Saga Klonowego Liścia Łódzka przystań

Do książki Anny Stryjewskiej „Łódzka przystań” podchodziłam z wielką ciekawością, jest to książka o temacie historycznym, więc wiadomo, ze nie będzie ona lekka w czytaniu. Ale jednak bardzo szybko i z wielkim przejęciem ją czytałam. Pani Ania potrafiła przekazać nam wszystkie dzieje historyczne w sposób lżejszy, ale prawdziwy. Dzięki tej książce mogłam poznać losy ludzi, którzy żyli właśnie w tych ciężkich czasach. Nie doceniamy tego co mamy, dopóki nie spotka nas coś, co pokaże że zawsze życie może być gorsze i że będziemy musieli o nie walczyć. Co w tym czasie było najważniejsze- nadzieja że życie jednak będzie lepsze, że to co złe już za nami. Wolność, to jest to , o co walczyli bohaterowie książki.

Główna bohaterka książki to Stefania, dziewczyna która w 1944 roku idąc na spotkanie z chłopakiem została podczas łapanki aresztowana i wywieziona przez Niemców do obozu pracy. Tam zaprzyjaźnia się z dziewczyną o imieniu Kazia, razem starają się przetrwać w tym trudnym czasie wspierając się na każdym kroku. Możemy zobaczyć jak ciężko było wtedy kobietom, które niestety zostały aresztowane i wywiezione do obozu pracy, walka o ciepło, jedzenie, walka o przeżycie. Udaje im się uciec z obozu i wtedy dopiero można powiedzieć zaczyna się następny etap o przeżycie i powrót do domu. Na ich drodze stanął Niemiec Will, który bardzo pomógł im ukrywając je u siebie, ale niestety z powodu choroby Kazia umiera. Stefci po ciężkich przejściach udaje się w końcu wrócić do domu, do Łodzi, gdzie może liczyć przede wszystkim na przyjaźń koleżanki Józi, ale też na rodzinę.

Autorka pokazuje nam jak wyglądały losy miasta Łodzi i jej mieszkańców, jakie problemy ich spotykały w tych trudnych czasach. Pokazuje nam miłość i zdradę, dobre i złe wybory społeczeństwa żyjącego w tych czasach, codzienną walkę o życie i normalność.

Z wielką niecierpliwością czekam na dalsze losy Stefanii, zawładnęła ona moim sercem i bardzo chciałabym przeczytać, jak ułożyła sobie życie w wolnej Polsce. Jest to książka pełna dobrych i złych emocji, pełna wiary i nadziei na lepsze jutro. Dziękuje Pani Ani za moc wzruszeń, a wydawnictwu Skarpa za możliwość recenzji ,tak wspaniałej książki.

Bardzo lubię i cenię sobie książki Anny Stryjewskiej, więc zapowiedź wydania jej kolejnej książki natychmiast wzbudziło moje zainteresowanie. „Saga Klonowego liścia” to poruszające dzieje pewnej rodziny oparte na prawdziwych wydarzeniach, których miejscem akcji jest Łódź. Jednej z bohaterek sagi udało się przeżyć łódzkie getto, wtedy przypomniałam sobie o przeczytanej wcześniej dylogii Anety Krasińskiej – „Nauczycielka z getta”. Ułatwiło mi to zrozumienie i wczucie się w powieść Anny Stryjewskiej, która w opowiadanej historii nawiązuje do tego okresu.

Na początku moje serce się buntowało. Następna wojenna opowieść, nie dam już rady czytać o tym kolejny raz, pomyślałam, ale wystarczył jednak jeden rozdział bym przepadła w tej historii, bym się w niej rozsmakowała. Takie powieści robią wrażenie i chce się je czytać mimo wewnętrznych oporów. Dobrze, że powstają. Ku przestrodze i by pamiętać. Poza tym „Saga Klonowego liścia” nie jest tylko opowieścią o wojnie, jej okrucieństwach i niesprawiedliwości, ale przede wszystkim o ludziach, którzy w czasach powojennych, w świecie, który pomimo przeciwności losu musieli budować wszystko od początku i na nowych zasadach.

Niemcy urządzali sobie na ulicach Łodzi łapanki. Polowali na ludzi, jak na zwierzęta, wywozili ich potem do obozów, gdzie kazali pracować w nieludzkich warunkach ponad siły. Więźniowie wegetujący w nieludzkich warunkach zazdrościli psom znienawidzonych blokowych, bo były lepiej karmione i traktowane od nich.

Stefka zakochana z głową w chmurach ignoruje sygnały ostrzegawcze o nadchodzącym niebezpieczeństwie i zamiast na randce z ukochanym, ląduje w obozie pracy o zaostrzonym rygorze. Bicie, głód, choroby, wszechobecny smród i ciężka wyczerpująca praca jest odtąd codziennością zrozpaczonej dziewczyny. Strach, głód i brud to od teraz jej towarzyszki, jak i wszystkich kobiet dzielących ten sam los. Gdy któraś umiera, pozostałe skwapliwie zabierają to, co mogło się im przydać i uratować życie. Ta, która umarła była już wolna

Anna Stryjewska odmalowała wstrząsający obraz życia w przymusowych obozach pracy, bez idealizowania, bez ubarwiania go w wymyślone, niestworzone historie obozowych miłości. Sama naga prawda napisana pięknym językiem. Cuda ocalenia, dzięki dobroci innych ludzi. Przyjaźnie na śmierć i życie, które pozwolą przetrwać piekło. Ludzie potwory, ale też ludzie anioły, o których już potem nikt nie pamiętał, bo ocalili tylko jedno życie, ale przecież „Kto ratuje jedno życie, ten jakby cały świat ratował”.

Ocaleni próbują wrócić do normalnego życia, lecz wciąż trwają w zawieszeniu. Nie potrafią spod powiek pozbyć się przerażających obrazów tego, co przeżyli, twarzy współtowarzyszy niedoli, którym nie udało się przetrwać. Rozumieli ich tylko ci, którzy doświadczyli czegoś podobnego. Rodziny cieszyły się z ich powrotu, ale najbliżsi nie potrafili ich zrozumieć. Dziwili się, dlaczego myślami błądzą gdzie indziej, przecież życie toczyło się dalej. Urzekło mnie to, że autorka nie koloryzuje, nie idealizuje, ale w szczery sposób, opowiada o sytuacjach trudnych, o zmaganiach z przeszłością, zdradach i wybaczaniu. Pokazuje prawdę taką, jaką była.

W powieści przewija się cała plejada postaci. Tych dobrych i tych złych. I to zarówno w czasie wojny, jak i tuż po niej. Będą odruchy dobrego serca i niecne intrygi, które pozwolą zapewnić sobie odpowiednią pozycję w nowej rzeczywistości. W miejsce starych podziałów klasowych pojawią się nowe. Miłość i zdrady. Złe i dobre wybory. Życie pisze najróżniejsze scenariusze, ale jedno jest pewne, ta historia dotyka serca. Świadomość tego, że jest prawdziwa, wywołała jeszcze większe emocje.

Wspaniała, wzruszająca historia o zwyczajnych ludziach, ich problemach, życiowych wyborach i skutkach tych wyborów. O tych, którym udało się przetrwać wojnę, a teraz muszą borykać się z nowymi problemami i próbować dostosować się do życia, bo nowa władza i propaganda narzuca wszystkim, jak ono ma wyglądać. Moje współczucie wywołały nie tylko wojenne losy bohaterów, ale także to, co spotkało Polaków tuż po wojnie „Saga Klonowego liścia” jest inspirowana losami pewnej rodziny, na których postawie autorka postanowiła przedstawić ich dzieje aż do trzech pokoleń. Pokazać trudną, czasem tragiczną i bolesną rzeczywistość minionych lat, ze zmianami, jakie następowały w Polsce z obecnej perspektywy. Obraz Łodzi i jej mieszkańców, którym wojna odebrała tak wiele, a jednak próbują stanąć na nogi mimo wszystko i żyć normalnie. Tom pierwszy kończy się w takim momencie, że z ogromną niecierpliwością będę oczekiwała kontynuacji losów Stefanii i jej rodziny.

[współpraca reklamowa] @skarpawarszawska

Stefka jako młoda dziewczyna trafiła do obozu pracy o zaostrzonym rygorze. Trafiła tam w wyniku łapanki. To co ją spotkało w obozie to ponadludzka praca, wszechogarniający widok śmierci, choroby i głód. Ale również nadzieja, że w jeszcze kiedyś zobaczy swoją rodzinę. W obozie poznaje Kazie. Obie dziewczyny wzajemnie wspierają się i planują ucieczkę. Chociaż wydaje się ona niemożliwa, udaje się. Niestety tylko jednej z nich. Stefka znalazła schronienie u niemieckiego gospodarza i chociaż było jej tam dobrze, to cały czas tęskniła za rodzicami i Felkiem. Jak dalej potoczyły się losy Stefki? Czy ułożyła sobie życie? Czy Felek przeżył wojnę? Przekonajcie się sami.

Autorka posiada niezwykle lekkie pióro dzięki czemu przez książkę płynie się.

Powieść podzielona jest na dwie części. Pierwsza to opis brutalnego życia w obozie. Druga część to życie po wojnie, które na początku wcale nie było łatwe. Książka dostarcza wielu emocji. Strach, niedowierzanie i złość na to co działo się w obozie pracy. Nadzieję i wiarę, że bohaterce uda się uciec i odnaleźć najbliższych żywych. Szczęście, że wojna skończyła się i radość i wzruszenie po spotkaniu z najbliższymi. Bardzo polubiłam główną bohaterkę, która od czasu znalezienia się w obozie do końca wydarzeń opisanych w książce jest silną i wiedzącą czego chce kobietą. Nie złamała ją ani wojna, ani kolejne wydarzenia w jej życiu. Książka posiada również zaskakujące zwroty akcji i ciekawe zakończenie, które sprawia, że chce się przeczytać kolejny tom.

Jeśli lubicie sagi rodzinne, w których tłem akcji jest II Wojna Światowa i kolejne lata po jej zakończeniu to bardzo polecam „Łódzką przystań”.

RECENZJA🤓

Cześć w sobotę. Dziś pogoda nie zachęca do spacerów, więc na taki dzień najlepsza dobra książka. Co teraz czytacie?

Ostatnio przeczytałam książkę, która jest pierwszym tomem „Sagi Klonowego Liścia”, „Łódzka przystań” Anny Stryjewskiej, wydawnictwo Skarpa Warszawska.

Historia zawarta na stronach książki oparta jest na prawdziwych wydarzeniach i wydarzyły się w życiu Stefanii Rudzkiej.

Jest rok 1944 Stefanią mieszka w okupowanej Łodzi, w wyniku łapanki trafia do do obozu pracy, w którym nawiązuje znajomość z Kazią. Obu kobietom udaje się wyrwać z obozu.

Wojna niesie za sobą wiele bólu, cierpienia, emocji i przeżyć, o których ciężko zapomnieć. Sami jesteśmy wolni i nie doświadczyliśmy na własnej skórze tak traumatycznych wydarzeń, co nasi przodkowie. To zawsze podczas czytania o wydarzeniach wojennych, obozowych wzruszenie i smutek mocno ogarnia moje serce. Nie jest to łatwy temat, a zwłaszcza w naszej rzeczywistości, gdy tuż za naszą granicą toczy się wojna i dotyka niewinnych ludzi.

„Łódzka przystań”  pokazuje nam jaki los sami ludzie, ludziom zgotowali w obozach koncentracyjnych.

Autorka zobrazowała nam w jaki sposób naziści niszczyli ludzką psychikę, obdzierali z godności, pozbawiali złudzeń, budzili strach, a otaczające z każdej strony zło, odbija się na każdym człowieku znajdującym się w niewoli.

Ile jest człowiek w stanie wytrzymać, znieść, aby przeżyć.

A wracając do życia normalnego po wojnie, jak ciężko jest zapomnieć o wszystkich okropnościach, które spotkały ciało i umysł. Wrócić do normalności, spokojnego życia, nauczyć się żyć, pomimo traumatycznej przeszłości.

Pomimo trudnego tematu jaki został poruszony, przez książkę dosłownie przepłynęłam.

Otrzymałam sporą dawkę emocji, a także nadzieję, na lepsze jutro, której wyczekiwali bohaterowie, patrząc w przyszłość.

Książkę polecam.

Saga Klonowego Liścia "Łódzka przystań" Anna Stryjewska.

Mocno wierzę w to, że wszyscy ludzie, którzy pojawiają się w naszym życiu, pojawiają się w nim nie bez powodu. Choć my sami w pierwszej chwili możemy myśleć, że był to zupełny przypadek, to bardzo często w dalszej perspektywie czasowej okazuje się, że spotkaliśmy tę osobę po coś. Jeśli tylko zechcemy wysłuchać jej historii, to spotkanie może zaowocować czymś pięknym i wartościowym. Doskonale wie o tym autorka Anna Stryjewska, która kilka tygodni temu oddała w ręce swoich czytelników swoją najnowszą powieść otwierającą sagę Klonowego Liścia „Łódzka przystań”, z której recenzją dziś do was przychodzę. Musicie bowiem wiedzieć, że inspiracją do powstania tej powieści było poznanie przez Anię pewnej wspaniałej kobiety Blanki, która marzeniem było, by ktoś spisał dzieje jej rodziny. Pisarze są tymi, którzy przelewając na papier koleje prawdziwych ludzkich losów, mogą ocalić je od zapomnienia, a nam osobom żyjącym we współczesności pozwolić spojrzeć na przeżycia i doświadczenia życiowe ich bohaterów, a także na czasy, w których przyszło im żyć niejako ich oczami. Jak zapewne wszyscy zdajemy sobie sprawę, podjęcie się takiego zadania jest dla autora ogromnym wyzwaniem i odpowiedzialnością. O tym, czy w moim odczuciu Ania Stryjewska temu wyzwaniu podołała, dowiecie się już za chwilę.

Już teraz muszę powiedzieć, że autorka nie miała łatwego zadania, bo oto przystępując do lektury książki, przenosimy się do roku 1944 do okupowanej przez Niemców Łodzi. Tu poznajemy główną bohaterkę opisywanej na kartach powieści wówczas dziewiętnastoletnią Stefanię Rudzką. Zakochana młoda dziewczyna idzie na spotkanie ze swoim ukochanym. Mimo tego, iż ma świadomość, co dzieje się w mieście i jak jest niebezpiecznie, miłość okazuje się silniejsza. Dziewczyna nie wie jeszcze, że chwila, kiedy wychodzi z domu, jest ostatnią, w której widzi swój dom i rodzinę. Do spotkania z Felkiem nigdy nie doszło, gdyż Stefcia w wyniku łapanki została wywieziona do niemieckiego obozu pracy o zaostrzonym rygorze. Wszystko, co stało się, zanim trafiła do tego strasznego miejsca, znamy tylko ze wspomnień dziewczyny, bowiem już pierwszy rozdział książki konfrontuje nas z okrucieństwem tego piekła na ziemi. Tutaj więźniowie obozu zostają obdarci z człowieczeństwa, wszelkiej godności i zmuszeni do walki o przetrwanie, którą wygrać można tylko cudem. Zdradzę wam, co nie będzie spojlerem, ponieważ możemy o tym przeczytać również na okładce książki, że dla Stefanii i jej przyjaciółki niedoli Kazi, taki cud nastaje. Obu młodym kobietom udaje się uciec z obozu, ale to dopiero początek ich trudnej drogi do domu. Jak ona wyglądała i jak wiele je kosztowała, musicie już przeczytać sami, do czego naprawdę całym sercem każdego zachęcam.

Tak oto płynnie trafiamy do powojennej Łodzi, gdzie poprzez obraz życia Stefanii i jej bliskich, a także sąsiadów i przyjaciół niemalże jesteśmy świadkami tego, jak muszą oni budować swój świat na nowo w obliczu nastania nowego ładu, w którym będą musieli nauczyć się żyć. Łódź, jak i cała Polska próbuje podnieść się z kolan i na nowo odbudować. Bez wątpienia o Annie Stryjewskiej można powiedzieć, że jest ambasadorką Łodzi. W swoich książkach zawsze stara się przedstawiać to miasto tak, abyśmy poznali kawałek jego historii i zapragnęli zwiedzić jego piękne miejsca, które do dziś budzą nostalgię w mieszkańcach Łodzi. Tym razem jest dokładnie tak samo. W „Łódzkiej przystani” zostały nam przybliżone niegdyś kultowe miejsca tego miasta, jak również sylwetki kilku znanych osób związanych z Łodzią. Ja bardzo sobie cenię, kiedy autor łączy przedstawienie czytelnikowi bardzo wciągającą i poruszającą historię z przystępnym i prostym przedstawieniem kawałka ważnej historii miejsca, w którym miała ona miejsce i zapewniam was, że Ani udało się to znakomicie.

Wszystko, o czym przeczytamy w książce, bardzo mocno mnie poruszyło i trafiło wprost do mojego serca. Świadomość, że kierunek potoczenia się dziejących w niej wydarzeń nadało czyjeś prawdziwe życia, sprawiła, że czytałam ją z ogromnym zaangażowaniem i przejęciem. Tak bardzo pragnęłam, aby Stefania i osoby bliskie jej sercu wreszcie zaznały spokoju, szczęścia i miłości. Oni wszyscy tak, jak my teraz pragnęli ułożyć sobie życie, kochając i będąc kochanymi. Bo jest to także książka o miłości, która dla wielu wówczas była siłą do tego, aby się nie poddać i nie stracić nadziei na to, że jeszcze zobaczą swoich bliskich, jeszcze wrócą do domu. Przyjaźni, która była niczym anioł ciągnący ku górze, gdy przychodziło zwątpienie, brak sił i wiary.

W książce mamy ukazane dwa oblicza przyjaźni. Tej obozowej między Stefanią i Kazią, która mnie mocno poruszyła. Była ona pięknym przykładem tego, jak wiele dobrego może dać nam jeden człowiek w całym morzu okrucieństwa, kiedy zrodzi się między nami ta niezwykła więź. Kolejne oblicze przyjaźni to ta łącząca Stefkę z Józią już po wojnie. Pomimo tego, co się wydarzyło, trzeba żyć dalej, a one obie są dla siebie wielkim wsparciem, które każdej jest bardzo potrzebne, bo jak się przekonacie, nowe życie postawi przed nimi wiele przeciwności, zmusi do dokonywania trudnych decyzji i podejmowania trudnych wyborów. Nadmienię tylko, że rodzina Józi również została dotknięta wieloma bolesnymi przeżyciami, które sprawiły, że łzy zakręciły mi się w oczach.

Wszystko od miłości się zaczyna i na miłości się kończy. Miłości, która może mocno zachwiać z trudem w miarę poukładany już świat Stefanii.

Mam nadzieję, że nie muszę już dłużej nikogo z Was przekonywać o wyjątkowości i ogromnej wartości tej książki, a tym zachęcać do jej przeczytania. Jestem przekonana, że nie odłożycie jej nawet na chwilę, zanim nie przeczytacie ostatniego zapisanego przez autorkę zdania tej historii. A już po odłożeniu książki na półkę jeszcze bardzo długo pozostanie ona w was żywa dzięki emocjom, które wywołuje w czytelniku. To, co warto zaznaczyć, to fakt, że mimo bolesnej i trudnej tematyki, czytelnik w żaden sposób nie czuje się przytłoczony, a wręcz przeciwnie, bohaterowie stają nam się bardzo bliscy i wszystko, co przeżywają, jest dla nas niezwykle ważne. Trzymamy kciuki za to, aby potrafili zamknąć trudną przeszłość i wreszcie byli szczęśliwi. A wszystko to, dzięki lekkości pióra autorki, jej niezwykłej wrażliwości i empatii, które były niezbędne, aby stanąć na wysokości tak ważnego zadania. Ani udało się to doskonale, a zostawiła nas w tak ciekawym momencie, że chciałabym niezwłocznie zacząć czytać drugą część. Macie moje słowo, że wy również poczujecie takie nieodparte pragnienie, jak najszybszego ciągu dalszego, a dodatkowo zapragniecie odwiedzić Łódź i poznać jej piękne zakątki. A przecież o to właśnie chodziło autorce.

Parę dni temu ukazała się "Łódzka przystań". Poznajemy tu historię Stefanii Rudzkiej. Jest wiosna 1944 roku, kiedy w czasie łapanki została zabrana do obozu, z którego udało się jej uciec. Po wojnie wraca do rodziny, do Łodzi. Dalsze życie Stefanii w powojennych latach to chwile radosne, ale również pełne smutku.

"Łódzka przystań" to powieść, która wciąga od pierwszego rozdziału, pochłania całkowicie, nie sposób jej odłożyć. To pierwsza część cyklu "Saga klonowego liścia". Jest to powieść oparta na faktach, przedstawiająca losy trzech pokoleń. Gorąco zachęcam do lektury. Przeczytajcie historię Stefanii i jej rodziny. To gwarancja dobrej lektury. Ładnie napisana historia, polubiłam styl autorki. Cieszę się, że trafiłam na tę książkę, teraz czekam na kolejny tom.