Serce lasu

Iwo rok temu stracił w wypadku narzeczoną i nie może poradzić sobie z jej śmiercią, dlatego rodzice zmuszają go do wyjazdu do Rymanowa na leczenie.

Tam, pewnego dnia poznaje Libuszę- miejscową czarodziejkę, która rozmawia ze zmarłymi. Dziewczyna jest przekonana, że ich spotkanie nie było przypadkowe i że musi mu pomóc. Iwo jest sceptykiem i nie wierzy w jej nadnaturalne zdolności, ale coś go do niej przyciąga.

Czy mężczyzna pozwoli sobie pomóc?

Już dawno nie czytałam tak bajecznej historii. Pełnej natury, miłości, ale też bólu i trudnych wyborów. Bo droga do samego siebie, do uwolnienia własnych potrzeb i pragnień wcale nie jest prosta i łatwa.

Trzeba wielokrotnie zmierzyć się z tym, co w nas wpajano przez lata.

To była bardzo mądra opowieść, która zadaje wiele pytań. O nas, nasze życie, czy jesteśmy otwarci na drugiego człowieka i na to, co nierozumiane, o akceptację pewnych wydarzeń. Napawa nas miłością i spokojem, że wszystko jest po coś i w każdej chwili można zacząć od nowa.

Być w zgodzie ze sobą.

Bardzo mi się ta książka podobała, urzekła mnie i w sumie czekałam na takie zakończenie, jakie zaserwowała nam autorka.

Jeśli więc lubicie takie sentymentalne i dające do myślenia pozycje, to zapraszam do czytania.

Pełna magii i nadprzyrodzonych zjawisk, tęsknoty i bólu, ale też dająca nadzieję. Doceniająca przyrodę, zwracająca uwagę na moc ziół i wewnętrzny spokój. Tak jest najnowsza powieść Patrycji Żurek.

Iwo zatracił się w pracy, jednak nieszczęśliwy wypadek wymusił na nim chwilę zatrzymania. Mężczyzna, twardo stąpa po ziemi, gdy poznaje Libuszę, lokalną czarodziejkę. Dziewczyna pracuje jako ogrodniczka w ośrodku, w którym leczy się Iwo. Ta z pozoru przypadkowa znajomość odmieni życie obojga.

Jeśli spodziewacie się lekkiego romansu, to nie do końca go otrzymacie. Ta historia bardziej o przemianie, o zatrzymaniu się, daniu sobie chwili na poznanie siebie. Jest delikatnie, subtelnie i prawdziwie, chociaż tematy będą dotykać ważnych kwestii. Przy tej książce możemy się zastanowić, przemyśleć sens życia, a jednocześnie przyjemnie spędzić czas.

Miłe zaskoczenie. Dobrze opowiedziana historia, zręcznie, dobrze się czytająca. To nie będzie moje ostatnie spotkanie z tą autorką.

Jesteście osobami twardo stąpającymi po ziemi, a może wierzycie w przeznaczenie i możliwość kontaktowania się ze zmarłymi?

Iwo i Libusza to dwie zupełnie odmienne osobowości, które wzajemnie się przyciągają. Czy będą potrafili porozumieć się pomimo różnić w postrzeganiu świata?

Nad Iwonem rozpościerają się burzowe chmury. Rok temu w wypadku stracił narzeczoną i nie może uporać się z tą stratą. Chce odnaleźć w soim życiu na nowo „promienie słońca”, ale niestety nie do końca w to wierzy… Wyjeżdża na terapię do Rymanowa i właśnie tam poznaje „miejscową czarodziejkę”.

Sami przyznajcie, że imię bohaterki, Libusza, ma w sobie coś tajemniczego. Już od pierwszych chwil kobieta roztacza wokół siebie niesamowitą aurę. Czytając kolejne rozdziały widziałam oczami wyobraźni las, jej ulubioną polanę i dom pachnący naturalnymi naparami i ziołami. Z ogromną przyjemnością przeniosłabym się chociaż na chwilę do takiego miejsca, które aż tryskało pewnego rodzaju magią. To właśnie w takim miejscach można lepiej poznać samego siebie, odnaleźć na nowo sens życia, zwłaszcza wtedy jeśli u boku ma się osobę, która raczy dobrym słowem i „odgania wszelkie zło”.

@[Adres usunięty]z zmusza czytelnika do refleksji. Przecież nie zawsze jest idealnie, każdy z nas przeżywa momenty załamania, trudne chwile, ale to właśnie rozmowa z drugim człowiekiem, który pokaże nam inną perspektywę postrzegania świata może sprawić, że odnajdziemy w sobie siłę.

To historia o zmaganiu się z samym sobą, ale również o pięknym uczuciu, o miłości i nadziei. O tym, że nie można się poddawać i nawet w najtrudniejszej chwili należy znaleźć „nowy początek”, którego warto się trzymać i wierzyć w lepsze jutro.

W głowie bohatera kłębiło się wiele myśli, głównie tych negatywnych… wątpił w nadnaturalne zdolności kobiety, ale czy się przełamał, czy dał sobie szansę?

Zanurzcie się w klimat tej opowieści i sami się przekonajcie. ❤ (niesamowity klimat gwarantowany 😏)

Kiedy jest się na dnie, każda rzecz poza nim wydaje się wspaniała.”

Iwo przed rokiem w tragicznym wypadku motocyklowym stracił narzeczoną. Zmaga się z depresją, nie potrafi pogodzić się z jej śmiercią. Do tej pory praca w rodzinnym interesie była dla niego całym światem, był bardzo ambitny, teraz trudno mu zmobilizować się do czegokolwiek. Rodzice wysyłają go Rymanowa, niewielkiej miejscowości, gdzie ma podjąć odpowiednią terapię. Iwo jest bardzo sceptyczny, nie wierzy, że jest ktoś, kto może mu pomóc. Pewnego dnia spotyka Libuszę, młodą, niezwykłą kobietę – w opinii mieszkańców - czarodziejkę, która ma niezwykły dar, może kontaktować się ze zmarłymi. Libusza uważa, że ich spotkanie jest przeznaczeniem. Iwo nie potrafi ukryć irytacji i niechęci do tego co mówi Libusza, nie wierzy w jej nadprzyrodzone moce. Jednak coś ich do siebie przyciąga…

Czy Libusza zdoła pomóc Iwowi i czy ten przyjmie jej dobry gest? Akcja powieści toczy się niespiesznie fabuła ciekawie utkana, jest naturalnie, swojsko, barwnie z wnikliwością ukazane emocje jakie stają się udziałem naszych bohaterów. Libusza skradła moje serce od razu, to inteligentna, serdeczna, dobra kobieta. Ma dar, rozumie i widzi więcej, kiedy trzeba potrafi go wykorzystać. Do Iwa chwilę trwało zanim się przekonałam. Początkowo wydawał się egoistą, człowiekiem, który nie ogląda się za siebie. Nie jest mu łatwo, zmaga się z cierpieniem fizycznym, bólem duszy, jest rozdarty wewnętrznie między powinnością wobec rodziny, a próbą odnalezienia swojego ja. Między nimi szybko nawiązuje się nić sympatii. Rodzice Iwa i brat Libuszy, cóż za okropni ludzie, dla których liczy się ich własna wygoda i sukces.

Libusza i Iwo pochodzą z zupełnie różnych światów, różnią się kompletnie wszystkim, inaczej patrzą na życie, jednak w nim zaczyna się coś zmieniać. To co było do tej pory ważne, wydaje się mało istotne. Wychodzą na jaw zakłamanie i obłuda rodziców. W końcu dociera do niego, że w ich rękach był marionetką, że umiejętnie nim manipulowali. Bez słowa sprzeciwu robił to, co mu kazali, bardzo chciał zasłużyć na odrobinę ich miłości. W końcu przychodzi sprzeciw i bunt. Poszukiwanie swojego miejsca w życiu, jego sensu, samotność i samoakceptacja. Szukanie miłości, spełnienia, wewnętrznej harmonii i szczęścia.

Depresja – przerażająca, podstępna choroba, wysysa radość, siły i wolę życia. Wszystko staje się obojętne i pozbawione sensu. Tej choroby nie da się pokonać siłą woli, jej rzeczywistość jest bardzo nieprzyjemna i trudna. Wymagające specjalnej troski, dzieci z zespołem FAS. Przyroda, natura, jej kojący spokój i piękno. Aromat ziół, szum lasu i jego dobroczynne działanie. Magia i dawne wierzenia.

Magiczna, poruszająca, bardzo życiowa powieść. Wciąga i otula nas swoim niepowtarzalny klimatem. Niespiesznie rodzące się uczucie, bolesne życiowe doświadczenia, siła przeznaczenia. Z całego serca polecam! Tatiasza i jej książki :)

Trudne doświadczenia rzutują na teraźniejszość bohaterów. Piekło przez które przeszli będzie wyznacznikiem do podejmowania dalszych decyzji a niepewna przyszłość zmieni się w promień nadziei co przyniesie również ukojenie dla czytelnika.

Patrycja Żurek już od pierwszych stron wprowadza do swojej powieści wiele skrajnych emocji. Nie owija w bawełnę i pokazuje, że życie potrafi pisać przeróżne, również tragiczne scenariusze. Na bazie tragedii buduje jednak obyczajową powieść o stracie i odkupieniu, o drugich szansach, odnajdywaniu samego siebie a także zrozumieniu, które najpierw musi narodzić się w nas samych. Lekkim oraz obrazowym stylem autorka skupia na sobie uwagę czytelnika, ponieważ mimo pewnych scen, w które trudno uwierzyć nam czy samemu bohaterowi, wszystko jest tutaj nad wyraz wiarygodne.

Iwo rok temu w wypadku stracił swoją narzeczoną i popadł w depresję. Uciekła radość z życia, uciekła chęć do wykonywania codziennych obowiązków. Rodzina więc postanowiła wysłać go do Rymanowa, by tam poskładał swoje życie na nowo, ale Iwo był sceptyczny, mimo chęci wyjścia na prostą. Jednak nie spodziewał się, że poznanie z Libuszą, uważającą za miejscowych za czarodziejkę kontaktującą się ze zmarłymi, wpłynie na niego w tak dużym stopniu.

Na początku sama traktowałam Libuszę trochę z przymrużeniem oka, bo przyznaję, że jej dar niekoniecznie do mnie przemawiał. Na jej korzyść przemówił jednak fakt, że bardzo lubię podobne bohaterki w powieściach obyczajowych a i sama kobieta wyróżniała się charyzmą, więc szybko zapałałam do niej szczerą sympatią. Mimo, że z Iwo różnili się niczym woda i ogień, taka zmiana nastawienia oraz otoczenia, podziała na mężczyznę zbawiennie. Dobrze było śledzić jak zmienia się pod wpływem nowych doświadczeń, jak zaczyna wychodzić z depresji i dostrzegać coś więcej poza mrokiem. Uważam, że bohaterowie okazali się najmocniejszą stroną tej historii, ale prawda jest taka, że wszystko tutaj okazało się być na właściwy miejscu: od kojącego klimatu wsi, po poczucie, że nasza historia nie kończy się na aktualnym życiu.

"Serce lasu" to idealna lektura dla wszystkich fanów powieści obyczajowych, w których liczy się coś więcej niż proza codzienności. Autorka zaskoczyła mnie licznymi wątkami, subtelnym morałem oraz przywołanym klimatem a sama kreacja bohaterów bardzo przypadła mi do gustu. Książka rewelacyjnie sprawdzi się jako wybór wakacyjny, do poczytania nad jeziorem czy w otoczeniu przyrody, ponieważ fabuła bliska jest temu co nas otacza i udowadnia, że bez współczesnych technologii skupianie się na emocjach wydaje się jakby bardziej konkretne.

Pani Patrycja Żurek razem z historią zawartą na stronach książki zabrała mnie do „Serce lasu”, wydawnictwo Dragon. Słyszałam szum i zapach drzew, poczułam magię płynącą prosto z lasu.

Poznałam niezwykłych bohaterów.

Iwo stracił w wypadki narzeczoną, wpada w depresję, zaniedbuje swoje obowiązki w rodzinnej firmie. Rodzice zmuszają go do leczenia w Rymanowa. Jednak Iwo jest sceptycznie nastawiony do leczenia.

Na miejscu spotyka kobietę o imieniu Libiusza. Miejscowa czarodziejka, która ma dar, który pozwala jej kontaktować się ze zmarłymi. Iwo jednak początkowo nie daje wiary we wszystko co mówi mu kobieta, a także w jej nadprzyrodzone zdolności.

Czy Lubisza zdoła pomóc mężczyźnie?

Przez książkę dosłownie przepłynęłam, z każdej strony otuliła mnie atmosfera magii, zapach ziół, szum lasu. Dosłownie czułam i widziałam opisywane w książce miejsca, siedziałam na huśtawce, piłam herbatę w drewnianym domku w środku lasu.

Fabuła toczy się swoim tempem, nie znajdziemy tu zawrotnych akcji, ale też nie można się nudzić, ponieważ zawsze coś się dzieje. Bardzo polubiłam Lubisze młodą, niezwykle silną i samodzielną kobietę. Posiada dar, ma możliwość rozmowy z osobami zmarłymi, widzi i czuje więcej niż inni, jest osoba bardzo wrażliwą.

Iwo młody mężczyzna, który przeżył śmierć narzeczonej, zmaga się z depresją. Uświadamia sobie, że jego życie jest puste, a zarazem nie do końca należy do niego.

Młoda kobieta ma swoje problemy, jednak z nadzieją podąża w przyszłość i odważnie stawia w jej kierunku kroki. Zabierając w tę podróż Iwa, który coraz bardziej otwiera się na otaczający go świat.

Jeśli szukasz pięknej magicznej atmosfery, opowieści o pięknym rodzącym się uczuciu miedzy dwojgiem ludzi to „Serce lasu” jest właśnie dla Ciebie.

Potrzebujecie powieści, która otuli ciepłem, wleje w serce nadzieję i będzie balsamem dla strapionej duszy? Proszę bardzo! O to jest #sercelasu . 🥰

Moje pierwsze spotkanie z twórczością @[Adres usunięty]z nad wyraz udane i z pewnością nieostatnie! 😍

•

Narzeczona Iwa traci życie w strasznym wypadku. Od tragedii mija rok, a mężczyzna nadal nie może się pozbierać. Wciąż obwinia się za jej śmierć i uważa, że to on powinien wówczas zginąć. Depresja prowadzi do problemów w pracy oraz złych relacji w rodzinie. I choć Iwo zawsze starał się przypodobać rodzicom, na niczym już mu nie zależy. Pod ich naciskiem wyjeżdża do Rymanowa, by tam poddać się terapii, pogodzić ze stratą i odnaleźć sens życia. Sceptycznie nastawiony mężczyzna wątpi w sukces rehabilitantów i psychologów. Ale poznaje tam niezwykłą kobietę. Początki relacji Iwa i Libuszy nie należą do najłatwiejszych. Jego brak zaufania i podejrzliwość wobec rzekomych nadprzyrodzonych zdolności wróżbiarki są powodem wielu dziwnych sytuacji. Jakaś moc pcha go jednak w stronę tej wyjątkowej istoty. Libusza głęboko wierzy w to, że potrafi mu pomóc i dzięki niej, Iwo w końcu zacznie żyć na nowo. Czy odnajdą wspólnie drogę jaka jest im przeznaczona? Czy spełnią w końcu najskrytsze marzenia? Jak potoczą się losy tej dwójki?

•

Nadzwyczajna historia o ludziach, którym los nie szczędził trudnych doświadczeń. O miłości, która rodzi się niespiesznie, w sobie tylko znanym rytmie. O bliskości natury i odnajdywaniu siebie. Bardzo przyjemna i kojąca. 💚 Polecam serdecznie! 🥰

•

Za możliwość przeczytania dziękuję @wydawnictwo_dragon . ❤️

Iwo po tragicznych wydarzeniach leczy swoje rany w Rymanowie.

Wypadek, którego był uczestnikiem, zranił nie tylko jego ciało, ale i serce. Zabrał mu też coś, z czym trudno mu się pogodzić.

Depresja nie pozwala mu cieszyć się tym, że przeżył, ma dobrą pracę, rodzinę. Jest skryty, nieufny i zagubiony. Czuje się odtrącony przez rodziców, mimo że ci przy nim trwają.

Pewnego dnia podczas spaceru, spotyka Libuszę. Kobietę, której nie da się zapomnieć ani powiedzieć, że jest taka jak inne. Delikatna, skromna, kochająca naturę, nazywana przez miejscowych czarodziejką potrafi leczyć darami natury, a także rozmawiać, nie tylko z ludźmi. Mieszka ona w malutkim domku, ma swoje rytuały i niezwyczajne towarzystwo.

Ich początkowe relacje są bardzo trudne i bolesne, co przestanie dziwić, kiedy poznamy ich wcześniejsze losy i drogi, jakie przeszli. Bardzo powoli zdobywają swoje zaufanie, co spotka się ze sprzeciwem ich bliskich.

Zagłębiając się w lekturę, poznajemy kolejnych bohaterów, którzy nie ukrywam, sporo namieszają, a jednocześnie będą iskrą do zmian w życiu Iwo i Libuszy.

"Serce lasu" to piękna, przejmująca historia dwojga zagubionych dusz, oprawiona w jedną z najpiękniejszych okładek, jakie widziałam.

To powieść przesycona magią, dawnymi wierzeniami, krajobrazami. Czytając aż czuć to ciepło, spokój emanujące z małego domku w lesie.

To też bolesna powieść o depresji, trudnościach z komunikacją międzyludzką, brakiem miłości rodzicielskiej i późniejszymi konsekwencjami. Dla mnie ta książka, to przede wszystkim przesłanie, że na zmiany nigdy nie jest za późno, a zerwanie z toksycznymi relacjami może uleczyć duszę. Jeżeli czujesz, że coś cię uszczęśliwi, warto o to zawalczyć.

Patrycja Żurek nie byłaby sobą, gdyby i w tej książce nie pisała o rzeczach trudnych, chociaż przyznaję, że takiego, napisałabym nawet, delikatnego, oblicza autorki jeszcze nie znałam.

Mimo że przepadłam w tym klimacie, nie bardzo rozumiem poprowadzenie wątku, kiedy Iwo szuka własnej drogi. Bo czy walka o siebie wyklucza pielęgnowanie, doglądanie miłości? Dla mnie nie tak buduje się relacje...

To już zostawię waszemu rozważaniu.

,,Co by było gdyby...'' często te słowa krążą w naszej podświadomości. Analizujemy różne scenariusze, drogi, którymi mogliśmy podążyć. Niestety przykrych konsekwencji nie sposób cofnąć, rzuconych słów na wiatr. Gniew zaślepia racjonalne myślenie. Doprowadza często do różnych nieciekawych sytuacji, przykrych wypowiedzi, do których w innych okolicznościach, by w ogóle nie doszło. Później żałujemy, plujemy sobie w brodę, że inaczej mogliśmy postąpić. Życie jednak nie jest proste, prowadzi nas przez różne trudy codzienności, sprawdza naszą wytrzymałość, a gdy się potkniemy, zmusza nas do bolesnego odczuwania podjętych decyzji, bez możliwości pstryknięcia palcami, tak byśmy mogli naszą drogę inaczej poprowadzić.

To piękna opowieść o poszukiwaniu siebie, własnego ,,ja'', samoakceptacji, że bez tych naszych cieni, blask straciłby na wartości. Że powinnyśmy akceptować siebie tacy, jacy jesteśmy, z tymi jasnymi i ciemnymi odcieniami, bo bez nich bylibyśmy niekompletni. Mimo trudnych tematów, jak utrata bliskiej osoby, nietolerancja, manipulacja, przemoc, czy zespół FAS, to ta historia przepełnia czytelnika pozytywnymi fluidami. Niesamowitą ciepłą energią, harmonią, czarem i magią. Lektura jest taką uroczą przystanią, w której można na moment przystanąć i napawać się dobrem, pięknym otoczeniem, spokojem, ciszą. W której troski i zmartwienia idą precz, a my skupiamy się tylko na tych rzeczach, które sprawiają, że się uśmiechamy.

Przyroda przeważnie w powieściach jest tłem, czasami mało znaczącym elementem, a tutaj stała się osobnym tworem, miejscem, który zachwyca, budzi dobre skojarzenia, staje się balsamem na złamane serce. Podbudowuje psychikę, relaksuje, daje siłę do walki z przeciwnościami. Pozwala wyciszyć nabuzowane emocje i spojrzeć na sprawy z szerszej perspektywy. W powieści pojawia się również kolorowy motyl, który swoją oryginalnością, niezwykłą barwą, urodą wewnętrzną i zewnętrzną zachwyca. Mowa tu o Libuszy, postaci, która wprowadza światło do życia Iwo. Jest nadzieją, podporą, czarodziejką, która zaczarowuje swoją osobowością świat. Która pomaga stąpać po nierównych wybojach, dająca nadzieję, że po burzy wzejdzie słońce.

Dajcie się porwać tej cudownej historii. Przepełni was magią, czarem, otuli swoim ciepłem, wywoła uśmiech na twarzy i pokrzepi serce. Gorąco polecam!

Dziś Przychodzę do Was z recenzją książki, która skradła mi całe serce i będzie w nim długo tkwiła. Mowa o powieści Serce lasu 💚🌷💚 To piękna, mądra i bardzo życiowa opowieść o miłości, miłości która musi pokonać wiele przeszkód.

Iwo- mężczyzna, który w wypadku stracił narzeczoną a sam został potężnie poturbowany nie tylko fizycznie ale także psychicznie przyjeżdża na terapię do Rymanowa. Od samego początku jest do niej sceptycznie nastawiony. Pewnego dnia na jego drodze staje Libusza, piękna słowiańska kobieta nazywana przez miejscowych czarodziejką. Dziewczyna ma dar, który pozwala kontaktować się ze zmarłymi. W Iwie wyczuwa taką aurę, że od razu pragnie mu pomóc. Mimo, że on początkowo nie wierzy w "bzudry", stopniowo zaczyna wierzyć w jej magiczną moc i zakochuje się w niej bez pamięci. Ale na ich drodze leży wiele przeszkód... Zbyszek, brat dziewczyny, który ma długi i odgraża się ze zrobi dziewczynie krzywdę... Rodzice Iwa i brat Bastian, którzy twierdzą, że szamanka to nie "dziewucha" dla tak wykształconego mężczyzny...Oraz nieufność samej dziewczyny. Punktem zwrotnym historii okazuje się wypadek Libuszy oraz późniejsze jej spotkanie z pewną dziewczynką z domu dziecka o imieniu Mila, która cierpi na FAS.

Czy miłość Libuszy i Iwa przetrwa? Jak zakończy się ta historia? I czy Mila zyska rodzinę? Czy miłość zabliźni wszystkie rany?

Piękna, wzruszająca, ciepła historia o trudnej miłości, która musi stawić czoła wielu przeciwnościom losu. Jedna z cudowniejszych jakie czytałam. Polecam 💚🌷❤️

@dagusia_daguska

"(...) energia jest w każdym z nas, a emocje to nic innego jak właśnie ona, ubrana w wibracje o różnej częstotliwości. Nieuwolnione uczucia pęcznieją, puchną, stają się niewygodne, dlatego choruje nie tylko ciało, ale i umysł."

Ivo traci w wypadku narzeczoną, a sam doświadcza uszczerbku na zdrowiu, zarówno fizycznym jak i psychicznym. Rodzice zmuszają go do terapii. W związku z tym mężczyzna wyjeżdża do Rymanowa gdzie poznaje Libuszę. Lokalna ludność nazywa ją czarodziejką gdyż potrafi kontaktować się ze zmarłymi. Kobieta postanawia pomóc Ivo uporać się z przeszłością, ale czy jej się to uda?

Bohaterowie już w swoich imionach są bardzo charakterystyczni. Libusza i Ivo, dwie zupełnie różne postaci. On twardo stąpający po ziemi biznesmen i pracoholik, którego złamały życiowe problemy. Ona delikatna, uduchowiona, posiada dar, który w pewnym sensie ją ogranicza i przytłacza. Oboje stoją na życiowym rozdrożu. Zmagają się z dylematami i trudnymi decyzjami. Każdego z nich w pewien sposób ukształtowały trudne relacje rodzinne. Głęboko w sobie noszą żal do bliskich oraz nieukojoną potrzebę miłości i uznania. Od początku przyciągają się niczym magnes.

Mężczyzna musi poradzić sobie z wewnętrznym gniewem i zazdrością, która drąży jego duszę. Libusza dzięki swoimi umiejętnościom stara mu się pomóc, ale tak naprawdę pomagają sobie nawzajem. Stają się dla siebie lekiem, ale także kompasem w dalszych życiowych decyzjach.

"Bo depresji nie dało się pokonać siłą woli (...) ani spacerami czy bieganiem do utraty sił, ani dietą."

Autorka w treść powieści umiejętnie wplotła problem depresji. To bardzo zwodnicza i podstępna choroba. W pojedynkę niemal nie do okiełznania. Nawet z natury silny człowiek może się poddać. Ważna jest farmakologia i psychoterapia, ale również najbliżsi, kontakt z drugim człowiekiem, dobrą duszą, która wysłucha, zrozumie, pomilczy kiedy trzeba, a w chwili zwątpienia mocno chwyci i nie pozwoli upaść.

"Serce lasu" to historia o radzeniu sobie z przeszłością, ale przede wszystkim o budowaniu własnego świata na nowo. Potrzeby innych są ważne, ale nie należy się w nich zatracać. Każdy potrzebuje przestrzeni. By być w pełni szczęśliwym trzeba myśleć również o sobie, stawiać granice i realizować własne plany. Tak wiele zależy od nas samych.

Dużą rolę w tej powieści odgrywa natura. Las jest swego rodzaju miejscem mocy, z którego Libusza czerpie siły. Autorka w taki sposób buduje klimat, że czytelnik wspólnie z bohaterką może poczuć spokój i ukojenie. Aż zapragnęłam wybrać się na leśny spacer.

Wątkiem poboczny, ale równie ważnym i wartym zauważenia jest adopcja dziecka z zaburzeniami poalkoholowymi. Wiadomo, że FAS niesie za sobą wiele mniejszych lub większych powikłań, jednak każdemu należy się szansa na możliwie normalne życie. Te dzieci nie są niczemu winne. Pragną tylko akceptacji, rodzinnego ciepła i przede wszystkim mnóstwa miłości.

To wielowarstwowa i wielowymiarowa powieść, w której rzeczywistość miesza się z mistycyzmem.

Polecam!

Patrycja Żurek to autorka, z którą nie miałam jeszcze okazji się zapoznać. Do teraz. I wiecie co? To była świetna decyzja. „Serce lasu” jest bowiem książka pełną leśnych zapachów, magii i przede wszystkim spokoju. Wprawdzie jest tu sporo zawirowań, wewnętrznych zmagań, rodzinnych konfliktów a jednak ma to coś dzięki czemu przynosi totalne ukojenie. Sam dobór słów, których używa autorka sprawiają, że z głowy ulatują niepotrzebne myśli, powraca skupienie i pewna lekkość. Najbardziej jest to widoczne dzięki głównej bohaterce. Libusza jest bowiem kobietą pewną siebie, pełną ciepła, życzliwości i zrozumienia, empatyczną i podążającą zawsze za swoją intuicją, przynosząca ulgę każdej skołowanej duszy. Muszę przyznać, że niewiarygodnie mocno przemówiła do mnie ta postać. Inna rzecz ma się z Iwo, który opuścił rodzinny dom i wyjechał na terapię, ponieważ nie umie poradzić sobie ze śmiercią narzeczonej. Jest załamany, pełen gniewu i nie zrozumienia dla otaczającego go świata i ludzi. Oczywiście te dwie dusze ciągną do siebie jak magnes, jedno serce leczy drugie. I to jest tu ważne. Ale nie tylko. „Serce lasu” pokazuje jak wiele zależy od nas samych, że czasem potrzebna jest pomoc i otwarcie się na nowe doświadczenia aby móc na nowo ułożyć sobie życie. Nie tylko miłość jest najważniejsza, ale również spełnianie własnych pragnień oraz podążanie za marzeniami. Że nie należy więzić drugiej osoby własnymi uczuciami, ale właśnie powinno postępować się na odwrót. Dać jej wolność i własną przestrzeń. I jest to nie zależne od tego czy jest się rodzicem, czy tak zwaną drugą połówką. Książka pokazuje również jak dobre są zmiany, tylko trzeba do nich dojrzeć, spojrzeć na swoje życie z pewnej perspektywy, nauczyć się słuchać siebie samego i podążać za tym wewnętrznym głosem.

Za egzemplarz recenzencki dziękuję wydawnictwu Dragon. To była dla mnie czysta przyjemność.

Karolkaczyta

"Serce lasu" Patrycji Żurek to kolejna propozycja Wydawnictwa Dragon, które przyzwyczaiło mnie już do bardzo dobrych obyczajowek. Jak było tym razem?

Iwo to człowiek sukcesu. Jest bogatym, twardo stąpającym po ziemi biznesmenem, który w wyniku wypadku traci narzeczoną. Jego bezpieczna codzienność wali się, a rodzice zmuszają do wyjazdu na terapię. Libusza to niezwykła, niezależna kobieta. Lokalna zielarka, wiedźma mająca kontakt z drugą stroną. I brata z długami. Libusza czuje, że musi nawiązać z Iwem kontakt i że ich spotkanie ma sens oraz cel. Co z tego wyniknie?

Ta książka niesie ze sobą spokój, atmosferę lasu, lekką magię i mistycyzm. Czytając ją człowiek przenosi się do Rymanowa, do chatki zielarki i wszystko wokół przestaje mieć znaczenie. I właśnie to jest siłą tej książki. Nie ważne staje się to, że historia jest przewidywalna. Czytelnik ma skupić się na sensie życia, na chwili obecnej, na priorytetach. Autorka pięknie pokazuje przemianę głównego bohatera i skupia się na przekazie, jaki niesie książka. Spędziłam przy lekturze miłe chwile, zrelaksowałam się i wyciszyłam. I na pewno sięgnę po inne tytuły Partycji Żurek. Czego mi zabrakło w "Sercu lasu". Pomimo swietnej historii zupełnie nie przekonała mnie relacja miedzy bohaterami. Nie kupiłam ich uczuć, nie były one dla mnie przekonujące. Być może dlatego, że w książce dużo było wydarzeń, opisów działania a nie emocjonalnego tła. A może to po prostu wieczorne zmęczenie i przytępienie zmysłów. Książkę jak najbardziej polecam. Nie zawiodłam się.