Sekretne życie Roberty

Uwielbiam motyw drogi w literaturze, tą przygodę i poczucie wolności. Roberta nie patrząc za siebie wyrusza w podróż i na swojej drodze w końcu poznaje coś, co pozwala ukształtować jej własną osobowość. Nowe etapy wędrówki pozwalają kobiecie poznać obcych sobie ludzi, a każdy z nich, w pewien sposób pozwala jej na zrozumienie wielu spraw. To taka oczyszczająca wyprawa, która gwarantuje nie tylko wielką przygodę, ale również możliwość świeżego spojrzenia na własne życie.

Bohaterka w czasie swojej podróży staje oko w oko z trudną przeszłością i własnymi słabościami. Nie wie co czeka ją na końcu drogi, ale im bliżej celu, tym mniej boi się rozczarowania. Powieść mimo swojego mądrego przesłania wcale nie jest trudna w odbiorze, a to za sprawą bardzo przyjemnego stylu autorki. Lekkie opisy, swobodne dialogi i wciągająca akcja - czy można chcieć czegoś więcej? Może jeszcze barwnych opisów odwiedzanych przez bohaterkę miejsc, ale nie bójcie się! Autorka również o to zadbała.

"-Ty masz zmarszczki na twarzy dziecko [...]

-Trudno żebym nie miała mamo. "

"Sekretne życie Roberty" to prosta powieść obyczajowa, z ciekawą bohaterką i lekką akcją. Przyznaję, nie mogłam oprzeć się swobodzie z jaką prowadzona jest fabuła, bo to właśnie ona skusiła mnie do lektury. Zapowiadała się intrygująco i tak było w rzeczywistości. Czasem niewielki drobiazg może zapoczątkować wielkie zmiany. Bez zobowiązań, a mimo to z ciekawą treścią - dacie się namówić?

Najnowsza książka autorstwa Małgorzaty Hayles jest drugą, którą przeczytałam.

Bohaterką powieści jest, jak wskazuje na to chociażby sam tytuł, Roberta. Jest ona kobietą niezamężną, mieszka ze swoją matką, którą się opiekuje. Kobieta pracuje w zakładzie pogrzebowym jest bardzo skryta i raczej małomówna, od najmłodszych lat boryka się z kompleksami dotyczącymi miedzy innymi jej wzrostu oraz wagi.

Pewnego dnia Roberta dostrzega wyrzuconą na pobliski śmietnik żółtą kanapę w kwiatki, którą z powodów niewytłumaczalnych nawet dla niej samej bardzo pragnie przygarnąć. Ostatecznie tak właśnie się dzieje dzięki wymiernej pomocy Wojtka – mężczyzny, który każdego dnia siedzi na mijanej przez naszą bohaterkę ławce i karmi gołębie.

Roberta jest zachwycona kanapą natomiast jej mama początkowo wręcz przeciwnie… Wewnątrz mebla nasza bohaterka znajduje książkę, a w niej tajemniczą pocztówkę z Paryża przedstawiającą rzeźbę autorstwa Claudel. Okazuje się, iż nadawczynią kartki jest również Roberta, która wysłała ją do pewnego mężczyzny z terminem spotkania opiewającym na 20 lat później tj. zaledwie kilka miesięcy po tym jak pocztówka trafia w ręce naszej Roberty.

Kobieta odtąd właściwie nie rozstaje się ze swoim znaleziskiem, które de facto nie daje jej spokoju. Pewnego dnia jak zwykle przy ładnej pogodzie zmierzając do pracy na swym zielonym rowerze Roberta pod wpływem impulsu podejmuje zaskakującą nawet dla niej samej decyzję – postanawia wyruszyć w podróż do Paryża, aby rozwikłać tajemnicę osób ujętych na pocztówce…

Tak oto zaczyna się jej niezwykła rowerowa wyprawa, która według mnie jest również symbolem drogi wiodącej do odkrycia przez bohaterkę samej siebie. Podczas tej podróży Roberta ma szansę dokonać retrospekcji całego dotychczasowego życia. Dowiadujemy się coraz więcej na temat jej egzystencjalnych wzlotów i upadków, poznajemy historię jej tragicznej miłości oraz nieco toksycznych relacji rodzinnych, które stopniowo się oczyszczają, gdy nasza bohaterka na nowo układa samą siebie.

Jest to opowieść o tęsknocie za miłością i poczuciem akceptacji, lecz także o głęboko skrywanych marzeniach, pragnieniach i planach. Na przykładzie głównej bohaterki autorka daje nam szansę, abyśmy mogli uświadomić sobie, że przecież wcale nie musimy być idealni, by zasługiwać na wszystko to, co najlepszego życie ma nam do zaoferowania.

Wyruszcie razem z Robertą w tę barwną i odkrywczą podróż, a na pewno poznacie również sekret kryjący się za tajemniczą pocztówką.

Za udostępnienie egzemplarza do recenzji dziękuję Autorce.

* [Adres usunięty] *

[Adres usunięty]