Siedem dni w czerwcu

Eva swoją karierę pisarską rozpoczęła opowieścią fantastyczną z elementami erotyku. Okazało się to strzałem w dziesiątkę, a cykl rozrósł się do niebotycznych rozmiarów, podobnie jak cały wyimaginowany świat postaci, który powstał z pomocą najwierniejszych fanów twórczości Evy. Kobieta zdaje sobie sprawę, że jej książki nie należą do ambitnych, jednak jest wdzięczna, że dzięki nim może wychować córkę w dobrych warunkach i zapewnić jej wszystko, czego sama nie miała. Przyzwyczaiła się też do bycia samotną matką, z naciskiem na samotną, choć wydaje się, że nie ma problemu z tym stanem rzeczy. Nikt nigdy nie był dla niej odpowiedni. Być może dlatego, że ta odpowiednia osoba zniknęła z jej życia wiele lat temu.

Shane także jest pisarzem, choć jego twórczość jest zupełnie odmienna od Evy. Nie potrafi nigdzie zagrzać miejsca na dłużej, słynie ze swoich krótkich wypowiedzi i specyficznego stylu bycia. Niedawno stał się nauczycielem oraz mentorem, bo doskonale rozumie, co oznacza wychowywać się bez rodziny. Stroni od używek i kobiet, tego miał już nadto i wyciągnął z tego wnioski. Lecz nadal uważa, że nie zasługuje na miłość i nie potrafi być partnerem.

"Siedem dni w czerwcu" to powieść, która zachęciła mnie zarówno opisem jak i okładką. Zapowiadana jako historia ludzi z przeszłością, borykających się z problemami, od razu wpasowała się w mój czytelniczy gust. I faktycznie- wzmianki o depresji, o problemach psychicznych, o nadużywaniu narkotyków, o samotności nastolatków czy o permanentnych problemach zdrowotnych się tu znajdują. Niestety całość jest napisana w taki sposób, że nie potrafiłam zaangażować się w fabułę, męczył mnie styl Autorki i bardzo się zmuszałam, by doczytać książkę do końca. Mnóstwo wtrąceń dotyczących pobocznych postaci, ich szczegółowej charakterystyki, podobnie jak częste opisy, zwyczajnie mnie nudziły. Bywały momenty, w których historia miała odznaczyć się humorem, jednak w mój gust to kompletnie nie trafiło. Wiele tu wzmianek o feminizmie i problemach osób czarnoskórych, co uważam za istotny temat, lecz z uwagi na narrację, która absolutnie mi nie podeszła, nie przyciągnęły mojej uwagi.

Powieść ukazuje nastoletnie życie głównych bohaterów oraz teraźniejszość, gdy spotykają się ponownie po piętnastu latach. I tak jak potrafiłam uwierzyć w ich wybuch uczuć w ciągu kilku dni, gdy byli młodzi, skrzywdzeni i samotni, tak taki przebieg ich znajomości, gdy są już dorośli i pokiereszowani przez życie, kompletnie do mnie nie przemówił. W ogóle portret postaci z młodości niezmiernie mi się spodobał, był skomplikowany, bolesny, wydzierał czytelnika ze strefy komfortu i ogromnie żałuję, że nie został bardziej rozwinięty, bo stanowi dużą zaletę książki. Bo z dorosłą Evą, która nie potrafi zmierzyć się ze swoimi problemami, nie umiałam się zaprzyjaźnić. Shane wydawał się bardziej dojrzały i choć nadal zagubiony to próbował wyprostować swoje życie ale też mając na względzie swoje doświadczenia- pomóc innym. Ogromnie spodobała mi się postać córki Eve, niebywale inteligentnej, wygadanej i spostrzegawczej, choć znowu- Autorka przesadziła z jej wiekiem i gdyby była kilka lat starsza, jej cechy charakteru brzmiałyby o wiele bardziej przekonująco. Autorka miała za to fajny i przekonujący pomysł na zakończenie historii Evy i Shane`a, aż żałuję, że potem jeszcze był epilog... Ale cóż, widocznie ta książka po prostu nie była dla mnie.

Reese, najwidoczniej nasze gusta czytelnicze całkowicie się rozmijają. Choć z pewnością na długo zapamiętam tę książkę, szkoda tylko, że jako tę, przez którą najtrudniej mi było przebrnąć. Aczkolwiek wiem, że wiele osób jest tą powieścią wręcz zachwyconych, więc zachęcam do wyrobienia sobie własnego zdania na jej temat!

▪️Skończyłam całą książkę, ale jakim kosztem...

Mogłam spokojnie zrobić DNF, ponieważ ta historia nic nie wniosła do mojego życia. Co więcej! Gdybym była w księgarni i wzięła tę książkę do ręki po czym zerknęła na prolog... To bym jej nie kupiła.

▪️To dziwne połączenie komedii, erotyka i literatury pięknej. Nie wyszło to dobrze, albo tylko mi kompletnie nie siadło. Irytowało mnie zachowanie córki Evy, nudnawe momenty typu imprezy czy wałkowanie ekranizacji cyklu fantasy głównej bohaterki. Jednak to ostatnie jestem w stanie zrozumieć, bo nikt nie chce by bohaterowie na papierze różnili się od tych na ekranie *choć ja cały czas pamiętam filmowe zakończenie całej serii 'Niezgodna' - chciałabym zobaczyć minę kogoś, kto najpierw obejrzał filmy, a potem wziął się za książki; na pewno przeżył niemały szok*.

▪️Nawet nie wiem, co więcej napisać o 'Siedmiu dniach w czerwcu'. Na pewno ciężko mi się ją czytało, odkładałam ją po kilkudziesięciu stronach i zastanawiałam się nad całkowitym jej porzuceniem. Dodatkowo, w pierwszej części książki było dużo błędów wymagających korekty - powtarzające się słowa, dodatkowe spójniki. Bądź w drugą stronę, brak spójników i słów, które powodowały problemy ze zrozumieniem myśli lub wypowiedzi.

▪️Odbiłam się od niej jak piłeczka od stołu do ping-ponga🙈

„- To metafora – powiedziała Eva. Wszystko wokół niej robiło się coraz bardziej rozmyte. – Bez względu na to, jak ryzykowna jest wędrówka bratnich dusz, nigdy się ona nie kończy. Kto by nie chciał, żeby na przekór odległości, czasu i klątw, jego związek trwał wiecznie?”.

Szansa na miłość? Wiara w przeznaczenie? „Siedem dni w czerwcu” to idealnie nieidealna opowieść o poszukiwaniu własnego szczęścia w brutalnej rzeczywistości.

Tia Williams pisze w sposób dosadny, sprawiając, że każdy wątek zaczyna rozkładać się na czynniki pierwsze szukając ich znaczenia. To piękne i ujmujące, bolesne, ale prawdziwe.

Chciałabym tak wiele napisać o tej powieści, ale zdradzając za dużo, czuję, że cała magia tej historii po prostu zniknie. Każdy aspekt, który doprowadził mnie do końca powieści, sprawiał, że konałam z emocji – bólu, a zarazem szczęścia.

Nie powiem, że ta książka jest wciągająca od początku. Trzeba wbić się i poczuć jej klimat oraz w sposób, w jaki autorka stara się przekazać sens tej historii. Ale gdy złapie się już jej bakcyla, nie sposób się od niej oderwać. Przepada się i dąży do poznania losów Evy i Shane’a.

Wspomnienia łączące się z teraźniejszością dodają tej historii realizmu. Tia Williams porusza temat rasizmu i mierzy się z nim w wyrafinowany sposób, przekazując istotne aspekty wplatając go w życie bohaterów. Nie są tu też obce tematy depresji, używek i bólu, który odbiera sens życia, a wszystko to, z czym mierzą się bohaterowie pociąga za sobą szereg konsekwencji.

Czy w tym przypadku walka o miłość jest warta zaangażowania?

Ta powieść jest do bólu prawdziwa, trudna i piękna oraz warta każdej emocji wyciśniętej w sercu czytelnika! Polecam!

⭐️⭐️⭐️⭐️

,,Siedem dni w czerwcu" autorstwa Tii Williams.

Jest to książka, która z tego, co zdążyłam, zauważyć zbiera dość pozytywne opinie w internecie.

Po części mogę zrozumieć, dlaczego choć ja nie przekonanłam się do tej pozycji i już wam piszę dlaczego.

Przez całą lekturę miałam trudności z nawiązaniem emocjonalnego kontaktu z głównymi postaciami.

Pomimo ich opisów i rozwoju wątków, nie byłem w stanie zbudować więzi ani zrozumieć ich motywacji. Czułam się odizolowana od ich historii i nie potrafiłam przeżywać tego, przez co przechodzili, czy o czym opowiadali.

Dodatkowo fabuła książki była dla mnie nieco pokręcona.

Mimo że historia poruszała ważne tematy społeczne, nie zdołała mnie w pełni zaangażować.

Trzeba jednak przyznać, że język użyty przez autorkę był płynny i przyjemny w odbiorze. Opisy miejsc i scen były na dobrym poziomie, jednakże nie były w stanie wypełnić luki, jaką odczuwałam w relacji z bohaterami.

Tak więc uważam, że ta lektura nie była dla mnie, a może to nie był odpowiedni czas dla niej.

Oczywiście każdy czytelnik ma inne preferencje i gust literacki, więc warto dać tej książce szansę i samodzielnie ocenić jej wartość.

✔️Współpraca reklamowa z wydawnictwomuza ❤️

„Siedem dni w czerwcu” to historia Eva i Shane , którzy kiedyś spędzili siedem magicznych dni. W ciągu siedmiu dni zakochali się w sobie i stali się dla siebie bratnimi duszami. Niestety, ale zostali rozdzieleni gdy w ich życie wkroczyły narkotyki i depresja. Z biegiem lat ułożyli sobie życie z kimś innym. Eve wyszła za mąż a później rozwiodła się. Samotnie wychowuje 12 -letnia córkę. Jest autorką licznych erotyków, dzięki którym stała się rozpoznawalna. Shane odbył kurację odwykową i wyszedł z więzienia. Również jest pisarzem oraz organizuje kursy kreatywnego pisania. W pewnym momencie ich drogi na nowo splata los. Shane chce zacząć wszystko od nowa, ale czy tego samego chce Eva? Czy da po raz drugi szansę tej samej miłości? Przekonajcie się sami.

Książka ma od pierwszej strony niesamowity klimat, który wciąga czytelnika. Początkowo akcja biegnie leniwie, ale później nabiera tempa takiego jakie lubię. Autorka świetnie wykreowała bohaterów oraz ich codzienne problemy z jakimi się musieli zmierzyć oraz uczucie, które wciąż w nich tli się. Czytając zastanawiałam się jednak czy można pokochać kogoś znając go tylko tydzień? I Czy takie uczucie ma szansę odrodzić się po latach, gdy jest się już innym człowiekiem?

Chociaż książka napisana jest lekkim, czasami zabawnym językiem i posiada ciekawy pomysł na fabułę, to jednak czegoś mi w niej zabrakło. Nie uważam jednak, że nie warto sięgnąć po tę lekturą. Na pewno spędzicie z nią miłe chwilę, ale nie wiem czy poruszą aż tak jak się spodziewacie. Nie jest to również romans w letnim klimacie. Książka porusza wiele trudnych tematów.

Myślę, że warto sięgnąć po ten tytuł i samemu wyrobić sobie zdanie o tej książce.

"Siedem dni w czerwcu" to historia o miłości, która po ponad dekadzie odżywa w zaledwie parę dni. Okraszona olbrzymią ilością trudów z życia naszych bohaterów, bo ci nieustannie mieli pod górkę, szczególnie Eva, będąca przewlekle chorą i w dzieciństwie nie mająca pomocy ze strony matki (a przynajmniej nie takiej, jakiej potrzebowała). Shane, na którego spotkanie nie była gotowa, wcale nie miał lepiej. Okazuje się, że książki które stworzył były napisane zawsze pod wpływem alkoholu, którego teraz, wiele lat później od poznania niemal pełnoletniej Genevieve wystrzega się. Obydwoje mają swoje życia, są cenionymi autorami nagradzanych bestselerów, jednakże ich jestestwa są niekompletne. Ta jedna magiczna (a może nie do końca?) chwila pokazuje im, że są sobie pisani. Ale czy uczucie, które trwało zaledwie tydzień między dwoma nastolatkami będącymi kolokwialnie mówiąc "na bani" przetrwało przez te wszystkie lata?

Choć nie zaskoczyło między mną a tą historią, to bawiłam się przy niej dobrze. To nie tylko romans, ale również poruszenie wielu ważnych kwestii: ukrywania swoich problemów, braku akceptacji, dyskryminacji przez inny kolor skóry, alkoholizmu, uzależnień od środków przeciwbólowych, czy narkotyków. To też stawianie dobra swego dziecka często ponad swoje, bo Evie, która jako dziewczynka miała beznadziejne wzorce do naśladowania, teraz mając ponad 30 lat i niemal nastoletnią córkę robi wszystko, by młoda nie zaznała w życiu tego, co ona musiała. I to właśnie postać Audre rozczulała moje serce. Była niesamowicie rezolutna, czasem ciut zbyt pyskata, ale kochała swoją mamę i kiedy mogła starała się pomagać jej w trudach. Całość oceniam dobrze, choć nie jest to historia, która poruszyła mnie dogłębnie to miło spędziłam przy niej popołudnie.

Wczorajsza premiera już za mną! 😃 Kiedy tylko ujrzałam okładkę i przeczytałam przyjemnie brzmiący tytuł, wiedziałam że chcę ją mieć w swojej biblioteczce. 📚🩷 Gdy przyszła, rzuciłam dla niej zaległe tytuły, poszła w obroty, by jeszcze w czerwcu Wam ją przedstawić. I co? Niestety, już przy pierwszych zdaniach poczułam lekkie zażenowanie, a całość nieco mnie rozczarowała. 🫣

•

Eva i Shane poznali się w liceum. Oboje pokiereszowani przez los, trzymający się na uboczu, nie spodziewali się, że połączy ich tak silne uczucie. Zakochali się w sobie bez pamięci. Postanowili uciec i razem spędzić resztę życia. Przygoda na krawędzi nie trwała jednak długo. Siedem dni, tyle przetrwał ich szalony związek. Przykre wydarzenie rozdziela zakochanych na kilkanaście lat.

W tym czasie Eva zostaje żoną, matką i rozwódką. Staje się też poczytną autorką powieści erotycznych. Jej seria "Przeklęci" o wampirach, czarownicach i syrenach liczy sobie już czternaście tomów. A wierni fani domagają się dalszego ciągu.

Shane też nie próżnował. Napisał kilka książek, przeszedł terapię i został nauczycielem. Prowadzi kursy kreatywnego pisania i pomaga trudnej młodzieży.

Ich ścieżki łączą się ponownie, kiedy oboje zostają zaproszeni na panel autorski czarnoskórych pisarzy. Eva jest w szoku. Ale dawne uczucia dają o sobie znać. Czy będzie im dane spróbować raz jeszcze? Czy w dorosłym życiu, po wielu doświadczeniach, nadal będą za sobą tak szaleli?

•

Momentami było zabawnie i emocjonująco, ale czegoś mi w tej historii zabrakło. Miałam inne oczekiwania i może to przeważyło na mojej opinii. 🤷‍♀️ Nie odradzam Wam jej zupełnie, ale przeczytajcie kilka recenzji, prolog i sami zdecydujcie, czy macie ochotę na tę książkę. 😉

•

Za egzemplarz bardzo dziękuję @wydawnictwomuza ! ❤️