Się żyje. Kora. Biografia

Napisanie biografii tak charyzmatycznej, kolorowej i niezależnej kobiety jaką była Kora już samo w sobie jest nie lada wyczynem. W moim odczuciu książka jednak bardziej mnie rozczarowała niż usatysfakcjonowała. Klasyfikuję ją do kategorii meehhh, ani tak ani nie. Widzę sporo jej zalet jak i niestety wiele wad. Warto na pewno docenić czas autorki poświęcony na ogromną kwerendę w archiwum, na liczne rozmowy z rodziną i osobami zarówno z bliższego jak i dalszego otoczenia artystki.

Wydarzenia podzielone są w bloki tematyczne. Uważam ten zabieg za nie trafiony i wolałabym czytanie losów zgodnie z chronologią zdarzeń co dodałoby książce przejrzystości.

Katarzyna Kubisiowska nie gloryfikuje Kory. Dziennikarka pisze dosadnie jak jest, czasem niestety coś dopowiada, momentami mocno krytycznie osądza, ale w większości książki jednak zachowuje bezstronność. Z tych opowieści wyłania się obraz Kory jako osoby apodyktycznej, nadmiernie skupionej na swoim ciele, pragnącej ciągłego zachwytu fanów. Traumy z dzieciństwa, pobyt w sierocińcu odcisnęły na niej piętno. Bywa mocno rozchwiana emocjonalnie, popada w stany depresyjne, potrafi z niczego rozpętać burze, rzucać przedmiotami i wulgaryzmami, wychodzi nago z łazienki kiedy ktoś inny coś gotuje itp.

Wraz z autorką obserwujemy rozwój muzyczny Kory od zagubionej, niepewnej siebie dziewczyny, którą otaczają sami mężczyźni do niezależnej, walczącej o wolność ubioru i wyrazu kobiety.

Szokujące były dla mnie nazwiska kochanków Kory, jej liczne romanse. Związki, które Kora tworzyła zarówno z Markiem i Kamilem były toksyczne, ciągłe góry i doliny.

Z jednej strony autorka w większości nie narzuca własnej opinii, przedstawia suche fakty (czasem jest tak nudno, że można zasnąć), a z drugiej pojawiają się teksty oceniające typu Kora się nad sobą użala itp. Wyczuwalne jest także jakie osoby Pani Katarzyna lubi, a jakie nie. Książka jest niespójna autorka niby jest obiektywna, ale wydaje sądy, dodaje coś od siebie, widać jej poglądy w pewnych kwestiach co czyni tę pozycję niespójną.

Minusem jest także język, nie czyta się tego jednym tchem. Momentami czytamy o jednym , potem drugim, a wniosek do trzeciego. Brakuje tej książce polotu, większego zaciekawienia czytelnika. Autorka nadmiernie skupia się na niewiele znaczących szczegółach i mamy ochotę powiedzieć proszę Pani, ale do brzegu.

Niebywałą zaletą, która należy podkreślić są zdjęcia. Doskonale spajają klamrą nudny tekst w całość.

Moja wiedza o życiu prywatnym Kory była bardzo niewielka. Mam poczucie, że przeczytałam 470 stron, niewiele więcej wiem. Pomimo tego znalazłam trochę mało znanych i ciekawych faktów, oraz anegdotek. Pojawią się także w otoczeniu Kory znane osobistości ze świata polityki, kultury i telewizji. Chętnie przeczytam inną biografię tej artystki, bo do tej pozycji mam jednak zbyt wiele uwag.

Prawdziwym czytelniczym wyzwaniem jest przeczytanie książki o życiu odważnej, bezkompromisowej wokalistce o czarującym głosie, podążającej dzielnie za marzeniami nie tylko tymi muzycznymi.

Z twórczością autorki książki pt. ''Kora. Się żyje. Biografia'' Pani Katarzyny Kubisiowskiej nie miałam okazji do tej pory się poznać, ale ze względu na to, że lubię, czytać książki biograficzne zechciałam się zagłębić to, co miało największe znaczenie u Kory głównej bohaterki, czy miała autorytety, czym się interesowała w wolnych chwilach, który z autorów najczęściej pisał dla niej teksty, z kim się przyjaźniła, czy miała wyznaczone cele do osiągnięcia, czy potrafiła walczyć ze słabościami, czy lubiła życie towarzyskie, co sprawiło jej radość, jak reagowała na popularność, czy miała ulubione piosenki, na które tematy lubiła rozmawiać, czy lubiła powroty do lat dzieciństwa, czy jednak wolała żyć tym, co jest tu i teraz tego właśnie chciałam się dowiedzieć oraz innych nieznanych sekretów, które nigdy nie ujrzały światła dziennego, ponieważ mogły być chronione fakty z życia zawodowego i prywatnego.

Aby, napisać książkę biograficzną należy mieć ogromny talent i wyczucie to, co czytelnik chciałby uzyskać wiedzę o ludziach, którzy pozostawili po sobie ślad w świecie kultury czy chociażby artystycznej poznać zalążek historii o nich, jaki wpływ mieli na nią, co było wówczas modne, na co zwracano szczególną uwagę, co drażniło, a co było kultem w królujących wówczas gatunkach na scenie muzycznej rocka.

Zależało mi na przeczytaniu tej książki, aby zrozumieć, jakie przesłanie miała Kora, która angażowała się muzycznie, była znakomitą obserwatorką życia scenicznego, wiedziała, o czym śpiewa, jak ma wyglądać na scenie pod względem ubioru, lubiła krytykować jako jurorka. Z moich osobistych obserwacji wywnioskowałam, że miała wówczas zachowaną kamienną twarz i drobny uśmiech, ale co on oznaczał, tego nie udało mi się rozszyfrować.

Każdy czytany rozdział uświadamia tak naprawdę, że nie zna się życia Kory w momencie wczesnego dzieciństwa, dorastania i czym był dla niej prawdziwy dom, jakiego nie poznała i zbyt dużą ufność wobec mężczyzn, jaką ich obdarzała.

Książka ta została bardzo ładnie wydana, nie posiada rozdziałów.

Znające osoby z otoczenia Kory wypowiadają się o niej tak, jak ją postrzegali naprawdę.

Warto przeczytać tę książkę.

Autorka, Katarzyna Kubisiowska, miała przed sobą nie lada wyzwanie, podejmując się uporządkowania biografii kobiety tak barwnej, a jednocześnie tak doświadczonej przez los.

Kora, ikona polskiej sceny muzycznej. Głos pokolenia, które w latach 80. miało dość grania do kotleta, szukało dźwiękowej świeżości i wolności, nie tylko słowa. Autorka w tej podróży zabiera czytelnika do miejsc, w którym żyli rodzice Olgi, jej trudnego dzieciństwa, naznaczonego wiecznymi przeprowadzkami,  z którymi wiązały się tylko przykre wspomnienia, do młodości, w której narodziła się jako Kora.

Stawia pierwsze kroki na scenie. Jest nieśmiała, jakby w cieniu mężczyzn, z którymi tworzy, ale tylko przez chwilę. Maanam zaczyna gromadzić coraz większą publiczność. Sukces nie przychodzi łatwo. Daniel Passent widzi tylko nogi, na muzykę jest głuchy, Agnieszka Osiecka nie może połapać sensów w tekstach. Szara, skostniała Polska nie lubi nowości, krytykuje co tylko może, jednak  rewolucji nie sposób już zatrzymać.

Opole 80. jest przełomem. W tym wszystkim ona, jako frontmenka, żona, matka i kobieta czerpiąca przyjemność ze swojej własnej cielesności. Ma dobre i złe momenty, żyje w emocjonalnym rozedrganiu, wyjątkowe chwile łapią Rolke, Szmuc, Plewiński, ich fotografie oglądamy w książce, choć nie ma ich tu wiele, większość bez problemu można odszukać w Internecie. Prawdą jest, że była nieznośna, ale była sobą, nie udawała, umiała walczyć, do końca. Dzięki jej petycjom refundowano lek na raka jajników. Ceniła kobiety umiejące o siebie zawalczyć. Jej ostatnią wolą było stworzenie domu pracy twórczej na Roztoczu, dla kobiet właśnie, do tego momentu nic w tym zakresie nie zrobiono. Biografię czyta się świetnie, przy okazji szperając w sieci po więcej. Z czystą przyjemnością polecam!

IG @angelkubrick