Kobiety od zawsze miały bardzo ciężkie życie. Zarówno te młode, jak i nieco starsze, od wieków musiały walczyć nie tylko z problemami, które narzucała im natura, ale i z tymi, które wkładał na ich barki ówczesny świat.
Na szczęście od kilkudziesięciu lat widzimy coraz większe równouprawnienie, a także samoświadomość atutów, jakie posiada płeć piękna, choć zdarza się, że pozostają one niezauważone. Odkrywanie tych cech i radzenie sobie z kobiecymi problemami w różnym wieku były inspiracją dla Marty Dzido przy pisaniu książki "Sezon na truskawki", która wydana została przez Grupę Wydawniczą Relacja.
Autorka stworzyła swego rodzaju kompozycję różnych historii, przedstawiających odnajdywanie własnej cielesności, pragnień, atutów zmysłowości i działania na różnego rodzaju bodźce. Znajdziemy tu również nieco erotyki, która prowadzi nie tylko do poznawania i eksploracji własnego ciała i umysłu, ale i pomaga odkrywać piękno kobiece z różnych perspektyw.
Są tu opowieści o młodych kobietach, które na przełomie ostatnich dekad ubiegłego wieku wchodzą w wiek dorosły, pragnąc życia, którego nigdy nie będą miały. Mamy tu historie o kobietach w średnim wieku, borykających się z coraz większymi ograniczeniami własnego ciała oraz z całym dobrodziejstwem inwentarza, które niesie za sobą rodzicielstwo. Bohaterki są pozornie różne, ale gdy przyjrzymy się głębiej, odnajdziemy w nich kilka cech wspólnych.
O autorce
Marta Dzido - autorka książek, dziennikarka i reżyserka. Jej pierwszą powieścią, która ukazała się na rynku wydawniczym, był "Małż" z 2005 roku. Od tego czasu zdobyła kilka prestiżowych nagród, takich jak Europejska Nagroda Literacka, a jej nowe książki znajdowały coraz większą grupę odbiorców. "Sezon na truskawki" to jej szósta publikacja.
Szukasz więcej propozycji? Zobacz nasze tytuły z kategorii literatura piękna polska
Jaki jest główny motyw przewodni książki "Sezon na truskawki"?
Głównym motywem książki "Sezon na truskawki" jest eksploracja kobiecej cielesności oraz poszukiwanie języka do opisu intymności. Marta Dzido skupia się na różnych etapach życia kobiet, od dorastania po kryzys wieku średniego. Autorka analizuje granice ciała i proces emancypacji bohaterek poprzez ich zmysłowe doświadczenia. Tekst kładzie duży nacisk na odczuwanie przyjemności bez poczucia wstydu czy winy.
Czy erotyka w tej książce jest przedstawiona w sposób wulgarny?
Erotyka w tym zbiorze jest przedstawiona w sposób sensualny i zmysłowy, unikający wulgarności oraz terminologii medycznej. Autorka traktuje ciało jako sferę wolną od brudu i wstydu, skupiając się na emocjonalnym aspekcie zbliżeń. Opisy budują atmosferę intymności, która służy pokazaniu wewnętrznej wolności bohaterek. Jest to literatura piękna, która stawia na estetykę przekazu i wieloznaczność słów.
W jakich realiach czasowych osadzone są opowiadania Marty Dzido?
Opowiadania przenoszą czytelnika w różne okresy, w tym do końcówki lat osiemdziesiątych oraz czasów retro. Bohaterki wspominają dzieciństwo w schyłkowym PRL-u, marząc o życiu przypominającym filmowe scenariusze. Jedna z historii osadzona jest w zniszczonym mieście, gdzie para tańczy tango wśród ruin. Różnorodność perspektyw czasowych pozwala na ukazanie uniwersalności kobiecych pragnień na przestrzeni dekad.
Jakim stylem językowym posługuje się autorka w tym zbiorze?
Marta Dzido stosuje kunsztowny, poetycki język, który bawi się wieloznacznością i potencjałem emancypacyjnym wyrazów. Autorka świadomie przekracza granice tradycyjnej narracji, szukając nowych form wyrazu dla trudnych do nazwania emocji. Styl jest gęsty od metafor, a jednocześnie bardzo konkretny w opisywaniu doznań fizycznych. Lektura wymaga od czytelnika skupienia na warstwie lingwistycznej i literackich niuansach.
Dla kogo ta książka może nie być odpowiednim wyborem?
Książka nie jest odpowiednia dla osób poszukujących klasycznej powieści z linearną fabułą lub typowego romansu. Ze względu na odważne i otwarte podejście do tematyki cielesności, może ona nie przypaść do gustu czytelnikom preferującym konserwatywne ujęcie intymności. Formuła zbioru opowiadań sprawia, że narracja jest fragmentaryczna, co zniechęci odbiorców oczekujących jednej, długiej historii. Jest to pozycja skierowana do czytelnika dojrzałego, otwartego na literackie eksperymenty z formą i językiem.
