Skrawki nadziei. Cuda codzienności. Tom 2

"A może tak to już jest z człowiekiem, że najpierw musi udźwignąć swoje przeznaczenie, a potem stopniowo oddaje jego ciężar, by znów stać się lekkim?"

Rodzinę Ciszaków poznaliśmy w powieści Marii Paszyńskiej "Cuda codzienności". Skrawki nadziei" to jej kontynuacja. Co ciekawe autorka nie zamierzała jej pisać. Jednak zżyła się ze swoimi bohaterami. Zaczęła wymyślać ich dalsze losy, spisywała je i wysłała do wydawcy. Okazało się, że pierwsza część bardzo spodobała się czytelnikom i oni również chcieli by powstał dalszy ciąg.

Akcja powieści rozgrywa się w Warszawie, na przestrzeni kilkunastu lat. Bohaterów nie omijają zawirowania dziejowe: wojny, prześladowania Żydów. "Skrawki nadziei" rozpoczynają się wiosną 1920 roku, a kończą wiosną 1938 roku.

Dzieci Macieja i Staszki dorastają, zakochują się, wybierają swoją drogę życiową. Michał, Amelia, Bogna i Nawojka różnią się od siebie. Czego innego pragną od życia, mają inne marzenia i oczekiwania. Jednak uwielbiają spędzać ze sobą czas, a w trudnych chwilach mogą na siebie liczyć.

Historia toczy się nieprzerwanie. Mija dzień za dniem. Jeden przynosi smutek i rozczarowanie, inny zauroczenie i miłość. Bohaterowie uczą się, pracują, kochają. Lecz nie na wszystko mają wpływ. To często los rozdaje karty w ich życiu. Nie załamują się jednak, bo dużą siłę i podporę daje im rodzina.

"Skrawki nadziei" to piękna powieść, dzięki której można poznać, jak żyli zwykli ludzie w Polsce, na początku XX wieku. To wyjątkowa, porywająca książka pełna emocji.

"Skrawki nadziei"

"Głos pokoju jest często niesłyszalny wśród krzyku nienawiści".

Gdy tylko zobaczyłam w zapowiedziach Wydawnictwa Książnica, iż planowana jest kontynuacja "Cudów codzienności" wiedziałam, że będę chciała poznać dalsze koleje losu jakie spotkały rodzinę Ciszaków. A te oczywiście nie okazały się proste a bardzo zawiłe, czasem z chwilami szczęścia i uśmiechu, a momentami z łzami i cierpieniem, który niełatwo przerwać o ile można ukoić ten ból.

Czytanie książki w której rodzina jest tak scalona miłością, wzajemnym szacunkiem i nadzieją jest wręcz kojąca. Okazuje się, że nie trzeba mieć diamentów, by być bogatym... Bogatym w miłość do drugiego człowieka.

Autorka jak zwykle poruszyła najczulsze struny mojego serca, urochamiając większość znanych mi emocji. Oczywiście nie byłoby to możliwe bez bohaterów, którzy doświadczeni przez życie nie stracili nadziei na lepsze jutro. Czasy w których spotykamy się w "Skrawkach nadziei" z Ciszakami to lata 1920 -1938, z historii wiemy jaki był to czas na naszych ziemiach, a Maria Paszynska idealnie opisała odczucia bohaterów z sytuacją w kraju, a także świetnie wykreowała społeczeństwo tamtych minionych lat.

To że książki Marii Paszynskiej mają u mnie miano nieodkładalnych to już wspominałam, ale historia przedstawiona tutaj po prostu chwyta mnie za serce i w pewien sposób jest mi bardzo bliska.

Podobnie jak po pierwszym tomie tak i teraz przez moją głową przepływa wiele myśli odnośnie fabuły książki, jest to opowieść która zostanie ze mną na długo. Mam również cichą nadzieję, że losy bohaterów nie zakończą się w 1938 roku, a nam będzie dane poznać ich dalsze losy.

Zdecydowanie polecam i gwarantuję, że Ciszakowie w swojej stróżówce zadbają o was najlepiej na świecie!

Czasami zadajemy sobie pytanie, jak wyglądało życie ludzi przed laty. Zastanawiamy się, w czym byli oni podobni do nas, a czym się różnili. Czy tak samo potrafili cieszyć się dniem, czy może żyli w ciągłym strachu o to, co przyniesie jutro? Jedno od lat jednak pozostaje niezmienne – to miłość, która bez względu na mijający czas wciąż zachwyca nas tak samo.

Maciej Ciszak wraz z rodziną wiedzie spokojne życie w kamienicy, tak jak sobie wymarzył. Polska odzyskała niepodległość, dlatego w ludziach budzi się nadzieja na lepsze jutro. Niedługo jednak przychodzi cieszyć się z tego stanu, gdyż do stolicy już nadciąga bolszewicka ofensywa. Na powrót pojawia się strach i lęk o dalsze życie. Mijają jednak lata, a rodzina Ciszaków dalej żyje we względnym szczęściu. Dzieci Macieja i Staszki dorastają, realizują swoje plany i marzenia, mają własne dzieci i borykają się z wieloma trudnymi sprawami i wydarzeniami. Najmłodsza córka Nawojka jest zupełnie inna od rodzeństwa. Stawia na karierę zawodową i chce zostać lekarką. Droga jednak do tego celu jest bardzo wyboista. Czy najmłodsza Ciszakówna osiągnie zrealizuje swoje plany, czy może jednak wydarzy się coś, co raz na zawsze przekreśli jej karierę?

„Skrawki nadziei” to książka, którą chciałam przeczytać ze względu na to, że jest kontynuacją pozycji „Cuda codzienności”, która wydana była jako powieść świąteczna. To w niej poznałam rodzinę Ciszaków, która miała piękną ale trudną historię. W pierwszym tomie troszkę nie przypadło mi do gustu przeskakiwanie przez wiele lat, dlatego po drugim tomie nie spodziewałam się, że to się zmieni. A było zupełnie odwrotnie. Od pierwszej strony lektury dosłownie zostałam wchłonięta przez czas i nagle znalazłam się wiele lat wcześniej. Stałam obok bohaterów, którym towarzyszyłam na każdym kroku. Zupełnie się tego nie spodziewałam.

Jestem tą pozycją absolutnie zauroczona. Nic mi tym razem nie przeszkadzało, przez historię dosłownie płynęłam i do przeskoków czasowych chyba też już się przyzwyczaiłam. Bohaterowie, których po części miałam przyjemność poznać w pierwszym tomie, zyskali w moich oczach jeszcze więcej, a najmłodsza córka Ciszaków – Nawojka zdobyła moje serce.

Książka ta opowiada historię niezwykłej rodziny, w której to miłość jest najważniejsza. Autorka w przepiękny sposób opisuje w niej wiele trudnych, życiowych sytuacji, w których siłę i wiarę w lepsze jutro dała właśnie miłość. Na szczególną uwagę zasługuje również sposób ukazania niezwykłej więzi między rodzeństwem, które zawsze mogło na siebie liczyć. Oczywiście nie oszczędzała też swoich bohaterów, którzy mieli zarówno swoje wzloty, jak i upadki. Nie pozbawiła ich również wad, które są przecież nieodłączną częścią każdego człowieka. Zatraciłam się w tej historii i z ogromnym żalem przyjęłam zakończenie. Nie dlatego, że było rozczarowujące czy smutne, ale dlatego, że tak bardzo zżyłam się z tą rodziną i chciałam jeszcze więcej ich historii.

Mam ogromną nadzieję, że autorka nie poprzestanie na drugim tomie i wkrótce poznamy dalsze losy tej wyjątkowej rodziny. To jedna z lepszych serii opartych na tle historycznym jakie czytałam, dlatego szczerze ją polecam.

W codzienności, nawet w tej trudnej, można odnaleźć piękno. Chwycić się pozytywnych aspektów i przekuć je w siłę, która pozwala przetrwać. Także codzienność może nieść ze sobą małe, zwyczajne – niezwyczajne cuda, które potrafią uskrzydlić i dać nadzieję w najgorszych momentach, w chwilach, w których mamy ochotę się poddać. A co jeśli staje się ona towarem deficytowym? Czy można ogrzać się w cieple jej… „skrawków”?

Maria Paszyńska zabiera nas ponownie do świata swoich bohaterów, których mieliśmy okazję poznać dzięki powieści „Cuda codzienności”. Wracamy na Smolną, do ciasnej stróżówki Macieja, w której życie toczy się dalej. Mamy rok 1920. Miasto, ale i członkowie rodziny Ciszaków próbują się podnieść po wielkiej wojnie. Krok po kroku, cegła po cegle odbudowują swoją codzienność, u której fundamentów niezmiennie trwa rodzina. To ona nadal jest stałym punktem tam, gdzie wszystko… „płynie”. Nadzieja na spokojne życie w państwie, które dopiero co odzyskało niepodległość, z każdym rokiem zdaje się gasnąć, kiedy pojawiają się pierwsze głosy mówiące o groźbie wybuchu kolejnej wojny. Czy w tak trudnych okolicznościach Ciszakowie odnajdą spokój?

Maria Paszyńska w swojej powieści uczyniła rodzinę prawdziwym cudem, który wydarza się wiele razy. To ona stanowi "kapitał" na lata, który przydaje się najbardziej w ważnych momentach naszego życia, kiedy musimy podjąć kluczowe decyzje. A takich nie zabraknie. Autorka postawiła przed swoimi bohaterami wiele dylematów z kategorii tych najtrudniejszych. Balansujących na granicy między tym, co etyczne i moralne, a tym, co mogłoby dla niektórych być oznaką bezduszności i egoizmu. W tej części serii urzekła mnie przede wszystkim więź między rodzeństwem. Przeszłość, która niektórych odcięła nie tylko od rodziny, ale i świata w ogóle, nie ma znaczenia w obliczu problemów najbliższych. Relacje zdają się zacieśniać z każdym rokiem i wzmacniać się wprost proporcjonalnie do przeszkód, jakie przewrotny los stawia na drodze członków rodziny Ciszaków. W „Skrawkach nadziei” pierwsze skrzypce będzie grać również miłość w wielu odsłonach. Ta, która stanowi najpiękniejszą wartość naszego życia, ale i ta, która przychodzi niespodziewanie i wywraca naszą codzienność do góry nogami. Niektórym przyjdzie się zmierzyć z prawdziwą tragedią, która położy się cieniem na przyszłości dla ich uczucia. Przed bohaterami czas prawdziwej burzy i naporów. Czy uda im się znaleźć swoją drogę do szczęścia?

Podsumowując:

Siłą powieści Marii Paszyńskiej jest na pewno jej niezwykła uniwersalność. Nie jest ważne, czy akcja powieści toczy się w dalekiej przeszłości, zawsze w życiu każdego człowieka są pewne prawdy, które stanowią jego największą wartość. Czytając „Skrawki nadziei”, mamy wrażenie, że życie bohaterów nie toczy się jedynie na kartach książki, ale gdzieś obok nas. Traktujemy ich jak sąsiadów lub przyjaciół, którzy podobnie jak my zmagają się z własnymi problemami. Nowa powieść autorki ponownie zwraca uwagę na siłę rodziny, ale również na to, aby nigdy nie przestać jej doceniać. Aby zawsze dostrzegać jej wyjątkowość, nie traktować jako czegoś, co jest nam dane na zawsze. To opowieść, która z jednej strony porusza do głębi i wywołuje łzy, a z drugiej daje nadzieję na to, że nawet w obliczu największej tragedii, nigdy nie będziemy sami, jeśli u boku będą trwali nasi najbliżsi. Którzy będą nas asekurować w momencie upadku i pomogą nam się podnieść. W powieści Marii Paszyńskiej rodzina jest także niezawodnym „materiałem” do budowy fundamentów naszych marzeń, o które zawsze warto walczyć. Polecam!

Jest w książkach Pani Marii Paszyńskiej coś, co nieustannie mnie zachwyca i powoduje ogromny entuzjazm. Mianowicie chodzi o swoistą łatwość nawiązania relacji pomiędzy czytelnikiem, a bohaterami książki. I choć niejednokrotnie odległość czasowa jaką w swoich książkach przedstawia nam autorka jest ogromna, to niewątpliwie nie stanowi to problemu w porozumieniu się z wykreowanymi przez nią postaciami. Może wpływ na to mają opisywane wydarzenia, a może tak jak w „Cudach codzienności” i ”Skrawkach nadziei” - prostota owych bohaterów??

Dzisiejsza premiera „Skrawki nadziei” to najogólniej mówiąc kontynuacja losów rodziny Ciszaków, których miałam okazję poznać na kartach książki „Cuda codzienności”. Dla nich codzienność stanowiła siłę do walki o marzenia, o swoje miejsce w świecie i o najbliższych. Siłę, która wraz z upływem lat wcale się nie pomniejsza, a tylko daje podstawę do tego by dalej iść na przód i by walczyć. Tak, aby po latach nie okazało się, że życie które minęło pozostawiło marzenia niespełnionymi.

To właśnie tutaj, w warszawskim mieszkaniu przy Smolnej odzyskana przez Polskę niepodległość daje nadzieję na spokojne życie. Życie przy boku najbliższych, w otoczeniu znanych miejsc - tak, by w razie niepowodzeń móc na nich liczyć. I choć wraz z nadejściem ofensywy bolszewickiej los kolejny raz wystawi ich na próbę, ocalenie od zagłady znajdą w swojej bliskości. W domu w którym dla każdego znajdzie się miejsce i który stanowi dla Ciszaków zatoczkę bezpieczeństwa.

Autorka w bardzo umiejętny sposób kolejny już raz zwraca naszą uwagę na to, że to właśnie w rodzinie tkwi siła do walki z przeciwnościami losu. A skrawki nadziei, które pozostają ukryte głęboko w sercach dzięki miłości rodziców i ich bliskości stanowią siłę do rozwiązania każdej trudnej czy wręcz beznadziejnej sprawy.

Polecam serdecznie i życzę, aby lektura tej książki dostarczyła Wam tak głębokich przeżyć jakie ja otrzymałam. Doświadczajcie miłości, szacunku i niezłomności w walce o marzenia sięgając po tę pozycje. I pamiętajcie, że to kontynuacja książki „Cuda codzienności”

„Wszystko przemija, a po nim nadchodzi nowe. Czyjś świat się kończy, żeby czyjaś historia mogła się rozpocząć, tak było i będzie.”

Radość na wieść, że Autorka postanowiła napisać dalsze losy rodziny Ciszaków była ogromna! Czas nieubłaganie płynie do przodu, Maciej niezmiennie jest stróżem w warszawskiej kamienicy na ulicy Smolnej. Między nim, a Staszką choć przybyło im lat nic się nie zmieniło. Kochają się, szanują, wspierają na każdym kroku i rozumieją bez słów. Dzieci Ciszaków dorastają, mają swoje plany, marzenia, dotykają je pierwsze porywy serca. Nad Warszawą gromadzą się czarne chmury – nieuchronnie zbliża się ofensywa bolszewicka. W tym strasznym czasie oni niezmiennie trwają ze sobą, dom, rodzina, jest dla nich opoką nie do ruszenia. Bogna, Michał, Nawojka i Amelka jak potoczą się ich losy? Czy znajdą w życiu to czego szukają?

Z ogromną przyjemnością i ciekawością wzięłam do ręki „Skrawki nadziei” i całkowicie przepadłam. Akcja powieści toczy się swoim rytmem, obejmuje lata dwudziestolecia międzywojennego. Fabuła ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, ukazuje poplątane życiowe ścieżki naszych bohaterów, a w tle prawda historyczna. Autorka posługuje się specyficznym językiem, który oddaje ducha tamtych czasów – robi to bardzo pozytywne wrażenie. Z łatwością i wnikliwością pisarka oddaje emocje jakie są udziałem naszych bohaterów. Często miałam wrażenie, że z nimi przemierzam ich trudne, życiowe ścieżki. Z nimi się śmiałam i płakałam, wątpiłam, zaciskałam zęby, z całego serca im kibicowałam.

Pięknie ukazane silne więzi rodzinne, wzajemne wsparcie, miłość, poszanowanie, bycie razem na dobre i złe. Ciszakowie to dobrzy, serdeczni ludzie, każdy z nich jest inny, czymś się wyróżnia, o czym innym marzy. Łączy ich piękna, silna relacja, oni wiedzą, że zawsze i wszędzie mogą na siebie liczyć. Bogna wychodzi za mąż, bardzo kocha swojego Józka, z utęsknieniem oczekuje na dzieci. Michał w końcu wybudza się z letargu, stopniowo zaczyna brać życie we własne ręce, zostaje pilotem. Nawojka z determinacją prze do przodu, chce zostać lekarzem, na jej drodze staje pewien mężczyzna, naukowiec, który jest Żydem. I Amelka, cicha, spokojna, ciepła, jej serce skradł Walery, dzieli ich przepaść społeczna, pochodzą z zupełnie różnych światów. Trudne decyzje, tajemnice, czy ujrzą kiedyś światło dzienne? Marzenia, odważna próba ich realizowania. Miłość jej różne oblicza, rosnące podziały, chwile pełne uniesień, bólu, cierpienia i te pełne radości. Narodziny i śmierć, nic nigdy nie jest nam dane na zawsze.

Warszawa i jej piękne oblicze, szybki rozwój, nowinki technologiczne, stare coraz częściej wypiera nowe. Jednak mentalność ludzi niewiele się zmienia, postrzeganie kobiet, ich rola w życiu. Ogólna niechęć i utrudnienia dla tych które chcą się uczyć. Kolejny raz nad Polską zbierają się czarne chmury.

Przejmująca, pięknie utkana, wnikliwa, napisana sercem opowieść o miłości, rodzinie, nadziei i marzeniach. Historia całkowicie skradła moje serce, zostanie we mnie na długo, nie da się przejść obok obojętnie. Czuje podziw i szacunek dla twórczości Autorki! Mam nadzieję, że to jeszcze nie koniec. Z całego serca polecam całą serię. Tatiasza i jej książki :)