Skazani za życia

„Skazani za życia” zarzuca haczyk od razu na pierwszej stronie – przerażony chłopiec uciekający nocą poboczem drogi, zachowujący się jak ranne zwierzę. Ale najgorsze dopiero się okaże, skala niepokoju dopiero wystrzeli do góry. Dopiero za chwilę przekonamy, dlaczego sprawa jest jeszcze trudniejsza, niż się zapowiada, a całe wydarzenie, choć samo w sobie dramatyczne, to dopiero preludium.

Thriller, który pochłonął mnie tak mocno, że niemal 600 stron wprost mignęło mi przed oczami! Ogromnym atutem są bohaterowie i relacje między nimi. Są tarcia, sympatie, tajemnice i plotki o historii z przeszłości, która brzydko pachnie i rzuca cień na partnera. Pojawiają się istotne pytania o zaufanie – jak współpracować z człowiekiem oskarżonym, i choć formalnie uniewinnionym, to nie do końca pewnym. Pulsujące wątpliwości są nieustannie obecne, ale dociekliwi policjanci starają się być ponad nimi, w pełni skupiać się na śledztwie i nie odpuszczać, choć wszystko wskazuje na to, że powinni – również dla własnego dobra…

Drugi bardzo duży plus „Skazani za życia” dostają za nawiązania do sztuki- nie napiszę, dlaczego jest to ważne, ale doceniam, że to jeden z filarów tego thrillera. Ja uwielbiam, gdy książka wręcz zmusza mnie do poszukania, czy przypomnienia sobie jakiegoś dzieła, przyjrzenia mu się pod innym kątem, niż dotychczas patrzyłam. Jeśli chcecie się wczuć przed lekturą – spójrzcie na obrazy autorstwa Caravaggia, a zacznijcie od „Koncertu”, którego fragment zdobi okładkę i stał się też inspiracją do mojego zdjęcia.

Brudne fantazje sprawcy, obłąkany umysł szukający ideału, dążący do perfekcji w chory całkowicie sposób, nietypowo poprowadzona fabuła i bohaterowie, których losy śledzi się z ciekawością, angażujące śledztwo – to wszystko sprawia, że zdecydowanie warto sięgnąć po tę książkę.

Ta książka jest jak medal, ma dwie strony. Pierwsza to genialny wątek kryminalny, który kupił mnie totalnie. Prowadzenie śledztwa, zaginięcia, czym kierował się sprawca przy wybieraniu ofiar, zakończenie. To wszystko bardzo mi się podobało i pod tym względem jestem bardzo na tak. Ale jest też druga strona, ta mniej dla mnie atrakcyjna. Mianowicie sztuka, która się tu przetacza i wyczuwalna mentalność tamtej społeczności. Nie przepadam i miała nadzieję, że jednak książka będzie neutralna pod tym względem. Naiwna byłam. Sumując książka fajna, ciekawa i mimo wszystko nie żałuję, że się na nią zdecydowałam.

"Przemoc i drastyczne sceny przypominały jednak śledczym o koniecznym pośpiechu. Rzeczywiste, konkretne zło grasowało na zewnątrz i to przeciw niemu prowadzili jak dotąd nieskuteczną walkę."

Jest to moje pierwsze spotkanie z włoską literaturą od dłuższego czasu. Okładka "Skazanych za życia" przywodzi mi na myśl literaturę piękną, ale niech Was to nie zmyli! Jest to thriller kryminalny, który nie odbiega od światowych bestsellerów.

Muszę przyznać, że do książki podchodziłam z dużą rezerwą, jednak okazało się to kompletnie niepotrzebne. Marco De Franchi stworzył taką historię, że fani gatunku powinni docenić treść tej historii i z zapałem sięgać po kolejne książki autora, czy innych włoskich pisarzy.

Valentina Medici jest młodym komisarzem w centrali operacyjnej policji, która dostaje swoje pierwsze poważne śledztwo. Zostaje znaleziony chłopiec, który błąkał się wzdłuż drogi. Twierdzi, że został porwany, ale zdołał uciec. Śledztwo nabiera tempa, gdy znika kolejne dziecko. Valentinie pomaga Fabio Costa pracujący na prowincjonalnym komisariacie po zdegradowaniu.

Przytoczony krótki opis nie oddaje tego, co dzieje się na kartach tej niesamowitej pozycji. Niespełna 600 stron toczącego się śledztwa, walki z czasem, walki o życie porwanych osób, szukaniu porywacza, nieustającej akcji, wywoła w czytelniku dużo emocji, które powinny towarzyszyć dobrze skrojonej intrydze z gatunku thrillera/kryminału. De Franci opisał śledztwo dość szczegółowo, natomiast nie ma poczucia przytłoczenia drobiazgowością.

Autor pracował jako komisarz w centrali operacyjnej, w strukturach przypominających FBI, więc nie brakuje mu doświadczenia w tym temacie. Świadomość tego faktu tym bardziej zwraca uwagę, by dobrze przyjrzeć się opisywanemu śledztwu.

Także do bohaterów pochodziłam z dystansem. Najpierw musiałam przyzwyczaić się do włoskich nazwisk, nazw miejsc, ale z każdym rozdziałem było lepiej. To samo dotyczy bohaterów. Dwie główne postaci, Valentina Medici i Fabio Costa, to bohaterowie z przejściami, którzy muszą radzić sobie z otaczającą ich rzeczywistością, niepowodzeniami, demonami. Są jak najbardziej ludzcy, nie ma mowy o bohaterach ze stali. Autor pokazuje, jak szybko można dostać awans i z niego spaść, jak trudno jest zdobyć czyjeś zaufanie, jak jedno wydarzenie potrafi zniszczyć człowieka, jakie stosunki i warunki panują między pracownikami w komórkach śledczych.

Motyw sztuki został przedstawiony kapitalnie. Od razu przypomina mi się książka "Zdarzyło się dwa razy" Francka Thillieza, gdzie ten motyw był wykorzystany w szokujący sposób. Tu także! Jest to zaskakująca, przerażająca historia, która pokazuje interpretację sztuki na różne sposoby, choć w tym przypadku okrutne, wręcz bestialskie. "Skazani za życia" trzyma w napięciu do ostatniej strony, nie dając możliwości przewidzenia finału. Totalny sztos! Jeśli jesteście fanami thrillerów i kryminałów, musicie to przeczytać!

„Skazani za życia” to książka napisana przez Marco De Franchi, który teraz wziął się za pisanie powieści kryminalnych, a wcześniej przepracował lata w policji – i to w tej książce widać, bardzo skrupulatnie opisuje pracę włoskich śledczych, zależności pomiędzy instytucjami mających dbać o bezpieczeństwo obywateli. Do tego dochodzi ten włoski klimat małych miasteczek, krętych dróg i zabytków, które skutecznie wplecione są w fabułę. Jest to kryminał z jednej strony świetnie wpisujący się w gatunek, jest podział na dobrych i złych, jest świetna intryga i później także nieco sensacji, ale jest też coś, co mocno zaskakuje, akcja nieraz idzie takimi drogami, których sami w życiu byśmy się nie domyślili. Mimo objętości czyta się szybciutko, mocno wciąga, tak po przeczytaniu jakichś stu stron już nie chciałam jej w ogóle odkładać. Jest też bogactwo wątków, tematów –wspomniana praca w policji, wątek sztuki, sztucznej inteligencji, darknet. Dzieje się dużo, a autor wykorzystuje wszystko, co współcześnie dostępne. Historia zaczyna się od porwania chłopców, ale tak… to tylko początek bardzo mrocznej gry z bardzo inteligentnym, silnym przeciwnikiem. Fani klimatycznych, mrocznych kryminałów - ale mrocznych w sensie odsłaniających mroki duszy, a nie brutalnych i makabrycznych, będą jak najbardziej usatysfakcjonowani. Ja już czekam na więcej!