problemami życiowymi, skomplikowanymi śledztwami, które doprowadzają do sytuacji, w której jedną nogą przekraczają granice własnej wytrzymałości. Doszukamy się wielu podobieństw, a nawet niektórzy mogą stwierdzić, że serial mógł być inspiracją do napisania książki.

Odpowiadając na pytania postawione na samym początku:

"Czy danie jakie zaserwował Alex Forest było smaczne?

I czy sprawił, że moje kubki smakowe doznały nowych walorów smakowych? "

Przyznam, że przez chwilę się wahałem.

Ale...

Czułem się jakbym wybrał danie z "menu", którego nigdy nie było mi dane jeszcze skosztować.

Jednak by docenić walory smakowe tej potrawy należy ją dokładnie przeżuć . Tylko wtedy będziemy w stanie wyciągnąć z niej głębię smaku, co pozwoli nam się delektować i poczuć satysfakcję z podjętej decyzji o wyborze tego dania.

Był to posiłek wymagający, lecz przynoszący satysfakcję kubkom smakowym. Pozostawiającym miejsce jeszcze na mały "deserek", który jest zwieńczeniem całej uczty.

Wpierw chciałabym zaznaczyć, że książka została wydana w bardzo precyzyjny sposób. Okładka jest niesamowita, bo zawiera grę iluzji. Wpierw można ujrzeć na niej jasny nos, który otoczony jest ciemną mgłą sugerującą oczy, czyli postępowanie, którego nikt nie odgadnie. Na dole okładki choinki ukazują usta potwora, a raczej jego zęby, gdyż postać bierze od życia wszystko czego pragnie, nawet to, czego mu nie wolno. W drugim spojrzeniu można ujrzeć nietoperza, czyli kogoś całkowicie nieuchwytnego, tak jak zabójca kobiet z książki. Wszystko dzieje się w Central Parku w Nowym Jorku, dlatego okala ją natura. Wielokrotnie mamy podkreślone, że ofiary często to ją podziwiały zanim zostały zaatakowane. Bez względu czy chodziło o niebo, czy coś ponad nim.

Zdecydowanie jest to książka, która została utworzona z wielkim przemyśleniem. Oprócz historii, którą poznajemy od strony komisarza, a później w małych ilościach samego sprawcy, jest też coś jeszcze. Początek rozdziałów zawsze zawiera bardzo mądry cytat, który dotyczy zawsze życia, dobrobytu oraz samej manifestacji. To mądre słowa mniej lub bardziej znanych osób, które zawsze dotyczą tego, co później zostanie nam zaserwowane. Dosyć często mamy podkreślone, że zawsze ważne są szczegóły, istotne fakty, które potrafią umykać, gdy skupimy się na rzeczach mniej istotnych. W ten sposób mamy ukierunkowanie na Smakosza, którego odkryłam zaraz po połowie książki po właśnie takim szczególe. Później wszystko wskoczyło na swoje miejsce:-) Co do treści, to można ją streścić bardzo szybko, ale ja bardziej skupiłam się na drobnostkach. Po pierwsze toczy się śledztwo w sprawie zaginięć kobiet. W momencie, kiedy zaczynamy czytać o prywatnych problemach małżonki komisarza, wydawało mi się, że wkroczymy na obyczajowe tory, ale nie. To tam był ukryty haczyk, który sami musicie odkryć. Ich małżeństwo z pozoru jest wspaniałe, mają wspólne plany, jednak i małżonce umykają fakty z prywatnego życia komisarza, który rekompensuje sobie dwuznacznym zachowaniem każdą stresującą rzecz ze swojej pracy. Matka małżonki jest osobą bezpośrednią, która coś zwęszyła, ale na potrzeby dalszej części jej głos został wyłączony. Jest tu wiele wątków, które mocno się rozkręcają, czujemy to przyspieszone bicie serca, że zaraz się coś wydarzy i nagle ta dam, temat zostaje ucięty. Celem jego jest przemyślenie, czy domyślamy się konkretnych wskazówek odnośnie Smakosza, choć inni ujrzą tylko blokujące wydarzenia. Kwestia tego co dla kogo jest ważne w życiu. Za każdym razem, kiedy policji udaje się odnaleźć zwłoki, mamy opis tego w jaki sposób porywacz rozprawił się z ofiarą. Pałał do nich dziwną opinią, ale więcej wam nie zdradzę. Postacie były ciekawe, czy to seryjny morderca, czy ktoś nowy. Śledztwo zawsze było krok za nim, aż do pewnego momentu. Po lekturze bardziej zastanowicie się nad znajomością swoich osób w otoczeniu w którym przebywacie. Mega dobry kryminał psychologiczny, który pozytywnie mnie zaskoczył. Polecam przeczytać zwłaszcza osobom, które mają się za spostrzegawcze. Tutaj możecie sprawdzić, czy tak jest, czy tylko wam się tak wydaje:-)

Strach często rodzi się w ciszy, bez świadków, niezauważenie. Kiedy zostaje dostrzeżony? Gdy wreszcie zostanie dotrze do ludzi powaga sytuacji. Czasem zamienia się chaos, a służy temu niewiedza, bo jeśli nie wiadomo co stoi u źródeł zagrożenia jak się przed nim bronić? A jeśli znowu niebezpieczeństwo da o sobie znać?

Nie tak łatwo przestraszyć Nowojorczyków. Miliony codziennie przemieszczają się wzdłuż i wszerz Wielkiego Jabłka, ich zaprzątają mniej lub bardziej przyziemne problemy. W takim miejscu łatwo jest zniknąć i nie chodzi o wtopienie się w tłum czy też pozostanie anonimowym. Zaginięcia nie są niczym niezwykłym dla policji, tym bardziej w takiej metropolii. Jednak, kiedy cztery młode kobiety w przeciągu kilku tygodni giną z oczu i to w konkretnym punkcie na mapie Nowego Jorku to raczej nie jest już przypadek. Komisarz Olivier Davis widział już niejedno i naprawdę wiele śledztw za nim, pomimo upływu lat wciąż traktuje swoją prace bardzo poważnie. Nowe dochodzenie wchodzi na całkiem inne tory, gdy odnajduje się ciało jednej z zaginionych. Jej śmierć nie była samobójcza albo przypadkowa, pozbawioną ją życia w brutalny sposób. Druga ofiara potwierdza, że Davis ma do czynienia z bestialskim zabójcą, jaki być z pewnością nie powiedział ostatniego słowa. Mass media rozgrzane są do czerwoności informacjami lub właściwie mówiąc plotkami, niedopowiedzeniami, co tylko wzbudza lęk, natomiast nie wnosi nic więcej do śledczych czynności poza naciskiem by jak najszybciej ująć mordercę. Tak samo jak łatwo „rozpłynąć się” w dużym mieście, tak samo trudno jest zidentyfikować sprawcę przestępstwa. Czy będzie to najtrudniejsze dochodzenie komisarza? Co zrobi, gdy dotrze do nieoczywistej prawdy?

Podobno w tłumie jesteśmy bezpieczni, a jeżeli ktoś wyłowi nas z anonimowej gromady i podąży za nami? Zorientujemy się w jego zamiarach? A może nie dostrzeżemy w porę niebezpieczeństwa? Mroczny Nowy Jork, gdzie nikt nie patrzy w górę na szklane wieżowce, lecz z lękiem za siebie, gdzieś w pobliżu czai się zbrodniarz. Kim jest i jak mu się udaje pozostać niezauważonym? Alex Forest prowadzi czytelników dochodzeniowymi meandrami oraz w czeluści zabójczego umysłu, dzieli je tylko lub aż człowiek. Jeden zrobi wszystko by złapać tego drugiego, lecz droga do tego celu wybrukowana jest krzykiem ofiar, jakiego nikt nie usłyszał, ich bólem oraz śmiercią. „Smakosz” jest kryminałem sięgającym w głąb ludzkiej natury, w której zło odsłania najgorsze instynkty i otwiera drzwi by uzewnętrzniły się. Jednak jest też inna strona, mocno kontrastowa – życia toczącego się tuż obok, niedostrzegającego tego, co czai się w mrocznych zakamarkach. Spotkanie obu oznacza zmierzenie się mroku ze światłem, niekiedy słabym, nieostrym, ale bywa, iż właśnie ono wydobywa prawdziwy obraz z iluzji, na jaką nabierali się do tej pory wszyscy. Spojrzyjcie również na okładkę, kryje ona więcej niż się wydaje na pierwszy rzut oka, zauważamy więcej gdy skupimy się na niej dłużej…

📘 RECENZJA: „Smakosz” – Alex Forest

(współpraca recenzencka z @[Adres usunięty]

Nie wiem, co chodziło po głowie Alexowi Forestowi, gdy pisał tę książkę, ale jedno jest pewne – facet wie, jak zakręcić czytelnikiem tak, żeby ten zapomniał, jak się oddycha.

„Smakosz” to nie jest typowy thriller. To psychologiczna bomba z opóźnionym zapłonem. Najpierw myślisz, że wszystko masz pod kontrolą, a potem bum – i już siedzisz po uszy w mroku, obsesjach i pytaniach bez jasnych odpowiedzi.

Forest serwuje historię gęstą jak smoła. Atmosfera duszna, napięcie rośnie, a bohaterowie? Nie ma tu grzecznych, poukładanych postaci. To ludzie z krwi, kości i cholernie pokręconych wnętrz. I to właśnie sprawia, że ta książka działa – bo nie możesz przestać się zastanawiać, kto tak naprawdę jest potworem… i czy przypadkiem nie każdy z nas ma w sobie coś, co wolałby ukryć.

Język? Konkret. Bez lania wody, ale z klimatem. Narracja robi robotę, sceny są soczyste, a dialogi trafiają w punkt. I choć nie ma tu literek wyskakujących z lodówki, to po skończeniu zostaje niepokój – taki, co siedzi gdzieś z tyłu głowy i nie daje spokoju.

W ramach współpracy recenzenckiej z Wydawnictwem Ostre Pióro miałem okazję przeczytać „Smakosza” i powiem jedno – warto było. To nie jest książka dla każdego, ale jeśli lubisz mocne klimaty, moralne dylematy i historie, które zostają z tobą na dłużej – bierz.

I pamiętaj – tytuł nie jest przypadkowy. Tylko pytanie: kto tu jest prawdziwym smakoszem… i czego?

Dzięki dla Alexa za tę jazdę bez trzymanki i dla wydawnictwa za zaufanie. To była intensywna, mroczna współpraca – dokładnie tak, jak lubię.