Siła kobiet

Przepiękna opowieść o kobietach, o ich zmaganiu się z życiem, o potrzebie godności i wolności. Doskonały obraz dwudziestolecia międzywojennego i odradzającej się Polski. Po wspaniałym debiucie pani Barbara wraca z doskonałą i ważną literaturą. Szczerze polecam, naprawdę warto

Autorka zaprasza nas do Polski w dwudziestoleciu międzywojennym. W Warszawie zostaje zamordowany Ignacy Lubowidzki - patriota, poseł na Sejm II Rzeczypospolitej, przykładny obywatel i małżonek. Ideał po prostu. Ale czy na pewno? Odmienne zdanie o małżonku ma świeżo upieczona wdowa - Rozalia, dla której życie z Ignacym było piekłem. Bolesne wspomnienia ma także jego kochanka Zuzanna, która została teraz sama z chorą córeczką. Także siostra Lubowidzkiego, Ada wie, jaki był naprawdę jej brat. Trzy bohaterki, którym przyszło żyć w czasach, gdy kobieta miała być posłuszna i zależna od mężczyzny. Czy uda im się zmienić swój los? Przekonajcie się sami, naprawdę warto.

Ta powieść jest niesamowita. Zrobiła na mnie ogromne wrażenie, piszę na świeżo po lekturze, więc wciąż buzują we mnie emocje. Ale po kolei:

Przede wszystkim książka jest cudownie napisana. Pani Barbara pisze pięknym językiem, opisuje zapachy, które się czuje, miejsca, w których się jest. Do tego wspaniale oddany klimat międzywojnia, realia, postaci i obyczajowość. I te emocje... Razem z bohaterkami przeżywałam ich krzywdy, niesprawiedliwości, los wszystkich kobiet... A najgorsze jest to, że mimo upływu lat i rozwoju cywilizacyjnego w wielu środowiskach nadal pokutują konserwatywne przekonania sprzed stu lat. A kobiety wciąż muszą walczyć o swoje prawa...

"Siła kobiet" to wspaniała książka o kobietach, odwadze, miłości... Gorąco polecam!

Nie spodziewałam się, że obyczajówka może tak porwać, a jednak. Losy trzech kobiet złączyły się przez jednego mężczyznę (żeby nie powiedzieć łajdaka brrr), który został zamordowany.. Myślałam, że to będzie ckliwa historyjka o pokrzywdzonych kobietach, ale się pomyliłam. To była emocjonalna bomba. Wzruszająca, pełna uniesień, niesamowicie wciągająca, łapiąca za serce. Cudowna po prostu. Miłość i nienawiść, smutek i radość, załamanie i nadzieja ;) Warto przeczytać :)

Wiecie co uwielbiam w książkach? To jak odkładam egzemplarz i muszę ochłonąć i pozbierać myśli. Zastanowić się nad tym jak czasem okrutne bywa życie i dziękuję Bogu za to, że nie doświadczyłam podłych rzeczy.

Co najbardziej mnie w tym wszystkim przeraża? To, że upokarzanie Kobiet wcale nie skończyło się z biegiem czasu. Nadal są poniżane, zrównywane z głupią gęsią bez prawa głosu. Nie mówię tu o kwestiach politycznych, bo takie też recenzje widziałam. U mnie takich tematów nigdy nie ujrzycie, nigdy w takie dyskusje się nie dam wplątać. Ale wracając do tematu, walczmy o siebie, szukajmy pomocy jeśli jesteśmy ofiarami przemocy, czy tej fizycznej, czy psychicznej. Jesteśmy kobietami - silnymi jak nikt inny 🖤

"Siła kobiet" to historia między innymi trzech kobiet, które przez jednego mężczyznę doświadczyły okrucieństwa, a to co przeżyły to piekło. Rozalia jest młodą wdową, została wydana przez rodziców za Ignacego Lubowidzkiego. Była przez niego gwałcona i bita, a blizny do końca jej życia będą okalały jej ciało i duszę. Ada - siostra Ignacego wiedziała, że również zostanie wydana za mąż nie z miłości lecz z obowiązku i być może podzieli los swojej bratowej, której krzyki i błagania słyszała przez całe ich małżeństwo. Zuzanna Grabińska była wiele lat kochanką Ignacego, który jak się dowiedział, że nosi w sobie jego dziecko brutalnie dokonał aborcji. Ona jedyna kochała go, obezwładniona miłością chciała go mieć dla siebie.

Kto zabił Ignacego Lubowidzkiego? Ten ceniony poseł na Sejm przecież był "Ideałem".

Pamiętajcie więc, kobieta jest siłą 🖤

Autorka wręcz idealnie wprowadziła mnie w przedwojenną Polskę. Mimo tego, że książka nie była łatwa pochłonęła mnie całkowicie, nie mogłam oderwać się od czytania. Zamknęłam się kompletnie w jej świecie.

Z całego serca polecam tę książkę wszystkim kobietom borykającym się z brakiem pewności siebie, powątpiewaniem we własne umiejętności, czującym presję otoczenia. ,,Siła kobiet" to książka o tym, że Polki już 100 lat temu walczyły o godność, prawa wyborcze, decydowanie o własnym ciele, edukację. To dodaje nam, XXI-wiecznym kobietom hartu ducha i zmusza do refleksji nad współczesną Polską. A co do miłości? Kochamy dokładnie tak samo jak bohaterki opisane w książce Pani Barbary Wysoczańskiej. W miłości epoka nie ma znaczenia, zmieniają się tylko konwenanse jej okazywania ;) I dlatego warto przewertować ,,Siłę Kobiet"

Po przeczytaniu "Narzeczonej nazisty", która byłam zachwycona postanowiłam sięgnąć po kolejne dzieło Pani Barbary. Książkę czyta się dobrze, w pewnym stopniu nawet mnie wciągnęła, ale nie jestem nią tak zachwycona jak poprzednia.

Książki historyczne nie cieszą się dużym zainteresowaniem. Ale co jeśli połączymy romans, kobiety i wojny? Wtedy historia nabiera zupełnie innego sensu i czytelnicy chętnie po nią sięgają.

Siła kobiet to kolejna powieść bestsellerowej autorki Barbary Wysoczańskiej. Fabuła opowiada o trzech kobietach złączonych ślepym losem z tym samym mężczyzną. Cała akcja dodatkowo dzieje się w dwudziestoleciu międzywojennym.

Muszę przyznać, że nigdy nie czytałam lektury z tego gatunku. Dodatkowo jest to powieść rodzimej autorki i używa ona ojczystych imion w swojej książce. Ja niestety mam taki uraz, że nie lubię polskich twórców, a posługiwanie się naszymi rodzimymi nazwami jakoś mnie odrzuca. Jednakże fabuła na tyle mnie zainteresowała, że postanowiłam przymknąć na to oko i dać jej szansę.

Szczerze muszę przyznać, że nie żałuję. Wciągnęłam się bez końca. Miejscami nawet uroniłam łzę i mam nadzieję, że nie jestem jedyna. Autorka w tak dobry sposób poprowadziła historię, że emocje same wylewają się z człowieka i nie ma rady na to, by je w sobie zatrzymać. Czułam się wtedy jak otwarta księga, z której każdy może czytać.

Nie wiedziałam, że mamy aż tak zdolną polską pisarkę, bo niestety nie miałam okazji sięgnąć po jej wcześniejsze dzieła, które także osiągnęły ogromny sukces na rynku wydawniczym.

Książka posiada ogromną wadę, mianowicie bardzo szybko się kończy. Ledwo co usiadłam do niej z filiżanką herbaty i nie wiedziałam nawet, kiedy byłam już na ostatniej kartce. Styl pisania jak najbardziej mi podpasował i dzięki temu płynęłam przez wszystkie kartki.

Recenzja z: CzasoStrefa

Rozalia zostaje wydana za mąż przez swojego ojca za szanowanego posła na sejm II Rzeczpospolitej Ignacego Lubowidzkiego. Małżeństwo głównej bohaterki miało być piękne i rewelacyjne, jednak wszystko wyglądało zupełnie inaczej. Aż pewnego dnia jej małżonek zostaje zastrzelony, a sprawcy nie złapano. Młoda pani Lubowidzka, wydawać by się mogło, że może w końcu zacząć żyć, jednak mąż zostawił ją z niczym. Rozalia otrzymuje list od kochanki Ignacego, która błaga o pomoc finansową dla swojej chorej córki. Główna bohaterka postanawia wybrać się do Warszawy i poznać tę kobietę. Przy okazji postanawia zatrzymać się u siostry swojego ojca, z którą nie bardzo utrzymują kontakt. Tam postanawia stanąć na nogi i zacząć swoje życie na nowo.

Historia trzech kobiet Rozalii, Ady Lubowidzkiej, oraz Zuzanny (kochanki Ignacego). Każda z tych kobiet jest bardzo wyjątkowa, jednak życie w dwudziestoleciu międzywojennym to ciężki czas dla płci pięknej.

Jak potoczą się ich losy? Czy Rozalia upora się z przeszłością? Czy rozwinie swoją pasję, czyli zajmie się tworzeniem perfum? Czy Zuzanna będzie wstanie zrobić wszystko dla swojej córki? I co czeka Adę?

To druga książka autorki, którą miałam przyjemność czytać. Muszę przyznać, że uwielbiam historie napisane przez Barbarę Wysoczańską, każda z nich jest zaskakująca i urzekająca zarazem. Wcześniej książki, których akcja toczy się podczas wojny, bądź w jej okolicach zupełnie mnie nie pociągały. Lekcje historii w szkole zraziły mnie do tego wystarczająco. Jednak, gdy tylko sięgnęłam po tego typu literaturę to się w niej zakochałam, a książki autorki to coś rewelacyjnego.

Historia trzech kobiet, które łączy jeden człowiek Ignacy Lubowidzki. Każda z nich jest zupełnie inna. Rozalia, pochodzi z Francji gdzie nauczyła się wytwarzać perfumy, jednak w tamtych czasach uważano, że perfum używają tylko kobiety lekkich obyczajów. Jej ojciec postanowił wydać ją za Polaka posła na sejm II Rzeczpospolitej. Ada to siostra Ignacego, matka wychowywała ją tak by była dobrą żoną, gdy tylko przyjdzie na to czas, a jej w nie w głowie było wychodzenie za mąż, ona chciała czytać książki i zdawać na prawo. Na koniec została Zuzanna, która była kochanką Lubowidzkiego i z którym miała córkę. Wcześniej to kochanek dawał jej wystarczająco dużo pieniędzy by się utrzymać jednak po jego śmierci, zupełnie nie wie, co ma zrobić, zwłaszcza, że nikt nie chce jej przyjąć do pracy, bo uchodzi za panią lekkich obyczajów.

Z zapartym tchem czytałam o losach tych kobiet, które żyły w czasach nie lekkich dla pań. Płeć piękną uważano, że jest gorsza od mężczyzn. Kobietom nie wypadało iść na studia, powinny zostać w domu z mężem i rodzić dzieci. Naprawdę z przyjemnością zgłębiałam się w tamten świat. Autorka pisze w rewelacyjnym stylu i nawet przy większej ilości opisów ta historia się nie nudzi i nie dłuży.

Przyznam, że bardzo mnie ta książka wciągnęła, na tyle, że nie mogłam się od niej oderwać, dopóki nie dowiem się, co się dalej wydarzy. Nawet nie wiem, kiedy przeleciało te ponad 500 stron. Jeśli takie książki to wasze klimaty to wam gorąco polecam, a jeśli jeszcze nie wiecie czy to cos dla was to również musicie sięgnąć po tę książkę.

Ramię w ramię

Warszawa, rok 1924, Rozalia Lubowidzka, młoda wdowa, próbuje odbudować swoje życie po piekle, które przeszła w małżeństwie. Niespodziewanie otrzymuje list od Zuzanny Grabińskiej, która prosi o pomoc dla swojej chorej córeczki, Lili, która jak twierdzi, jest nieślubnym dzieckiem zmarłego niedawno w zamachu męża Rozalii, Ignacego Lubowidzkiego, posła na sejm II Rzeczypospolitej. Do stolicy przyjeżdża także Ada, młodsza siostra Ignacego i Gustawa Lubowidzkich, pragnie bowiem studiować prawo i ucieka przed matką, która planuje wydać ją za mąż wbrew jej woli. Trzy kobiety, połączone jedną postacią, osobą Ignacego, staną ramię w ramię do walki o swoją lepszą przyszłość, o miłość, szczęście, równe prawa i sprawiedliwość.

"Siła kobiet" jest kolejną udaną powieścią pani Barbary, podobała mi się ona bardziej niż debiut. Może dlatego, że wątki romantyczne były tu znikome, a główne skrzypce grały tu trzy bohaterki i ich niełatwe losy. I choć znów nie zapałałam sympatią do głównych bohaterów, to postacie drugoplanowe, jak ciotkę Klarę czy malarkę Tamarę Łempicką, polubiłam. Podobnie było przy debiucie, że poboczne postacie bardziej mnie przekonywały, były bardziej barwne.

Powieść czyta się szybko, to zasługa dobrego pióra autorki. Dostajemy tu ponownie zarys tła historycznego dla wydarzeń opisywanych w książce, i przyznam, że znów jestem troszeczkę rozczarowana, bowiem spodziewałam się więcej informacji czy nawet opis tej walki kobiet o przyznanie im praw wyborczych,(strajk parasolek) a tu raptem dostajemy dwa zdania wspominek ciotki Klary przywołującej te wydarzenie. Promocja wydawnictwa wskazywała na coś innego, niż to co dostajemy podczas lektury. Autorka opisuje też politykę endecji, skrajny nacjonalizm, brak poszanowania ludzi z niższych sfer czy kobiet, warunki w przytułkach dla bezdomnych, postrzeganie kobiet, chcących żyć po swojemu i wspomina o zamachu stanu Piłsudskiego w maju 1926 roku.

"Siła kobiet" to ciekawa powieść o solidarności kobiecej, o ich sile i walce o lepsze życie, życie po swojemu w czasach gdy feminizm dopiero raczkował. Myślę, że ta powieść obok serialu Doktor Quinn zostanie moją ulubioną historią o emancypacji kobiet. Polecam, ja bawiłam się przy lekturze znakomicie.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Filia.

Dwie kobiety, zupełnie różne, z zupełnie różnych światów. Złączone ślepym losem z tym samym mężczyzną.

Rozalia Lubowidzka, młoda wdowa, próbuje odbudować swoje życie po małżeństwie, które było dla niej piekłem. Otrzymuje list od kochanki swojego męża, z błaganiem o pomoc jej chorej córce.

"Siła kobiet" to książka, której akcja toczy się w dwudziestoleciu międzywojennym. Przeniesienie się w czasie o wiek wstecz, zagłębienie w mentalności i obyczajowości tamtych czasów było dla mnie bardzo ciekawą odmianą.

Czy to powieść o miłosnym trojkącie? Choć mamy żonę, męża i kochankę, dla mnie nie była to historia o miłości, lecz o ogromnej odwadze, dzielności, determinacji w walce o swoje prawa, sile i wytrwałości, mimo wszelkich przeciwności losu.

Czy byłabyś w stanie pomóc kochance swojego męża? Ile upokorzeń można znieść, idąc nadal przez życie z podniesioną głową? Jak trudne doświadczenia potrafią stworzyć zbroję, która daje możliwość obrony przed kolejnymi ciosami losu?

"Siła kobiet" to piękna, poruszająca, zmuszająca do zastanowienia książka. Szczerze się przy niej wzruszyłam. Takie książki obyczajowe mogę chętnie czytać. Jestem pod jej dużym wrażeniem i szczerze Wam ją polecam.

I ja przyłączam się do zachwytów na temat "Siły kobiet" - to naprawdę bardzo kobieca książka, opowiadająca o niezwykłej determinacji, odwadze i właśnie sile kobiet, które mogą znieść wszystko. Całość rozgrywa się w ciekawych czasach - latach 20. XX wieku, kiedy Polska dopiero od niedawna cieszy się niepodległością, kobiety wreszcie uzyskały prawa wyborcze, ale państwo dręczone jest wewnętrznymi sporami i intrygami politycznymi, co autorce udało się bardzo ciekawie odmalować w tle opowieści. Historia Rozalii, która po śmierci męża konfrontuje się z jego kochanką i w sposób nietypowy radzi sobie z problemami, jest naprawdę ciekawa, zaskakująca i opisana w sposób prosty, lekki, ale niepozbawiony emocji i szacunku do trudnych doświadczeń nie tylko tej bohaterki, ale i innych kobiet. W ogóle to bardzo kobieca książka, pokazująca nie tylko siłę przedstawicielek "płci pięknej", ale też ich odwagę i determinację, z jaką sobie radzą w świecie rządzonym przez mężczyzn.

Czyta się szybko i z zainteresowaniem, jest trochę zaskoczeń i mnóstwo emocji, a przede wszystkim - ta historia zostaje z czytelnikiem na dłużej. Polecam!

Otuliła mnie swoim ciepłem, wzięła mnie na przygodę z trzema bohaterkami. Pokazała, czym jest wiara w marzenia i dążenie do celów. Pokazała, czym jest prawdziwa miłość, ale też, czym jest nienawiść i z jakim okrutnym losem musiały się zmagać Rozalia, Zuzanna i Ada. Każdą z nich połączył jeden mężczyzna. Żona, kochanka i siostra. Czy w tej zawiłej historii jest możliwość na szczęśliwe zakończenie? Czy bycie odważną i chęcią wypowiadania swojego zdania w dwudziestoleciu międzywojennej odradzającej się Polski nie przysporzy problemów naszym bohaterkom? Po raz kolejny Pani Barbara Wysoczańska dała mi historię, od której nie mogłam się oderwać, a losy kobiet przedstawionych w tej powieści nie były mi obojętne.

„Siła Kobiet” to nie tylko powieść o tym, co złe i niemożliwie do uzyskania w tamtych czasach. To również historia o znalezieniu siebie i zmaganiu się z własnymi demonami przeszłości. Książka, która napawa nadzieją, otuchą i wiarą, że po każdej burzy wychodzi słońce. Pomimo ogromu emocji, które „Siła Kobiet” mi przysporzyła to po jej przeczytaniu odczuwałam książkowe spełnienie, byłam usatysfakcjonowana, pomimo że pewna część jej zakończenia okropnie złamało mi serce i chciałam, żeby okazało się kompletnie inne, żeby jednak na kolejnych kartkach wszystko skończyło się szczęśliwym zakończeniem. Ale niestety jak to w życiu, tak i w książce nie zawsze możemy na nie liczyć.

Tak jak poprzednia książka autorki, „Narzeczona Nazisty „tak i” Siła Kobiet" zostanie w mojej pamięci i sercu. Z wielką chęcią, pomimo że nie robię tego często to za jakiś czas do niej wrócę, bo tej historii nie da się zignorować, niemożna koło niej przejść obojętnie.

Z ogromną przyjemnością sięgam po książki tej autorki. Po przeczytaniu jednej książki Barbary Wysoczyńskiej, systematycznie sięgam po kolejne. "Siła kobiet" to kolejna godna polecenia pozycja dla każdego. Książka jest interesująca, wciągająca i bardzo wzruszająca. Na bardzo długo zostaje w pamięci. Można powiedzieć, że po jej przeczytaniu ma się ciągły niedosyt i ochotę na więcej, na kolejne poruszające historie. Z całego serca zachęcam do przeczytania. Może stanowić pomysł na wspaniały prezent.

Pierwszy raz sięgnęłam po książkę Barbary Wysoczańskiej. Cieszę się, że trafiłam na "Siłę kobiet", chociaż po jej przeczytaniu podejrzewam, że inne książki tej autorki mogą być równie ciekawe. Z chęcią się przekonam. Wzruszyła mnie historia biednej dziewczyny, która pożąda miłości i jest w stanie zrobić dla niej wszystko. W obecnych czasach nie ma już takich ludzi, którzy dla miłości zrobili by tak wiele. Bardzo poruszająca historia, która może być zarazem przestrogą dla niektórych. Morałem z niej powinien być fakt, że każdy ma prawo wyboru i miłości w życiu.

Recenzja

"Siła Kobiet"

Autorka

@[Adres usunięty]zanska

@wydawnictwofilia

"Siła Kobiet książka piękna powieść o trzech kobietach Rozalia Lubowidzika, Ada Lubowidzka i Zuzanny a co ich łączy to Ignacy dla pierwszej był mężem dla drugiej bratem a dla trzeciej kochankiem.. Wszystkie trzy walczą, o swoje marzenia i prawo lepszego życia.

Rozalia która nienawidziła swojego męża bo znęcał się nad nią i bił .Po jego śmierci Rozalia otrzymuje list od Zuzanny ta wyjawia że jest jego kochanką i ma z nim dziecko i prosi o pomoc .Ada Lubowidzka która jest pod władzą matki nie ma prawa do swojego zdania i chce wydać ją za mąż a sama Ada chce wyjechać z rodzinnej miejscowości i studiować prawo .

Jak potoczą się ich losy ?Czy dadzą radę być szczęśliwe i spełnić swoje marzenia i czy bezinteresowna przyjaźń pozwoli odmienić okrutny los?

Całość dzieje się w dzwudziestoleciu międzywojennym odradzająca się Polska . Bardzo polubiłam bohaterki i trzymałam kciuki za nie . Książka która bardzo wzrusza

Polecam wszystkim kobietom które lubią takie historie żeby przeczytały .

Do książki napewno jeszcze powrócę .

Dziękuję za egzemplarz do recenzji wydawnictwiu @wydawnictwofilia

💖💖💖

⭐RECENZJA⭐

@[Adres usunięty]zanska bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła swoim kunsztem pisarskim i to, w jaki sposób poprowadziła całą tę historię. Książkę słuchałam sobie w audiobooku, co było świetnym wyborem, zważywszy na to, że czyta ją aktorka Agata Kulesza, którą bardzo lubię i cenię! 😃

"Siła kobiet" nie jest banalną historią, nie jest to fabuła, którą da się od razu zapomnieć. Jest to historia, która chwyta za serce i potrafi sponiewierać czytelnika. Nasza główna bohaterka nie ma łatwego życia. Zostaje zmuszona do ślubu, a potem jest jeszcze gorzej. Jej mąż znęca się nad nią psychicznie i fizycznie, jednak do czasu. W końcu ktoś ją uwalnia od tego potwora. Podobało mi się, że mimo przeciwności losu, ona się nie poddawała i walczyła o siebie oraz swoje prawa 💪🏻 Główna postać pokazała ogromną siłę i drogę ku wolności, ku swojej wolności! 💪🏻 Kreacja bohaterów była świetna. Widać, że pisarka poświęciła im mnóstwo czasu, że oddała im swoje serce. Powieść mimo ciężkiego kalibru szybko się czyta i nie czuć uciekających stron, co powoduje, że jeszcze z większą przyjemnością sięga się po taką lekturę. Powiem Wam, moi Mili, że byłam dumna z naszej bohaterki i kibicowałam jej w każdym aspekcie życia! 💪🏻😁 Cieszy mnie to, że są tak silne postacie i one też motywują czytelnika do działania, przynajmniej tak było w moim przypadku. Nie wiem czy wspominałam, ale to było moje pierwsze spotkanie z autorką, ale teraz wiem, że nie ostatnie! 😉🤗 Polecam Wam, moi Kochani, tę lekturę, spędzicie z nią dobry czas 🤗😉

💪🏻

Współpraca z @wydawnictwofilia @filiamrocznastrona 💚

💪🏻

Dawno nie czytałam tak dobrej książki! Już na wstępie z całego serca mogę polecić jej przeczytanie każdemu. Po przeczytaniu tej książki wręcz rozpadłam się na kawałki. Autorka zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Czytałam już kilka jej książek, były dobre, ale tylko dobre. Ta jest fantastyczna. Historia dziewczyny zmuszonej do związku z wybrankiem jej ojca totalnie mnie wkręciła. Nie czytałam jeszcze żadnej pozycji z taką fabuła. Jest jednocześnie intrygująca, zaskakująca i wzruszająca. Mieszanka wybuchowa. Polecam

Książkę Barbary Wysoczańskiej pt.: "Siła kobiet" dostałam w prezencie od przyjaciółki. Mówi, że brała ją w ciemno. Głównie spodobała jej się okładka - za nią również ogromny plus, bardzo przyciąga klienta. Prezent był strzałem w dziesiątkę. Przeczytałam ją ja, ona oraz moja mama. Wszystkie jesteśmy mile zaskoczone piękną, wzruszającą historią oraz lekkim piórem autorki. Z czystym sercem wszystkie trzy możemy polecić tą książkę. Już rozglądamy się za innymi propozycjami tej autorki, mamy nadzieje, że są równie dobre.

,, Duszko nigdy nie wiemy, co kryje się głęboko w sercu kobiety. Jakie tajemnice skrywa, jakie dramaty próbuje ukryć przed światem. Robimy to, bo emocje to coś, co nas dyskwalifikuje w oczach mężczyzn."

Rozalia, Ada i Zuzanna- trzy kobiety, które łączy postać jednego mężczyzny- Ignacego Lubowidzkiego. Łączy je także walka- ta, wewnętrzna, sama ze sobą, ale i taka, którą przyszło im stoczyć ze światem zewnętrznym.

Czy te trzy, młode kobiety będą w stanie odnaleźć w sobie siłę, której tak bardzo potrzebują?

"Siła kobiet" to trudna i emocjonalna lektura, która pachnie różami, lawendą i perfumami, będącymi oznaką siły i walką o samą siebie.

Autorka w przekonujący sposób przedstawiła historię kobiet, które musiały przebić się poprzez mur mężczyzn i zasad społecznych uniemożliwiających im walkę o siebie, swoje marzenia i pragnienia. To obraz kobiet, których prawa były ograniczane na każdym kroku. Kobiet, które musiały trwać w ciszy...

Ta, która nie doznała romantycznej, małżeńskiej miłości...

Ta, która wielką miłość przepłaciła bólem, wstydem i śmiercią...

Ta, która chciała żyć po swojemu, ale miała się podporządkować...

I Te wszystkie kobiety, które zaznały fizycznej brutalności tylko dlatego, że były kobietami, że były słabsze...

Pani Barbara świetnie i wzruszająco połączyła historię kobiet, które były częścią życia mężczyzny żywiącego wobec płci pięknej nienawiść, dziwnego rodzaju wzgardę i obrzydzenie. Karał Je na swoje własne, chore sposoby, budząc we mnie wstręt i nienawiść. Pośród całej historii Autorka przemyca również informacje o nastrojach Polaków w czasach Odrodzenia Polski, problemy z inflacją, strajki, ułuda oraz oczekiwania ludzi wobec tego, by żyć bezpiecznie i godnie. Dzięki temu, jak i wprowadzeniu nazwisk osób znanych z historii (Piłsudski, Dmowski, Haller) udało się stworzyć klimat tamtych czasów, do których przeniosłam się podczas lektury.

Zapewne książka wywoła w czytelniku wiele skrajnie różnych emocji, ale jej przekaz jest klarowny- siła kobiet jest wielka i nieprzemijająca, ważne tylko jest to, by ją w sobie odkryć, rozwijać, a nie dać stłumić. Historia pełna wzruszeń, międzywojennych nastrojów, zakazów i nakazów oraz wiary w lepsze jutro. Specjalnie czekałam z jej recenzją na dzisiejszy dzień, na międzynarodowe Święto Kobiet. Życzę Wam byście odkryły w sobie tą siłę. Byście ją pielęgnowały i by była w Was zawsze wtedy, gdy tylko będziecie jej potrzebować ❤️

Najlepsza książka Barbary Wysoczańskiej, jaką czytałam do tej pory. Jakiś czas temu, kiedy dostałam w prezencie pierwszą książkę tej autorki, wstrzymywałam się z jej czytaniem ok. roku. Dzisiaj, kiedy widzę jej nazwisko na półce księgarni lub biblioteki, nie mogę się powstrzymać, żeby jej nie zabrać do domu. Wspaniała historia miłosna. Poruszająca, a zarazem wzruszająca. Bardzo realistyczna. Gdzieniegdzie przecież takie rzeczy się dzieją, a kobiety zmuszane są do małżeństwa nie z własnego wyboru. Polecam!

Znam twórczość tej autorki dość dobrze. Miałem okazję czytać jej powieści i zawsze byłem pozytywnie oczarowany tym, co od niej otrzymywałem. Kilka dni temu zdecydowałem się sięgnąć także po tę książkę i muszę przyznać, że nie rozczarowałem się i tym razem. Fabuła była tutaj dobrze wymyślona, bohaterowie wykreowani z dbałością o każdy szczegół, a świetny styl autorki sprawiał, że nie mogłem oderwać się od czytania. Jeśli tak jak ja lubicie powieści historyczne, to koniecznie sięgnijcie po tę lekturę. Warto.

Bardzo lubię czytać powieści historyczne, dlatego staram się co jakiś czas wynajdywać dla siebie jakieś nowości. Kilka dni temu trafiłam na tę powieść i muszę przyznać, że jestem nią urzeczona. Nie znałam wcześniej twórczości tej autorki, dlatego można powiedzieć, że rzuciłam się na głęboką wodę. Na szczęście nie zawiodłam się, a wręcz przeciwnie, jestem zachwycona pomysłem na fabułę oraz stylem, w jakim została napisana ta lektura. Bohaterowie, a właściwie bohaterki, zostały tutaj wykreowane naprawdę ciekawie. Zachęcam do czytania.

Bardzo lubię czytać powieści historyczne, szczególnie te, których akcja toczy się w dwudziestoleciu międzywojennym. Jest to mój ulubiony okres zarówno w historii, jak i w literaturze. Kilka dni temu skończyłam czytać tę książkę i muszę przyznać, że zrobiła ona na mnie ogromne wrażenie. Dawno już żadna lektura nie wciągnęła mnie tak mocno. Czytałam ją z wielkim zaciekawieniem, a co za tym idzie, pochłonęłam w przeciągu jednego wieczora. Jeśli macie ochotę na dobrze napisaną literaturę, to koniecznie dajcie szansę tej autorce.

Lubię powieści historyczne, więc po 'Siłę kobiet' Barbary Wysoczańskiej sięgnęłam z zainteresowaniem, zwłaszcza, że znam i cenię tę pisarkę. Bardzo podoba mi się sposób w jaki pisze p. Barbara, w jaki sposób podchodzi do opisów kobiecości, do zmagań z jakimi przychodzi zmagać się Jej bohaterkom, sama jest kobietą, więc umie opisać kobiece dylematy, jest świetną obserwatorką i ma niezbędny takt. Spodobało mi się w jaki sposób rysuje losy kobiet, ich determinację, walkę o siebie. Książkę przeczytałam w jedną niedzielę.

Rozalia, młoda pół francuzka, pół polka zostaje wydana za mąż za wpływowego oraz szanowanego posła Ignacego Lubowidzkiego. Po 5 latach małżeństwa Ignacy zostaje zamordowany. Zaczynają wychodzić skrywane skrzętnie przed ludźmi tajemnicę. Okazuje się że mąż był brutalem i za zamkniętymi drzwiami pałacu okrutnie traktował żonę. Po liście od Zuzanny, kochanki męża, Rozalia postanawia się z Nią skonfrontować. Dowiaduje się że kobieta nie ma środków na życie swoje oraz córki (nieślubnego dziecka Ignacego). Co połączy kobiety?

Autorka pokazuje również życie siostry Ignacego Ady. Młoda dziewczyna mimo przeciwności chce zostać prawnikiem. Czy Jej się to uda w czasach gdy kobiety niewiele mają do powiedzenia i światem rządzą faceci?

_____________

Miałam spore opory przed tą pozycją. Dość obszerna treść i historia osadzona w latach początku XX wieku mnie odstraszały. Dałam tej książce szansę i nie żałuję. Przez tą historię się płynie. Każda kolejna strona pokazuje jak kobiety były traktowane i jak musiały walczyć o to co my mamy teraz. Jestem pod wrażeniem. To moja pierwsza styczność z twórczością autorki. I chyba nie ostatnia.

Rozalia Lubowidzka jest młodą wdową, jednak jej życie małżeńskie nie było usłane różami. Kobieta otrzymuje list od kochanki męża, w którym tamta prosi o pomoc dla chorej córki. Pojawia się również Ada Lubowidzka, która pragnie zawalczyć o sobie i swoje wykształcenie. Wszystkie trzy kobiety łączy postać posła Ignacego Lubowidzkiego, który został zastrzelony w zamachu. Jak kobiety odnajdą się w nowej rzeczywistości? Czy mają szansę na szczęście?

Mam na półce "Narzeczoną nazisty" autorki i po przeczytaniu "Siły kobiet" wiem, że jak najszybciej będę musiała nadrobić poprzednią książce @barbarawysoczanska.

Autorka stworzyła tutaj bardzo intrygująca i wciągająca fabułę, od której po prostu nie można się oderwać. Bohaterkami "Siły kobiet" są trzy kobiety: Rozalia, Ada i Zuzanna, które połączyła postać Ignacego Lubowidzkiego. Razem z bohaterkami przeczuwałam ich rozterki, bolączki i chłonęłam wszystkie emocje, które nimi targały.

Na kartach tej powieści dowiadujemy się kim tak naprawdę był mężczyzna i jak jego postać wpłynęła na życie wyżej wymienionych kobiet. To niewyobrażalne jak wiele twarzy może mieć jeden człowiek. Jedni skrycie cieszyli się, że Ignacego nie ma już na tym swiecie, inni zaś ubolewali nad jego śmiercią.

Każda z kobiet zmuszona została do dokonywania poważnych wyborów, zmagania się z trudami codzienności w odradzającej się Polsce oraz walki o: lepsze jutro dla siebie, swoich bliskich, szacunek czy poczucie własnej wartości. Autorka udowadnia, że kobiety mają ogromną siłę sprawczą, jeśli tylko są odpowiednio zdeterminowane! Ja jestem z nich dumna! Bo to dzięki takim postawą my, współczesne kobiety możemy żyć w lepszych czasach, mając swoje prawa i po prostu być wolnymi.

"Siła kobiet" to niezwykle poruszająca, emocjonująca i momentami wzruszająca historia, która z pewnością zmusza do refleksji. Wiem, że jeszcze nie raz sięgnę po książkę autorki! Moja ocena to 9/10.

"Siła kobiet" to książka przy której nie będziecie się nudzić. Nie da się też przejść obok niej obojętnie. Zmusza do refleksji, zastanowienia się co ja bym zrobiła w tej sytuacji, jaką drogę wybrałabym będąc na miejscu bohaterki. To książka przy której zaczynamy doceniać nasza pozycję społeczną, nasze prawa, możliwości i wolność.

W tej historii cofamy się do czasów gdy Polska odzyskała niepodległość, wyczekiwana, wywalczona nosi nie jedna skazę. Nadal jest nie idealna, a polityczne gry nie mają końca. Pojawiają się problemy takie jak brak edukacji, bezrobocie, brak opieki zdrowotnej, analfabetyzm, a także wykluczenie kobiet z życia społecznego jako te gorsze, niemądre i bez własnego zdania.

Ignacy Lubowidzki był powszechnie znanym i cenionym politykiem, był bo został zamordowany. Rozalia wdowa po mężu, francuska z polskimi korzeniami przez lata była stłamszeni przez męża. Teraz chce walczyć o swoje, znaleźć spokój, szczęście i oddać się pasji. Zacząć żyć na własnych zasadach. Zuzanna była kochanką posła, wierzyła w miłość, pragnęła jej. To co dostała w zamian zostawia dużo do życzenia. Teraz musi żyć. Musi zapewnić byt nie tylko sobie ale i córce. Oraz Ada, siostra zmarłego. Zawsze pod pantoflem matki i jej ostrym spojrzeniem. Nikt nie pozwolił jej myśleć, a co dopiero decydować o sobie! Czy tym razem dziewczyna postawi na swoim, zawalczy o siebie?

Losy trzech kobiet, tak różnych od siebie, splecionych przez jednego mężczyznę. Kim był dla nich? Kim one były dla niego?

To jedna z tych historii o których nie da się zapomnieć. Daje moc do działania, pozwalają nam wierzyć w to że się uda, motywuje. Nawet jeśli upadamy musimy się podnieść, unieść wysoko brodę i kroczyc dalej. Kobiety mają siłę, kobiety są siłą. Nie raz już to udowodniły, walcząc o siebie i swoje prawa. Teraz zostaje nam tylko w to wierzyć i działać. Nie poddawać się, nie zapominać.

Gorąco polecam ❤

"Siła kobiet" Barbara Wysoczańska

Rozalia Lubowidzka to córka Francuski i Polaka.

Wyszła za mąż za mężczyznę , którego wybrał jej ojciec. Był nim Polak, poseł Ignacy Lubowidzki. Ich małżeństwo nie trwało jednak długo, gdyż po pieciu latach jej mąż zmarł tragicznie a Rozalia została młodą wdową. Ich małżeństwo nie było również udane. Kobieta była poniżana, bita a także gwałcona przez swojego męża.

Zuzanna Grabińska to kochanka i matka córki Ignacego. Kobieta musi sama wychowywać córkę. Nie może liczyć na pomoc Ignacego.

Ada to siostra Ignacego Lubowidzkiego. Marzy o wolności pragnie studiować i móc samej o sobie decydować.

Ignacy Lubowidzki to szanowany poseł. Jednak w życiu osobistym tyran, który uważa, że należy mu się posłuszeństwo. Nie szanuje kobiet. Swoją żoną i kochankę traktuje wręcz brutalnie.

Chodź każda z kobiet jest inna to łączy je postać Ignacego Lubowidzkiego. Każda z nich ma marzenia, które ciężko jest spełnić, żyjąc w tamtych czasach.

Jak potoczą się losy kobiet bez Ignacego? Czy ich życie w końcu zmieni się na lepsze? Czy kobiety spełnią swoje marzenia?

"Siła kobiet" to niewątpliwie ciekawa i oryginalna fabuła. Ukazująca życie kobiet w latach dwudziestolecia międzywojennego. Kobiet które niewątpliwie uważane są za gorsze od mężczyzn.

Już w pierwszych stronach książki autorka przenosi nas w świat pięknych zapachów. Lecz w dalszej części książki już tak pięknie nie jest. A nie jest przez osobę szanowanego posła Ignacego Lubowidzkiego. Człowieka który nie szanował kobiet. Który niszczył życie swojej żonie, kochance a także i siostrze.

Główne bohaterki były dobrze wykreowane.

Każda z trzech kobiet pokazywała swoją siłę. Borykały się one z różnymi problemami, musiały walczyć o siebie. Ale nie poddały się. Walczyły o siebie, swoją córkę i swoje marzenia. Każda z nich mi imponowała.

W latach dwudziestolecia wojennego kobiety nie miały prawa o sobie decydować, musiały się podporządkowywać. Ich plany i marzenia nie były brane pod uwagę. Nie wyobrażam siebie życia w takim świecie.

"Siła kobiet" zawiera w sobie wiele emocji. Mimo dość trudnej teście napisana jest prostym językiem. Czyta się ją szybko.Chociaż nie przepadam za powieściami historycznymi, to jednak opis tej książki tak mocno mnie zainteresował iż postanowiłam ją przeczytać. Zdecydowanie czas spędzony z tą powieścią nie uważam za stracony. Polecam sięgnąć po nią również osobą które na co dzień unikają powieści historycznych, naprawdę warto. Za egzemplarz książki dziękuję wydawnictwu.

RECENZJA

"Siła kobiet"

Barbara Wysoczańska

Kto już czytał?

A kto ma w planach?

Ta książka opowiada Nam historie trzech kobiet które mimo iż są zupełnie inne łączy je bardzo wiele... silne charaktery, chęć buntu i wszystkie przeżyte niesprawiedliwości, dążą do wyznaczonych celów i chcą coś osiągnąć. Łączy je również jeden mężczyzna... Gdy sie poznają zmienia się ich życie.

Czy na lepsze czy na gorsz? o tym przeczytacie w książce.

Mamy tu mieszankę wybuchowa żona, siostra i kochanka trzy kobiety które łączy jeden mężczyzna.

Nasi bohaterowie a raczej bohateki są świetnie wykreowane nie są one płaskimi postaciami bez charakteru wręcz przeciwnie są to silne kobiety które darzą do wyznaczonych celów.

Fabula książki bardzo mnie wciagnela byłam bardzo ciekawa jak to wszystko się zakończy co z tej sytuacji wyniknie jak ułoży się zycie tych kobiet i czy zdobędą to na czym im zależy. Koniec końców zakończenie mnie nie zaskoczyło gdzieś tam w głowie przemknęło mi to przez myśli ze tak to właśnie sie skończy. 😌

Czuć tu mnustwo emocji co mi się podoba, brawa za to dla autorki.

Autorka dokładnie przemyślała całość książki bo jak na taką ilość stron nie wprowadza w niej chaosu i zbędnego zamieszania które Nas rozprasza.

Całość czyta się zaskakująca płynnie I lekko.

Było to moje pierwsze spodkanie z autorka ale z pewnością nie ostatnie napewno sięgnę jeszcze po książki autorki. Bo bardzo spodobał mi się jej styl pisania i pomysły na książkę.

Ogólnie rzecz biorąc książka jest bardzo ciekawa. POLECAM z całego serca mi skradla serce! I trafia do grona tych do których mam słabość 🤭❤

Czym jest według Was kobieca siła?

Trzy kobiety (a w zasadzie nawet cztery), których losy śledzimy na kartach tej powieści, pokazują, że największą siłą kobiet jest chęć życia zgodnie z sobą samą.

Trzy bohaterki- Rozalię, Adę i Zuzannę, łączy jeden mężczyzna. Ignacy Lubomirski, poseł na Sejm II RP, który ginie nagle w zamachu. Ten mąż, brat i kochanek, wpływa na losy każdej z bohaterek inaczej.

Dla jednej ukochany, dla innej tyran.

Jednak każda z kobiet w pewnym momencie chce wziąć swoje życie we własne ręce, spełniać własne pragnienia, żyć według własnych zasad, walczyć o szczęście swoje i bliskich. A wszystko to w międzywojennej rzeczywistości, na przekór konwenansom, oczekiwaniom i patriarchalnym regułom.

Uwielbiam obie książki tej autorki. Jej sposób kreacji rzeczywistości bardzo do mnie przemawia. Zatopienie się w tej fabule jest niezwykłą przyjemnością. Z jednej strony śledzę rys historyczny, z drugiej doświadczam uczuć bohaterów.

Dlatego jeśli macie ochotę na naprawdę dobrą lekturę, która mimo objętości kończy się nie wiadomo kiedy, to zwróćcie uwagę na ten tytuł ❤️

„Siła kobiet” to pierwsza książka Barbary Wysoczańskiej , którą miałam możliwość czytać. Przez ostatnie kilka lat sięgyałam głównie po książki obyczajowe polskich autorek, osadzone przeważnie w czasach współczesnych. To głównie dlatego ponieważ zawsze wydawało mi się że historia mnie nie interesuje. Ostatnio coraz częściej przekonuję się że nic bardziej mylnego. Tu autorka zabiera nas w podróż w czasie do międzywojennej Warszawy.

Rozalie poznajemy jako dziewiętnastoletnią dziewczynę, która uwielbia spędzać czas w pracowni perfum Vincentego Lamara. Córka Polaka, urodzona w Grasse we Francji, była pełną nadziei patrzącą optymistycznie w przyszłość, młodą kobietą. Nawet kiedy dowiedziała się, że ojciec już zaplanował dla niej małżeństwo i musi wyjechać do Polski starała się patrzeć na to z otwartością i optymizmem. Dla swojego przyszłego męża skomponowała przepiękny zapach perfum. Chciała go oczarować, marzyła o pięknej miłości.

Rozalia została żoną starszego od siebie Ignacego Lubowickiego posła na Sejm II Rzeczypospolitej i zamieszkała w jego rodzinnym dworze w Kargominie. Marzenia o pięknej miłości zostały jej szybko odebrane. Powszechnie uważany za prawego obywatela poseł Lubowicki okazał się mężem tyranem, który nie miał odrobiny szacunku do swojej żony. Przez kilka lat pokornie znosiła swój los, nie widząc wyjścia z sytuacji.

Nagły zamach na życie posła wywołał spore zainteresowanie. Wszyscy mieli Rozalię za pogrążoną w bólu żonę. Ona jednak nie miała w sobie żadnych uczuć. Zarówno wdowa Lubowicka jak i inne bohaterki książki, z którymi w pewien sposób połączył ją nieżyjący mąż, są symbolem silnych kobiet z lat trzydziestych dwudziestego wieku. Zuzanna Grabińska była kochanka jej męża, Adrianna Lubowicka młodsza siostra Ignacego a także Klara Tyszkowska, która była ciotką Rozalii, pokazały swoje silne charaktery w tej historii. Kiedy czytałam o krzywdzie jakiej doświadczały w tamtych czasach kobiety było mi ich bardzo żal. Rola płci żeńskiej to było głównie bycie żoną, rodzenie dzieci i obsługiwanie męża. Patrzę na nasze dzisiejsze możliwości to jestem wdzięczna, że cały wiek temu kobiety zaczynały walczyć o to jak teraz mogę żyć.

Oprócz tych ciekawych postaci kobiecych poznajemy również Gustawa Lubowickiego, młodszego brata Ignacego. Ten bardzo chciał zadośćuczynić krzywdy, które wyrządził jego brat. Czuł się winny, że nie zapobiegł wcześniej temu złu. Postać Gustawa dawała nadzieję dla kobiet dwudziestolecia międzywojennego na lepsze życie, ale również dla nas współczesnych czytelniczek będzie godna uznania.

To również książka o miłości. Zarówno tym pięknym uczuciu pomiędzy kobietą a mężczyzną, o które warto walczyć, na które warto czekać ale i tym jedynym które tworzy się między matką a dzieckiem. Książkę przeczytałam bardzo szybko, chociaż ma ponad pięćset stron. Mimo, że osadzona w innej epoce to język jest dla czytelnika zrozumiały, plastyczny. Kiedy musiałam robić przerwy w czytaniu to moje myśli często wracały do bohaterów. Z ogromną łatwością przychodziły mi do głowy obrazy, które chciała nam przekazać autorka. Wyobrażałam sobie zarówno dwór rodzinny w Kargominie, jak również dawne ulice Warszawy, stroje bohaterów, czasem biedne a czasem eleganckie. Przeczytałam tą powieść z przyjemnością, jednak w życiu nie chciałabym się cofnąć do tamtych czasów. Patrząc jednak na to co dzieje się dziś i jak wiele kobiet musi nagle znaleźć w sobie siłę o walkę na byt i przeżycie dla siebie i własnych dzieci to bardzo doceniam to co mam w danej chwili. I chciałabym żebyśmy my kobiety mogły w pełni korzystać z praw i przywilejów.

Dwudziestolecie międzywojenne. Trzy kobiety - żona, siostra i kochanka, które los połączył z jednym mężczyzną. Ignacym Lubowidzkim.

Mężczyzną szanowanym i o wysokiej pozycji w życiu politycznym, posłem na sejm II Rzeczypospolitej. Mężczyzną apodyktycznym i bezwzględnym w życiu prywatnym.

Autorka zabiera nas do dwudziestolecia międzywojennego. Do czasu wielkich przemian polityczno-gospodarczych i do czasu burzliwego również na płaszczyźnie społecznej. Był to okres szczególnie trudny dla kobiet, które nie miały wtedy zbyt wielu praw i w dużej mierze zależne były od mężczyzn. Ci z kolei wykorzystywali swoją pozycję i przewagę nad kobietami i nierzadko ich władza prowadziła do zupełnego ubezwłasnowolnienia kobiet. Na szczęście nie wszystkie się na to godziły i choć ich bunt był tłumiony, iskra wzbudzała ogień.

Rozalia - wdowa po Ignacym to silna postać kobieca, odważna, wychodząca poza konwenanse. Nieoczekiwanie wsparcie otrzymuje od ciotki Klary i siostry męża - Ady. Jest też Zuzanna, której los nigdy nie rozpieszczał, a pojawienie się w jej życiu Ignacego jeszcze bardziej je skomplikowało. Nie sposób nie wspomnieć o Gustawie - bracie Ignacego, żołnierzu i lekarzu, który wciąż niczym cień jest obecny w życiu trzech kobiet.

"Siła kobiet" to powieść o odwadze, sile i wielkiej miłości. Miłości w różnych postaciach. Miłości pięknej, gorącej i ociekającej pożądaniem. Ale z drugiej strony jest inna miłość - miłość destrukcyjna i doprowadzająca do rozpaczy. Jest też miłość matczyna, największa z miłości.

Barbara Wysoczańska napisała piękna powieść o kobietach, po którą sięgać może każdy. Z ogromnym zaciekawieniem czytałam o życiu kobiet w tamtych czasach, czytałam ze wzruszeniem, ekscytacją i mocno bijącym sercem. Niejednokrotnie w oku zakręciła się łza smutku i rozpaczy, ale czułam też dumę - dumę, że te kobiety znalazły w sobie siłę, by walczyć o swoje mimo tego, że były tłamszone przez innych. Przede wszystkim jednak czytałam z wdzięcznością za to, że mi, kobiecie XXI wieku, przyszło żyć w lepszych czasach, choć wcale niełatwych.

@recenzje_ksiazek_niezwyklych_

.

⭐Recenzja⭐

🌼 "Siła kobiet" to powieść historyczna osadzona w latach dwudziestolecia międzywojennego, w czasach gdy kobiety miały z góry przypisaną rolę w społeczeństwie, oraz ograniczone prawa, o które postanowiły walczyć. Opowiada o odwadze i determinacji płci pięknej, oraz ich dążeniu do niezależności i równouprawnienia.

🌼 Trzy kobiety, które łączy osoba Ignacego Lubowidzkiego, posła, który został zastrzelony w zamachu.

Rozalia jest wdową po nim, i próbuje na nowo ułożyć sobie życie.

Zuzanna to jego kochanka, i matka ich nieślubnego dziecka.

Ada natomiast jest jego siostrą, która chce się kształcić, i jej marzeniem są studia prawnicze.

Każda z nich jest inna, ma swoje problemy i marzenia, ale łączy je wspólna walka o prawa kobiet.

Ignacy odegrał istotną rolę w życiu każdej z nich. Przez większość społeczeństwa uważany był za wzór cnót, osobę godną szacunku, a w rzeczywistości był tyranem i faszystą.

Po jego śmierci wiele tajemnic zaczyna wychodzić na jaw.

🌼Jest to wielowątkowa powieść, która mnie oczarowała. Daje do myślenia, i na pewno na długo pozostanie w mojej pamięci.

Autorka doskonale wykreowała bohaterów, i niezwykle wyraziście przedstawiła sytuację kobiet w tamtych czasach. Jestem zachwycona tą książką, która choć porusza smutne i trudne tematy, to jednocześnie daje nadzieję na lepsze jutro.

I jak sam tytuł mówi, opowiada o sile kobiet, ich odwadze, niezłomności, oraz walce o swoje marzenia.

Polecam każdej kobiecie przeczytać tą inspirującą historię.

To druga książka pani Barbary, jest nawet lepsza od debiutu !

20lecie miedzywojenne.

Trzy kobiety, których los krzyżuje drogi,ponieważ łączy ich jeden mężczyzna, wielki polityk. Człowiek idealny, który został zamordowany.

Rozalia, wdowa po mężu tyranie, która poczuła ulgę po jego śmierci. Ada siostra okrutnika oraz Zuzanna z nizin społecznych, kochanka oraz matka ich nieślubnego dziecka .

Każda z Nich chce walczyć na swój sposób o lepsze jutro dla kobiet. Nie poddają się.

Jest to książka o silnych kobietach. Od kobiety dla kobiet.

Świetne dialogi, lekkie pióro, które przypadnie do gustu młodszym jak i starszym czytelnikom.

Świetnie wykreowani bohaterowie nie są, że tak powiem na jedno kopyto co spowodowałoby nudę. Cudownie oddane charaktery.

Najbardziej znienawidzonym przeze mnie bohaterem nie był sam tyran, a jego matka. Cholera ! Gdybym tę kobietę spotkała w rzeczywistości i tak by się zachowywała to chyba wytargałabym ją za włosy 🤣 z kolei najbardziej polubiłam ciotkę Rozalii-wyzwoloną kobie, która nie bała się mówić to co myśli, gardzić mężczyznami i walczyła o prawa kobiet.

Autorka ukazuje nam jak przedmiotowo traktowane były kobiety w tamtych czasach. Byly ozdobami mężów, miały być posłuszne. Mogły być bite, Nie mogły się uczyć, nie mialy prawa głosu mimo iż ówczesna władza już dała im prawa chociażby do wyborów .

Smutne jest to, że książka jest bardzo aktualna i pasuje do naszych czasów. Teraz my kobiety prawie na każdym kroku musimy walczyć o swoją godność, poczucie wartości, a przede wszystkim o swoje prawa. Te kobiety były silne i może nie konkretnie te trzy, ale takie kobiety wtedy żyły, walczyły, więc my teraz też nie możemy się poddać.

Polecam !

Książkę mogłam przeczytać dzięki współpracy z wydawnictwem filia

Lubię sięgać po autorów, o których słyszałam wiele dobrego, mam wtedy poczucie, że czas spędzony z książką nie będzie czasem straconym i poznam zarazem cudowną historię.

Rozalia Lubowidzka po niespełna pięciu latach małżeństwa zostaje wdową, tylko że zamiast smutku czuje szczęście, ponieważ żyła w piekle, była ciągle bita i poniżana i nikt nie próbował jej pomóc. Niestety pomimo śmierci swojego męża nadal musi walczyć o siebie i o swoje godne życie, ponieważ ktoś ciągle rzuca jej kłody pod nogi, okazuje się, że nie należą jej się żadne pieniądze, a przy okazji dowiaduje się, że jej mąż miał kochankę i nieślubne dziecko.

Już od samego początku byłam oczarowana tą historią, chociaż jest bardzo smutna i ma wiele trudnych momentów, przez które trudno było mi przebrnąć. Tamte czasy nie były łaskawe dla kobiet, które miały być tylko ozdobą męża, być uległe i posłuszne, nie mogły się uczyć i pracować, a partnera wybierał im jej ojciec. Przykre jest to, że Rozalii nikt nie pomógł, własny ojciec uważał, że to jej mąż i ma być posłuszna, teściowa wiedząc, co robi jej syn, też nie pomogła, chociaż kobieta powinna stać za kobietą, nawet lekarz, który powinien być osobą z autorytetem, sugerował, że jak się nie podporządkuje mężowi, to uzna ją za psychicznie chorą.

Ta opowieść jest z jednej strony piękna, pokazuje, że siła jest kobietą i jak ta kobieta się na coś uprze, to tak zrobi, ale z drugiej strony jest też przeogromnie smutna ze względu na wiele dramatów. Płakałam za każdym razem, jak czytałam o ranach Rozalii, potem płakałam nad losem kochanki Ignacego oraz jej córki, łezka zakręciła mi się też w oku, kiedy płonął pałacyk oraz dziennik wraz z cennymi zapiskami, tak naprawdę płakałam nad losem wszystkich kobiet z tamtych lat.

Podsumowując, historia jest bardzo piękna i poruszająca, warto ją poznać, ale z drugiej strony nie nadaje się na chwilę odpoczynku z książką, ponieważ czytając, dostajemy duży bagaż emocji, które sprawiają, że jeszcze długo rozmyślamy o tej opowieści.

„Nigdy nie wiemy co kryje się w sercu kobiety. Jakie tajemnice skrywa i jakie dramaty próbuje ukryć przed światem.”

Zostajemy przeniesieni w czasie do lat międzywojennych XX wieku, Polska podnosi się ze zgliszczy po wieloletniej niewoli. Panuje chaos, często bezprawie, walka o władzę, a odważne i dzielne kobiety z determinacją próbują walczyć o swoje prawa.

Rozalia Lubowidzka niedawno została młodą wdową, jej mąż Ignacy Lubowidzki poseł na sejm II Rzeczypospolitej został zastrzelony w zamachu. Kobieta próbuje odnaleźć się w nowej rzeczywistości. W jej życie wkracza brat męża - Gustaw, to do niego przed laty, będąc jeszcze nieświadomą życia panienką jej serce szybciej zabiło. Teraz Rozalia czuje przede wszystkim ulgę, że ktoś uwolnił ją od tyrana, gwałciciela, męża. Przez pięć lat w ciszy i za przyzwoleniem teściowej znosiła przemoc fizyczną i psychiczną. Niespodziewanie otrzymuje list od kochanki męża z błaganiem o pomoc dla chorej córki. Ada Lubowidzka, siostra Ignacego próbuje uwolnić się od despotycznej matki, ucieka z prowincji do Warszawy, planuje podjąć studia prawnicze.

Jeden mężczyzna i trzy kobiety. Konserwatyzm i uprzedzenia, od których w żaden sposób nie można uciec, jeżeli jest się kobietą. Wielowątkowa, a przy tym bardzo spójna opowieść, szeroka, wnikliwa perspektywa. Pani Barbara pisze z pasją i ogromną energią, czuć zaangażowanie i ogromną wiedzę historyczną. To było niesamowite i mocne! Niepodważalnym atutem powieści są bohaterowie. Skomplikowane, autentyczne, rewelacyjnie wykreowane osobowości, wzbudzają w czytelniku wiele sprzecznych emocji. Nie wszystkich polubiłam, nie dało się. Cały czas miałam wrażenie, że razem z nimi przemierzałem ich kręte życiowe ścieżki. Uwagę zwraca i wzbudza sympatię postać ciotki Rozalii – Klary, niesamowita, odważna, mądra z ogromnym poczuciem humoru kobieta.

Losy trzech kobiet Rozalii, Ady i Zuzanny silnie się ze sobą splatają. Są zupełnie różne, pochodzą z innych środowisk, dzieli je bardzo dużo, a łączy jeszcze więcej. Ogromna siła, odwaga i determinacja tych kobiet, bije z całej powieści. Były to czasy, w których kobiety były całkowicie zależne, zdominowane od mężczyzn, swych panów. Za zamkniętymi drzwiami często rozgrywały się przerażające ludzkie dramaty. Jakakolwiek inność, chęć bycia niezależną, chęć zdobywania wiedzy były piętnowane przez najbliższych i społeczeństwo. Konwenanse które były nie do obejścia, łatwo podały wyroki nic nie mające wspólnego z prawdą, skandale, poniżanie, wyszydzanie. Historia przepełniona bólem, cierpieniem, niesprawiedliwością, walką o równouprawnienie.

Piękna, mądra, klimatyczna, napisana z rozmachem i empatią opowieść. Prawda historyczna idealnie współgra z obyczajowością. Powieść daje do myślenia, ukazuje jak mało znaczyły i liczyły się w ówczesnym świecie kobiety. Zostanie we mnie na długo, nie da się przejść obok niej obojętnie. Za książkę dziękuję Wydawnictwu Filia. Była to niesamowita, niełatwa, a zarazem piękna przygoda, której całkowicie dałam się porwać. Z niecierpliwością czekam na kolejne powieści Autorki. Z całego serca polecam, czytajcie! Tatiasza i jej książki :)

„Ile jest warte ludzkie życie? Tyle co bezbarwna kropla deszczu, spływająca po maleńkim okienku więziennej celi? A ile warte są ludzkie uczucia? Te wszystkie rozedrgane porywy serca, tęsknoty, burze zmysłów? Czym były? Historią jednego, nieważnego istnienia? Czy fundamentem, na którym budowano świat? A współczucie? Czym naprawdę było? Wyrzutem sumienia?”

„Siła kobiet” to powieść o trzech a nawet i czterech kobietach, które walczą o lepsze warunki dla siebie, o swój rozwój i swoje pasje, pomimo, że otoczenie próbuje podciąć im skrzydła. Jest to powieść o wielkim bólu fizycznym i psychicznym, ale również o miłości, która potrafiła rozwijać się i kiełkować pomimo zadanym raną.

Jedną z głównych bohaterek poznajemy gdy ma 19 lat. Rozalia, bo o niej jest mowa jest francuską, której pasją jest tworzenie perfum. Niestety żyła w czasach, gdy to mężczyźni decydowali o losie kobiet i jej ojciec z pochodzenia Polak, miał do niej zupełne inne plany. Bez jej wiedzy i zgody postanowił wydać ją za mąż za swojego rodaka, Ignacego Lubowidzkiego. Rozalia kochała wolność i przyrodę, po ślubie czuła się jak ptak zamknięty w klatce.

Mąż z nią nie obchodził się łagodnie. Bił ją, poniżał i gwałcił. Rodzina Ignacego od początku jej nie polubiła i chociaż wiedzieli co dzieje się za ścianą, nikt nic nie zrobił przez 5 lat ich małżeństwa. Od każdego tylko słyszała, że „to twój mąż i jesteś mu winna posłuszeństwo”. Stojąc nad grobem męża, nie czuła żalu i żałoby a jedynie ulgę, że w końcu jest wolna od tego tyrana. Jednak nawet po śmierci potrafił ją upokorzyć.

Zuzanna Grabińska to kochanka Ignacego, która ma z nim córkę – Lilii. Jednak dziewczynka nie wie, kim tak naprawdę dla niej jest Ignacy. Nazywa go wujkiem. Po śmierci Lubowidzkiego zaczynają się jednak jej problemy. Lilii jest chora, a Zuzanna nie ma pieniędzy po opłacić leczenie. Nie udaje się jej wrócić do pracy i nie wie jak zdobyć leki dla córki. Załamuje się. Postanawia w tej sprawie napisać list do wdowy po jej kochanku.

Poznajemy również siostrę Ignacego, Adę. Dziewczyna podobnie jak Rozalia pragnie wolności i sama decydować o swoim losie. Dlatego z pomocą Gustawa- swojego drugiego brata- udaje się jej sprzeciwić matce i uciec z rodzinnego domu do Warszawy, gdzie rozpoczęła studia prawnicze. Ale czy udało jej się je skończyć?

Jest jeszcze starsza pani Klara. Siostra ojca Rozali, która założyła sobie, że nigdy nie wyjdzie za mąż i jest jej dobrze samej. Jest redaktorką, która na łamach pisma pisze o prawach kobiet.

Kto jeszcze nie czytał „Siły kobiet” temu bardzo gorąco polecam tę lekturę. Znajdziecie tu dużą dawkę emocji i trochę lekcji historii. Książkę czyta się szybko. Chwilami nie można oderwać się od niej. Dla mnie była to pierwsza powieść pani Wysoczańskiej, jaką przeczytałam, ale na pewno nie ostatnia.

Za możliwość recenzji tej wspaniałej książki dziękuję wydawnictwu Filia

Chociaż akcja książki osadzona jest w dwudziestoleciu międzywojennym, to wydarzenia i emocje w niej przedstawione nadal są niezwykle aktualne i łapiące za serce. I to do tego stopnia, że czasami tę książkę trzeba na chwilę odłożyć na półkę i "przetrawić" to, co się przed chwilą przeczytało. "Siła kobiet" to jednak też lektura zachęcająca do walki o siebie, pokazywania swoich wartości i realizacji marzeń. Książka jest niezwykle uniwersalną lekturą i będzie aktualna dziś oraz za sto lat. Naprawdę warto się z nią zapoznać.

“Siła kobiet” Barbary Wysoczańskiej to historia napisana przez kobietę, o kobietach i dla kobiet, na wskroś feministyczna. Świetnie przedstawione kobiece postacie są mocną stroną tej książki. Jest więc Rozalia Lubowidzka, żona znanego polityka, posła na sejm II Rzeczypospolitej, Ignacego Lubowidzkiego, który pod maską przyzwoitego człowieka ukrywa swoją prawdziwą, brutalną, bezwzględną naturę. Małżeństwo Rozalii jest koszmarem, pełnym strachu i bólu zadawanego przez męża. Wyzwoleniem dla niej staje się nagła śmierć jej męża, Ignacego, który ginie zastrzelony przez nieznanego sprawcę. Po pogrzebie tego “czcigodnego człowieka” Rozalia, nie zważając na protesty teściowej, wyrusza do Warszawy, by tam rozpocząć nowe życie.

Warszawa skrywa jednak tajemnicę związaną związaną z jej zmarłym mężem. Rozalia otrzymuje bowiem list od Zuzanny Grabińskiej, byłej kochanki Ignacego, z którym ma nieślubną córkę Lili. Kobieta jest w bardzo trudnej sytuacji materialnej i szantażem pragnie wymusić pomoc ze strony Rozalii.

Warszawa w którymś momencie staje się miejscem zamieszkania Ady Lubowidzkiej, siostry. Ignacego Lubowidzkiego. Ada, tłamszona przez matkę w kargomińskim dworku, marzy o studiach prawniczych i w tym celu przybywa do stolicy uciekając w tajemnicy przed matką. Postacie tych trzech kobiet łączy nie tylko postać tragicznie Ignacy Lubowidzkiego, ale również jego młodszego brata, lekarza, Gustawa.

Wokół tych kobiecych postaci, do których należy jeszcze dodać ciotkę Rozalii, Klarę Tyszkowską, kobietę wyzwoloną, niezależną, toczy się akcja powieści Wysoczańskiej, akcja bardzo wciągająca i pasjonująca.

Bardzo podobał mi się sposób wykreowania postaci w utworze - oryginalne, nieschematyczne, wyraziste bohaterki, obdarzone przez autorkę skomplikowanymi losami i bogactwem uczuć, co uczyniło z nich bardzo wiarygodne kobiety, szczere i prawdziwe w swym zachowaniu. Śledziłam z zapartym tchem ich losy, współczułam i płakałam razem z nimi, ale też cieszyłam się z ich sukcesów i zrealizowanych zamierzeń.

Siła kobiet” to misternie zbudowana opowieść, z porywającą fabułą, absolutnie zaskakującym zakończeniem, w dodatku napisana pięknym, starannym językiem, z dbałością o szczegóły.

Dla mnie “Siła kobiet” jest przede wszystkim hołdem oddanym kobietom, ich odwadze, determinacji, bezkompromisowości, nieugiętości. Przecież siła jest kobietą!

Cała recenzja: [Adres usunięty]

Witam, dziś mam dla was recenzje książki Siła kobiet ❤️ Autorki Barbary Wysoczańskiej ❤️.

„Dwudziestolecie międzywojenne odradzająca się Polska i trzy różne kobiety złączone ślepym losem z tym samym mężczyznom”.

Rozalia Lubowidzka, młoda kobieta, która bardzo wcześnie zostaje wdową, otrzymuje list od kochanki swojego męża. Decyduję, że wyjeżdża do Warszawy, tam próbuje odbudować swoje życie, które u boku męża było dla niej piekłem. Postanawia spotkać się z kobietą, która w liście błagała ją, by pomogła jej chorej córce.

Ada Lubowidzka po raz pierwszy sprzeciwia się woli matki, która bez jej zgody postanawia wydać ją za mąż. Siostra dwóch szanowanych braci podstępem wyjeżdża do Warszawy, próbując wyrwać się z życia na prowincji, postanawia zawalczyć o swoje marzenie, jakim jest wyższe wykształcenie.

Trzy kobiety, które łączy Ignacy Lubowidzki poseł na sejm II Rzeczypospolitej, tragicznie zastrzelony w zamachu.

Czy kobiecy upór zdoła pokonać wszystkie przeciwieństwa losu?

Czy wygra przyjaźń i siła kobiet? Przeczytajcie sami. 😉

Piękna historia, która pokazuje, że prawdziwa siła jest w kobietach, my przetrwamy wszystkie złe i dobre, chwilę.

Autorka porusza tutaj bardzo ciężkie tematy, które niestety dotykają coraz więcej kobiet.

Będąc młodym myśli się o wspaniałej pięknej miłości, ale bywa i, tak iż to rodzice wybierają kandydata na męża tym bardziej w czasach, w których jest to na porządku dziennym. Młode kobiety niestety nie mają wpływu na to, jakiego męża dostaną, może okazać się, iż jest to osoba, która nie liczy się ze zdaniem żony, zaczyna przejawiać negatywne emocje, które z czasem doprowadzają do agresywnych zachowań wobec żony. Coraz częściej także w naszych czasach każdy z nas zaczyna być świadkiem poniżania, znęcania, a również bicia kobiet przez męża, który powinien być dla niej oporą, kimś, z kim powinna być bezpieczna, szczęśliwa i kochana. Niestety nikt nie jest tak odważny, by przerwać oprawcy to, co robi, by poniósł zasłużoną karę. Są kobiety, które do końca swoich dni zgadzają się na takie traktowanie, ale i są takie, które z podniesioną głową i odwagą obchodzą i zostawiają takiego mężczyznę.

Co czuje i myśli taka kobieta, kiedy dowiaduje się, iż jakimś cudem jej oprawca nie żyje, że został zastrzelony, a ona uwolniona od niego? Myślę, że jest to niewyobrażalna ulga, nutka szczęścia, ale i także przerażenie. Takie małżeństwo doprowadza do tego, iż zaczyna się tracić nadzieję w prawdziwą i piękną miłość, odpycha się od siebie kogoś, kto naprawdę czuję do nas coś więcej, to piękne uczucie, na które zasłużył każdy z nas.

Co robić, jeśli trzeba prosić o pomoc kogoś, kogo na pewno swoimi słowami i postępami możemy zranić? Zdrada to na pewno nie jest miłe uczucie, tym bardziej, kiedy trzeba się do niej przyznać i jest się kochanką mężczyzny, który ma, miał żonę, ale czego nie zrobi się dla chorego dziecka, który niknie w oczach i zabiera nam go choroba? Tak, bo kiedy dzieje się coś złego własnemu dziecku to nieważne są nasze pragnienia, uczucia czy też honor, najważniejsze jest zdrowie jego zdrowie.

Nienawiść, chęć zemsty to to co kobieta zraniona, zniszczona przez mężczyznę do niego czuje. Najgorsze to to, iż po traumatycznych przeżyciach, które mogą wpłynąć na zdrowie psychiczne, może to doprowadzić do zrobienia czegoś, co będzie żałować się do końca życia.

W czasach, kiedy rodzice wybierali sami mężów dla własnych córek, nie było miejsca na nic innego, a marzenia, jakim była kariera prawnicza, nie było nawet mowy. Jednak jesteśmy bardzo silną jednostką, która swoją siłą i determinacją pokona każde przeciwieństwo losu, jeśli się uprzemy, osiągniemy wszystko, to co zaplanujemy.

Świetna historia, która na każdym kroku pokazuje siłę kobiet, które nie bały się głosić hasła o tym, że mamy prawo decydować o losach państwa, w którym żyjemy, czyli prawo do wyborów. Także to, iż mamy również prawo decydować o sobie i swoich sprawach oczywiście do równouprawnienia.

Kobieta swoją siłę pokazuje również w swoim charakterze, który pomaga przetrwać najgorsze momenty piekło po to, by z uniesioną głową zacząć nowe lepsze życie. Potrafimy również walczyć o siebie, swoją pasję, marzenia. Ta książka pokazuje nam również siłę miłości, którą potrafi okazać tylko kobieta, miłość do mężczyzny czy matki do dziecka, która zrobi wszystko by je chronić. Siłę mamy także w przyjaźni, którą mimo wszystko potrafimy pielęgnować i na pewno z niej nie rezygnujemy.

Lubicie książki o motywie historycznym, a przy tym pokazane jak kobiety radziły sobie w tamtych czasach? Ta historia jest właśnie dla was. 😘

Książka mnie zaskoczyła i to bardzo pozytywnie. Jest dość spora bo ma ponad 500 stron, ale historia wciąga od pierwszych stron. Już sam problog sugerował nam, że będzie to ciekawa i nietuzinkowa historia. Fabuła książki obsadzona jest w dwudziestoleciu międzywojennym, a sama akcja toczy się głównie w Polsce.

Rozalia to młoda dziewczyna, która wychowała się we Francji. Jej matka była Francuska a ojcem Polak, który bardzo mocno akcentował swoje korzenie. To ON podjął decyzję, że Rozalia wyjdzie za mąż za Ignacego, który jest posłem na sejm. Rozalia nie chce wychodzić za mąż, chce poświęcić się pasji tworzenia perfum. Jednak żyje w czasach, gdzie kobiety nie miały tak lekko. Musi poddać się woli ojca, a potem męża. Jej rola ma być bycie żoną i matką. Jednak los ni jest dla niej łaskawy. Jej mąż nie jest tym za kogo uważają go inni.

Kolejna bohaterka książki jest Zuzanna. Młoda dziewczyna, która opuściła rodzinne strony i przyjechała do Warszawy za lepszym życiem. Niestety los jej nie oszczędzał. Zakochana w Ignacym musi ukrywać ich związek. Jako kochanka żonatego i szanowanego posła wydawać się mogłoby powinna mieć wszystko. Kiedy rodzi córkę, Ignacy nie uznaje jej a pieniądze, jakie płaci Zuzannie są skromne i ledwo starczają na czynsz. Czy Los do Zuzanny się uśmiechnie?

Trzecia bohaterka jest Ada, siostra Ignacego. Młoda i tłamszona przez matkę i brata. Gdy Ignacy zostaje zastrzelony nie chce poddać się woli matki i wychodzić za mąż. Pragnie zdobyć wykształcenie, zostać prawniczką i wieść takie życie, jakie ona chce. Bez nacisków ze strony matki czy przyszłego męża. Czy jej się to uda? Kto jej w tym pomoże?

Autorka w bardzo drastyczny sposób pokazała nam jakie życie miały kobiety w ówczesnych bohaterkom czasach. Ich rola było wyjście za mąż i poddanie się woli męża. Nie dla nich praca, wykształcenie, możliwość decydowania o sobie. To ojciec, a potem mąż "wiedział" lepiej co dla nich dobre. Fabuła jest bardzo intrygująca. Wraz z wyjaśnieniem kim był Ignacy, który łączył trzy bohaterki, dowiadujemy się dużo drastycznych i niespodziewanych faktów. Książka jest emocjonująca. Początkowo nic nie zapowiada aż takich wydarzeń. Kiedy Rozalia poznaje Zuzannę i jej córeczkę Lili, budzi się w niej siła, o jakiej nie sądziła. Walczy jak lwica o spadek, którego jej mąż pozbawił ją w okrutny sposób. Pomaga jej w tym brat męża Gustaw, który od lat darzy ja skrywanym uczuciem.

Czy Rozalia zawalczy o swoje marzenia? Jak potoczą się jej losy? Czy Zuzanna i jej córeczka Lili odnajdą spokój? Historia jest pięknie napisana, pełna emocji, dramatu, siły, jaka drzemie w kobietach, zmianach, jakie zachodzą w bohaterkach, o tym jak ówczesny świat postrzegał społeczeństwo. Przykładem jak działał świat w latach 20 XX wieku pokazuje nam proces Dwójki ludzi oskarżonych o zabójstwo Ignacego. Niesprawiedliwość, naginanie faktów tak by pasowały rządzącej partii, strach przed wyznaniem prawdy. Książka przepełniona jest bólem, dramatycznymi faktami, cierpieniem głównych bohaterek ich siłą ale także ciepła i wzruszającą, z miłością w tle. Polecam

Nie od dziś wiadomo, że kobiety są silne, odważne i są w stanie przetrwać i wytrzymać wiele, tym bardziej, kiedy dzieje się coś złego z jej bliskimi. To waleczne istoty i chodź są kruche to w rzeczywistości, są nie do złamania. Obraz takiej kobiety idealnie odzwierciedla nowa powieść autorki "Siła kobiet".

🌿 Dwudziestolecie międzywojenne, czasy w których Polska się odradza i w zupełności zostało zdominowane przez mężczyzn. O swoje prawa postanawiają zawalczyć trzy kobiety Rozalia, Ada i Zuzanna. Kobiety, które zostały pokrzywdzone przez życie, a połączy je jeden i ten sam mężczyzna, który na każdej odcisnął swoje piętno. Największym ich celem jest stanięcie na nogi, czego dowodem będzie ich kobieca solidarność, odwaga i determinacja.🌿

.

To jest już moje drugie spotkanie z twórczością Pani Iwony, za pierwszym razem kupiła mnie książką "Narzeczona nazisty", a tym razem to już totalnie rozkochała w sobie. Autorka posiada niesamowitą lekkość w pisaniu książek i opowiadaniu wyjątkowych historii kobiecych. To jak pochłania ta historia do reszty, jest dowodem na to, że kartki dosłownie same się przewracają. Nie wiedząc, nawet kiedy, pół powieści miałam już za sobą, a dochodząc do zakończenia, wewnętrznie płakałam i krzyczałam, dlaczego to już koniec tej historii.

.

Niebanalna i wciągająca historia, poruszająca do reszty z ważnym przesłaniem dla czytelnika. Przedstawiająca w jak trudnych czasach przyszło się kobietom żyć. Miały one nie wiele praw, otwarcie nie mogły wyrażać własnego zdania, jedynie do ich zadań należało być dobrą i uległą żoną. Były pozbawione najważniejszych praw, a między innymi wolności, nietykalności i prawa do głosu.

Pozycja idealna, a wręcz obowiązkowa dla tej kobiecej części czytelniczej. Gwarantuje, że pokochacie tę książkę ❤️

Autorka splotła losy trzech, zupełnie różnych kobiet, które łączy, co nie będzie niespodzianką, siła, determinacja i odwaga. Cechy te, chociaż niezwykle pożądane w dążeniu do zmian, były piętnowane przez społeczeństwo, wymagające od kobiet bezwzględnego posłuszeństwa. Historie głównych bohaterek unaoczniają jak łatwo było wówczas zostać osądzoną, złamać konwenanse, wywołać skandal oraz jak nieosiągalnym pojęciem było równouprawnienie.

To właśnie przez ówcześnie panujące normy społeczne Rozalia została wydana za mąż za starszego od siebie, obcego mężczyznę, który szybko zniszczył jej dziewczęce marzenia o małżeństwie. Zuzanna ponosiła wszelkie możliwe konsekwencje romansu z szanowanym politykiem. Społeczeństwo szybko poddało w wątpliwość jej reputację i uczciwość. Adrianna natomiast całe życie pozostawała w cieniu wykształconych braci. Jej marzenie o studiowania prawa nie miało racji bytu - wkrótce miała zostać wprowadzona w towarzystwo i wydana za mąż.

Losy tych trzech młodych kobiet łączy postać szanowanego polityka Ignacego Lubowidzkiego, który zdecydowanie nie jest tak kryształowy, jak wielu uważało...

Powieść "Siła kobiet" wciągnęła mnie od samego początku. Realia życia w dwudziestoleciu międzywojennym zostały niezwykle ciekawie opisane, z dbałością o ważne historycznie wydarzenia. Wielowątkowość i złożoność wszystkich obecnych w książce postaci - zrobiły na mnie bardzo duże wrażenie. Serdecznie polecam Wam tę mądrą, bardzo dobrze napisaną powieść

Proza Barbary Wysoczańskiej to moje odkrycie w lutym. I to jakie odkrycie!

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Filia.

Wczoraj my kobiety miałyśmy swoje święto. Dzięki kwiatom, czekoladkom, życzeniom, dobremu, życzliwemu spojrzeniu i przytuleniu poczułyśmy po raz kolejny, że jesteśmy ważne, kochane i chciane. Myślę, że ten nastrój będzie jeszcze w nas tkwił, tak szybko się go nie pozbędziemy. Przecież warto wyolbrzymiać małe przyjemności i przeciągać je ile się da, prawda?

Rozalia zapewne również marzyła o takim właśnie traktowaniu przez męża. Mimo, że nie wyszła za Ignacego Lubowidzkiego z miłości, mogła liczyć na szacunek i życzliwość, prawda? Tak powinniśmy traktować wszystkich... bez wyjątku... Niestety, te jakby się wydawało tak proste marzenia nie miały odzwierciedlenia w ich wspólnej codzienności. Mężczyzna, poseł, ważny człowiek dla społeczeństwa, jasno i boleśnie pokazywał żonie swoje stanowisko. Dopiero po jego śmierci kobieta może wziąć oddech. Ale tylko na chwilę. Kiedy na jej drodze staje Zuzanna, kochanka Ignacego, oraz Lili, jego córka, trudno powstrzymać zaskoczenie.

Kobieta prosi Rozalię o bardzo konkretną pomoc. Jeśli jej nie uzyska, rozpowie, że Lubowidzki miał kochankę. Być może Zuzanna sądziła, że taki szantaż skłoni młodą wdowę do jak najszybszego załatwienia sprawy w odpowiednim dla obu kierunku. Musiała się zdziwić, gdyż Rozalii zupełnie nie zależy na wygładzaniu wizerunku męża...

Jest jeszcze przynajmniej jedna kobieta, o której na pewno warto wspomnieć. To Ada, siostra zmarłego posła i gwałciciela. Dziewczyna na pozór cicha, ale jak to mówią cicha woda brzegi rwie. Kiedy nadchodzi odpowiedni moment, Ada zaczyna walczyć o siebie, o marzenia. Zrażona do małżeństwa, idzie w inną stronę. Jednakże co ma być, to będzie.

Trzy kobiety, jeden mężczyzna. Dla żadnej z nich życie nie jest pasmem usłanym płatkami róż. Napotykają na swojej drodze moc trudności, jak każdy. Dzięki sile idą przed siebie. Jednej towarzyszy ogromny ciężar na sercu, inna poczuła wiatr we włosach a trzecia ma nadzieję na dobrą przyszłość. Wszystkie trzy coś zawdzięczają Ignacemu. Może zawdzięczają mu wzrost siły?

Tak sobie myślę, że każdy każdego może czegoś nauczyć. Każdy od każdego coś może zaczerpnąć. Na prawdę od każdego. I nawet jeśli drugi człowiek przede wszystkim krzywdzi, my możemy tą krzywdę przekłuć w coś dobrego. Może właśnie w widoczną w tytule siłę?

Nowość od Pani Barbary Wysoczańskiej to czysta rewelacja. Literatura na wysokim poziomie. Z klasą i wyczuciem. Chwilami słodka, czasami gorzka. Nigdy nie mdląca, ale czasami przerażająca do granic. Zachowanie Ignacego – nie zrozumiałe i co tu dużo mówić, po prostu straszne. Ówczesne poglądy – przyprawiające o dreszcze niedowierzania. Postawa głównej bohaterki – bez wątpienia warta naśladowania. Ponad 500 stron, ale czyta się sprawnie i mimo trudnych tematów w niej poruszanych bardzo, bardzo lekko. Całość – czysta rewelacja, którą powinno się polecać i przekładać z rąk do rąk.

Właśnie odkryłam swoją kolejną ulubioną autorkę.

Barbara Wysoczańska zachwyciła mnie już swoim debiutem - ,,Narzeczoną nazisty'', ale po tym, jak ogromne wrażenie zrobiła na mnie Jej druga powieść - ,,Siła kobiet'', nie mam wątpliwości, że po każdą Jej następną książkę będę sięgała w ciemno.

Autorka posługuje się pięknym, bogatym językiem, a opowieści, które tworzy nie tylko poruszają tematy ważne, oparte na wiarygodnym historycznie tle, ale przy tym nasączone są emocjami i na długo pozostają w pamięci.

,,Siła kobiet'' to powieść, której akcja dzieje się w okresie dwudziestolecia międzywojennego. Bohaterkami są trzy kobiety: Rozalia, Zuzanna oraz Ada. Każda z nich musi się z czymś zmagać, nieraz ze sprawami, które wydawałyby się niemożliwe do udźwignięcia. Czy one sobie z tym poradzą? I co takiego je ze sobą łączy?

Czasy, w których kobiety często uważano za własność mężczyzn. Czasy, w których kobiety nie mogły mieć własnego głosu, a ich obowiązkiem było posłuszeństwo mężowi. Czasy, w których kobiety nie miały wielu należących się im praw, często nie dane im było podążać własną drogą czy spełniać marzenia. Czasy, w których kobiety tak często były bite i poniżane...

Niełatwo się o tym wszystkim czyta. Niełatwa jest świadomość, że takie rzeczy działy się naprawdę. Tym bardziej że niektóre z nich wciąż się jeszcze w naszym świecie zdarzają...

Książka opowiada jednak o sile drzemiącej w tych kobietach. O tym, że pomimo otaczającego ich zła i niesprawiedliwości, potrafiły się przeciwstawić i zawalczyć o siebie. O kobietach, które na naszych oczach dążyły do historycznych zmian.

Pojawia się tutaj także wątek miłosny, który rozwija się powoli, a przy tym jest tak emocjonalny i poruszający.

Osobiście nie pamiętam, kiedy ostatnim razem czytałam książkę, w której historia pewnej miłości tak bardzo by mnie porwała i którą aż tak bardzo bym przeżywała.

,,Siła kobiet'' zdobyła u mnie maksymalną ocenę i wiem, że pozostanie jedną z najlepszych książek, jakie przeczytałam w tym roku. To historia, która trafiła do mnie niezwykle głęboko i którą będę nosiła w sobie jeszcze przez bardzo długi czas.

Nie możecie pominąć tego tytułu!

Daria Reads

Rozalia, Zuzanna i Ada to trzy kobiety, których los połączył jeden mężczyzna Ignacy, a właściwie jego śmierć. Żona, kochanka i siostra, każda z nich próbuje odnaleźć swoje miejsce w tym trudnym, zdominowanym przez mężczyzn świecie...

,,Siła kobiet" to książka o kobietach, ich sile, determinacji ukazująca zmagania kobiet o swoje prawa i godne życie. Fabuła osadzona jest w dwudziestoleciu między wojennym, gdzie miejsce kobiet było głównie przy mężu. Miały być one posłuszne, uległe, nie miały prawa do decydowania, wyrażania poglądów czy studiowania. Autorka pokazuje z jakimi stereotypami musiały się mierzyć kobiety ale i osoby z nizin społecznych. Dodatkowym atutem są wplątane w fabułę prawdziwe wydarzenia z tamtego okresu, które pozwoliły nam choć po części zrozumieć tamte czasy. Literacki język pozbawiony zbędnych opisów urzeka i porywa od pierwszych stron. „Siła kobiet” to książka przepełniona krzywdą, cierpieniem w której nie brakuje przyjaźni i solidarności, miłości, nadziei na lepsze jutro oraz poszukiwania sensu życia. Polecam, gdyż to historia, która chwyta za serce i pozostaje w pamięci na dłużej.

Dzisiejszy dzień, niewątpliwie poświęcony kobietom jest doskonałą okazją ku temu, aby opowiedzieć Wam o książce, która bez wątpienia jest symbolem kobiecej walki, odwagi i determinacji.

Sięgając po najnowszą książkę Barbary Wysoczańskiej w głowie miałam poprzednią przelaną przez nią na papier historię. Debiut, dzięki któremu zaistniała na rynku wydawniczym ale też dzięki któremu bardzo wysoko podniosła sobie poprzeczkę. Czy „Siła kobiet” sprostała moim wymaganiom??

Sylwetki kobiet jawiące się na kartach książki zaprezentowane zostały bardzo dogłębnie - jednoczy je wspólny cel, a charakteryzuje siła i niezwykła odwaga.

Mobilizują się i podejmują walkę o swoją przyszłość, jednocześnie rujnując mur uprzedzeń i pokonując konserwatyzm przedwojennej Polski. Domagając się swojego istnienia w państwie w którym do tej pory dominowali mężczyźni przeciwstawiają się temu co było im narzucane. Chcą studiować, pracować zarobkowo i tak zwyczajnie po prostu być ważne.

Książka zdecydowanie z kategorii tych nieodkładalnych. A to za sprawą języka i stylu, którym posługuje się autorka, ale także, a może nawet przede wszystkim ze względu na wciągającą historię…

To z pewnością jedna z tych książek, które pozostaną w mojej głowie na długo. Mimo jej objętości (przeszło pięćset stron) autorka ani razu nie spowodowała znużenia czy marazmu podczas lektury. Do tego język – barwny i wysoce obrazowy, taki który podczas lektury pozwala na wyobrażenie sobie świta przedstawionego na kartach książki. To historia niezwykłej przyjaźni i walki o lepsze jutro.

Życzę autorce kolejnych książek na tak wysokim poziomie i już teraz obiecuję wyczekiwać kolejnych dzieł wychodzących spod jej pióra.

[ RECENZJA ]

Barbara Wysoczańska "Siła kobiet"

Wyd. Filia

Rozalia, Zuzanna i Ada to trzy młode kobiety, które połączył jeden, ten sam mężczyzna.

Rozalia Lubowidzka, żona Ignacego, Zuzanna Grabińska, kochanka, a Adrianna, siostra posła Lubowidzkiego.

Każda z nich zostaje doświadczona przez życie w inny sposób. Czasy wojenne nie sprzyjają żadnej z nich, wręcz skazują na ból i cierpienie.

Wszystko zmienia się, gdy Ignacy ginie od postrzału z rąk nieznanego sprawcy.

Pozostawiona samej sobie, z chorym dzieckiem, kochanka wysyła list do Rozalii mający na celu szantaż ujawniający skandale posła. Żona Ignacego jednak wykorzystuje Zuzę do własnych celów. Zaczyna również odczuwać pewną więź z kochanką męża. Łączy ich bowiem krzywda wyrządzona przez ukochanego mężczyznę.

Po stronie Rozalii staje rodzeństwo zamordowanego posła, Gustaw i Ada, która ucieka spod "bezpiecznych" skrzydeł matki i staje przeciwko stereotypom powojennym, gdzie kobieta to tylko żona i matka. Najmłodsza z rodzeństwa realizuje marzenia podejmując studia prawnicze i staż w zawodzie.

"Siła kobiet" Barbary Wysoczańskiej to kolejna ponadczasowa powieść idealnie wplatająca się w aktualne czasy. Czasy niepewności, strachu i widma wojny.

Każda z kobiet pragnie zawalczyć o siebie. Wbrew prawu, przekonaniom i wbrew rodzinie decydują się na bunt wobec własnego cierpienia.

Powieść o sile i determinacji.

Ile każda z nas, niezależnie od okresu, w jakim żyjemy, jest w stanie wytrzymać i znieść? Ile możemy poświęcić dla siebie, rodziny, dzieci?

Jakie priorytety stają się wtedy najważniejsze?

Pewne jest to, że im więcej bólu, tym grubszą skorupą się otulamy.

"Siła kobiet" to zdecydowanie motywująca i pouczająca lektura, ale także piękna, zabytkowa. Pokazująca jak silne jest poświęcenie i trudny wybór, które zło lepiej wybrać....

Nie tego się spodziewałam! Wydawało mi się to niemożliwe, a jednak tę ponad pięciuset stronicową cegiełkę pochłonęłam w jeden dzień…

Czułam gdzieś podskórnie, że to książka dla mnie, że mi się spodoba… ale nie spodziewałam się, że tak mnie oczaruje i zachwyci, że stanie się nieodkładalna. Czytałam nawet w tak zwanym międzyczasie, gdy układałam z córką klocki lego! Na szczęście M. była na tyle zaabsorbowana nowym zestawem, że nie zwracała uwagi na moje zaczynanie 😅 jedynie od czasu do czasu dostawałam małe upomnienie 🙈😂

Autorka opisuje nam losy trzech kobiet, dla których punktem wspólnym staje się mężczyzna Ignacy Lubowidzki. Dla jednej jest mężem, dla drugiej bratem, a dla trzeciej kochankiem. Na każdej z nich odcisnął piętno, z którym muszą sobie radzić. Czy im się uda? Czy zdołają uciec spod jarzma cierpienia, bólu i niepewności?

Wspaniała, cudowna i piękna ❤️ a na dodatek fabuła osadzona na początku XX wieku! I ta okładka - nieustannie mnie zachwyca ❤️

Podsumowując zatem, gorąco polecam i zachęcam do przeczytania. Tylko uważajcie, możecie się narazić bliskim za brak zainteresowania otaczającym światem 😆

„… nigdy nie wiemy, co kryje się głęboko w sercu kobiety. Jakie tajemnice skrywa i jakie dramaty próbuje ukryć przed światem. Robimy to, bo emocje to coś, co nas dyskwalifikuje w oczach mężczyzn.”

„Siła kobiet” to niezwykła książka, myślę, że doskonale wpasuje się w nastroje panujące na świecie w ostatnich dniach. Historia głównej bohaterki osadzona w latach 20-30 XX wieku, i w tle powstające z gruzów państwo Polskie, tworząca się dopiero II Rzeczypospolita pokazuje nam rolę i miejsce kobiet w tych czasach. Spychane na margines, nieliczący się element społeczeństwa, dyskryminowane na uczelniach, a w towarzystwie traktowane jak ładny dodatek i nic ponadto.

Chowane w domach, posiadłościach, winne bycia oddaną mężowi, milczące, przyjmujące ciosy, gnębione psychiczne, zdradzane i poniewierane. Nikt się za nimi nie ujmie, bo przecież to nie przystoi, a jak ją pobito lub zgwałcono to najwyraźniej zasłużyła i sama sobie winna. Straszny to obraz, ale pokazuje jednocześnie jak ogromnie zmienił się świat i jak tytaniczną pracę wykonały nasze poprzedniczki, że dziś pozycja kobiet w świecie jest zupełnie inna i choć daleko nam do ideału, to nie powinno się już na pewno mówić o kobietach „słaba płeć” bo udowodniłyśmy już dawno, że w każdej dziedzinie możemy z mężczyznami stanąć w szranki i być co najmniej tak dobre jak oni, a może czasami nawet lepsze.

Dziś patrzę na ukraińskie kobiety, które chwyciły za karabin i walczą na froncie, cofnijmy się o 100 lat, polityka, a już tym bardziej wojna nie była dla kobiet, a dziś to one walczą za całą Europę.

Barbara Wysoczańska stworzyła książkę na miarę obecnych czasów, dającą nadzieję, że w każdym człowieku drzemie siła do robienia rzeczy wielkich, trzeba się tylko nie bać postawić na swoim i przeć do przodu choćby inni rzucali nam kłody.

Uwielbiam język autorki, elegancki, wyszukany, jakby skrojony na potrzebę opowiedzianej historii.

Piękna książka, ogromnie polecam.

Nie czytałam bestsellerowej"Narzeczonej nazisty" więc jak tylko zobaczyłam "Siłę kobiet" to postanowiłam od razu po nią sięgnąć. Autorka tym razem przenosi nas w czasy dwudziestolecia międzywojennego, Polska dopiero co odzyskała niepodległość a kobiety wywalczyły upragnione prawa wyborcze, jednak ich życie nadal jest zdominowane przez mężczyzn. To oni kontrolują finanse kobiet i decydują o ich przyszłości a wszelkie przejawy nieposłuszeństwa są brutalnie karane. To również czasy politycznych przepychanek w historii II RP i kształtowania się nacjonalizmu.

To w takich niespokojnych czasach poznajemy trzy diametralnie różne kobiety, które łączy postać Ignacego Lubowidzkiego, posła na sejm oraz zaciekłego przeciwnika praw kobiet. Kiedy pewnej nocy zostaje zastrzelony w zamachu, życie kobiet całkowicie się zmieni…

Rozalia Lubowidzka w końcu uwolni się od męża tyrana, który znęcał się nad nią, bił i gwałcił a nawet trwale ją oszpecił. Pozbawiona jednak środków do życia będzie musiała zawalczyć o siebie i swoje marzenia. Jak się zachowa, kiedy przeczyta list od kochanki męża i dowie się o jego nieślubnym dziecku? Czy poraniona psychicznie kobieta otworzy jeszcze serce na miłość i zaufa jakiemuś mężczyźnie?

Ada Lubowidzka, siostra Ignacego, marzy o wyrwaniu się spod kurateli despotycznej matki i rozpoczęciu w Warszawie studiów prawniczych. Czy będzie miała odwagę przeciwstawić się społecznym konwenansom i zawalczyć o własne szczęście?

„Siła kobiet” to piękny manifest kobiecości, podkreślający odwagę, determinację i upór kobiet w dążeniu do osiągnięcia wymarzonych celów. To również świadectwo kobiecej przyjaźni i solidarności w walce o równouprawnienie. Autorka świetnie kreśli klimat odradzającej się Polski, kipiącej od narodowościowych emocji, i kobiecych prób wyrwania się spod władzy mężczyzn. Każda z bohaterek stara się walczyć z konserwatyzmem czasów, w jakich przyszło im żyć, a na szczególną uwagę zasługuje ciotka Rozalii, Klara Tyszkowska, taki kolorowy ptak tej powieści, kobieta w pełni świadoma swojej wartości, która żyje jak chce i robi to, na co ma ochotę. To ona jest mentorem Rozalii, i to pod jej wpływem dziewczyna odnajdzie swoją drogę w życiu i szczęście.

Jeśli jeszcze nie znacie twórczości Barbary Wysoczańskiej, to koniecznie musicie to nadrobić. mniej

Odradzająca się Polska, okres dwudziestolecia wojennego - to tło historyczne wspomnianej książki.

Jej bohaterką jest Rozalia, młoda dziewczyna urodzona we Francji, która pewnego dnia wychodzi za mąż za posła Ignacego Lubowidzkiego. Wszyscy to małżeństwo uważają za Idealne, jednakże nie Rozalia. Ignacy nie traktuje jej najlepiej, wykorzystuje ją i znęca się nad nią. Tak dzieje się jednak do czasu. Ignacy Lubowidzki zostaję bowiem zastrzelony przez nieznanego zamachowca, a tym samym Rozalia odzyskuje szansę na wolność.

Wdowa po Ignacym Lubowidzkim postanawia przenieść się do Warszawy i tam odbudować swoje życie. Jednak po śmierci męża wychodzą na światło dzienne jego mroczne sekrety. Rozalia starą się z nimi uporać i walczyć o swoje marzenia. Czy jej się to uda? Jak ułoży się życie Rozalii? Przekonajcie się sami.

Tę książkę odbieram jako swego rodzaju manifest do walki o własne marzenia i pragnienia. W odradzającej się Polace kobiety nie miały zbyt dużych praw, jednakże Rozalia postanowiła to zmienić. Chciała pokazać wszystkim, że kobiety także mogą podejmować ważne decyzję i walczyć o swoje racje, a nie tylko siedzieć w domu z dziećmi i czekać na męża.

Autorka świetnie wpisała swoją opowieść w tło historyczne. Czytałam ją z dużym zainteresowaniem i zaciekawieniem. Książka bardzo przypadła mi do gustu, jest lekka i bardzo przyjemna, a historia pokazuje, że w naszym życiu może zdążyć się dosłownie wszystko.

“Siła kobiet” opowiada historię trzech kobiet, które łączy jeden mężczyzna Ignacy Lubowidzki. Rozalia, żona Ignacego, próbuje ułożyć sobie nowe życie po śmierci Ignacego. Ich małżeństwo, było dla kobiety piekłem. Po śmierci męża, Rozalia dostaje list od jego kochanki, która błaga ją o pomoc dla chorej córki. Zuzanna, bo tak miała na imię kochanka, nie miała łatwego życia, a po śmierci mężczyzny jeszcze bardziej się pogorszy. No i trzecia kobieta związana z Ignacym to jego siostra Ada, która wyjeżdża do Warszawy zawalczyć o swoje marzenia.

Każda z tych kobiet musi się zmagać ze swoimi problemami, ale łączy je to, że według społeczeństwa nie powinny tak robić. Przecież kobiety miejsce jest w domu, przy mężu i dzieciach. No i oczywiście ma być posłuszna, bo sama nie wie co jest dla niej dobre i odpowiednie.

Autorka bardzo dobrze odwzorowała Polskę w czasach dwudziestolecia międzywojennego. Zachowania, poglądy, ale też walkę kobiet o równość, o możliwość studiowania, rozwijania się.

Książka skłoniła mnie do refleksji, cały czas we mnie siedzi, a skończyłam ją czytać ponad tydzień temu. A mimo, że książka porusza trudne tematy to czytało się ją bardzo dobrze i szybko. Wciągnęłam się od samego początku.

No i polubiłam wszystkie trzy kobiety, kibicowałam im do samego końca. Wierzyłam, że Rozalia poradzi sobie, po ciężkim małżeństwie. Książka pokazują jaką siłę mają w sobie kobiety, poradzą sobie w każdej sytuacji, czy to po ciężkim związku, czy mimo ogólnej opinii publicznej.

Mogę Wam tę książkę z czystym sercem polecić.

@onaczytanoca

Barbara Wysoczańska spektakularnie zadebiutowała powieścią „Narzeczona nazisty”. Druga książka autorki, dowodzi, że debiut ten nie jest dziełem przypadku. „Siła kobiet” to potwierdzenie talentu pisarski do tworzenia historii poruszających, głębokich, mądrych. I mógłbym długo tak wymieniać pozytywne strony tej powieści.

Autorka nie tylko ujęła mnie historią, lecz co najważniejsze jej przesłaniem. Przesłaniem wynikającym z postawy trzech kobiet, które łączy postać Ignacego Lubowidzkiego. Kobiet silnych, pełnych miłości, a przede wszystkim determinacji i woli walki o własne prawa. W dwudziestoleciu międzywojennym kobiety pod względem praw były na marginesie społecznym.

Rozalia (Rosalie) Lubowidzka, Ada Lubowidzka, Zuzanna Grembińska, to trzy kobiety, które w nieprzychylnych dla siebie czasach miały siłę i odwagę zawalczyć o siebie. Jak już wspomniałem Ignacy Lubowidzki, poseł na sejm II Rzeczypospolitej łączy życiowe drogi tych trzech kobiet. Rozalia była jego żoną. W marcu 1924 roku w wyniku zamachu na Ignacego kobieta zostaje w wdową. W wieku dwudziestu czterech lat próbuje na nowo ułożyć swoje życie. Zwłaszcza, że małżeństwo u boku tyrana nie było dla kobiety budującym doświadczeniem. Pewnego dnia otrzymuje list od kochanki swojego męża. Zuzanna prosi kobietę o wsparcie dla jej chorej córki. Natomiast Ada Lubowidzka pragnie wyrwać się z prowincjonalnego życia, chcąc zawalczyć o swój rozwój.

Jaką rolę w życiu Rosalie odegra Gustaw, brat jej byłego męża? Czy siła kobiet będzie wystarczająca, aby mogły one zrealizować swoje pasje i marzenia? Warto się o tym przekonać i sięgnąć po najnowszą powieść Pani Barbary. I choć to dopiero druga książka autorki, to przyznam szczerze, że znalazła Ona szczególne miejsce w mym czytelniczym sercu. Za wrażliwość. Za mądrość. Za formę i styl opowiadania historii, która na zawsze pozostaje w sercu i umyśle.

Autorka pięknie operuje słowem, tworząc historię, która porusza serca, trafiając do naszych myśli. I choć historia tej powieści rozgrywa się z dwudziestoleciu międzywojennym, to nie traci na wartości. Jej forma i przekaz ściskają za serce, a postawa kobiet – bohaterek powieści zasługuje na uznanie. Jak i również najnowsza książka Barbary Wysoczańskiej.

„Siła kobiet” to powieść, której historia dowodzi, że kobiety określane jako „słaba płeć” mają w sobie wiele determinacji, walki o siebie, swoje prawa. Historia niejednokrotnie dowiodła, że siła kobiet jest ogromna, a jej fenomen zadziwia. W czym tkwi owa siła? Odpowiedź na te pytanie znajdziemy w najnowszej powieści Barbary Wysoczańskiej.

Książką „Siła kobiet” ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia

"Dzieje kobiety to dzieje najgorszej tyranii, jaką znał świat, tyranii słabego nad silnym. To jedyna tyrania, która się nie kończy." /Oscar Wilde/

🌹🌹🌹

Kobieta...

Delikatna, krucha, subtelna, łagodna.

Kobieta...

Silna, pewna siebie, odważna, zdeterminowana.

Pełna sprzeczności. Od wieków niedoceniana, traktowana gorzej niż płeć przeciwna, przez wiele lat pozbawiona praw.

🌹🌹🌹

W okresie dwudziestolecia międzywojennego całkowicie zależna od męża. Bita, gwałcona, pozbawiona radości, nauki i prawa do decydowania o sobie. Jest własnością mężczyzny. Każda próba sprzeciwu kończy się piekłem...

Takiego życia doświadczyła Rozalia, główna bohaterka powieści "Siła kobiet" Barbary Wysoczańskiej. Zmuszona do ślubu przez ojca, opuszcza ukochaną Francję, pełną zapachów i beztroskiego życia, zostaje mieszkanką odradzającej się Polski. Wychodzi za Ignacego Lubowidzkiego, poważanego w środowisku polityka, a w domu brutala i niegodziwca. Przez pięć lat znosi upokorzenia nękana przemocą zarówno psychiczną jak i fizyczną. Pewnego dnia zostaje uratowana, bo ktoś zabija jej męża.

🌹🌹🌹

Wolna może w końcu zacząć żyć tak jak na to zasługuje.

Niespodziewanie otrzymuje list od Zuzanny, która jak się okazuje była kochanką jej męża. Czego może chcieć teraz po śmierci Ignacego? Jak bardzo ich losy splotą się ze sobą? Czy Zuzanna również doświadczyła okrucieństwa kochanka?

🌹🌹🌹

Co z tym wszystkim ma wspólnego Ada, siostra Ignacego, cicha, małomówna, młoda dama? Czy odpowiada jej życie jakie zaplanowała jej matka? Czy będzie miała możliwość spełnić swoje marzenie o studiach?

Zastanawiacie się pewnie co też może łączyć ze sobą te trzy kobiety? Każda z nich jest niezwykle odważna, zdeterminowana i silna. Każda z nich pragnie dla siebie lepszej przyszłości, w której kobiety mają coś do powiedzenia. Walczą o to nie bacząc na konsekwencje.

🌹🌹🌹

Przez całą lekturę towarzyszyła mi złość mieszająca się z bezsilnością. Jednocześnie przepełniała mnie duma z bohaterek, że potrafiły postawić się światu i walczyć o swoje prawa. W tak trudnym okresie, kiedy utarczki polityczne były ważniejsze niż ludzkie życie. Mimo, że książka do cienkich nie należy, to płynie się przez nią błyskawicznie. Ja niestety strasznie się wzruszam przy takich historiach, szczególnie jeśli nie wszystko zakończy się tak jakbym chciała. Piękna i wartościowa opowieść o niezwykle trudnej drodze kobiet do wolności istnienia. Choć było to moje pierwsze spotkanie z autorką, to na pewno nie ostatnie. ❤

Rozalia Ludowidzka w wieku 24 lat zostaje wdową po szanowanym pośle na Sejm z ramienia Endecji, Ignacym Ludowidzkim, który został zabity w zamachu. Testament po mężu upokarza ją bardziej niż jej małżeństwo, albo Rozalia wyjdzie zamąż, albo zostanie bez pieniędzy. Młodszy brat Ignacego Gustaw proponuje młodej wdowie małżeństwo, ta jednak odrzuca propozycję. Po kolejnej scysji z teściową Rozalia wyjeżdża do Warszawy, do ciotki Klary Tyszkowskiej. Młoda kobieta próbuje wrócić do równowagi po nieszczęśliwym i przemocowym małżeństwie, jednak list od byłej kochanki męża Zuzanny Grabińskiej burzy jej kruchy spokój. Jak się okazuje, nieskazitelny polityk miał nie tylko kochankę, ale również nieślubną córką Lili. Czy Rozalii uda się ułożyć sobie życie na nowo? Jakie jeszcze tajemnice ukrywa rodzina Ludowidzkich?

„Siła kobiet” to powieść o kobietach, które walczą o siebie, o możliwość decydowania o sobie i życia wg własnych zasad a wszystko to w odradzającej się Polsce. Rozalia chce móc żyć spokojnie, Ada, jej szwagierka chce móc studiować prawo, a ciotka Klara pod pseudonimem redaguje „Głos Kobiet”, gazetę skierowaną do kobiet, [Adres usunięty]. uświadamiającą kobiety o ich prawach. Z powieści wyłania się smutny obraz życia kobiet w 20-leciu międzywojennym, mimo, że mają prawa wyborcze, wciąż są traktowane przez mężczyzn, jako mniej warte, mniej zdolne, stworzone do bycia żonami i matkami. Podobne zdanie mają konserwatywne matrony uważające, że młode kobiety z „dobrych domów” powinny ugruntowywać „cnoty niewieście”, a nie myśleć o nauce i samostanowieniu. Trudne warunki funkcjonowania kobiet w społeczeństwie młodej Polski najlepiej podsumowują przemyślenia Gustawa:

„(…) Polska miała prawo być nie tylko waleczna i z fantazją odbijać wroga. Miała prawo być również mądra, piękna i wrażliwa jak kobieta. Ale ludzie pokroju jego brata obdzierali ją z tego piękna i z tej wrażliwości. W imię własnych interesów nie słyszeli skarg krzywdzonych, poniżanych i gwałconych kobiet, które próbowały resztkami godności upominać się o nadanie im praw – tych najbardziej fundamentalnych, jak prawo do samostanowienia, do wolności i do nietykalności. Gdyby te prawa były, gdyby powszechnie funkcjonowały i gdyby były traktowane z należytym szacunkiem i powagą, Zuzanna Grabińska nie stałaby się ofiarą chorego, bezdusznego systemu, w którym wartości narzucali mężczyźni. W kobiecie widzieli jedynie istotę niższego szczebla, niezdolną do myślenia i działania, wyłącznie ciało, którym można było dowolnie dysponować.”

Autorka obnaża również zakłamanie elit II Rzeczpospolitej. Politycy głoszący, iż rodzina jest najważniejsza, mają kochanki, krzyczący, że Polska jest najwyższą wartością, załatwiają swoje interesy i przede wszystkim nie szanują ludzi nie pochodzący z „wyższej klasy”, a kobiet w ogóle.

Jak wspomniałam „Siła kobiet” to powieść, której akcja rozgrywa się sto lat temu, ale równie dobrze mogłaby się dziać współcześnie. Niebezpiecznie blisko zbliżamy się do narracji dotyczącej roli kobiet sprzed wieku.

„Siła kobiet” to mądra powieść o silnych kobietach walczących o swoją tożsamość, o sile przyjaźni i pragnieniu miłość, a wszystko to w oparach perfum produkowanych przez Rozalię.

Powieść polecam zarówno miłośniczkom powieści obyczajowych i powieści historycznych. Wspaniale wykreowane główne bohaterki, brutalnie wiernie odwzorowany konserwatyzm elit, niepozwalających na żadne „myślenie wolnościowe”, to niewątpliwe zalety tej powieści. I niech nie przerazi Was jej objętość, bo historia wciąga od pierwszych stron i „sama się czyta”.

PS. Jeśli lubicie audiobooki, to dostępny jest również audiobook ze wspaniałą interpretacją Agaty Kuleszy.

Czasem siła tkwi w tym, co do tej pory było niedoceniane lub umyślne ignorowane albo co gorsza celowo umniejszane. Niektórzy nigdy nie odkrywają swojej mocy, drudzy nim ją wykorzystają robią krok w tył, nie ze strachu, ale by się chronić, są i ci, manipulujący za jej pomocą innymi. Jednak tak naprawdę przekonujemy się jaka ona jest w chwili gdy zostajemy sprawdzeni przez los.

Rozalia Lubowidzka z dnia na dzień dostaje od losu coś, co wydawało się być całkowicie poza zasięgiem. Tak naprawdę to ten prezent nie do końca ma słodki smak, lecz młoda kobieta dostaje do ręki kolejny atut, chociaż wcale nim nie był. Dostaje go od Zuzanny Grabińskiej, nawet nie zdającej sobie sprawy jak mocno je to połączy. Obie mają pewien coś wspólnego, jaki nie powinien być źródłem niczego dobrego, ale staje się punktem zwrotnym. Dla wielu są niewidoczne, są tylko kobietami, jakich zdanie nie znaczy nic. Ada Lubowidzka pragnie studiować, lecz kto brałby na poważnie to? Dziewczyna łamie konwenanse obowiązujące kogoś takiego jak ona, chce być sobą, studiować i kroczyć przez siebie, a nie przez innych, wybraną drogą. Czy uda się jej to zdobyć? Rozalia i Zuzanna wiedzą jak brutalnie można odebrać komuś marzenia i ile zapłaciły one. Nie tak łatwo zapomnieć o bolesnych wspomnieniach i pójść dalej, wykorzystać szansę by być szczęśliwą. Drzwi do przeszłości wcale nie tak łatwo zamknąć, nawet kiedy wydaje się, że tak właśnie stało się. Nie zawsze otwierają się same, bywa, która z kobiet naciśnie klamkę i co wydarzy się wówczas? Nie wszystko da się zapomnieć, odsunąć od siebie, każdy na swój sposób stawia czoła upiorom …

Po przeczytaniu pewnych książek potrzebna jest chwila, dłuższa lub krótsza, by zastanowić się nad poznaną treścią. Dlaczego? Z powodu kłębiących się emocji, które sięgają głęboko w nas i nie pozwalają szybko zapomnieć o sobie. Taka właśnie opowieść wyszła spod pióra Barbary Wysoczańskiej, niełatwa, wielowarstwowa, stawiająca na pierwszym planie kobiety i pokazująca różne ich sylwetki, zawsze z ogromną przenikliwością. Dopracowane tło w postaci lat dwudziestych dwudziestego wieku to równocześnie tło, klimat i niemy bohater drugoplanowy, jakiego również poznajemy z wielu stron. Pisarka wprost i między wierszami opowiada historię trzech kobiet, lecz tak naprawdę są one dla mnie symbolami, za którymi dostrzec można wiele innych z podobną życiową drogą. Każda z nich to osobny wątek, lecz razem tworzą namalowany mocnymi kolorami obraz ich życiowych wyborów oraz ścieżek, gdzie są wyzwania, pułapki i … nadzieja na lepsze jutro. Barbara Wysoczańska obnaża ludzki strach, jak odbiera się radość życia, do czego jest zdolny człowiek gdy zostaje mu wydarte to, co dla niego naprawdę jest ważne. Odsłonięte zostaje także zło, nie pierwotne, ale czynione z premedytacją i na oczach innych, biernych obserwatorów lub wykorzystujących je do własnych celów. „Siła w kobiet” to także opowieść o miłości, mającej niejedno imię, nie zawsze odwzajemnionej, trudnej, po przysłowiowych przejściach i z bolesną przeszłością. Ona nie jest w cieniu, daje o sobie znać na wiele sposobów, jasna i mroczna, przychodząca w najmniej oczekiwanym momencie, burząca spokój, czasem ten z trudem wywalczony, będąca jedynie iluzją lub wprost przeciwnie. Siła jest kobietą i tak jak każdy człowiek ma dużo oblicz, nie powinno się jej ignorować, nie doceniać lub próbować niszczyć.

Są książki, obok których nie umiem przejść obojętnie. Są historie, które zostawiają już na zawsze swój ślad w mojej głowie… Taka jest waśnie „Siła kobiet” - najnowsza książka Barbary Wysoczanskiej. Autorka już przy pierwszej książce „Narzeczonej nazisty” skradła moje serce i tym debiutem udowodniła swój niezaprzeczalny talent pisarski.

Początek lat dwudziestych z pewnością był bardzo trudny. Kobiety nie miały prawa głosu. Zapewne ciężko jest nam sobie wyobrazić, że nawet użycie perfum było uważane za uwłaczające godności i niestosowne zachowanie przeznaczone tylko dla kobiet lekkich obyczajów. Przerażajace? To tylko początek tego, jak autorka opisała smutną rzeczywistość i to, z czym kobiety musiały się zmagać w tamtych czasach.

Wydarzenia ukazują jaka przepaść była pomiędzy kobietą, a meżczyzną. Jak byli postrzegani ludzie z klasy wyższej, a jak z nizin społecznych. Ogromna bariera, która nie była do przekroczenia dla zwykłego obywatela. Nie liczyła się prawda…

Autorka w przepiękny sposób lawirowała między wydarzeniami pomiędzy fikcyjną historią miłosną, a prawdziwymi wydarzeniami historycznymi na przestrzeni czasów międzywojennych. Wszystkie wątki były perfekcyjnie dopracowane i widać, że autorka poświęciła sporo czasu by dopieścić tą powieść pod każdym względem.

Polska potrzebowała kilku mądrych kobiet, które swoją postawą i walecznością pokazały innym, że chcą walczyć o swoje prawa. Swoim postępowaniem i uporem dały przykład, by podążać za marzeniami za wszelką cenę.

Przepiękna, mądra, wartościowa, ale rownież trudna historia, którą trzeba przeczytać.

" Nie będę grzeczna

I nie będę taka jak ty chcesz

Nie będę miła

I nie będę wcale ładna też

Nie będę leżeć

I tylko pachnieć jak majowy deszcz

Ja daje życie i ja wiem co to fizyczny ból

I będę tym kim zechcę bez narzuconych ról

Jestem królową siebie wiec nie kieruj mną jak król

To inny punkt widzenia niż jedyny ty i twój" -"Dzień kobiet" Maria Sadowska

Dwudziestolecie międzywojenne to okres barwny i dynamiczny, czas wielu przemian, dokonujących się na przestrzeni zaledwie nieco ponad dwóch dekad. To nie tylko historia zmieniających się rękawów, spódnic i kapeluszy, ale i niesamowita opowieść o kobiecych sposobach na odnalezienie się we wciąż zmieniającej oblicze rzeczywistości. To właśnie w tych trudnych czasach Barbara Wysoczańska osadziła akcję swojej powieści "Siła kobiet". W czasach gdzie to rodzice dzieciom wybierali mężów i żony. Młodzi ludzie w tej kwestii nie mieli nic do gadania. Kobiety nie mogły pracować zarobkowo. Damom przecież nie wypada. Feliks Tyszkowski przed laty ożenił się z Francuzką i na stałe osiadł we Francji. Teraz zaplanował wydać swoją córkę Rosalie za mąż za Polaka - posła, polityka Ignacego Lubowidzkiego. Rozalia razem z mężem wraca do Polski. Ignacy traktuje Rozalię przedmiotowo - jest brutalny i bezwzględny. Kobieta nie ma prawa do wyrażania własnego zdania. Po pięciu latach burzliwego małżeństwa zostaje wdową. W Warszawie próbuje zacząć swoje życie od nowa.

" Wyraźnie nie wiedziała, jak dalej pokierować swoim życiem bez męża, który przez ostatnie pięć lat zdominował ją bez reszty, trzymając w kleszczach ciągłego lęku".

Los stawia na jej drodze kochankę męża, która błaga Rozalię o pomoc dla swojej chorej córki.

"Dwie kobiety - zupełnie różne, z zupełnie innych światów, złączone ślepym losem z tym samym mężczyzną".

Chory system w którym wartości narzucali mężczyźni. W kobiecie widzieli istotę niższego szczebla, niezdolną do myślenia. Dla nich było to tylko ciało z którym można było robić dosłownie wszystko.

"Żeby zacząć nowe życie, najpierw trzeba uporać się z przeszłością".

Kobiety nie miały praw decydować o sobie, bo mąż je utrzymywał i decydował jak ma wyglądać i w co ma się ubrać. Eliza Orzeszkowa i Maria Konopnicka piętnowały poddańczą głupotę kobiet i namawiały je do samodzielności i podejmowania pracy.

Czasy obecne od tych opisanych w powieści dzieli ponad sto lat. Doczekaliśmy się równouprawnienia ale kobiety nadal walczą o prawo do decydowania o swoim ciele.

Barbara Wysoczańska napisała majstersztyk. To było 520 stron tak emocjonującej lektury od której nie sposób było się oderwać. Rzadko mi się zdarza żeby przeczytać książkę i dodać recenzję dopiero po kilku dniach. Tutaj po prostu nie mogłam się pozbierać. Mało tego nie chwyciłam za następną książkę. "Siła kobiet" cały czas siedziała w mojej głowie. Tej książki nie da się opisać w kilku zdaniach. Nie ukrywam ale na początku bałam się ,że będzie w niej sporo wątków historycznych. Na szczęście tak się nie stało.

Czym jest siła kobiet? To umiejętność funkcjonowania i realizowania siebie i swoich marzeń oraz pasji w świecie, który wciąż dla kobiet nie jest równie sprzyjający jak dla mężczyzn. To taka siła, która sprawia, że mimo trudów potrafimy być wielozadaniowe, mimo złego samopoczucia umiemy dbać o innych, nierzadko heroicznie bez potrzeby wiwatowania i oklasków. Silne kobiety często stoją gdzieś z boku, z tyłu, nie chcą wcale wchodzić na środek i błyszczeć. Silna kobieta to kobieta zaradna, potrafiąca dbać i rozumieć swoje potrzeby. To kobieta, która chce próbować, chce walczyć o siebie, nawet jeśli wie, że nie będzie jej łatwo. I o tym właśnie jest ta książka którą Wam gorąco polecam. Ja mogę tylko skromnie dodać,że dla mnie ta książka to nr 1 w wśród przeczytanych tym roku.

Za możliwość przeczytania tej książki dziękuję Wydawnictwu Filia.

"Życie to tylko chwila, ale nasze czyny- i te dobre i te złe- tworzą historię."

Dla takich powieści warto zarywać noce... Autorka zadebiutowała wspaniałą i totalnie zachwycającą powieścią "Narzeczona nazisty". "Siła kobiet" to jej drugie dzieło, bo tak właśnie należy nazywać tę książkę.

Powieść osadzona w dwudziestoleciu międzywojennym. Bardzo burzliwym politycznie czasie dla losów Rzeczpospolitej. Jestem pełna uznania dla takiego zręcznego poruszania się po czasach historycznych i tak udanego mariażu z romantycznym motywem przewodnim jakim jest miłość.

Jak zapewne wszyscy wiedzą jestem zwolenniczką kryminałów, thrillerów i w dalszej kolejności pozostałych gatunków literackich. Powieści, które mają tło historyczne zawsze mnie bardzo ciekawią ze względu na moje historyczne wykształcenie.

Autorka w niezwykły sposób opisała losy trzech kobiet, które zostały połączone osobą jednego mężczyzny. Mowa o Ignacym Lubowidzkim. Mężczyzna jest posłem na sejm II RP. Ignacy pewnego dnia zostaje zastrzelony na ulicy. I dobrze.

Osią tej historii są wspomniane już przeze mnie trzy kobiety. Rozalia, Zuzanna i Ada. Żona, kochanka i siostra szanowanego posła.

Książka choć jest grubaskiem (520 stron ) pochłania bez reszty czytelnika swoją zręczną fabułą. Styl pisania pani Barbary jest niesamowicie przystępny, lekki, a jednocześnie bardzo dostojny i dopracowany.

Jest to książka o miłości, odwadze, historii i sztuce. Wszystkie te światy, mimo że tak bardzo różne, są ze sobą połączone w sposób harmonijny, tworząc tę niesamowitą powieść. Zachęcam wszystkich do przeczytania tej książki. Jest piękna, mądra, pouczająca i trudna. Podczas lektury towarzyszyła mi cała paleta emocji. Od zachwytu nad talentem perfumiarskim energicznej pół-Francuzki, przez ogromny smutek i ból, po złość i sprzeciw wobec brutalnych i niesprawiedliwych praktyk wobec kobiet w Polsce okresu międzywojennego.

Książka, którą po prostu trzeba przeczytać. Serdecznie gratuluję autorce tak świetnej drugiej powieści, która wczoraj miała swoją premierę 23 lutego 2022.

Ostatnia książka tej autorki, ,,Narzeczoną nazisty", zrobiła na mnie ogromne wrażenie! Nie tylko na mnie, wszak bardzo szybko stała się ona bestsellerem, a prawa do ekranizacji zostały wykupione.

Jak mogłabym więc nie przeczytać kolejnej pozycji spod pióra tej autorki?

Fabuła osadzona jest w bardzo według mnie nieszablonowym czasie. Jest to okres historyczny, który jest bardzo niewygodny do opisania. Mało jest pozycji nawiązujących do dwudziestolecia międzywojennego, czasu gdy nasz kraj po 123 latach zaborów odzyskał Niepodległość. Autorka nie zawiodła mnie i znów skrzętnie wplątała w swą powieść postacie historyczne oraz wątki historyczne. Czy jest coś lepszego, niż zaczytanie się w fantastycznej historii, która oprócz porwania nas w zupełności, zostawi nam w głowie jakąś wiedzę? Styl Pani Barbary jest nie do podrobienia! Kolejną urzekająca cechą jej literackiego kunsztu jest bardzo ,,zmysłowe" opisywanie wydarzeń - Czytelnik czuję zapach przez idealne, wyraziste porównania, słyszy dźwięki, widzi krajobrazy i doznaje bardzo wyraziście smaków!

Kolejna gamma, jaką raczy nas Pani Wysoczańska to moc emocji. Ta książka jest chyba genialniejsza, niż jej poprzedniczka- Nie sądziłam, że jest to realne 😊

W treści książki pojawiają się trzy kobiety - Rozalia, Zuzanna i Adrianna. Oprócz płci, łączy je tylko jeden czlowiek: Poseł na sejm, Ignacy. Jedna z nich jest jego żoną, której ślub zaaranżował jej ojciec, druga kochanką, a trzecia siostrą. Jest to lektura o bardzo złożonej tematyce. Jest ona o braku miłości i jej odnalezieniu, o nadziei, bólu doświadczeń,lojalności i więzach.

Cudo. Mam szczęście do wspaniałych książek.

Poprzednia książka autorki na LC doczekała się oceny 8,0. Gdy pojawiła się zapowiedź tej, byłam pewna, że ją przeczytam. Nie myliłam się!

Czuję się oczarowana, zachwycona, kupiona przez autorkę. Generalnie tematyka dwudziestolecia bardzo mnie interesuje już od czasów technikum.

Cieszy mnie fakt, że książka jest opisana z perspektywy kobiet. Głównie, ponieważ nie zapominajmy o Lubowidzkim.

Książka jest napisana bardzo przyjemnie. Czytałam ją z zapartym tchem, przy tym niezwykle lekko. Oczami wyobraźni widziałam wydarzenia przedstawione na kartkach powieści. Zachwycił mnie również klimat polsko-francuski. Nasza bohaterka pochodzi z Francji, mieszkając w Polsce.

Mocno został podkreślony temat kobiety. Poznajemy Rozalię, Zuzannę i Adriannę. Każda z nich mocno pragnie szczęścia, stabilizacji i niezależności. Pragną wyrwać się z dotychczasowego życia i zawalczyć o lepszą przyszłość.

Książka jest teraz bardzo bliska memu sercu. Będę ją polecać i przekazywać dalej. Warta przeczytania. Warta każdej minuty!

Wielkimi krokami zbliża się 8 marca - Międzynarodowy Dzień Kobiet. Polskie emancypantki od lat walczyły o równouprawnienie. W 1918 Polki uzyskały prawa wyborcze. Jednak to nie do końca zmieniło ich trudną sytuację. Kobieta często nie miała prawa decydować o sobie, miała być uległa, zależna finansowo od męża, a ON decydował co czyta, w co się ubiera, z kim się spotyka.

Trzy bohaterki powieści "Siła kobiet" przez większą część życia były podporządkowane mężczyznom.

Rozalię i Zuzannę dzieli prawie wszystko. Pochodzą z innych światów. Jedna jest żoną wpływowego polityka, który jest tyranem. Druga jest jego kochanką i ma z nim dziecko. Po śmierci mężczyzny, ślepy traf splata ich losy.

Ada, trzecia z kobiet, pragnie studiować prawo. Nie ma ochoty na aranżowane małżeństwo, bo chce być niezależna.

Co muszą zrobić bohaterki, żeby żyć według swoich zasad? Czy znajdą szczęście, przyjaźń, a może miłość?

Powieść Barbary Wysoczańskiej została osadzona w dwudziestoleciu międzywojennym i jest świetną lekcją obyczajów i historii Polski. Widzimy, jak kobiety o wiele rzeczy musiały mocno walczyć. Nieraz skrywały tajemnice i dramaty. Musiały podejmować trudne i odważne decyzje.

"Siła kobiet" to wspaniała, porywająca lektura. Nie potrafiłam się od niej oderwać. Uwielbiam powieści historyczne o silnych bohaterkach, które pomimo wielu przeciwności walczą o lepsze życie dla siebie i swoich bliskich.

Książka zawiera barwne opisy, genialną, dobrze przemyślaną, niebanalną fabułę, zaskakujące zwroty akcji i wartkie dialogi. Porusza trudne tematy, które są aktualne również dzisiaj.

Za bohaterki od początku trzymałam kciuki. Miałam dylemat, bo nie chciałam za szybko jej skończyć, a jednocześnie pragnęłam poznać finał tej fascynującej historii. Momentami napięcie sięgało zenitu.

"Siła kobiet" to fenomenalna, napisana pięknym językiem opowieść, którą długo będziecie wspominać. Może komuś o niej opowiecie i przekonacie do sięgnięcia po nią.

Polecam bardzo gorąco. Niezapomniane chwile z książką gwarantowane.

A na koniec moja mała rada dla panów. Oprócz kwiatka na Dzień Kobiet, kupcie w prezencie swoim damom najnowszą powieść Barbary Wysoczańskiej.

"Siła kobiet" to nowość na rynku wydawniczym. Po bardzo dobrych opiniach poprzedniej książki Autorki, ogromnie chciałam przeczytać tą książkę! Czy było warto? Absolutnie tak.

Odradzająca się Polska, ludzie pamiętający trudne czasy, bardzo bolesne i tragiczne, jednak mający nadzieję na lepsze jutro w odrodzonej Polsce.. i to właśnie tutaj krzyżują się drogi trzech kobiet Rozalii, Zuzanny i Adrianny.. Co je łączy? Wiek? Pochodzenie? Szkoła? Zainteresowania? Nie! Te trzy kobiety łączy jeden mężczyzna Ignacy.. bardzo szanowany człowiek poseł na sejm, człowiek.. prawie Anioł! Tak przynajmniej widzą go jego, znajomi, rodzina i otoczenie.. jednak nie tak prezentuje się w oczach tych trzech kobiet..

Dla jednej z nich jest mężem, dla drugiej kochankiem, a dla trzeciej bratem..

Jak wiele bólu może znieść jedna kobieta? Jak długo może wytrzymać w piekle? Jak wiele da się wybaczyć? Czy wszystko da się wybaczyć? A może z niektórymi wspomnieniami nie da się żyć?

Trzy kobiety, zupełnie różne, jednak skrzywdzone bardzo mocno przez jednego człowieka.. każda z nich ma swoje cele, pragnienia i marzenia.. tylko jak wyjawione tajemnice wpłyną na ich życie?

To przepiękna historia, mocna.. pokazująca, że nigdy nie wolno oceniać pozorów i okładki.. Od zawsze wiedziałam, że kobiety są silne, i zniosą wiele.. dla siebie, dla swojego dziecka.. a może i dla swoich marzeń.. przecież każda z Nas je ma! To książka dla kobiet, żeby zobaczyły, że zawsze jest jakieś wyjście, jakaś nadzieja.. to książka dla młodych kobiet, które mogą uczyć się odwagi! To książka, dla tych bardziej dojrzałych Kobiet, które odnajdą w niej siebie.. i w końcu to książka dla mężczyzn... żeby dowiedzieli się jak nie należy postępować z kobietą!

To było bardzo udane spotkanie z Autorką.. długo nie zapomnę o tej książce.

Po bestsellerowej „Narzeczonej Nazisty”, przyszedł czas na nową powieść od Pani Barbary Wysoczańskiej.

Jak sam tytuł wskazuje to historia kobiet różnych światów, z pozoru nie mających ze sobą nic wspólnego.

Każda z kobiet obraca się w innym kręgu, należy do innej sfery społecznej.

Jednak ich los krzyżuje jeden mężczyzna. Na swój sposób każda z kobiet znajduje się pod jego wpływem, dzięki temu obserwujemy zachodzące w nich zmiany.

„Siła kobiet” to powieść intrygująca, skłaniająca do refleksji.

Powieść o miłości rozgrywane się na tle międzywojennej Polski.

Bohaterki podobnie jak kraj, w którym żyją odradzają się powoli. Każda z nich jest inna i inspiruje w inny równie urzekający sposób.

Nam kobietom XXI wieku nie mieści się w głowie, że kobiety były na każdym kroku tak szykanowane, obrażane, a do ich głównych zadań należało haftowanie i wczesne zamążpójscie.

Bohaterki tej powieści nie są kobietami stereotypowymi.

Każda z nich pomimo wielkiego cierpienia znajduje w sobie siłę by walczyć o lepsze jutro dla siebie i innych. By spełniać swoje marzenia i rozwijać się. Inspirują siebie nawzajem, stają się dla siebie siłą napędową.

„Siła kobiet” porusza piękną historią, interesującym prologiem i zaskakującym epilogiem.

Mnie osobiście urzekło tło historyczne tej powieści, jak również akcja pełna zwrotów.

Książkę czyta się szybko i przyjemnie, co nie jest wielkim zaskoczeniem dla tych, którzy już mieli styczność z

twórczością Pani Barbary.

Polecam gorąco i z czystego serca. Szczególnie młodym, jak i dojrzałym kobietom. Każda z Was znajdzie w niej coś dla siebie i zobaczy z czym kiedyś musiały mierzyć się kobiety. Choć wydaje się to wręcz irracjonalne.

„Siłę kobiet” polecam również Panom.

Mam nadzieję, ze dostrzeżecie i zrozumiecie jaka siłę kryją w sobie kobiety.

Na koniec dodam, że książka zasługuje na kilkugodzinne poświęcenie, by zrozumieć jak ważne jest wspólne wspieranie i pamiętanie o naszych polskich niezłomnych kobietach dwudziestolecia międzywojennego.

Poprzednia książka pisarki absolutnie zaczarowała moje serce, dlatego z wielkim zapałem sięgnęłam po najnowszą powieść Barbary Wysoczańskiej. Tym razem ponownie mamy do czynienia z wachlarzem skrajnych, odurzających emocji, które z każdą kolejną stroną zaciskają swoje macki na niemal zahipnotyzowanym czytelniku. Im dalej zabrniemy, tym bohaterki będą nam bliższe, a ich los na pewien czas staje się naszym własnym.

Pióro pisarki wyróżnia się poetyckim, nienagannym, nadzwyczaj ekspresyjnym stylem. Barbara Wysoczańska hipnotyzuje słowem, wszelkie opisy silnie działają na zmysły, rozbudzają wyobraźnię do granic. Widzimy oczami bohaterek, słyszymy ich uszami, w pewnym stopniu nawet odczuwamy ich lęki, bunt, determinację. Biorąc pod uwagę opisywany okres, nie było to zadanie łatwe, a jednak, pisarka zabiera czytającego w nadzwyczaj angażującą, sentymentalną podróż do czasów dwudziestolecia międzywojennego, kiedy to kobiety w zasadzie nie miały żadnych praw i same musiały o siebie zawalczyć. Jeśli brakowało im determinacji, sytuacja często przybierała katastrofalny wydźwięk. Niestety, podobnie było, gdy odwaga i bunt przychodziły za późno...

Klimat, w jakim utrzymana jest ta nietuzinkowa historia, jest niewiarygodnie odurzający, zarazem fascynuje, jak i przeraża zamroczonego czytelnika, połykającego kolejne słowa z niedowierzaniem, ale i z wypiekami na twarzy. Na ogromne brawa zasługują również kreacje bohaterek. To kobiety, skrywające w sercach mroczne sekrety, dramatycznie doświadczone przez los, a dokładniej przez mężczyzn, traktujących ich instrumentalnie, bez należnego szacunku. Każda z nich wreszcie buntuje się wobec karygodnego traktowania, każda udowadnia, jak wielka siła w niej drzemie, zwłaszcza, jeśli jest ona już jedynym rozwiązaniem.

"Siła kobiet" jest piękną, wartościową, ponadczasową, wielowymiarową, poruszającą najczulszą strunę opowieścią, jaka nie tylko wywołuje całą paletę silnych emocji, ale też skłania do zadumy. Ta niezwykła historia jest jak kobieta, głęboka, sentymentalna, słodko-gorzka, lecz zarazem niebezpiecznie odurzająca i zapalczywa! Gwarantuję, że zawładnie ona zarówno waszym sercem, jak i duszą. Wybitna uczta literacka! Polecam gorąco!

Dzisiaj pragnę zaprosić was na recenzję wczorajszej premiery, a mowa tutaj o "Siła kobiet" autorstwa Barbary Wysoczańskiej. Recenzja miała być wczoraj, ale stwierdziłam, że i dzisiaj trzeba mówić głośno i tym tytule.

Jak pamiętacie z poprzednich postów, debiut autorki, czyli znana wam wszystkim "Narzeczona nazisty" stała się wręcz bestsellerem, historia którą pokochali wszyscy czytelnicy.

"Siła kobiet" to genialna historia ponadczasowa, niezwykle emocjonującą, obezwładniającą i dająca nadzieję o lepsze jutro dla kobiet.

Mam wrażenie że nadal żyjemy w czasach, gdzie wszystko o co tak zawzięcie walczyliśmy zostaje nam odbierane...

I tym oto trochę "nostalgicznym" akcentem zapraszam do małego zapoznania się z lekturą.

~"Dwie kobiety - zupełnie różne, z zupełnie innych światów, złączonych ślepym losem z tym samym mężczyzną".~

~ W tej historii poznajemy trzy kobiety Rozalię, Zuzannę oraz Adę, które połączyła postać Ignacego Lubowidzkiego, posła na sejm || Rzeczpospolitej, który ginie pewnej nocy w tragicznych i niewyjaśnionych okolicznościach.

Rozalia Lubowidzka po 5 letnim małżeństwie, które okazało się piekłem na ziemi, próbuje odnaleźć dawną siebie, ucząc się życia na nowo.Niestety nic nie jest takie proste jak mogłoby się tylko wydawać zwłaszcza, gdy pewnego dnia dostaje list od kochanki męża - Zuzanny Grembińskiej, z błaganiem o pomoc dla ciężko chorej córki Lilianny.Otrzymana wiadomość od nieznajomej kobiety staje się punktem zapalnym, w przerażającej rzeczywistości, która miażdży i przeraża, okrywając tym samym dramatyczne i szokujące tajemnice "byłego męża".

A tymczasem Ada Lubowidzka jej szwagierka, siostra Ignacego i Gustawa, ucieka z prowincji od despotycznej matki, aby wyrwać się spod jej skrzydeł i spełniać marzenia.Kobieta pragnie zdobyć wyższe wykształcenie, by móc zostać prawniczką.

Dzięki uporowi i wielkiej odwadze, pragnie udowodnić innym stłamszonym kobietom, że nic nie stoi na przeszkodzie w pełnej realizacji marzeń i że życie kobiety nie kończy się tylko na małżeństwie, usługiwaniu mężowi i wychowywaniu dzieci.

Jak potoczą się losy Rozalii i reszty kobiet?

Czy będą walczyć o swoje szczęście i miłość?

Czy Rozalia wybaczy Zuzannie?

Czy pomimo wielkiego bólu i wyrządzonych im krzywd będą potrafiły zaufać mężczyźnie?

Czy pokonają szerzący się konserwatyzm, panoszący się w przedwojennej Polsce?

Na te oraz inne pytania znajdziecie odpowiedź w dzisiejszej opowieści.Dlatego szybciutko odsyłam was do lektury bo naprawdę warto!

~"SIŁA KOBIET" autorstwa Barbary Wysoczańskiej jak dobrze pamiętacie to moje drugie spotkanie z autorką.I tak jak byłam zachwycona "Narzeczoną nazisty" tak i tutaj za sprawą lekkiego pióra, nietuzinkowej fabuły, świetnej kreacji bohaterów, dynamiki, ciekawych wątków, między innymi ukazanie postaci Tamary Łempickiej (kobiety z jajami, poczytajcie troszkę ciekawostek o tej Pani, bo ja ją po prostu uwielbiam😍) oraz przeplatania fikcji z autentycznymi wydarzeniami, zostałam porwana w wir szokującej i momentami paraliżującej lektury.Gdzie między całym wylewającym się złem, towarzyszył mi zapach Le Rose.

Dzięki autorce miałam możliwość namacalnie przeżywać, chłonąć oraz odczuwać wszystkie wzloty i upadki trojga kobiet od kobiecej solidarności, przyjaźni, woli walki, realizacji marzeń, po toksyczną brutalna miłość, wyzysk, zniewolenie, poniżanie czy nawet gwałt.

Historia, którą zaserwowała nam autorka to słodko-gorzka opowieść o niezmiernej woli walki kobiet, które pomimo przeszkód i rzucanych im kłód po nogi, walczyły zaciekle o prawa głosu, wyższe wykształcenie oraz szacunek w czasach, gdzie mężczyźni nie liczyli się z żadną z nich.

"Siła kobiet" to wspaniała opowieść o kobietach ich odwadze, determinacji, miłości i woli walki... historia, która zmusza do refleksji po dziś dzień.

Bezapelacyjnie polecam gdyż nie bez powodu jest tak głośno o niej na bookstragramie❤️Polecam J.K

Wspaniale poprowadzona fabuła, dotykająca wielu ważnych tematów, opisująca trudy życia sto lat temu - osadzona w świecie, który był prawdziwy... To bardzo wartościowa, wzruszająca historia o sile i mocy, z jaką kobiety walczyły o swoje prawa. Ponadto ubrana w piękne słowa, pełna szczerości i lekkości, choć opowiadająca o niejednej tragedii. Bardzo podobało mi się, jak zostały wykreowane bohaterki - naturalnie, a jednak bardzo wyraźnie.

To moje pierwsze spotkanie z twórczością pani Barbary, ale bardzo udane! Książka napisana z sercem, ku pokrzepieniu innych serc! Zdecydowanie warto!

~ Czy miłość zwycięży wszystkie przeszkody? ~

Rozalia zmuszona do małżeństwa z Ignacym, przeżywa istne piekło na ziemi. Gwałcona, bita, poniżana nie ma do kogo uciec, przecież każda kobieta jest własnością męża i musi znosić jego kaprysy.

Okazuje się, że jest jedną z trzech kobiet pod dyktaturą znanego polityka.

Tragiczna śmierć Ignacego połączy kobiety, a dzięki sile determinacji i chęci zmian mają szansę zajść naprawdę daleko.

Jednak czy tyle wystarczy by przetrwać w świecie zdominowanym przez mężczyzn?

Ależ ta książka jest niesamowita.

Obrazuje czasy dwudziestolecia międzywojennego, czas kiedy kobiety nie miały żadnych praw i same musiały o nie walczyć.

Brak prawa wyboru, prawa głosu,wolności słowa, kary śmierci, niemożność edukacji oraz podjęcia pracy.

To jak nasze prawa, prawa kobiet zmieniły się od tego czasu, przechodzi ludzkie pojęcie. Jak potężna jest siła kobiet!

Twórczości Pani Barbary nie znam, to jest moja pierwsza i na pewno nie ostatnia, przeczytana książka autorki.

Zawartych jest tu wiele ważnych informacji, wyjaśnionych w bardzo przyjemny sposób. Aż chce się czytać więcej i więcej.

Powieść jest niezłym grubaskiem- ponad 500 str, a czyta się ją czyta niesamowicie szybko, nie czuje się tej objętości.

Po przeczytaniu książki jakbym mogła to zmieniłabym tytuł na „Siła jest kobietą” Jedna z tych które są bardzo emocjonujące i pozostawiające bardzo duży ślad w naszym sercu. Oczami wyobraźni widziałam film na podstawie tej książki. Coś fantastycznego. Gratuluje autorce, bo tak jak po „Narzeczona nazisty” tak i teraz nie wiem, jak zasnę z wrażenia.

Od dawna wiadomo, że kobiety nie miały lekko. Zaczynając od bóli porodowych po braku szacunku, braku możliwości rozwoju osobistego w latach ubiegłych itd. Jaki jest wasz stosunek do czasów, w których aranżowało się własnym dzieciom małżeństwa? Cieszę się, że nie żyje w tych czasach i że mogłam sama sobie wybrać z kim chciałabym spędzić resztę życia. Kolejnym pytaniem do was jakie mam to co myślicie na temat braku szacunku męża do kobiety?

Zawsze my kobiety musiałyśmy wiele udowadniać, że jesteśmy tak samo warte uwagi jak mężczyźni choćby równouprawnienie w pracy. Zadaje to pytanie nie bez kozery, ponieważ poniekąd dotyczą naszych bohaterek. Nasze panie muszą zmagać się min. z mężem, który jest na wysokim stanowisku, ale jest potworem wobec własnej żony, którą bije, gwałci, poniża. Inna nasza bohaterka zmaga się z opinią samotnej matki w okresie 1924 r. która pewnie zhańbiła się gdzieś za pieniądze no i trzecia waleczna dama, która walczy o własne marzenia, walczy sama ze sobą, żeby w końcu wyjść z cienia i pokazać, że nie jest już małą dziewczynką i że może tak jak mężczyźni być np. prawnikiem i pomagać biednym.

Trzy kobiety, które poznały się znając jednego mężczyznę a mowa tutaj o Ignacym Lubowidzkim który jest posłem na sejm II Rzeczypospolitej i który nagle zostaje zastrzelony w zamachu na niego. Kim tak naprawdę był Ignacy? Co go łączy z tymi trzema kobietami? Otóż to akurat zostawię wam do odkrycia, ale prywatnie napiszę, że jestem ukontentowana z przebiegu wydarzeń. Cudowna historia, która powinna być rozpowszechniona i pokazana każdej kobiecie, która chociaż raz w życiu została skrzywdzona. Czytając miałam wrażenie, że wsiąkam w tę historię i przytulam z całych sił każdą z nich.

Książka, która pokazuje jak bardzo my kobiety potrafimy walczyć, kiedy jesteśmy zdeterminowane, kiedy spadniemy na dno upodlenia przez mężczyznę, jak bardzo potrafimy się zjednoczyć z drugą kobietą, która tak samo cierpi jak my. Raz jeszcze gratuluje autorce, bo takie książki są bardzo ważne w dzisiejszych czasach, żeby pokazać, że nie jesteśmy same i że jak coś mamy np. rodzinę, przyjaciółkę, która wesprze nas w potrzebie.

🥳 DZISIAJ PREMIERA 🥳

Tematyka wojenna - dla mnie osobiście ciężki temat, ale coraz bardziej zaczynam się przekonywać. Ale przechodząc do konkretów - jeden mężczyzna i trzy kobiety. W książce mamy dokładnie opisane jak kobiety były traktowane w czasach międzywojennych. Jest do smutne i dobijające. Były uznawane za gorsze, a najlepiej żeby tylko rodziły dzieci. Do niczego innego nie były potrzebne. Dążenie do celu w tamtych czasach było ciężkie do zdobycia, ale wewnętrzna siła i determinacja płci pięknej potrafiła zdziałać cuda. My - kobiety zawsze damy radę! Jest to moje kolejne spotkanie z autorką, za które jestem ogromnie wdzięczna! Historia piękna, ale zarazem smutna, szokująca, ale jest happy end i to jest najważniejsze! Gorąco i z całego serca polecam - bo warto! Dobrego czytania! ❤️

W tej książce poruszane są niełatwe tematy. Jednak autorka przedstawia je w bardzo intrygujący sposób. Zabiera nas w podróż do przeszłości, do dwudziestolecia międzywojennego gdzie rola kobiet wcale nie była sielanką. Zobowiązane były do posłuszeństwa wobec małżonka, rodzenia dzieci, zajmowania się wyłącznie domem, nie miały prawa do głosu i decydowania o sobie.

Książka tak wciągająca, że czyta się ją niesamowicie szybko. W moim odczuciu jest to bardzo wartościowa lektura. Pozwala bardziej docenić współczesny świat, w którym funkcjonujemy. Świetnie wykreowane postaci kobiece. Powieść pokazuje jaką ciężką i wyboistą drogę musiały pokonać kobiety by dotrzeć do niezależności, którą mamy aktualnie. Przepiękna i wzruszająca opowieść. Nie było ani jednego fragmentu, który by mnie nudził. Bardzo ujął mnie też wątek związany z Tamarą Łempicką. Fajnie, że autorka zdecydowała się wpleść tak ciekawy motyw. Zakończenie mimo, że dla mnie przewidywalne to było bardzo wzruszające. Szczerze polecam tę książkę. Mnie zachwyciła i mocno złapała za serce. Nie bez powodu tak o niej głośno na bookstagramie!

Czytając tę osadzoną w polskich realiach XX-lecia międzywojennego powieść wielokrotnie miałam wrażenie, że czytam o czasach współczesnych. Zarówno w sferze skłóconych polityków, zapędów narodowościowych, jak i praw kobiet. Czy Polska, która po odzyskaniu niepodległości „była niczym teatr kłótni, głupoty i bezradności" zmieniła się w tak niewielkim stopniu?

Książka rozpoczyna się niczym baśń o młodej dziewczynie pasjonującej się tworzeniem perfum i marzącej o romantycznej miłości. Niestety rzeczywistość brutalnie obdziera ją z młodzieńczych złudzeń. Dla męża, wysoko postawionego i szanowanego polityka, jest własnością potrzebną do spełniania jego zachcianek i zaspokajania potrzeb, która powinna z pokorą przyjmować wszystko, co jej daje, łącznie z przemocą i gwałtem. Po kilkuletnim małżeństwie z brutalem skutecznie tępiącym w niej własne zdanie, radość i swobodę zostają jej jedynie blizny na ciele i duszy. Jego śmierć otwiera jej drogę ucieczki z piekła, w którym żyła.

Autorka tworzy powieść wielowymiarową i kompletną. W ówczesnej sytuacji społecznej, politycznej i gospodarczej osadza losy trzech kobiet – żony, kochanki i siostry mężczyzny, który wywiera niezatarte piętno na ich życiu. Każda z nich w pewnym momencie stanie do walki o siebie, swój los i marzenia.

To książka, przy której nadmiar emocji musi znaleźć ujście, czasem w postaci łez, czasem pięści z wściekłością uderzającej w poduszki. Nie sposób przejść obojętnie wobec takiego bezmiaru podłości, zła i krzywd. Podobnie jak nie sposób zrozumieć ogromu znieczulicy szczególnie ze strony najbliższych, obłudy, dwulicowości i hipokryzji.

Mimo poruszanych trudnych tematów jest to jednak przede wszystkim piękna opowieść nie tylko o kobietach, które znalazły w sobie odwagę, by podążać za marzeniami, wbrew oczekiwaniom innych, ale również o miłości i przyjaźni. Łamiąca serce, ale i dająca nadzieję. To prawdziwa emocjonalna bomba! A styl i język autorki, tak lekki i piękny, a zarazem naturalny zachwycił mnie bez reszty.

Przerażeniem jednak napawa fakt, że w książce traktującej o problemach kobiet sprzed stu lat jest tyle analogii do naszej bieżącej sytuacji. Że w wielu przypadkach jesteśmy nadal postrzegane jedynie jako ozdoba mężczyzny, żona i matka jego dzieci. Że nadal traktuje się nas protekcjonalnie i z pobłażaniem. Że nadal niektórzy mężczyźni uważają, że wiedzą co jest dla nas najlepsze, ograniczając nam prawo do samostanowienia o sobie i swoim ciele.

Czy "ten kraj wciąż nie jest gotowy na prawdę, postęp i wolność"?

Cóż to był za trudny czas dla kobiet, były bite, poniżane, nie miały prawa głosu, walczyły o swoje wykształcenie, musiały być oddane swoim mężom w razie nieposłuszeństwa czekała je sroga kara, nie mogły wykonywać wszystkich zawodów, ich pomysły były podważane, a one same były kontrolowane.

Rozalia jest w połowie Polką, a w połowie Francuską i to w Paryżu stawia pierwsze kroki, jest szczęśliwa i wolna od trosk do momentu w który ojciec postanawia wydać ją za mąż i to w obcym jej kraju Polsce, wybrankiem ma być Ignacy poseł na sejm z nieposzlakowaną opinią. Pełna życia kobieta nie wiem, że wraz z wyjazdem i małżeństwem czeka ją trudny czas upokorzeń i wyrzeczeń w których zatraci siebie i swoją wysoką samoocenę.

Poznajemy również losy samotnej matki, a jednocześnie kochanki Ignacego - Zuzanny, nie miała łatwo była wytykana palcami, nazywaną ją kobietą lekkich obyczajów, nie chciano dać jej pracy, wszystko przez to, że zaufała i pokochała niewłaściwemu mężczyznę, który z czasem i dla niej był brutalny i niegodziwy.

Ada siostra Ignacego, żyjąca w cieniu swoich braci, nie miała prawa w domu się odzywać i wygłaszać swoich poglądów, była przygotowywana do zamążpójścia, uczono ją dobrych manier i posłuszeństwa. Ona jednak kochała książki i pragnęła być prawnikiem. Czy jej marzenia się spełnią?

Klara ciocia Rozalii odważna, pewna siebie emancypantka, stworzyła gazetę by bronić praw kobiet, frywolna i zabawna. Czy jej zachowanie doprowadzi do tragedii?

Różne kobiety, charaktery i poglądy, pragną kochać i być doceniane, walczą o lepsze jutro, inne z bezsilności się poddają. Mają wspólny mianownik znają tego samego mężczyznę i pragną się na nim zemścić. Czy zrobią to razem, a potem będą zacierać ślady? Czy zrobi to ktoś inny, bo przecież Ignacy miał wiele na sumieniu, a historie zawarte w książce są wręcz przerażające. Cieszę się, że ten świat poszedł do przodu i głośno mogę wypowiadać swoje zdanie. Tamte czasy były smutne i nie raz kobiety wegetowały, żyły z dnia na dzień i czasem popadały w melancholię. Czy "Siła kobiet" będzie potrafiła zapomnieć o cierpieniu, niedomówieniach i ambicji? Czy będą potrafiły wybaczyć sobie nawzajem, by przetrwać i stawić czoła wspólnym problemom?

Porażająca prawdą, kłująca w oczy, niewygodna, szarpiąca wszystkie delikatne w organizmie struny – taka właśnie jest ta lektura. I mimo, że skończyłam ją czytać wczoraj, to jej przesłanie przyszpila mnie ciągle do ściany zwanej bezradnością i bezkarnie trze moją duszę papierem ściernym nienazwanych uczuć. I być może moje słowa trącają patosem, ale nie potrafię inaczej ich wyartykułować. Oto książka, która powinna znaleźć się w biblioteczce każdej kobiety!

Pozornie jest to opowieść o Rozalii, młodej, krnąbrnej dziewczynie, która marzy o porywach serca i pracy przy tworzeniu perfum. Na początku lat dwudziestych XX wieku, kobieta nie decyduje o sobie, jest zdana na łaskę bądź niełaskę swojego ojca. A ten, kierowany zupełnie absurdalnymi poglądami, wydaje jedyną córkę za Ignacego Lubowidzkiego, człowieka wywodzącego się z dumnej, katolickiej rodziny, posła na Sejm, ale bezwzględnego człowieka, furiata, gwałciciela i kata. Po pięciu latach małżeństwa, Ignacy traci życie na jednej z warszawskich ulic, a Rozalia opuszcza dom zdewociałej teściowej i usiłuje przepchnąć swoje racje w patriarchalnym i bezlitosnym świecie należącym do skostniałych, konserwatywnych mężczyzn.

Napisałam, że Rozalia to tylko pozornie główna bohaterka i słowo podtrzymuję. Bo wszystkie postaci kobiece występujące w tej powieści, niosą ze sobą pewną historię. A mamy ich tu szerokie spektrum. Mamy przykłady wyemancypowanych i barwnych artystek, nie bojących się sięgać po swoje marzenia, kobiet nie stroniących od używek i mających w głębokim poważaniu konwenanse. Są też kobiety, które przekładają swój majątek nad bycie niezależną od mężczyzny istotą i przekuwają to w pomoc innym, skrzywdzonym. Istnieją tez przykłady dopiero raczkującej kobiecej niezależności, a także olbrzymiego poświęcenia, które zaprocentuje w przyszłości. Ale, żeby nie było, że wszystkie bohaterki są tak samo rzutkie i nowoczesne, to autorka zadbała też o ich przeciwieństwa. Przede wszystkim ukazała wizerunek fałszywie rozmodlonej matrony, wielbiącej bezkrytycznie syna okrutnika i stawiającej na pierwszym miejscu dobre imię rodziny, zupełnie zapominając o człowieczeństwie.

Historie, które tutaj tak wyraźnie opisała Barbara Wysoczańska są okrutne. Ukazują moralny upadek męskiej części społeczeństwa w dwudziestoleciu międzywojennym, wskazują na skalę zła, które przez lata było tolerowane i brane jako pewnik. To porażający obraz kobiety niewartej uwagi, kobiety, której życie było jedynie egzystencją, kobiety nieskalanej inteligencją, a zajmującej się jedynie dbaniem o to, by pan i władca miał się dobrze.

I wśród tych okrutnych i wielce niesprawiedliwych losów kobiet, na chwiejących się jeszcze posadach, nowe, coraz silniejsze pokolenie kobiet, buduje swą niezależność, odpycha patriarchat i wskazuje, że mimo wielu trudności i kłód rzucanych pod nogi, życie może być piękne, wartościowe i kierowane tak, jak im się podoba, bez niczyjej ingerencji.

Polecam tę wielowymiarową i ważną powieść. Niech będzie przestrogą, ale też wskazówką, by wszelkie fanatyczne zapędy hamować z całą mocą, szczególnie jeśli chodzi o tak popularne wśród jednego z ministrów cnoty niewieście!

Kiedyś napisałam, że "droga do kobiecości wiedzie przez wzruszające historie" i poczułam, że warto sięgać po literaturę kobiecą. Dlatego przeczytałam "Siłę kobiet", która mną wstrząsnęła i bardzo mnie poruszyła.

To książka od której nie można się oderwać, intrygująca, bolesna.

Barbara Wysoczańska po raz kolejny zachwyciła nie tyle stylem pisania, ile przemyślaną i intrygującą fabułą i umiejętnością porwania czytelnika, by budzić w nim emocje i uczucia.

A wszystko za sprawą trzech kobiet, które łączy postać Ignacego Lubowidzkiego. Poznajemy Rozalię, jego żonę, Adę - młodszą siostrę i Zuzannę - kochankę.

Śledząc ich losy dowiadujemy się czym jest "siła kobiet". Bo jaka siła musi być w kobiecie, która po latach molestowania fizycznego i psychicznego podnosi się z kolan? Jaka siła musi być w kobiecie, aby wyswobodzić się spod skrzydeł apodyktycznej i despotycznej matki, sprzeciwić się jej i iść za głosem marzeń? Jaka siła musi być w kobiecie, by walczyć o dobro dziecka, by stanąć w prawdzie? Wątki przenikają jeden przez drugi na tle wydarzeń historycznych w międzywojennej Polsce.

Niewątpliwie jest to książka ponadczasowa, gdyż naświetla wciąż istniejący problem przemocy domowej! I tu Wysoczańska obnaża słabość kobiet widoczną w bierności, braku reakcji i milczeniu "bo wiesz jacy są mężczyźni".

Z serca polecam! Wspaniała na prezent, dla kobiet w każdym wieku!!!

Żona tragicznie zamordowanego działacza politycznego wreszcie może odetchnąć z ulgą. Właśnie w tym momencie może zacząć swoje życie od nowa, bez strachu o swoje istnienie. Piękna Rozalia, którą ojciec postanowił wydać za Ignacego Lubowidzkiego i jednocześnie zmusić do wyjazdu z ojczystej Francji, przez lata małżeństwa z radosnej i spontanicznej kobiety stała się cieniem samej siebie. Śmierć Ignacego – tak uwielbianego publicznie polityka – paradoksalnie jest wyzwoleniem nie tylko dla Rozalii. Przez całą powieść dowiadujemy się o okrucieństwie tego człowieka, o jego dwulicowości.

Młoda wdowa, z pomocą rodziny, wreszcie ma siłę i odwagę zacząć spełniać swoje marzenia. Jej okaleczona dusza i serce nie pozwalają nawet przejść obojętnie nad kobietą, która także została skrzywdzona przez jej męża. Kobiety, tak różne od siebie, znajdują nić porozumienia.

Nie chcę zdradzać Wam za wiele, bo powieść zdecydowanie jest warta przeczytania. Już dawno nie zarwałam nocy nad żadną książką, a z tą właśnie tak było. Dzięki „Sile Kobiet”, którą Barbara Wysoczańska osadziła w dwudziestoleciu międzywojennym, odżyło moje zainteresowanie powieściami z wątkami historycznymi.

Polecam Wam z całego serca tę powieść. Jestem przekonana, że spędzicie z nią wartościowy czas.

Już dawno nie czytałam takiej książki... Książki o której powiedzieć że jest dobra to jakby nic nie powiedzieć.

”Siła kobiet " to wielka rzecz, tytuł który zdawało by się, że zawiera w sobie wszystko, lecz treść tej powieści uzmysławia, że w tych dwóch słowach kryje się o wiele więcej. Więcej niż sami możemy sobie wyobrazić.

Rozalia , pół krwi Polka pół Francuzka, zostaje wydana za mąż za Polaka. Za mężem przenosi się do Polski lecz nie dane jej być szczęśliwą. Jej małżeństwo to pasmo cierpienia a brak wsparcia ze strony rodziny sprawia, że życie młodziutkiej żony staje się piekłem. Kilka lat po ślubie mąż Rozalii , Ignacy zostaje zamordowany, a jako że był znanym i powszechnie szanowanym politykiem , policja za wszelką cenę próbuje znaleźć zabójcę. Tymczasem młoda wdowa przenosi się do stolicy i dowiaduje się o córce swego męża. Kobieta, która wiele przeszła i wycierpiała w czasie małżeństwa teraz musi stawić czoła kolejnym sprawom w które uwikłany był jej mąż. W jej życiu coraz częściej pojawia się brat męża którego dotychczas prawie nie widywała. Teraz Gustaw biorąc sobie za punkt honoru stara się mieć pieczę nad bratową. Dodatkowo musi zaopiekować się młodszą siostrą Adą która na przekór zakazom matki która chciała zmusić córkę do małżeństwa i zabroniła jej studiować, przenosi się do Warszawy.

Cała historia toczy się w okresie międzywojennym. Okresie kiedy to być kobietą było bardzo trudno, jednak zarówno Ada jak i Rozalia pokazały, że mają siłę by zawalczyć o siebie. Na przekór problemom i nierzadko idąc pod wiatr dążyły do prawdy i realizacji marzeń. Pełne determinacji i odwagi przełamują uprzedzenia i stereotypy by móc doświadczyć życia którego wówczas nie mogła zasmakować każda kobieta.

"Siła kobiet" to opowieść o mocy twiącej w płci pięknej. Mocy która potrafi zbudować miłość, przyjaźń i burzy kłamstwo i nienawiść.

Książka ta przepełniona jest emocjami i uczuciami które za sprawą znakomitego pióra Barbary Wysoczańskiej udziela się czytelnikowi tak bardzo, że staje się ON częścią całej historii.

Czytając byłam pełna podziwu zarówno dla Rozalii która pomimo cierpienia jakiego doswiadczyla od męża potrafiła na nowo podnieść się i walczyć o miłość, jak i dla Ady która by móc realizować swe marzenia postawiła wszystko na jedną kartę i sprzeciwiła się swojej despotycznej matce.

Szczerze polecam tę książkę uprzedzając jednocześnie, że wciąga bez reszty.

Zdecydowanie jest to najpiękniejsza książka, jaką miałam przyjemność czytać w tym roku! Jest niesamowicie napisana, już od pierwszych stron ciężko jest się nam od niej oderwać i chociaż na chwilę ją odłożyć. Powieść mówi nam o sile kobiet, o ich troskach, zmartwieniach i o marzeniach jakie mają. Uwierzcie mi- nie raz złamie Wam ona serce, a po zakończeniu jej cały czas będziecie mieli przed oczami bohaterki tej historii.

Przeniesiemy się do dwudziestolecia międzywojennego i odradzającej się polski. Po 123 latach udało się nam odzyskać niepodległość, niestety są inne problemy, z jakimi spotyka się społeczeństwo. Autorka bardzo rzetelnie przedstawiła nam rys historyczny ówczesnej polski. Widzimy podziały społeczeństwa, hiperinflację oraz co najważniejsze brak praw kobiet. Rozalia, Ada i Zuzanna to trzy kobiety, które bliżej poznamy w tej historii- wszystkie połączył jeden mężczyzna Ignacy Lubowidziki. Był mężem, kochankiem i bratem - z jego strony kobiety nie raz musiały cierpieć, ukrywać się i czuć poniżane. Po jego śmierci chcą one zawalczyć o to, co powinno się im należeć. Staja się niezależne i pokazują innym mężczyznom i co najważniejsze kobietom, że każdy z nas ma takie same prawa i powinien być postrzegany na równi.

Uwielbiam czytać książki Pani Barbary Wysoczańskiej, która potrafi czarować pięknym słowem. Przeniesie nas w malowniczy świat, a w nim ukryje ważną i ponadczasową historię. Widzimy, jak losy potrafią się powtarzać, czy kobiety już zawsze będą musiały walczyć o siebie? Przepiękna książka, po którą MUSICIE sięgnąć!

Długo czekałam na książkę, która tak mnie poruszy. Od której nie będę mogła, a wręcz nie będę chciała się oderwać. I o której nie będę mogła przestać opowiadać. Ktoś kiedyś powiedział, że są książki dla których warto zarwać noc - to jest właśnie jedna z nich.

_

Rozalia jest kobietą pełną energii, pasji do tworzenia perfum i wiary w miłość. Do czasu ślubu, który zmienia jej życie w piekło. Jako młoda wdowa w Warszawie próbuję na nowo poukładać swoje życie. Odnaleźć siebie i swoje miejsce na ziemi. Jednak zanim to zrobi musi spotkać się z kobietą, która napisała do niej list z prośbą o pomoc dla chorej córki. I ona. Ada Lubowidzka nie zamierza być jedynie matką i żoną. Pragnie czegoś więcej od życia i chce walczyć o swoje marzenia. Trzy kobiety i trzy historie, które łączy postać Ignacego Lubowidzkiego. Szanowany poseł na Sejm II Rzeczypospolitej zostaje zamordowany, a na światło dzienne wychodzą jego tajemnice.

_

Piękna powieść o odwadze, determinacji i nadziei. Pełna emocji i miłości o różnych obliczach. To właśnie, dzięki niej Barbara Wysoczańska przypomina czytelnikowi, że życie pisze dla nas różne scenariusze...

_

"Siła kobiet" opowiada o walce kobiet o swoje prawa, godność i wolność. Aby były traktowane na równi z mężczyznami i mogły decydować nie tylko o swoim życiu ale również o kraju, w którym żyją. I chociaż autorka przenosi nas do powojennej Warszawy to wydarzenia w niej zawarte i ta ciągła walka kobiet jest nadal aktualna, a symbol czarnej parasolki jest wciąż żywy...

Kiedy chwytam za książkę to liczę na ogromne wrażenia. Liczę, na to, że emocje sięgną zenitu a historia przedstawiona przez autora sprawi, że nie będę myśleć o niczym innym tylko o niej. Przypale obiad, zostawię mopa i przepadne. Z każdą kolejną książką mam coraz większe wymagania i coraz trudniej mnie zachwycić. A jednak ciągle trafiam na takie książki, które temu podołały.

Dzisiaj opowiem Wam o książce, która złamała mi serce. Siła kobiet to nie jest zwykła historia o pospolitych kobietach. To pięknie napisana historia o determinacji, marzeniach, pasjach. O wsparciu, którymi powinniśmy się obdarzać. Wiele z nas powinno się na tej historii uczyć, że siła kobiet to nie tylko energiczny charakter, niezłomna wola i mądrość. To przede wszystkim pomoc która jako kobiety nie tylko powinnyśmy przyjmować ale obdarowywać się nią nawzajem. Trzy kobiety. Trzy różne historie. Trzy złamane życia. W jaki sposób do tego doszło? Od zawsze zastanawia mnie fakt, jak rodzice mogą decydować o małżeństwie swoich dzieci, jak mogą odwracać wzrok kiedy dzieje się im krzywda. Stwierdzenie, mąż teraz za Ciebie decyduje jest tak bardzo krzywdzące. Cieszę się i to bardzo, że żyję w czasach kiedy same możemy decydować czego potrzebujemy. Czego pragniemy. Kogo kochamy.

@wariatkazksiazka

"Siła kobiet" Barbary Wysoczańskiej to powieść niezwykła, która zauroczyła mnie od pierwszych stron. Akcja rozpoczyna się w czerwcu 1919 roku w Prowansji. To tu poznajemy główną bohaterkę: dziewiętnastoletnią Rosalie - córkę polskiego emigranta i Francuzki. Rosalie to dziewczę urocze i wolne, chłonące piękno prowansalskich krajobrazów i zapachów. Jest w niej radość, chęć zawojowania świata i odkrywania nowych miejsc. Jej radość burzy jednak perspektywa bliskiego zawarcia małżeństwa z polskim patriotą, którego wybrał dla niej ojciec. Rosalie nie zna ojczystego kraju ojca, nie widzi konieczności wyjazdu doń, ale jako kochająca i posłuszna córka, spełnia wolę rodzica. Później akcja przenosi się do marca 1924 roku, do czasu mało radosnego wydarzenia - pogrzebu jej męża, Gustawa Lubowidzkiego, który stracił życie w wyniku zamachu. Podczas smutnej uroczystości Rosalie smutna i zrozpaczona na pewno nie jest. Odczuwa za to ogromną ulgę, bo wie, że jej koszmar życia u boku męża brutala wreszcie się skończył. Los Rosalie nagle splata się z kolejną ofiarą agresywnego posła Lubowidzkiego – jego kochanką i mamą nieślubnej córeczki, Zuzanną Grabińską. O dziwo – Rosalie postanawia im pomóc, przy okazji zyskując niezależność finansową od rodziny męża. Między Rosalie, Zuzanną i małą Lili dochodzi do zadziwiającej, jak na zaistniałą sytuację, przyjaźni i zależności. Choć będzie ona wystawiona na niejedną próbę…

Najmłodszą przedstawicielką kobiet związanych z posłem Lubowidzkim jest jego siostra Ada – wychowywana przez surową i konserwatywną matkę, nie oczekującą od córki niczego więcej, niż intratnego zamążpójścia. Tu czytelnika czeka zaskoczenie, bo Ada – niemy świadek gehenny bratowej – wcale nie chce iść w jej ślady. Ma marzenia i cel w życiu – chce zostać prawniczką i bronić słabych i skrzywdzonych przez los.

Świetnie zarysowane tło historyczne – formowanie się po 123 latach niewoli Polski, społeczne podziały, trudna droga kobiet do uzyskania przez nie pełni praw – to także atuty powieści pani Barbary Wysoczańskiej. Mnie urzekł także język powieści – piękny, poprawny, bogaty… Styl tak potoczysty, że – mimo pokaźnych rozmiarów powieści – nie można się oderwać od czytania! Ja te 524 strony łyknęłam w 2 dni!

"Siła kobiet" Barbary Wysoczańskiej to fenomenalna powieść historyczna.

Trzy zupełne różne kobiety, z zupełnie różnych światów, złączone ślepym losem z tym samym mężczyzną.

Akcja powieści, rozpoczyna się pogrzebem. Został zastrzelony poseł Ignacy Lubowidzki. Wszyscy są ogromnie przejęci i z wielkim rozmachem żegnają męża stanu. Tylko jego żona Rozalia, nie czuje NIC.

Dlaczego ?

Co, za zamkniętymi drzwiami sypialni, spotkało młodą francuzkę ?

Jakie tajemnice wyjdą na jaw ?

Jest to moje pierwsze spotkanie z piórem autorki i uważam, że bardzo udane. Ta powieść została tak wspaniale napisana, że czułam się jakbym, była tam na miejscu.

W Polsce, w której zaściankowe poglądy, królowały pośród elity. Czułam atmosferę, gdzie na salonach, to wygląd i pozycja społeczna odgrywała kluczową rolę. Pieniądze, prestiż i władza, należały tylko do mężczyzn. Jednak pisarka w tej historii, skupiła się na kobietach. Kobietach tak silnych i ambitnych, które za nic miały, co im wolno a co nie. Poznałam trzy różne bohaterki, które w różnym stopniu mi imponowały. A cała fabuła była tak wciągająco napisana, że trudno było mi, oderwać się od czytania, dalszych rozdziałów. Przeżywałam losy bohaterek. Czułam ich smutek, poniżenie, ból, determinację. Czułam zapach róż i lawendy. Czułam miłość, która nie miała prawa się narodzić. A może jednak miała ?🤔

A koniec powieści... łzy same płynęły 🥲.

Polecam tą ekscytującą powieść, nie tylko, każdej kobiecie ❤️ Ja jestem nią zachwycona i na pewno nie raz wrócę do historii tych wspaniałych bohaterów 😍

ROZALIA, ZUZANNA I ADA - trzy kobiety, które łączy jeden mężczyzna - Ignacy Lubowidzki. Żona, kochanka i siostra. Zdrada, piekło i walka o siebie.

Mężczyzno, nie denerwuj kobiety. Doprowadzona do ostateczności może sięgnąć po broń. Nie lekceważ siły kobiet.

🌷

BARBARA WYSOCZAŃSKA

SIŁA KOBIET

Brak prawa do samostanowienia, do wolności, do nietykalności - tak wyglądało życie kobiet po odzyskaniu przez Polskę niepodległości, pomimo uzyskania prawa do głosowania. Mężczyzna był panem i władcą, a kobieta jedynie jego ozdobą, przedmiotem, z którym mógł robić co chciał: poniżać, bić, gwałcić. Tak wyglądało życie Rozalii po tym jak ojciec wydał ją za mąż za posła na sejm II Rzeczypospolitej. Gdy mężczyzna ginie w zamachu, kobieta odzyskuje wolność i postanawia wrócić do domu, do Francji. Przed wyjazdem zgadza się jednak spotkać z Zuzanną, kobietą, która utrzymuje, że była kochanką jej męża. To spotkanie zmienia życie obu kobiet.

🌷

"Ten kraj wciąż nie jest gotowy na prawdę, postęp i wolność. (...) Kobieta nie ma prawa decydować o sobie, w co się ubierać i z kim spotykać. (...) Jakby kobieta nie miała własnego rozumu."

Ciężko opisać emocje, które towarzyszyły mi przy czytaniu tej książki. Niby jej akcja toczy się w latach 20. XX wieku, ale niektóre problemy są tak aktualne, że aż straszne. Cnoty niewieście, bycie utrzymanką, zależną finansowo od męża, kontrola wydatków - to się wciąż dzieje w polskich domach, choć minęło 100 lat od historii opisywanej przez Barbarę Wysoczańską.

🌷

Ból, trauma, psychiczny i fizyczny terror doprowadza kobietę do ostateczności, do sięgnięcia po broń. Desperacki czyn jednej kobiety wyzwala drugą.

Przepiękna książka o sile kobiet, o przyjaźni, która łączy żonę i kochankę tyrana, o młodej kobiecie, która, która potrafi przeciwstawić się zaborczej, zdewociałej matce (och jak mnie ta zakłamana dewota denerwowała!).

Siła jest w nas, kobietki 💪 Uwierzmy w siebie i nie dajmy się zniewolić. Te czasy już dawno minęły.

Pani Barbara zabrała mnie w niezwykłą podróż do odradzającej się Rzeczypospolitej, gdzie kobietom nie przystało wyrażać otwarcie swojego zdania, były często traktowane przez mężczyzn przedmiotowo, a ich rola ograniczała sie do bycia uległymi wobec nich oraz do rodzenia im dzieci. Tytułowa siła kobiet to obraz ich walki przede wszystkim o siebie, swoje prawa, marzenia i wartości. Podobało mi się to, jak autorka wykreowała postaci kobiece w tej powieści. Każda z nich jest inna, każda dąży do innych celów, każda przeszła inną drogę naznaczoną uprzedzeniami, a jednak tym, co je łączy jest niezwykła determinacja i odwaga. Mimo, że książka jest mocno osadzona w realiach historycznych czyta się ją bardzo dobrze, napisana jest przystępnym językiem, nie ma tutaj zbędnych opisów. Autorka urzekła mnie swoim stylem pisania, doskonale udało jej się odtworzyć klimat ówczesnych lat. ,,Siła kobiet" to tytuł wieloznaczny. To nie tylko porywająca powieść o walce o równouprawnienie, to wielowymiarowa historia o kobietach, które nie dały się złamać. To pełna emocji historia o sile miłości nie tylko tej romantycznej, ale również matki do dziecka, o przyjaźni oraz niezwykłej sile kobiecego charakteru. Książka niesie ze sobą ważny i uniwersalny przekaz. To głos kobiet, którym przyszło żyć w osłabionej, zmęczonej niewolą Polsce, a które nie bały się wyzwań. Myślę, że warto ją przeczytać, aby zrozumieć jak długą drogę, naznaczoną niekiedy cierpieniem i poświęceniem musiały przejść kobiety w XX-leciu międzywojennym, aby uzyskać prawo do decydowania o swoim losie i losie swojego kraju.