Ślepy tunel

Niejednokrotnie spotkałam na swej drodze książki, które dają nadzieję na coś konkretnego, a po zagłębieniu się w treść okazuje się, że dostaję zupełnie nie to, czego się spodziewałam i czego można oczekiwać po notce z okładki. "Ślepy tunel" to jedna z tych powieści, które totalnie mnie zaskoczyły. Trzeba dodać, że część takich "niespodzianek" niestety nie jest pozytywna i czytanie danej pozycji przestaje być przyjemnością. Jak było z lekturą Tove Alsterdal? Zobaczmy.

Sonja i Daniel postanawiają zostawić swoje dawne życie w Szwecji. Ponieważ ich małżeństwo wisi na włosku, przeprowadzają się i liczą na to, że inne otoczenie oraz nowi znajomi pomogą im w ocaleniu związku i nie tylko. Dodatkowo spełniają jedno ze swoich marzeń, gdyż w czeskich Sudetach kupują winnicę, o której marzyli od naprawdę dawna. Co ciekawe nowy dom od samego początku działa na nich wręcz odwrotnie niż myśleli. Daniel ma coraz częstsze i mocniejsze huśtawki nastrojów, a Sonja nawiązuje dziwne i tajemnicze znajomości.

Okazuje się jednak, że to najmniejsze problemy pary. Pewnej nocy Daniel, robiąc remont w piwnicy, odnajduje sekretny tunel, a w nim... zwłoki dziecka z II wojny światowej. Sonja nie potrafi odpuścić i zaczyna szukać odpowiedzi na coraz większą ilość pytań, jakie jej się nasuwają. Niestety lokalne służby nie mają w ogóle zamiarów badać tej sprawy i cokolwiek sprawdzać. Praktycznie od ręki zostaje ona umorzona i nie wiele można w tej sytuacji zrobić. Jednak kiedy na terenie winnicy zostają znalezione zwłoki nowej koleżanki Sonji, to ta zaczyna rozumieć, że trafiła na coś, czego, nie powinna odgrzebywać. Co ciekawe, zamiast dać sobie spokój, kobieta tym bardziej szuka odpowiedzi, narażając życie nie tylko swoje, ale i męża.

Kiedy czytałam blurb, a następnie spojrzałam na okładkę, to w myślach miałam już połączony obraz tego, co mnie czeka. Zasiadłam do tej książki z ogromnym zapałem, oczekując nie lada kryminału, czy też thrillera z dozą psychologii, którą naprawdę lubię. Jakież było moje zdumienie, gdy strona za stroną przenosiłam się w zupełnie inny świat, niż myślałam! Historia II wojny światowej, nienawiść do Niemców, ukrywane sekrety, które nie miały prawa wyjść na światło dzienne. Choć to zdecydowanie nie to, czego oczekiwałam, to zaskoczył mnie fakt, jak dobrze czytało mi się "Ślepy tunel" i jak wciągającą opowieść skryła na jej kartach Tove. Jedyne co mogę powiedzieć, to żebyście nie zrażali się tym, co napisałam - że to zupełnie co innego niż się zapowiada. Dlaczego? Bo w dalszym ciągu książka warta jest uwagi, a szczerze mówiąc to chyba nawet bardziej niż gdyby była po prostu o morderstwach. Ja planuję poznać inne książki Alsterdal, bo ta była moim debiutem, jeśli chodzi o jej pióro.

ZAPOMNIANA HISTORIA

„Coś co się wydarza, a potem jest tak, jakby to się wcale nie stało. „

Tove Asterdal, wcześniej pracowała, jako dramaturg i dziennikarz dała się już poznać polskim czytelnikom w mrocznej, oryginalnej debiutanckiej powieści „Kobiety na plaży” w 2014 r., która wykracza poza ramy typowego kryminału. Potem ukazały się jeszcze „Grobowiec z ciszy”, a następnie w 2016 roku „Weź mnie za rękę”. Teraz kolejny raz zawitała w lipcu w nasze progi dzięki Wydawnictwu Sonia Draga z wydaną przez nich książką „Ślepy tunel”. Chociaż Tove jest uważana za jednego z czołowych szwedzkich pisarzy kryminalnych, nie zaklasyfikowałbym tej książki, jako czysto kryminalną, ale przede wszystkim, jako dramat historyczny z wątkami wydarzeń, o których nie miałam pojęcia. Podobnie jak w przypadku „Białej chryzantemy” Mary Lynn Bracht, „Ślepy tunel” Tove Alsterdal odsłania inne popełnione okropności, które zostały zagłuszone historiografiami hitlerowskich spustoszeń podczas II wojny światowej. W tym przypadku chodzi o losy ludzi w Sudetach, które Czechosłowacja scedowała na III Rzeszę w układzie monachijskim w 1938 roku i która wróciła do Czechosłowacji po zakończeniu wojny w 1945 roku. Dramat historyczny, w którym konsekwencje czynów z dawnych lat, sięgają naszych czasów.

„Ślepy tunel” jest, zupełnie czymś innym niż wyobraża sobie czytelnik nastawiony na kolejny thriller czy kryminał. Zbrodnia tak naprawdę jest tylko tłem, dla przedstawienia ciekawszych zagadnień. Perypetie szwedzkiej pary z problemami, która postanowiła rozpocząć nowy rozdział swojego życia w Czechach, są pretekstem do przedstawienia zaskakujących i tajemniczych wydarzeń. Zagadkowa śmierć, postaci, które kryją tajemnice sprzed lat, miasteczko z niechlubną przeszłością. Tove Asterdal stworzyła historię, która urzeka i wzrusza. Największą zaletą tej powieści, jest wysoki kunszt pisarski autorki, która posługuje się wspaniałym, dojrzałym językiem. W umiejętny sposób prowadzi rozwój fabuły, która intryguje, ale niestety brak tu rosnącego napięcia. To opowieść o niełatwych losach przesiedleńców z czasów drugiej wojny, tematach, o których nadal niechętnie, mówi się w małych czeskich miejscowościach. Przedstawia bolesne i fascynujące życiorysy osób, które zamieszkują tereny przygraniczne. Wstydliwe tajemnice małej miejscowości, które autorka odkrywa krok po kroku.

Złapała mnie ta powieść i trzymała aż do końca, bo jest tak napisana, że koniecznie chciałam poznać finał tej historii. Polecam. Warte przeczytania. Zmusiła mnie do refleksji i zadumy, zapadła głęboko w pamięć. Polityka, historia, teraźniejszość i przeszłość, tajemnice rodzinne przeplatające się wzajemnie. Bardzo dobra powieść, która nawiązuje do historii, o której mało się mówi albo w ogóle. Lubię takie książki, w których pisarze ważą się poruszać tematy mało popularne a czytelnik możne pogłębić swoją wiedzę.

„ Zmieńmy nazwy miast i wsi, ulic i placów, zdejmijmy wszystkie szyldy i namalujmy nowe. W taki oto sposób pozbywamy się wspomnień o tym, co było, tworzymy wielkie zapomnienie.”

Za pasjonującą lekturę dziękuję Wydawnictwu Sonia Draga.

Sonja i Daniel to małżeństwo, które wyjeżdża ze Szwecji, na poczet zakupionej przez nich winnicy znajdującej się w Czechach. Wspólnie chcą zacząć wszystko od nowa, dlatego też odważyli się na taki poważny krok. Czy aby na pewno było to dobre posunięcia? Z samego początku mogłaby się tak wydawać, jednak ta sielanka nie trwa zbyt długo, gdyż na zakupionej przez nich ziemi, zostaje odnaleziona martwa koleżanka Sonji.

.

Było to moje pierwsze spotkanie z Tove Alsterdal i uważam je za bardzo owocne. Książka mi się spodobała, a co najważniejsze zaskoczyła swoim zakończeniem. Za co ogromny plus, gdyż mnie jest dość ciężko w kryminałach zaskoczyć. Co prawda, " Ślepy tunel" nie ma jakiejś super wartkiej akcji, mimo to w ogóle mi to nie przeszkadzało, ponieważ sama fabuła była bardzo interesująca. Styl pisarski autorki, jest dość leniwy lecz prosty i łatwy w odbiorze. Książkę czytało mi się bardzo przyjemnie i to właśnie za sprawą tego stylu, który o dziwo bardzo mi przepadł do gustu. Podobało mi się również to, że w książce można było znaleźć elementy historyczne. Nie są to, suche fakty rzucone byle jak w fabułę, lecz ważne i interesujące informacje dotyczące II wojny światowej, które autorka bardzo umiejętnie wplotła w swoją powieść. Ten niewielki, jednak bardzo znaczący element spowodował, że książka z pewnością zostanie ze mną na dłużej. Co do bohaterów, to powiem szczerze, że byli mi oni dość obojętni. Nie zżyłam się z nimi na tyle, by stali się moim ulubieńcami. Są dobrze wykreowani, a ich portrety psychiczne są dość ciekawe, jednak czegoś mi tam brakowało.

.

Podsumowując, "Ślepy tunel" to dobrze napisana książka, która jeat ciekawa, ekscytująca a momentami chwytająca za serce. Polecam!