Schronisko, które zostało zapomniane. Karkonoska seria kryminalna. Tom 4

Kto by pomyślał, że opuszczone schronisko może kryć tyle tajemnic? "Schronisko, które zostało zapomniane" to lektura pełna zagadek, a historia z lat 40. i 90. XX wieku zaskakuje. Jako miłośnik kryminałów, doceniam, jak autor łączy wątki historyczne z fikcją. Mimo że początkowo książka wydaje się nieco wolno rozwijać, to po pewnym czasie akcja nabiera tempa i nie można się oderwać. Szkoda tylko, że niektóre wątki nie zostały doprowadzone do końca, co pozostawia pewien niedosyt. Jednakże, polecam każdemu, kto lubi mroczne opowieści o tajemnicach.

Co zasługuje na większe potępienie - zbrodnia czy próba jej usprawiedliwienia?

To pytanie z posłowia zostało ze mną na długo i nie dawało spokoju.

Fabuła prowadzona jest dwutorowo - przeszłość przeplata się z bardziej współczesną linią czasową, osadzoną w 2008 roku. Co ciekawe, zazwyczaj to właśnie te “bliższe” wydarzenia przyciągają mnie bardziej, a tutaj było zupełnie inaczej. To wątki z czasów II wojny światowej okazały się dla mnie bardziej angażujące.

Spodobał mi się zabieg wplecenia w fabułę internetowych dyskusji. Z jednej strony pełnych chaosu, sprzecznych teorii spiskowych i czasem zwyczajnych absurdów, z drugiej - potrafiących ukrywać gdzieś pomiędzy tym wszystkim drobne okruchy prawdy. Takie, które łatwo przeoczyć, ale jeśli się je dostrzeże - zaczynają układać się w coś ważnego.

Posłowie było dla mnie czymś więcej niż tylko końcową notką. Czytałam je z ogromną ciekawością, próbując oddzielić to, co wymyślone, od tego, co wydarzyło się naprawdę. I przyznam szczerze - skala autentyczności bardzo mnie zaskoczyła. I chyba właśnie to zrobiło na mnie największe wrażenie - moment, w którym fikcja styka się z rzeczywistością.

Choć to moje pierwsze spotkanie z twórczością autora, mam pewność, że nieostatnie. Ta historia wciągnęła mnie na tyle, że mam ochotę nie tylko sięgnąć po kolejne części, ale też ruszyć na szlak, by podążać opisanymi ścieżkami i może gdzieś po drodze spróbować odnaleźć ślady schroniska, które zostało zapomniane 🙂

Czy zdarzyło Ci się kiedyś poczuć, że miejsce, które powinno tętnić życiem, skrywa mroczną przeszłość, aż zapiera dech w piersiach? Bo „Schronisko, które zostało zapomniane” Sławomira Gortycha potrafi wzbudzić dokładnie takie uczucia – od górskiego chłodu po narastające napięcie jak ciężki, wilgotny powietrze między dawnymi murami hotelu Sanssouci.

Jako wielbicielka karkonoskich klimatów i historii o przeszłości naznaczonej tajemnicą, pochłonęłam tę powieść bez chwili wahania. Autor, znany ze świetnych książek kryminalnych, po raz kolejny zaprasza nas w podróż pełną zwrotów akcji, splecionych czasów i niewypowiedzianych sekretów. I choć historia dzieje się na trzech płaszczyznach – 1944, 1992 i 2008 rok – to w żadnym momencie nie czułam się zagubiona. Ba! Czułam się, jakbym sama wspinała się po karkonoskich ścieżkach, z każdą stroną odkrywając coraz więcej tego, co przez lata spowijało hotel.

Na początku poznajemy konferencję dyplomatów z Niemiec w 1944 r., potem zabawę spirytystyczną w opuszczonym budynku lat 90., by wreszcie dojść do roku 2008 i odnalezienia zamurowanych zwłok w piwnicach. Ta konstrukcja fabularna nie tylko trzyma w napięciu – ona wciąga bez reszty. Każdy z tych wątków jest niczym kolejna warstwa starej farby, spod której wyłania się prawda, a autor prowadzi nas z gracją i dokładnością.

Tomek Wilczur, nasz przewodnik po tych wydarzeniach, jest mężczyzną z charakterem, wspomnieniami i misją. Gdy staje do obrony Jacka Węglorza, lokalnego historyka oskarżanego o zbrodnię sprzed lat, czujemy, że sięgnie po każdy niuans tej zagadki. I naprawdę – chce się z nim dojść aż na szczyt.

Co mnie urzekło najbardziej, to świadomość miejsca. Karkonosze są tu nie tylko tłem – stają się niemym bohaterem. Opisy górskich szlaków, znanych miejsców jak Miłków czy Dom Hauptmanna, sprawiają, że możesz wstać od lektury i od razu poczuć zapach igliwia. Ten lokalny patriotyzm i uwielbienie dla topografii – czapka z głów.

Nie mogę też pominąć mrocznej atmosfery – każdy zakamarek hotelu, każdy stary korytarz i piwnica przesiąknięte są historią, a autor tak plastycznie opisuje historie z czasów wojny i powojennej rzeczywistości, że niemal słyszysz szelest gazet i kroki w pustym korytarzu.

Potężny plus za koronkową robotę historyczną, z której wyłania się fascynująca wizja tajnej konferencji, ale też za plot twist na koniec, którego się nie spodziewałam – złapał mnie jak lawina.

Co mnie nieco przytłoczyło – początkowo jest dużo postaci i czasem ciężko było je wszystkie ogarnąć. Ale szybko się odnajdujemy, szczególnie jeśli już śledziliśmy wcześniejsze tomy. I choć to fakt, że autor z każdym rozdziałem rozbudowuje narrację, to warto dać mu chwilę na rozgrzanie.

Ocena: 9/10 – bo „Schronisko, które zostało zapomniane” to dojrzała, klimatyczna i emocjonalna powieść, która zgrabnie łączy historię, tajemnicę i górski klimat. Idealna dla miłośników psychologicznych i historycznych zagadek z domieszką magii Karkonoszy.

Znowu Karkonosze, znowu tajemnice. "Schronisko, które zostało zapomniane" to kolejna pozycja, która wciągnęła mnie od pierwszej strony. Styl pisania Gortycha jest bardzo przystępny, a fabuła wciągająca. Szczególnie podobały mi się opisy schroniska i jego mrocznej historii, które budowały napięcie. Miałem jednak wrażenie, że niektóre postacie były zbyt stereotypowe i przewidywalne, co trochę osłabiło moją radość z lektury. Mimo wszystko, to dobra książka, która z pewnością zadowoli fanów kryminałów.