Skorek i czarownica

Kim jest Skorek? To dziewczynka z charakterem, od maleńkości mieszkająca w sierocińcu, w którym wszystkich sobie podporządkowała. Jej życie w tym miejscu jest udane i ani myśli go opuszczać, dlatego, gdy tylko pojawia się opcja adopcji, Skorek usilnie stara się zniechęcić d siebie potencjalnych rodziców.

Sielanka kończy się, gdy zostaje wybrana przez pewną osobliwą parę, niebieskowłosą kobietę o niemiły obliczu i ponurego, wysokiego mężczyznę. W nowym domu, dziewczynkę czeka odmienny los, niż ten, który wiodła w sierocińcu, bo zostaje ona pomocnicą Czarownicy (którą okazuje się kobieta), a wręcz jej sługą od (dosłownie) brudnej roboty.

Życie z wredną Czarownicą i jej opętanym, mrocznym partnerem, a także gadającym kotem to wyzwanie, któremu Skorek zamierza podołać. Otaczająca ich magia jest niezwykle kusząca dla dziewczynki, jednak gdy Czarownica odmawia jej udzielania lekcji magii, Skorek sama próbuje opanować tę sztukę.

Jak skończy się ta historia? Takich smaczków nie mogę Wam zdradzić

Opowieść pełna magii, doprawiona dużą dawką sprytu i humoru oraz szczyptą mrocznego klimatu, odpowiednio wyważona, niczym eliksir lub zaklęcie, które ma na celu wciągnięcie czytelnika w wir czytania, bo od tej książki aż ciężko się oderwać.

Na podstawie tej historii nakręcona została animacja, która jest dostępna na Netflixie (ale tylko z polskimi napisami, co może być kłopotliwe dla dzieci).

Skorek mieszka w sierocińcu. Jednak w przeciwieństwie do innych dzieci, nie ma najmniejszej ochoty na to, aby go opuszczać. W końcu tu wszyscy zachowują się tak, jak ona chce! Dlatego też jest naprawdę niezadowolona, gdy adoptuje ją pewna dziwna kobieta, która szybko okazuje się czarownicą.

Przyznaję, że biorąc „Skorka i czarownicę” do swojej biblioteczki, nie do końca kojarzyłam, kim jest autorka. Dopiero w międzyczasie zapoznałam się z animowanym „Ruchomym zamkiem Hauru”, czyli adaptacją chyba najpopularniejszej powieści Diany Wynne Jones, a już po lekturze opowieści o sierotce Skorek połączyłam kropki i zorientowałam się z kim mam do czynienia. Ale właściwie to dobrze: dzięki temu wydaje mi się, że pierwsze odczucia względem tej krótkiej książeczki miałam po prostu szczere i niezabarwione jakimikolwiek emocjami względem twórczości autorki.

To niedługa książeczka, która ma ok. 110 stron, dużą czcionkę i ogromną liczbę obrazków. Nie ma tu więc nawet zbyt wiele miejsca na rozbudowaną opowieść. Ale to w końcu tytuł dla dzieci: on nie powinien być ani zbyt długi, ani zbyt skomplikowany.

Tyle że… to dość specyficzna literatura dziecięca. Skorek nie jest bohaterką, która przypadła mi do gustu. To dziewczynka, która wymusza, by inni zachowywali się tak, jak ona chce. Jest gotowa kłamać i knuć po to, by dotrzeć do celu. I szczerze przyznam, że wydawało mi się, że puenta tej historii będzie trochę inna, niż jest ostatecznie. Książki dla dzieci w moim odczuciu powinny mimo wszystko pokazywać prospołeczne zachowania, a „Skorek i czarownica” kompletnie się od tego schematu odcina.

Nie jestem pewna, czy to jest dobre, czy złe. Z jednej strony to pokazuje, że faktycznie dziewczynki nie zawsze muszą być idealnie grzeczne i posłuszne i że mogą walczyć o swoje. To też na pewno miłe oderwanie od typowych schematów dla dzieci, które pewnie też czasem czują się znudzone powtarzaniem w kółko tych samych opowieści.

Z drugiej jednak strony przyznaję szczerze, że nie polubiłam głównej bohaterki. Mam niesmak do jej postawy, nawet jeśli zyskuje trochę przy bliższym poznaniu. Poza tym nie podoba mi się taka ogólna powierzchowność tej opowieści. Autorka pisze ogólnikami, nie pozwala czytelnikowi wniknąć w codzienny świat bohaterki, a sama chciałabym jednak czegoś trochę więcej. Mamy w końcu na naszym polskim rynku choćby Martę Kisiel, która tę codzienność w magicznych opowieściach dla dzieci naprawdę całkiem nieźle przedstawia, nie rozwijając jej nadmiernie.

„Skorek i czarownica” to dla mnie opowiastka pół-na-pół. Ciekawa na swój sposób, która na pewno znajdzie swoich zwolenników, ale do mnie takie podejście nie do końca przemawia. Mimo wszystko chyba osobiście wole nieco bardziej klasyczne opowieści dla najmłodszych.

Skorek mieszka w sierocińcu. Jednak w przeciwieństwie do innych dzieci, nie ma najmniejszej ochoty na to, aby go opuszczać. W końcu tu wszyscy zachowują się tak, jak ona chce! Dlatego też jest naprawdę niezadowolona, gdy adoptuje ją pewna dziwna kobieta, która szybko okazuje się czarownicą.

Przyznaję, że biorąc „Skorka i czarownicę” do swojej biblioteczki, nie do końca kojarzyłam, kim jest autorka. Dopiero w międzyczasie zapoznałam się z animowanym „Ruchomym zamkiem Hauru”, czyli adaptacją chyba najpopularniejszej powieści Diany Wynne Jones, a już po lekturze opowieści o sierotce Skorek połączyłam kropki i zorientowałam się z kim mam do czynienia. Ale właściwie to dobrze: dzięki temu wydaje mi się, że pierwsze odczucia względem tej krótkiej książeczki miałam po prostu szczere i niezabarwione jakimikolwiek emocjami względem twórczości autorki.

To niedługa książeczka, która ma ok. 110 stron, dużą czcionkę i ogromną liczbę obrazków. Nie ma tu więc nawet zbyt wiele miejsca na rozbudowaną opowieść. Ale to w końcu tytuł dla dzieci: on nie powinien być ani zbyt długi, ani zbyt skomplikowany.

Tyle że… to dość specyficzna literatura dziecięca. Skorek nie jest bohaterką, która przypadła mi do gustu. To dziewczynka, która wymusza, by inni zachowywali się tak, jak ona chce. Jest gotowa kłamać i knuć po to, by dotrzeć do celu. I szczerze przyznam, że wydawało mi się, że puenta tej historii będzie trochę inna, niż jest ostatecznie. Książki dla dzieci w moim odczuciu powinny mimo wszystko pokazywać prospołeczne zachowania, a „Skorek i czarownica” kompletnie się od tego schematu odcina.

Nie jestem pewna, czy to jest dobre, czy złe. Z jednej strony to pokazuje, że faktycznie dziewczynki nie zawsze muszą być idealnie grzeczne i posłuszne i że mogą walczyć o swoje. To też na pewno miłe oderwanie od typowych schematów dla dzieci, które pewnie też czasem czują się znudzone powtarzaniem w kółko tych samych opowieści.

Z drugiej jednak strony przyznaję szczerze, że nie polubiłam głównej bohaterki. Mam niesmak do jej postawy, nawet jeśli zyskuje trochę przy bliższym poznaniu. Poza tym nie podoba mi się taka ogólna powierzchowność tej opowieści. Autorka pisze ogólnikami, nie pozwala czytelnikowi wniknąć w codzienny świat bohaterki, a sama chciałabym jednak czegoś trochę więcej. Mamy w końcu na naszym polskim rynku choćby Martę Kisiel, która tę codzienność w magicznych opowieściach dla dzieci naprawdę całkiem nieźle przedstawia, nie rozwijając jej nadmiernie.

„Skorek i czarownica” to dla mnie opowiastka pół-na-pół. Ciekawa na swój sposób, która na pewno znajdzie swoich zwolenników, ale do mnie takie podejście nie do końca przemawia. Mimo wszystko chyba osobiście wole nieco bardziej klasyczne opowieści dla najmłodszych.

Dzisiaj przychodzę do Was z jeszcze jedną recenzja, tym razem będzie to książka pełna magii. Jej bohaterką jest kilkuletnia dziewczynka - Sara Kork, którą wszyscy w sierocińcu nazywają Skorek.

Ta uparta i nieco zadziorna dziewczynka prawie zawsze osiąga to czego zapragnie, jednak pewnego dnia wbrew jej woli zostaje adoptowana przez samolubną (wręcz wredną) czarownicę Bellę Jagę i mrocznego Mandragora.

W ich domu dziewczynka odkrywa tajemnice magii i poznaje nadprzyrodzone moce nowych opiekunów. Niestety Bella Jaga zagania ją do najbrudniejszej roboty, a dziewczynka chciałaby poznać tajniki magii. Przy pomocy i wsparciu gadającego kota Tomasza postanawia przeciwstawić się czarownicy i pokazać, kto tak naprawdę tu rządzi. Trzeba przyznać, że ta dziewczynka niczego, ani nikogo się nie boi, a dzięki wrodzonej odwadze i sprytowi potrafi stawić czoła nawet najmroczniejszym bohaterom tej książki.

Fantastyczne ilustracje w połączeniu z tą pełną magii i humoru historią wciągają czytelnika od pierwszych stron opowiadania.

"Lubiła ludzi, którzy tu mieszkali. A to dlatego, że wszyscy, od kierowniczki, pani Briggs, po najnowsze i najmniejsze dzieci, robili dokładnie to, czego chciała. "

*

Większość sierot marzy o nowej rodzinie i ucieczce z Sierocińca... większość, ponieważ zdarzają się wyjątki takie jak Skorek. Dziewczynka nie ma zamiaru opuszczać przytułku i świetnie sobie w nim rodzi, rozstawiając wszystkich po kątach. Problem w tym, że jej beztroskie życie kończy się, gdy zostaje adoptowana, przez złośliwą i dziwaczną Bellę Jagę. Jak poradzi sobie dziewczyna w niezwykłym domu, pośród kurzu, magii i demonów ?

*

Wspominałam wam kiedyś, że uwielbiam pióro Diany Waynne Jones...? Jestem pewna, że tak! Ale muszę znów się powtórzyć, ponieważ autorka sprawiła się na piątkę, pisząc historię "Skorka i Czarownicy", która, pomimo że docelowo przeznaczona jest dla dzieci, to mnie, jako starszego czytelnika, również urzekła.

*

"Skorek i Czarownica" jako książka ma dla mnie jedną najistotniejszą wadę ... jest za krótka! Serio, ta historia i jej bohaterowie zasługują na przynajmniej drugie tyle stron. Fajna kreacja postaci, dość niecodzienna w książkach dla dzieci główna bohaterka oraz mnóstwo magii sprawiają, że nie mam właściwie do czego się tutaj przyczepić. A już na pewno nie jeśli dodamy do interesującej fabuły, bogatą szatę graficzną.

*

Książeczkę oceniam na 8½/10 i polecam szczególnie fanom twórczości autorki oraz najmłodszym czytelnikom.

*

PS. Wiedzieliście, że historia skorka ma animowaną adaptację? mniej

Co to jest magia? Wielką siłą, która przerzuca mury z prawej strony na lewą, wygina łyżeczki? Czy pyłem w sakiewce, za pomocą którego możemy zniknąć i pojawić się w zupełnie innym miejscu? A może prawdziwą magią, jest nieskończona wyobraźnia?

Jeśli tak, to mogę z czystym sercem powiedzieć, odkryłam czarodziejkę. Bo inaczej nie potrafię określić Pani Diany Wynne Jones. Skorek i Czarownica to moje pierwsze zetknięcie z piórem tej autorki, ale już teraz wiem, że z przyjemnością będę sięgać po jej dzieła. Zapytacie, cóż mnie tak urzekło w tej krótkiej powieści o dziewczynce, na którą wołają Skorek? Może jej przekaz, by zawsze stawić czoła temu co nam szykuje życie? A może ta baśniowa konwencja, która otula od pierwszych słów? A może to sama Skorek sprawiła swoją rezolutnością i upartością, że jesteśmy w stanie polubić tę historię tak szybko? Cokolwiek to było, wiem, że oczarowuje czytelnika i wprowadza w ten rodzaj błogiego nastroju, który nie chcemy by nas opuszczał. Ta urocza i niedługa książka sprawiła, że odnalazłam ten rodzaj czaru, który tak ogromnie pokochałam za sprawą ekranizacji. Że każde magiczne stworzenie, magiczne moce i cały system magiczny, opętały moją wyobraźnię. A wszystkie subtelności i ujmująca osobowość głównej bohaterki sprawiły, że zdumiewająco łatwo można zatracić się w humorze tej książki. I mimo, że zapewne nie jest to proza kierowana do mojej grupy wiekowej, to nic mi nie zabierze radości jaka płynie z jej lektury. Ani radości z każdej ilustracji, która dopełnia tę historię perfekcyjnie. Wciągająca, fascynująca i idealnie wprowadzająca w kreowane przez autorkę światy powieść. Jedyne czego można żałować, że jest ona tak krótka. Że nigdy nie doczekamy się kontynuacji losów Skorka, a przynajmniej nie spod piór Pani Diany Wynne Jones.