Samotność Anioła Zagłady. Adam

Moja piąta książka Roberta J. Szmidta w tym roku już świadczy o tym jak polubiłam się z pomysłami autora. Obok zapowiedzi wznowienia „Samotności Anioła Zagłady. Adam” nie mogłam przejść obojętnie i nie będę kryć od początku tego, że po raz kolejny Robert J. Szmidt pisze tak dobrze i wymyśla takie historie, które ja z dużym zaangażowaniem pochłaniam.

Wcześniej czytałam cztery tomy z serii „Szczury Wrocławia” o postapokalipsie zombie i tutaj ponownie mamy do czynienia z apokalipsą, ale za sprawą odpalenia głowic atomowych. Jak w „Szczurach” mamy do czynienia z chaotyczną walką z zombie, których praktycznie nie da się pokonać i śledzimy poczynania sporej ilości bohaterów, tak tutaj autor zaserwował nam powieść drogi jednego bohatera. Drogi pełnej dosłownego zniszczenia świata, ale też drogi osoby, której zadaniem było wciśnięcie guzika, który sprawił, że dotychczasowy świat przestaje istnieć, a tylko wybrana garstka ludzi może liczyć na przetrwanie.

Adam Sawyer po odpaleniu arsenału nuklearnego wchodzi do komory kriogenicznej, która miała mu pozwolić obudzić się dopiero za 10 lat. Z powodu awarii dzieje się to 3 latach, a Adam postanawia dostać się do głównej bazy, gdzie znajdzie inną komorę. Jednak dostanie się na drugi koniec Stanów Zjednoczonych, gdy od trzech lat ludzkość wymarła, a natura poczyniła już odpowiednie szkody, nie jest proste, a wręcz dostarcza przeróżne trudności, które piętrzą się sprawiając, że droga, którą trzeba pokonać to miesiące podróży.

Autor świetnie poradził sobie z ukazaniem postapokaliptycznego krajobrazu i problemów z tym związanych, z części zdawałam sobie sprawę, ale były też i takie kwestie, o których dopiero zaczęłam myśleć czytając. Wgląd w psychikę bohatera był na odpowiednim poziomie i ukazywał jej przeróżne oblicza, które mnie osobiście skłaniały do refleksji i ukazywały momenty, które w filmie postapo zostałyby przykryte ze względu na to, by nie dehumanizować bohatera, a tutaj są, by ukazać te mechanizmy, których nie musimy przed nikim ukrywać.

Jednak to wszystko przyćmiewa zakończenie, które rozwaliło mi głowę i sprawiło, że dodaję ocenę wyżej książce, bo to co się tam odwaliło przeszło moje oczekiwania. 🤯

"Samotności Anioła Zagłady - Adam"

* "Śmierć przychodzi skrycie, niosąc niezmierzony chłód..."

* "Momentanie uszły ze mnie cała euforia i zachwyt nad potęgą natury. Rozejrzałem się nerwowo, czując, że serce podchodzi mi do gardła."

* "...pogrążyłem się znów w błogim leniuchowaniu, obserwując, jak ogniki pełzają ostrożnie po zwijających się pod wpływem temperatury kartkach i nagle wybuchają, by pochłonąć widoczne jeszcze fragmenty..."

Poznamy Adama Sawyer jest on tytułowym Aniołem Zagłady, żołnierzem, który kiedy przyjdzie pora, ma swoje zadanie do wykonania. Na dodatek jest wybrańcem programu "Arka". Los bywa akrutny i tak jest i w przypadku Adama.

Fabuła jest niczym trąba powietrzna, która formuje się z komórki burzowej, kawałek po kawałku. Widzisz co się dzieje, lecz nic zrobić nie możesz. Jedynie przetrwać i nauczyć się żyć przy niej, bądź kiedy już odpuści, zbierać żniwa tego co zostało po jej przejściu. A nigdy nie wiadomo z jaką siłą się pojawi i kiedy odpuści. Czasem jest to nagle i niespodziewanie, a momentami dłuży się niemiłosiernie. N A Ty masz czas by nauczyć się życia na nowo.

Akcja natomiast jest jak burza podczas tornada, która mu towarzyszy, nigdy nie wiesz kiedy przestanie padać, albo gdy spadnie grad. Cały czas jesteś w napięciu i oczekujesz na dalszy ruch losu, burzy i tornada w jednym.

Bohatera mamy jednego, a jest nim Adam, główny bohater. Ten, z którym będziemy poznawać inny świat, towarzyszyć mu w jego drodze nie tylko tej fizycznej, ale jakże głęboko psychicznej. Z każdą stroną poznamy go bardziej, zżyjemy się z nim, bowiem w końcu to my jesteśmy jego towarzyszami, albo on naszym? W pewnej chwili nie byłam w stanie zrozumieć czy to moja podróż w głąb siebie, czy jednak nadal Adama. Jedno jest pewne to bohater, może i jedyny, ale wierzcie mi, jest wyjątkowy. Prawdziwy, taki realny, nabiera swoich ludzkich barw i duszy z każdej przeczytanej strony.

Emocje jakie towarzyszyły mi podczas czytania są tak różne od siebie, tak podobne do głównego bohatera, tak skrywane głęboko w podświadomości, że po ich wyjściu zdałam sobie z nich sprawę. To nie tak, że przeżywałam historie tylko z emocjami Adama, tam były również i moje własne emocje, które towarzyszyły jemu, które były momentami inne niż jego.

Opisy to głównie przemyślenia bohatera, ale tak genialnie poprowadzone, że są wręcz naturalne. Poznamy krajobraz świata po tym co go spotkało, będziemy mogli oglądać go z przerażeniem i jednocześnie zachwycać się niektórymi jego aspektami. To opisy oddające i nakręcające klimat, opisy wręcz idealne do tej opowieści.

Autor ma styl, który powoduje, że książkę trudno odłożyć, jest z tych nieodkładalnych. To ten typ pisarza, którego się polubi i wie, że żadna książka spod jego pióra nie zawiedzie. Uwielbiam to jak autor potrafi z lekkością pisać o tematach trudnych.

Podsumowując "Samotność Anioła Zagłady - Adam" to opowieść, która zabierze w podróż do nasze wnętrza i naszych przemyśleń. To opowieść w postapokaliptycznym klimacie, który wsiąka w każdą komórkę ciała i przejmuję ją aż do ostatniej strony, a potem pozostaje pustka.

Perun to była iście samotna wyprawa nie tylko w umysł bohatera, ale również i w swój. Co ja bym dał, aby mieć cały świat pod swymi łapkami!

Ps. Nie mogę doczekać aż kolejnego tomu. Perun oczywiście również!

"Samotność Anioła Zagłady. Adam" to świetna książka opowiadająca o zagładzie ludzkości.

Adam jest tytułowym Aniołem zagłady, czyli żołnierzem, który w razie wybuchu wojny ma odpalić arsenał nuklearny Stanów Zjednoczonych. Żołnierze mają nadzieję, że nie przypadnie im stać się Aniołami Zagłady, wiedzą, że kiedy uruchomią arsenał będą odpowiedzialni za śmierć milionów ludzi. Niestety jednak na zmianie Adama okazuje się, że on i jego koleżanka muszą wykonać rozkaz. Następnie mają okazję uczestniczyć w programie "Arka", którego zadaniem jest odbudowanie życia po katastrofie. I tak Adam zapada w sen kriogeniczny, niestety po przespaniu 3 lat wybudza się. Aby się ocalić postanawia wyruszyć w podróż przez Amerykę do innego stronu. Tylko czy tam czeka na niego ratunek?

Można powiedzieć, że to powieść drogi. Cały czas towarzyszymy głównemu bohaterowi, zaglądamy w głąb jego myśli, przeżywamy z nim jego rozterki i poczucie winy. Śledzimy jak zaradnie radzi sobie z problemami, które spotyka.

Jako, że jest to jedyny człowiek nie ma w książce zbyt wielu dialogów. Znajdziemy tutaj opis krajobrazu, trupów po katastrofie, siedzimy w głowie Adama i towarzyszymy mu w jego podróży.

Tytuł ten jest przygnębiający i trudny, nie jest to zaskakujące ze względu na tematykę. Jest to naprawdę bardzo dobra lektura, po prostu się przez nią płynie. Do tego daje do myślenia.

Autor świetnie opisuje rzeczywistość, pełno tutaj szczegółowych opisów. To kawał dobrej fantastyki naukowej. Jestem zachwycona tą książką! Polecam!

Współpraca barterowa z skarpawarszawska

"Samotność anioła zagłady" to powieść drogi, która przeraża już samą okładką. Ta twarz, te oczy... Musicie przyznać robią wrażenie.

Sama historia również nie jest ani łatwa a ni przyjemna. Już od pierwszej strony roztacza wizję przyszłości, która zdaje się być bardzo możliwa. To historia jednego człowieka. Jednego bohatera. Anioła zagłady.

To on jako jedyny przeżył wojnę nuklearną. Aby przeżyć musi przemierzyć całe Stany by dotrzeć do centrum dowodzenia. To podróż przez zniszczony świat, ale to również podróż w głąb ludzkiego umysłu. Do najgłębszych, najmroczniejszych jego zakamarków.

Obraz jaki roztacza się dookoła... Obumarła natura, sterczące zeschłe kikuty drzew, poczerniałe trupy... A w sercu naszego anioła nieustająca siła do walki. Ta tląca się nadzieją, że będzie lepiej, ta bitwa o każdy kolejny dzień. Jego duszę prawią wyrzuty sumienia i ta dojmująca samotność. Czy w takich warunkach da się zachować zdrowy umysł?

Nie jestem ogromną miłośniczką gatunku postapo. Muszę jednak przyznać, że tę książkę czytałam z zaangażowaniem i ciekawością. Myślę, że będzie to prawdziwa gratka dla miłośników gatunku dlatego już ją poleciłam mężowi. Wam również bardzo ją polecam.

Samotność Anioła Zagłady. To bardzo dobrze i chwytliwie brzmiący tytuł, który kusi i zaprasza do przeczytania. Na szczęście książka ma nie tylko to hasło i okazała się być doskonałą powieścią drogi, tyle że w klimacie postapokaliptycznym. Powieść zaskakuje i zachwyca, choć nie jest pozycją łatwą, ani przyjemną. Opowieść, jakiej jesteśmy świadkami ma tylko jednego bohatera. Człowiek, który miał za zadanie odpalić arsenał nuklearny USA(w trochę nowocześniejszej odsłonie)na wypadek ataku, budzi się 3 lata po wykonaniu zadania i okazuje się, że jest zupełnie sam. Co gorsze musi przemierzyć Stany, by dostać się do swojego centrum dowodzenia, bo to może stać się jego jedynym ratunkiem. W trakcie podróży, okazującej się walką z siłami zbrukanej trineutronową bombą natury, bohater przebywa też drogę w głąb siebie i to jest bardzo interesujące studium, które mamy okazję z nim przeżywać, docierając do najgłębszych pokładów jego psychiki, równie ciężkiej i okaleczonej jak Świat po konflikcie zbrojnym. To wszystko brzmi może jakoś znajomo, ale książka Roberta J. Szmidta jest oryginalna, bo całkiem prawdopodobna przez realizm, jakim operuje autor. Nie ma tu przeładowania treści typowym science fiction. Jest za to łatwa do przewidzenia przyszłość i przerażająca samotność człowieka, który ma być nowym Adamem. Zetknięcie jednostki i tak osamotnionej przez kataklizm z własną samoświadomością i z rzeczywistością po stokroć gorszą od wszystkiego, z czym zetknął się do tej pory człowiek, daje piorunujące wrażenie. To jedna z lepszych polskich książek w tematyce postapo, jakie czytałem i na których ciąg dalszy będę czekał, zastanawiając się czy Adam zdoła udźwignąć swój los i rolę, jaką ten mu zgotował. Polecam!!!

Za książkę dziękuję @skarpawarszawska