Słodkie kłamstwa

Tytuł: „Słodkie Kłamstwa” Autor: Caz Frear

*

„Co myślałam, że wiem: W 1998 roku Maryanne Doyle zniknęła.

Co wiem: W 1998 roku tata skłamał, że nie znał Maryanne Doyle. Alice Lapaine znaleziono uduszoną nieopodal pubu taty. Był w okolicy zarówno wtedy, gdy zniknęła Maryanne Doyle, jak i gdy zamordowano Alice Lapaine.

Czy coś go łączy z tymi faktami? Zaufanie działa w obie strony… Co robić, gdy go zabraknie?”

*

Całkowicie oczarowało mnie wydanie tej książki bo jest mega ładne, czarny mat i te niebieskie kwiaty no cudo.

*

Przy pierwszych rozdziałach miałam mały problem, aby się wkręcić jednak im dalej tym było lepiej. Nie mogę powiedzieć by wydarzenia gnały, aż serce w miejscu stawało, ponieważ akcja rozwijała się powoli. Mimo powolnego rozwoju oraz czytania historia mnie zaciekawiła i mi się podobała. Dużym plusem jest przebieg sytuacji, która potoczyła się całkiem innym kierunku niż się spodziewałam. Mogę przez to przymknąć także oko na miejsca w których czytamy o wszystkim i niczym.

*

Nie miałam problemu z bohaterami bo mimo, że Cat jest strasznie zawzięta i uparta, czasami trochę przez to męcząca to nie była nie do zniesienia. Do pozostałych postaci także nic nie mam bo nie da się im zarzucić np. skrajności zachowań.

*

Podsumowując jeżeli szukacie spokojnego thrilleru psychologicznego z chociaż krótkim opisem rozlewu krwi to może wam się ta książka spodobać.

Autorka stworzyła naprawdę ciekawą fabułę. Główna bohaterka, Cat Kinsella, cały czas nie może się pogodzić ze wspomnieniami z dzieciństwa, przez co cierpią jej relacje z ojcem. Ciągle w pamięci ma kłamstwo, które jej tata przekazał policjantom w sprawie zaginięcia Maryanne Doyle 18 lat temu. Wizja, że mógł mieć coś wspólnego ze zniknięciem młodej dziewczyny napawa ją wstrętem i strachem. A ponieważ zawsze był flirciarzem, kobieta ma poważne wątpliwości jaką rolę odegrał w zniknięciu nastolatki. Sprawa sprzed lat powraca, gdy w Londynie zostaje znalezione ciało Alice Lapaine. Dziwny trafem zarówno wtedy jak i teraz ojciec Cat, znajdował się w okolicy. Czy te dwie sprawy się łączą? Jaką tajemnicę skrywa ojciec policjantki? Czy Cat upora się z demonami przeszłości?

Bardzo podobał mi się styl jakim książka została napisana. Jest lekki i przystępny, dlatego powieść czyta się zaskakująco szybko. Dialogi między bohaterami doskonale oddają klimat pracy pod presją, w zgranym zespole. Postacie pojawiające się w książce, świetnie obrazują przekrój społeczeństwa z jakim w swojej pracy stykają się funkcjonariusze policji. Przez co książka zyskuje na autentyczności.

Narratorem jest Catarina Kinsella, która drwi ze swoich uczuć obracając je w żart. Polubiłam jej postać i z ciekawością przyglądałam się prowadzonemu przez nią śledztwu. A traktowała tę sprawę bardzo osobiście, będąc w ciągłej rozterce między odkryciem prawdy i pogrążeniu lub oczyszczeniu swojego ojca z podejrzeń jakie podsycała przez większą część swojego życia, a etyką zawodową, która nakazywała jej odsunąć się od dochodzenia.

„Słodkie kłamstwa” jest naprawdę bardzo dobrą historią, która wciąga nas ciekawą i skomplikowaną fabułą. Im bardziej zagłębiamy się w powieść, tym więcej wątków się pojawia, utrudniając nam dojście do prawdy. Jednak wszystkie elementy się ze sobą łączą i tworzą spójną całość, której nie jesteśmy w stanie przewidzieć. Autorka powoli buduje napięcie i podsyca naszą ciekawość, dodając coraz to nowe fakty. Czujemy się skołowani podobnie jak policjanci, gdy kolejni świadkowie zmieniają swoje zeznania. Całość bardzo szybko się czyta dzięki lekkości pióra autorki i dobrze wykreowanym postaciom.

Thriller psychologiczny, który bardzo dobrze się zapowiadał, jednak dla mnie zakończył się totalną klapą.

Dość ciekawy opis i naprawdę intrygująca okładka rozpaliły moją wyrobraźnię do czerwoności i sprawiły, że bardzo chciałam sięgnąć po tę książkę. Kiedy pojawiła się możliwość recenzji nie zastanawiałam się długo, tylko po nią sięgnęłam, i wiecie co? Dla mnie ta książka to chyba najgorszy thriller jaki w życiu cyztałam. Naprawdę.

Myślę, że autorka miała bardzo fajny pomysł na fabułę, jednak go nie wykorzystała. Mało w tej książce emocji i mrożących krew w żyłach akcjach. Jest to raczej dramat aniżeli thriller.

Osobiście nie polecam, chyba że chcecie szybko zasnąć.

[Adres usunięty]

Bardzo udany debiut literacki autorki, powieść świetnie napisana, lekko się czyta, bardzo ciekawa fabuła. Powieść napisana w formie narracji głównej bohaterki, bardzo dobrze umieszczone w powieści wspomnienia małej Cate co daje nam możliwość poznania jej życia i relacji z ojcem przed zaginięciem Maryanne i po jej zniknięciu. Powieść intrygująca przedstawia nam rozterki psychologiczne pani detektyw. Cat bardzo dobrze wie, że za ukrywanie faktów że znała ofiarę jak również to, że jej ojciec może mieć z tym coś wspólnego grozi jej wydalenie ze służby, mimo to dalej pragnie rozwiązać sprawę morderstwa. Może dlatego że podświadomie chce dotrzeć do prawdy na temat swojego ojca. W wspomnieniach, które Cat nam przedstawia bardzo lubi spędzać czas ze swoim ojcem, zmienia się to gdy mężczyzna kłamie policji, że nie znał zaginionej, od tego czasu ich relacje stają się dość nerwowe. Dziewczyna przy każdym spotkaniu z ojcem zmusza go do wyjawienia prawdy, ale ON jest nieugięty i nic jej nie wyjawia ponieważ boi się o swoje życie. Cat boi się poznania prawdy, bo co będzie jeśli ojciec okaże się tym złym kłamcą. Gdy okazuje się, że został wplątany w handel dziećmi przez swoje długi Cat nie wie co robić, lecz główny świadek zapewnia ją że nie powie o jej ojcu ani słowa. Dziewczyna pomału naprawia relacje nie tylko ze swoim ojcem ale również z siostrą co pomaga jej się ustabilizować emocjonalnie. Autorka przez całą książkę utrzymuje jej klimat co zazwyczaj jest bardzo trudne, coraz więcej tajemnic, podejrzanych nadaje książce szczególnego uroku. Autorka porusza bardzo ważne tematy jak relacje rodzinne, rodzicielstwo, in vitro. Nie każde relacje rodzinne da się łatwo naprawić, czasami wystarczy jedna szczera rozmowa, żeby uniknąć rodzinnych nieporozumień. Szczerze powiem że bardzo polubiłam bohaterkę i cały czas byłam za tym by w końcu dogadała się ze swoim ojcem, jednocześnie złościła mnie jego duma i brak chęci poprawy relacji z córką. Jest to bardzo śmiała powieść napisana z wielkim zaangażowaniem. Zaskakujące zakończenie sprawiło że będę wyczekiwać kolejnej części. Bohaterowie bardzo dobrze dobrani i wykreowani, piękna tajemnicza okładka przykuwająca wzrok i dotyk.

Muszę przyznać, że z takim miksem gatunkowym jeszcze się nie spotkałam. "Słodkie kłamstewka" to bowiem thriller psychologiczno-proceduralny z nutką suspensu i obyczajowości. Jak na pierwszą książkę (nie licząc jednej napisanej, która jednak nie znalazła swojego wydawcy) autorka odwaliła kawał dobrej roboty. Fabuła, rozbudowana intryga, bohaterowie, wszystko było doskonale zaplanowane i dopieszczone. Odniosłam wrażenie, że Frear od początku wiedziała jak ma wyglądać ta książka, gdzie ustawić kamienie milowe i jak kontrolować tempo akcji. I choć mało co tutaj zaskakiwało, to przyjemnie było czytać o londyńskiej ekipie policjantów na tropie zbrodni. Jeszcze jak do tego dodamy wycieczkę do Irlandii, kontrowersyjny temat aborcji i in-vitro, przemoc w rodzinie i zagadkę morderstwa sprzed 18 lat, to wierzcie mi, naprawdę będzie się działo.

Cat Kinsella, policjantka z londyńskiej komendy metropolitarnej, wezwana zostaje na miejsce zbrodni, którym okazuje się park niedaleko pubu prowadzonego przez jej ojca. To właśnie tam podrzucono ciało młodej, zamordowanej kobiety. Brak świadków i motywu komplikuje śledztwo. Pewnego dnia Cat odkrywa, że zabójstwo Alice powiązane jest z zaginięciem nastolatki z małej irlandzkiej miejscowości, do którego doszło 18 lat wcześniej. Okazuje się, że wspólnym mianownikiem dla tych dwóch zdarzeń jest ojciec dziewczyny. Był w okolicy zarówno wtedy, gdy zniknęła Maryanne Doyle i gdy zamordowano Alice Lapain. Czy to właśnie ON jest mordercą?

Portal lubimyczytać[Adres usunięty] zapewnia, że powieść ta będzie istną gratką dla fanów Erin Kelly i Belindy Bauer. Muszę przyznać, że byłam dość zaskoczona doborem tych nazwisk, gdyż nie są one zbyt znane na polskim rynku wydawniczym. Z drugiej strony, jest to lepsze niż przyrównywanie wszystkich thrillerów psychologicznych do "Dziewczyny z pociągu". Debiut irlandzkiej autorki, która z zawodu jest łowcą talentów, mieszkającą w Londynie headhunterką, zrobił na mnie duże wrażenie. Po pierwsze Frear miała znakomity pomysł na fabułę, była ona w stu procentach wiarygodna. O takich historiach czytamy w gazetach. A dobra fabuła to 50% sukcesu. Większość autorów, mając tak "gorący" temat, poszłaby na łatwiznę, i zrobiła z niego thriller psychologiczny z szybką akcją, szablonowymi postaciami i zamkniętym zakończeniem. Autorka poszła jednak o krok dalej. Zadała sobie dużo trudu i napisała skomplikowany kryminał proceduralny, z dopracowanymi, wiarygodnymi i głębokimi postaciami, którego zakończenie można traktować jako otwartą furtkę do kontynuacji. Zresztą w przeprowadzonych z Frear wywiadach, możemy przeczytać, że drugi tom cyklu o Cat Kinsella, trafił już do wydawnictwa. Ciekawe czy będzie ON całkiem nową historią czy doczekamy się kontynuacji luźno domkniętych wątków.

Opisać policyjne śledztwo w sposób wiarygodny i ciekawy jest zadaniem niezwykle trudnym. Nie wystarczy kupić sobie na Amazonie książek o policyjnych procedurach, choć autorka przyznaje, że z ich pomocy również korzystała. Najważniejsze jest dogłębne zbadanie tematu oraz rozmowy ze specjalistami w tej dziedzinie, czyli detektywami i innymi osobami bezpośrednio zaangażowanymi w śledztwo. Frear spędziła długi godziny z policjantami, ucząc się od nich badania miejsca zbrodni, technik przesłuchiwania świadków oraz zbierania materiału dowodowego. Na własne oczy zobaczyła jak wygląda komisariat i jakie relacje tam panują. Nasza główna bohaterka Cat, traktuje swoje miejsce pracy jak drugi dom, a kolegów jako rodzinę, bliższą nawet od rodzonego ojca czy siostry. To właśnie tutaj wraca po ciężkich, nieprzespanych nocach. To tutaj uśmiecha się, żartuje odpręża i spędza większość czasu. Muszę przyznać, że wyszło wiarygodnie. Nie było tutaj śledztwa instant, kiedy policjanci dostają wszystko podane na tacy, świadkowie pojawiają się znikąd a zbiegi okoliczności przybliżają nas do rozwiązania zagadki. "Słodkie kłamstewka" to intryga doprowadzona do perfekcji w każdym calu, która wymaga od czytelnika cierpliwości (powolna akcja) i zaangażowania (dużo ślepych zaułków). Jedyne co do czego miałam wątpliwości to zbyt swobodny język podczas przesłuchań, zbyt przyjacielskie relację pomiędzy świadkiem a policjantką, które notabene przerodziły się w romans.

Muszę przyznać, że polubiłam Cat Kinsellę. Bardzo mnie to cieszy, gdyż spotkam ją również w kolejnych tomach. Policjantka jest 26-letnią kobietą, której rodzina do Londynu przyjechała wprost z deszczowej Irlandii. Jako dziecko była świadkiem pewnego wydarzenia, które na zawsze zmieniło jej psychikę i podkopało wiarę w autorytet dorosłych. Okazało się bowiem, że jej ojciec, wdowiec kobieciarz, skłamał podczas składania zeznań na temat zaginionej dziewczyny. Kiedy jej imię wypłynęło na powierzchnię w związku z morderstwem, wszystkie wspomnienia z dzieciństwa powróciły i kobieta zaczyna sądzić, że to ON jest wszystkiemu winny. Na domiar złego, od kiedy Cat była świadkiem przerażającej sceny w której kilkuletnie dziecko czesało włosy zamordowanej matki, nie może się pozbierać i zmuszona jest do skorzystania z pomocy psychologa. Cierpi na bezsenność, wypija hektolitry piwa i alienuje się ON przyjaciół oraz własnej rodziny. Ciszę się, że autorka nie próbowała zrobić z Cat superbohaterki. To zwykła kobieta, ktoś taki jak ja czy Ty, z problemami, sekretami z przeszłości i bagażem doświadczeń.

O reszcie policjantów nie dowiadujemy się zbyt wiele, gdyż autorka traktuje ich jak postaci peryferyjne. Wyróżnia się jedynie Purnell, partner Cat oraz twarda jak stal Steel, którą pokochałam.

Tempo akcji jest dość powolne, śledztwo bardzo drobiazgowe. Co i rusz pojawiają się nowi podejrzani i nowe wątki do zbadania. Muszę przyznać, że kierunek w którym autorka poprowadziła fabułę był zaskakujący. Z początku myślałam, że kolejny raz mam do czynienia z thrillerem z rodzaju "zazdrosny mąż zabija żonę i kochankę". Okazuje się jednak, że mamy tutaj do czynienia z grubszą intrygą, z procederem w który zaangażowanych jest wiele osób zarówno w Londynie jak i Irlandii. Temat jest śliski, jednak jak najbardziej współczesny. Mowa tutaj o turystyce aborcyjnej czy nielegalnej adopcji. Więcej nie zdradzę ze względu na dobro fabuły.

Autorka zajmuje się takimi ważnymi tematami jak : niechciana ciąża, aborcja, rodzicielstwo, trudne relacje rodzinne. Poznajemy tutaj bohaterów, którzy w swoim życiu musieli dokonać wielu, często bardzo trudnych, wyborów, z których konsekwencjami będą się mierzyć do końca życia. To czym nasiąknęliśmy za młodu, co widzieliśmy i doświadczyliśmy, zostaje z nami, zarówno na jawie jak i w koszmarach. A raz podjętych decyzji nie można już cofnąć. Rodzina Cat to typowy przykład jednostki społecznej z problemami. Co prawda nie ma tutaj przemocy czy nałogów, jednak relacje pomiędzy członkami tej komórki, są toksyczne, napięte i zdegenerowane. To ciało, którego kończyny trawi gangrena. Nikt sobie nie ufa, każdy żyje własnym życiem, nie rozmawia tylko warczy, nie przytula a odpycha. Oprócz tego, że "Słodkie kłamstewka" są doskonałym thrillerem to również przedstawiają proces naprawy patologicznych stosunków oraz metamorfozy bohaterów, które często są trudne i bolesne. Ten motyw psychologiczny był zdecydowanie jednym z najmocniejszych filarów książki.

Powieść Frear to zadziwiająco dobry, świetnie napisany debiut literacki, Cat Kinsella to fantastyczna bohaterka, a czytelnicy pokochają złożoność fabuły. Malutkim minusikiem jest zbyt rozwlekłe zakończenie i fakt, że rozwiązanie zagadki okazało się ciut za proste. Jest to idealny thriller dla wielbicieli suspensu, wielowątkowych sekretów rodzinnych, tajemnic i policyjnych procedur. To istny powiew świeżości w gatunku zdominowanym przez męskich protagonistów, gdyż tutaj prym wiodą odważne, inteligentne i zdesperowane feministki. Wierzę, że to nie jest moje ostatnie spotkanie z autorką i czekam by uchyliła szerzej furtkę i zaprosiła mnie do kolejnego tomu jak najszybciej. Polecam.

"Sekrety to tylko plotki, które jeszcze się nie rozniosły."

W moim odczuciu, bardziej kryminał niż thriller psychologiczny, jednak bez względu na przyporządkowanie do gatunku literackiego, zajmująco jest zagłębiać się w książkę. Wypełnia ją ciekawa detektywistyczna fabuła i klimat tajemniczości. Aspekty psychologiczne oscylują wokół mrocznej i sekretnej przeszłości głównej bohaterki, wpływu środowiska i wychowania na osobowość człowieka, wzorców i schematów przyjmowanych od rodziców. Kiedy dochodzi do dysharmonii rodzinnego szczęścia, bolesnych wspomnień nieznajdujących ukojenia, niewybaczalnych krzywd, czy niezrozumiałych nawet dla dorosłego, a co dopiero dla dziecka, zachowań ludzi, negatywne emocje kumulują się latami wyzwalając niepewność, brak zaufania i poczucia bezpieczeństwa. Ciężko jest wówczas sprawnie funkcjonować w społeczeństwie, naturalnie przyjmować wybrane i powierzone role, budować stabilne podstawy zdrowego życia. A co jeśli przyłapujemy bliską sercu osobę, pełniącą rolę opiekuna i autorytetu, na kłamstwie, wyparciu i manipulacji? Czy wciąż można ją w pełni kochać i stawiać na pierwszym planie? Jak oddzielić fakty od emocji, prawdę od fałszu, sprawiedliwość od kary, a przy tym zmierzyć się z wyidealizowanym i faktycznym obrazem?

Caz Frear radzi sobie z wytworzeniem niepewności podszytej dylematami moralnymi i etycznymi. I choć historia nie rozwija się z dynamicznych rytmach, liczyłam na silniejsze wytworzenie napięcia, to jednak nieustannie dokładane są wydarzenia, które podtrzymują chęć czytania, poznawania kolejnych odsłon powieści. Podoba mi się, kiedy życie zawodowe bohaterów splata się z osobistymi doświadczeniami, mam wówczas wrażenie, że podnosi się zrozumienie osobowości i zachowań kluczowej postaci. Wyzwania, przed jakimi staje dwudziestosześcioletnia Catrina Kinsella, posterunkowa z zespołu dochodzeniowo-śledczego londyńskiej policji, córka ojca o niejasnej przeszłości, nie są ani łatwe, ani przyjemne. Musi jak najszybciej wyjaśnić zabójstwo młodej kobiety, której życie już kiedyś zostało zawieszone w próżni. Od zaangażowania i działań Cat zależy nie tylko jej kariera, ale też rodzinne relacje. Długo dałam się w przyjemny sposób wodzić za nos w interpretacji dowodów czy ustalaniu tożsamości mordercy, dopiero pod koniec kryminału udało mi się ułożyć puzzle z niewiadomych, niedomówień i podejrzeń. Co prawda zakończenie sprawiało wrażenie mało realnego, jednak pasowało do końcowego wydźwięku powieści. Na koniec wyrażę uznanie dla wyjątkowej okładki książki, natychmiast zwróciła moją uwagę i wywołała chęć przeżycia przygody czytelniczej.

[Adres usunięty]

Słyszałam bardzo dużo pozytywnych opinii o książce brytyjskiej pisarki Caz Freazer „ Słodkie kłamstewka”, dlatego też nie zastanawiam się długo, gdy pojawiła się możliwość jej przeczytania. Pierwsze co przykuło moją uwagę to kompletnie hipnotyzująca okładka. Takiej oprawy mogą nam pozazdrościć wszystkie kraje, w których dotychczas go opublikowano tę powieść. Ale jak wiadomo nie samą okładką czytelnik żyje. Najważniejsza jest treść, która w tym przypadku była całkiem interesująca.

Fabuła „Słodkich kłamstewek” rozpoczyna się w momencie gdy dwudziestosześcioletnia Detektyw w policji Cat Kinsella zostaje wezwana na miejsce zbrodni. Na miejscu okazuje się, że denatka wygląda dokładnie jak jej zaginiona przyjaciółka sprzed lat. Ciemne loki jak Scary, wielkie cycki jak Geri i błękitne oczy jak Baby. Tyle, że zamordowana kobieta to nie Maryanne Doyle tylko Alice Lapaine.

Przyznaję, że w pierwszej połowie książki jest parę dobrych momentów, ale jak dla mnie to trochę za mało. Opieranie fabuły, a już tym bardziej budowanie akcji i napięcia na zdaniu „Wiem, że mój tata nie mówi prawdy”, to trochę za mało, jak na rasowy kryminał przystało. Całe szczęście później akcja nieco ruszyła z kopyta. Pojawiają się nowe wątki i książka w końcu nabiera tempa.

Na całą recenzję zapraszam oczywiście na blog

[Adres usunięty]