Siedem razy eks

Zaskoczyła mnie ta książka. Myślałam, że będzie TYLKO lekkim przerywnikiem, taką głupiutką lekturą na dwa dni. A okazało się, że kilkanaście razy złapałam się na tym, że totalnie zgadzam się z autorką w kwestii opisywania życia czy związków (zwykle tylko kręcę nosem na naiwność bohaterów)

A do tego język jest totalnie luzacki i bezpruderyjny (czytaj: przeklinają i mówią dużo o seksie, normalnie i na lajcie). No i jest w opór śmieszna

Fajnie się czytało, nie zapomnę tego nigdy 😁

Siedem razy eks czyli co by było gdyby Bridget Jones czytała Cosmour.

Esther ma 29 lat, dozgonne przyjaciółki, dach nad głową i ukochaną pracę w której się spełnia, w zasadzie do pełni szczęścia brakuje jej tylko wielkiej miłości. Podlewana alkoholem i wrodzoną szczyptą szaleństwa kiełkuje w niej myśl, że oto jest na najlepszej drodze do staropanieństwa i samotności. Tak przecież być nie może!

Przypadkowy artykuł w babskim czasopiśmie rzuca książkę na właściwe tory. Ester za radą gazety postanawia spotkać się ze swoimi siedmioma byłymi chłopakami i poszukać wielkiej miłości, którą przegapiła. Ale co z tego wyjdzie?

Siedem razy eks to książka z mocnym vibem Bridget Jones. Momentami śmieszna, momentami bolesna a czasem tak żenująca, że to aż boli. Czyli taka, jaka powinna być komedia romantyczna. Główna bohaterka na łeb, na szyję rzuca się w wir poszukiwań wielkiej miłości zaniedbując przyjaciół i pracę. Niestety kiedy Ester na coś się uprze, to niema zmiłuj.

Możemy więc razem z nią przyjrzeć się jej siedmiu nieudanym związkom: partnerom dziecinnym lub zaborczym, toksycznym lub po prostu nijakim. Sama 29 latka wydaje się zaskoczona tym co odkrywa z czasem. Czy jednak ta jej droga przez miłosne męki doprowadzi ją w końcu do tego jedynego?

Musze przyznać, że wiem na czym polega fenomen książki Lucy Vine i wysokie noty, które dostaje. Autorka stworzyła „Bridget Jones” na miarę XXI wieku, często tracącą kontakt z rzeczywistością ale nigdy z Tinderem, niepotrafiącą powiedzieć czego tak naprawdę pragnie, za to nieustannie goniącą za miłością. Jednak nawet nie będę ukrywać, że Esther jako główna bohaterka nie zrobiła na mnie pozytywnego wrażenia. Posiadanie wewnętrznego dziecka nie równa się z brakiem odpowiedzialności czy wyobraźni, mimo to panna Adams mimo 29 wiosen na karku nic nie robi sobie z konsekwencji własnych czynów czy uczuć innych ludzi. Jest skrajnie egoistyczna i zapatrzona w siebie, a większość słów troski wychodzących z jej ust ma posmak dobrze maskowanego kłamstwa. W zasadzie praktycznie nie interesuje się życiem najbliższych przyjaciółek, bierze to co same z siebie wyrzucą i uznaje za niewątpliwy przejaw zaufania z ich strony. Tyle, że z czasem widać, jak niewiele tak naprawdę o nich wie i gdy wreszcie sobie to uświadamia, oczywiście obarcza za to winą nie siebie ale Bibi, Alex i Louise. Również jej życie uczuciowe, którego przekrój obserwujemy przedstawia mozaikę źle dobranych partnerów, których młoda kobieta zostawia za sobą ( połowę ze złamanym sercem). Jednak to, że nigdy nie zaprzyjaźniłabym się z Esther nie oznacza od razu, że książka była zła.

Wręcz przeciwnie, Siedem razy eks to książka lekka, łatwa i przyjemna. Jeśli skupicie się troszkę bardziej, dostrzeżecie w niej nie tylko utarte schematy komedii romantycznej ale też kilka morałów starych jak świat – jednak wartych przypomnienia. Nie jest ani zbyt odkrywcza, ani zbyt pomysłowa, ale jest zdecydowanie tym, co rozgrzeje wasze w serca, kiedy ogarnie was nostalgia. Jest bowiem niczym powrót do ulubionego koca albo spotkanie ze starym przyjacielem. Znacie się już doskonale i wiecie, że otuli was niczym puchata chmurka bezpieczeństwa i stabilizacji.

Siedem razy eks to niemal idealny przykład komedii romantycznej. Przeprowadzi was przez łzy, śmiech i wielkie wzruszenia aż do spektakularnego końca. Jeśli więc potrzebujecie zwariowanej opowieści o poszukiwaniach pana idealnego, babskich spędach i morzu wina, to jest to pozycja dla Was.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję Wydawnictwu Insignis

#współpracabarterowa

#współpracarecenzencka

#współpracareklamowa

„Czuję się tak, jakbym stała na krawędzi przepaści. Nie chcę skakać, ale jednocześnie wiem, że będę posuwać się naprzód, dopóki nie pozostanie mi nic innego”.

„Siedem razy eks” bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, tym bardziej, że do lektury podeszłam bez żadnych oczekiwań.

W tej historii jest mnóstwo zabawy, odrobinę szaleństwa i trochę drapieżności.

Esther, jako główna bohaterka jest pełna życia, ciekawska i waleczna. Po przeczytaniu artykułu, który powiedział jej, że każda kobieta przeżywa siedem znaczących dla siebie związków, Esther, dochodzi do wniosków, że ona przerabiała je już wszystkie. Dlaczego, w takim razie, wciąż jest sama?

W odnalezieniu prawdziwej miłości w swoich eks pomagają jej przyjaciółki. I taka relacja, jaka łączyła te bohaterki, jest prawdziwa i cudowna. Z wielką satysfakcją patrzyło się, na to z jaką swobodą zachowywały się w swoim towarzystwie.

Fabuła powieści Lucy Vine, jest tak rozłożona, że towarzyszymy głównej bohaterce na każdym etapie jej poszukiwań. Oprócz tego, cofamy się w przeszłość, poznając każdy wcześniejszy związek Esther wraz z przypisanym mu typem relacji.

Jakie to było fajne! Poznawać od środka każdą relację i mężczyznę z życia Esther. Mimo ich różnorodności, czułam, że Esther szuka w nich kogoś konkretnego, kogoś kogo nie widać na pierwszy rzut oka.

Wiem, że tę powieść pokocha wiele czytelniczek, bo ma w sobie nietypową aurę oraz bohaterkę, która oprócz tego, że poszukuje miłości, odnajduje w tym całym zgiełku również siebie! Gorąco polecam!

Wypadek Przy Pracy, Przyjaźń z Bonusami, Pierwsza Miłość... a jak ty w skrócie opiszesz wszystkie/wszystkich swoich eks?

Esther ma 29 lat i jest singielką. Podczas jednej z imprez (czytaj: dzikich popijaw ze swoimi najbliższymi przyjaciółkami), trafia przypadkiem na zagubiony numer magazynu Cosmour i artykuł na temat związków. Uważajcie, młode (stare?) panny, co czytacie, bo może to wywrócić wasze życie do góry nogami! Esther dochodzi do wniosku, że przerobiła już wszystkie rodzaje związków, a prawdziwa miłość, cóż, musiała jej umknąć. Ups? Rozpoczynamy misję: przegląd wszystkich swoich eks.

"Siedem razy eks" w pierwszej chwili zaskoczyła mnie swoją ogromną bezpośredniością. Kojarzycie wśród swoich znajomych taką osobę, która rzuci bezwstydny żart, niczym się przy tym nie przejmując? Najpierw jesteśmy zakłopotani, ale potem atmosfera zaczyna się rozluźniać, aż przyzwyczajamy się do swobodnych rozmów o wszystkim. Właśnie w taki sposób polubiłam się z tą książką.

Powieść jest komedią romantyczną w dobrym stylu, podobnym do "Dziennika Bridget Jones". Główna bohaterka co chwilę wpada w tarapaty, za obietnicą kieliszka wina pójdzie na koniec świata i marzy jej się książę z bajki, ale taki, który nie będzie miał problemów z oglądaniem jej pryszczy na plecach. Chociaż na książkę trzeba patrzeć z przymrużeniem oka, to jednak wiele sytuacji było bardzo prawdziwych. W końcu związki bywają skomplikowane, nie zawsze rozumiemy swoje uczucia, a już na pewno nie jesteśmy w stanie się do nich zmusić, gdy złośliwie się nie pojawiają.

Wszyscy bohaterowie drugoplanowi byli bardzo ciekawie przedstawieni. Należą do nich przyjaciółki Esther, dwójka jej sąsiadów i przede wszystkim odnajdywani eks. Każda z postaci była unikatowa, dzięki czemu łatwo można było je rozróżnić i zapamiętać. Do końca nie miałam pojęcia, jak sytuacja się rozwinie, czy faktycznie opłaci się odgrzebywanie starych śmieci, czy jednak pojawi się ktoś całkiem nocy, a może bohaterka w ogóle zrezygnuje ze swoich poszukiwań?

Powieść czytałam akurat w bardzo stresującym okresie, pozwoliła mi się zrelaksować i psychicznie odpocząć. Polecam, jeżeli ktoś ma ochotę na lekką rozrywkę.

„SIedem razy eks” to książka do której podeszłam na totalnym luzie i bez jakichkolwiek oczekiwań. Jakie było moje zdziwienie, gdy okazało się, że jest to coś znacznie więcej niż zwykły romans, który niczego nie wnosi do życia czytelnika.

Jest to pozycja totalnie zaskakująca i w moim guście. Narracja jest nieco zwariowana, jak sama główna bohaterka i nawet jeżeli uda nam się odłożyć książkę na bok to i tak ciągle siedzi w naszej głowie. Chociaż i tak jestem pewna, że książka ta wywoła wiele skrajnych opinii.

Esther to postać, którą polubiłam już od samego początku i bardzo mocno jej kibicowałam. Jest to postać mocno nieoczywista, a jej decyzje mocno odbiegają od tego co mogłoby nam się wydawać. Jednak wszystko to powoduje, że jest ona po prostu prawdziwa. Fajnie, że autorka zdecydowała się na liczne retrospekcje dzięki czemu widzimy jak Esther mocno się zmieniała i dojrzewała. Wszystkie jej historie sprawiają, że wyciąga ona z nich wnioski, a my wraz nią, ponieważ każdy z nich z łatwością można odnieść do naszego codziennego życia. To dlatego podczas czytania świetnie się bawimy, ale i odczuwamy wiele oraz angażujemy się w całą powieść.

„Siedem razy eks” to powieść, którą pokochałam i jestem pewna, że pokocha ją wiele czytelniczek. Z jednej strony jest wesoła, szalona i nawet odrobinę drapieżna, a z drugiej nostalgiczna i mądra. Jednak przede wszystkim jest to powieść realistyczna, a to właśnie takie chcę czytam i to takich ostatnio bardzo mocno mi brakowało. Gorąco polecam!

Nie jestem fanką romansów sensu stricto. Mimo to postanowiłam zaryzykować i dać szansę najnowszej książce Lucy Vine. Nie ukrywam, zaintrygował mnie jej opis, „Siedem razy eks” opowiada bowiem o Esther, żywiołowej, wygadanej kobiecie, która zdaje się prowadzić naprawdę dobre życie. Ma stabilną sytuację finansową, pracę, którą uwielbia, a także dwie zaufane przyjaciółki, z którymi wynajmuje dość przytulne mieszkanie (nie licząc wiecznie zapchanej toalety i wrednego właściciela). Na pierwszy rzut oka wydaje się, że nie ma na co narzekać. Na drugi… no cóż, okazuje się, że nie jest tak kolorowo, jak się wydaje. Esther, która kryje się pod płaszczem ciętych, często niewybrednych komentarzy, czuje się naprawdę nieszczęśliwa. Ma wrażenie, że osiągnęła w życiu wszystko, prócz jednego: miłosnej stabilizacji. Wciąż nie znalazła ukochanej osoby. Kogoś, z kim będzie mogła spędzić resztę życia. W końcu dobiega trzydziestki. Jest już prawie jedną nogą w grobie!

Pewnego dnia w starym numerze magazynu „Cosmour” Esther znajduje pewien znaczący artykuł. Z tekstu wynika, że każda kobieta doświadcza w życiu siedmiu archetypowych relacji: Pierwszej Miłości, Wypadku Przy Pracy, Faceta na Zakładkę, Seks-przyjaźni, Niewykorzystanej Okazji, Drania i Poważnego Związku. Jak się okazuje Esther doświadczyła ich wszystkich. Zdesperowana i przerażona myślą o nieuchronnej samotności, postanawia odezwać się do każdego ze swoich byłych.

Nie oszukujmy się, pomysł na historię, która opiera się na powrocie do eks nie jest niczym nowym. Połowa filmów romantycznych polega właśnie na tym, że bohaterowie w którymś momencie orientują się, że ich rozstanie było pomyłką i koniecznie muszą do siebie wrócić. Podobnie jest i w tym przypadku. Esther zaczyna dywagować nad tym, czy aby nie zaprzepaściła przypadkiem jakiejś życiowej szansy. Nigdy nie miała problemów ze znalezieniem partnera, problemy pojawiały się dopiero w chwili, w której gdzieś na horyzoncie zaczynało majaczyć widmo stabilizacji. Ślub, dzieci, wspólna starość… nie, to zdecydowanie nie było coś, co mogłoby do niej pasować. Nie w wieku dwudziestu paru lat!

Mając na uwadze, że powinna jak najdłużej korzystać z życia i nie ograniczać się do jednego obiektu westchnień, Esther za każdym razem decydowała się zakończyć związek. Poznawała swoje połówki na różnych etapach życia, długo nie przejmowała się jednak faktem, że w wielu przypadkach relacje kończyły się z jej własnej winy. Z tym, że lata mijały, partnerzy się zmieniali, a kobieta wciąż kończyła z niczym (a właściwie z nikim). I tak, jak w wieku dwudziestu lat mogła sobie pozwolić na wybrzydzanie, tak obecnie, w wieku trzydziestu lat, myśl o braku partnera wydaje jej się o wiele bardziej przerażająca niż wcześniej. Z dnia na dzień, zaczyna odnosić wrażenie, że postąpiła niewłaściwie, a co za tym idzie, że już nigdy nie trafi na idealnego mężczyznę. Że zmarnowała zbyt wiele szans, aby świat podsunął jej pod nos kolejną.

Sięgając po „Siedem razy eks” nie miałam zbyt wielu oczekiwań. Przyznaję, że początkowo nie potrafiłam przekonać się do stylu Lucy Vine. Język, którym posługuje się w tej konkretnej książce jest lekki, ale niezwykle „wyrazisty”. Autorka nie szczędzi swoim czytelnikom bardzo konkretnych opisów, niezbyt apetycznych porównań czy ciętych komentarzy ze strony boharerów. Sama Esther także jest dość cięta. Podążając jej śladem, czułam się trochę tak, jakbym miała okazję zajrzeć do pamiętnika bardzo charakternej koleżanki. W dodatku takiej, która dopiero z czasem przestaje patrzeć na świat w zero-jedynkowy sposób. Naszej głównej bohaterce z trudem przychodzi bowiem zaakceptowanie faktu, że to nie świat musi się zmienić, lecz to ona powinna zastanowić się nad swoim postępowaniem. W końcu kiedyś należałoby dorosnąć i przestać usprawiedliwiać swoje życiowe niepowodzenia.

Zostawmy może na chwilę naszą protagonistkę i pomówmy przez chwilę o drugoplanowych bohaterach, bo nie ukrywam, że ci okazują się z czasem naprawdę interesujący. Każdy z byłych partnerów Esther ma nam coś ciekawego do zaoferowania: od rozbudowanego charakteru po tajemniczą przeszłość. Wszystkich poznajemy ponadtwo z dwóch perspektyw: dawnej, tej, w której zostają nam przedstawione ich początki znajomości z Esther, a także obecnej, dzięki której jesteśmy w stanie ocenić, co takiego zmieniło się na przestrzeni paru ostatnich lat. Dostajemy przy okazji odpowiedzi na najróżniejsze pytania: Czy czas jakoś na nich wpłynął? Czy zmienili swój sposób myślenia albo zachowanie? Czy jest choć cień szansy, że wciąż pamiętają o swojej dawnej miłości?

Lucy Vine w naprawdę przyjemny sposób wprowadziła do fabuły swoich bohaterów. Choć pojawia się w niej nie jedna, ale aż siedem postaci, muszę przyznać, że nie czułam się ani trochę zagubiona i z łatwością odróżniałam, kto jest kim. Tutaj moją jedyną uwaga jest fakt, że przed każdym rozdziałem pojawia się wzmianka o miejscu akcji i godzinie. Ta ostatnia nie jest z reguły czytelnikowi do niczego potrzebna. O wiele bardziej przydałyby się w tym miejscu daty poszczególnych wydarzeń. Autorka wielokrotnie skacze po linii czasowej, przez co z łatwością idzie się pogubić. Kilkukrotnie zdarzyło mi się nie wiedzieć, czy dany rozdział ma miejsce „przed” czy „po” pewnych sytuacjach.

W książce pojawia się kilka wyjątkowo ciekawych motywów. Bardzo rezonował ze mną zwłaszcza ten związany z poczuciem, że przez własną głupotę/charakter/obawy straciło się w życiu jakąś ważną szansę. Główna bohaterka żałuje, że ze strachu przez zbyt wczesnym ustatkowaniem, zrezygnowała z potencjalnie udanej relacji. Próbuje wrócić do przeszkościu, uparcie ignorując fakt, że inni ludzie też z czasem mogą się zmienić. W końcu nikt nie będzie czekał wiecznie, aż zdecydujemy się zaryzykować. Wszystko przemija i to wyłącznie od nas zależy, czy wykorzystamy daną nam szansę.

W „Siedem razy eks” utracone okazje odgrywają naprawdę dużą rolę. W książce pojawiają się jednak także inne motywy. Zostają w niej poruszone tematy takie jak: poczucie samotności, zazdrość, zdrada, manipulowanie drugą osobą, wykorzystywanie sek_ualne czy zmaganie się z chorobą psychiczną. Wbrew pozorom, pod płaszczykiem lekkiej, zabawnej książki kryje się naprawdę dużo wartościowych treści. Można powiedzieć, że „Siedem razy eks” zaczęca do jako takiej refleksji, daje ponadto przestrzeń do rozpoczęcia wartościowej dyskusji na temat dzisiejszego społeczeństwa. Czy szczęścia powinno się szukać na siłę?

Nie twierdzę, że ta książka jest idealna, bo nie jest. Nie przypadnie do gustu osobom, które nie przepadają za zbyt wulgarnym, bezpośrednim językiem. Jest dużo wstawek erotycznych i fizjologicznych. Jest też wiele rozczarowań, jeśli chodzi o relacje bohaterów. „Siedem razy eks” nie jest kolejną romantyczną historią o tym, że dziewczyna znajduje swojego księcia już przy pierwszym podejściu. Wręcz przeciwnie. Tutaj wspomniana dziewczyna ma tych podejść aż siedem, mimo to do samego końca nie jest pewne, czy uda jej się cokolwiek zdziałać.

Myślę, że w prawdziwym życiu nie chciałabym mieć takiej przyjaciółki Esther (raczej byśmy się nie dogadały). Jako książkowa bohaterka kobieta sprawuje się jednak naprawdę nieźle. Nie ukrywam, że śledząc jej losy, zdarzyło mi się parę razy uśmiechnąć. Z czasem zaczęłam jej też szczerze kibicować w poszukiwaniach Tego Jedynego. Jak to się mówi: „każdy zasługuje na drugą szansę”. Ja dałam szansę „Siedem razy eks” i ani trochę nie żałuję.

Esther, zbliżając się do trzeciej dekady życia, zaczyna się zastanawiać nad sobą i tym, jak wygląda jej codzienność. Teoretycznie jest beztroską, wesołą kobietą, którą otaczają dwie cudowne i oddane przyjaciółki, a praca w planowaniu imprez przynosi jej mnóstwo satysfakcji. Niestety, na polu randkowym odnosi same porażki i nie widzi już nadziei na lepsze. Nie dostrzega, że jest wartościową, pracowitą i inteligentną osobą, bowiem nieustanne pragnienie znalezienia odpowiedniego partnera przysłania jej wszystko inne. Jedna noc, jeden kiepski artykuł w starym magazynie i jedna dziwna decyzja bardzo na nią wpłyną. Ale czy na lepsze?

„Siedem razy eks” to książka tak bardzo niepozorna. Biorąc pod uwagę jej opis oraz okładkę szykowałam się na kolejny romans, przy którym miło spędzę czas, lecz niekoniecznie pozostanie w mojej głowie na dłużej. I jakże się myliłam! Ta pozycja jest naprawdę zaskakująca – w pozytywnym tego słowa znaczeniu, a pod pozorem odświeżania starych znajomości i retrospekcji przeszłych związków niesie naprawdę ważną treść. Napisana niezwykle przystępnie, z genialną, nieco zwariowaną narracją głównej bohaterki, wkracza śmiało w czytelniczy umysł i rozgaszcza się tam na dobre. Trudno ją odłożyć, a nawet gdy to zrobimy to jej klimat i ta niepewność co wydarzy się dalej sprawiają, że ciągle tkwi nam gdzieś z tyłu głowy. Lucy Vine pisze w sposób, jak gdyby Esther, to nam, czytelnikom, przy dobrym winie i w miłej atmosferze opowiadała swoją historię, bez zbędnego patosu i poprawności, i to naprawdę do mnie trafia. Brnąc wraz z Esther przez kolejne spotkania, poznając jej historię związków i rozumiejąc wraz z upływem fabuły coraz to więcej, przy okazji mamy możliwość obserwować jej powolną zmianę, ale i dojrzewanie jej postaci. Wraz z nią wyciągamy wnioski, które śmiało można przekuć na własne doświadczenia, angażujemy się w powieść, śmiejąc się, płacząc i odczuwając wiele jeszcze innych emocji, i to jest to, czym powinna się charakteryzować dobra książka. A ta naprawdę taka jest. Niebanalna, choć pomysł mógłby wydawać się niczym nowym, wesoła, a jednocześnie nostalgiczna, mądra, choć w wielu momentach zupełnie zwariowana i tak szalenie realistyczna. To opowieść o zrozumieniu swoich błędów, docenieniu tego, co mamy, pięknej przyjaźni, zwyczajnym życiu wraz z jego wzlotami i upadkami, rozpaczliwym poszukiwaniu miłości, zamknięciu niezatrzaśniętych z hukiem drzwi i pogodzeniu się z własnymi wyborami i samym sobą. Absolutnie warta poświęcenia jej czasu! Gorąco polecam!