Rozważna i romantyczna (elegancka edycja)

„Nigdy nie potrafiła kochać inaczej jak całym sercem.” 

Moja ulubiona książka Jane Austen, głównie ze względu na fantastyczną kontrastowość postaci, diametralnie różne podejścia do życia dwóch sióstr. Jedna kierująca się uczuciami, spontaniczna i ekspresyjna, z obliczem prawdy na twarzy. Druga ostrożna, spokojna, skrywająca emocje, stawiająca przede wszystkim na rozsądek. Jane Austen fantastycznie ukazała, że zarówno rozwaga, jak i romantyzm duszy, nie stanowią żadnej bariery dla szczerej miłości. Szybko i gorąco bijące serce szybko przeciera szlaki. 

Szczególną sympatią obdarzyłam Eleonorą, bohaterkę rewelacyjnie poprowadzoną, szalenie przekonująco. Marianna natomiast imponowała osobowością, wiele kobiet znajdowało z nią wspólne cechy. Autorka realnie odmalowała realia minionej epoki, w której położenie kobiet uzależnione było od pozycji i bogactwa rodziny. Przyznam, że nawet po latach z zainteresowaniem wchodziłam w powieść, czytanie sprawiało uroczą przyjemność. Im bogatsze zdobywam życiowe doświadczenie, tym bardziej przekonuję się, jak wspaniałą obserwatorką była Jane Austen. Nic dziwnego, że kolejne pokolenia kobiet sięgają po jej książki i przekonują się, że tak atrakcyjnie napisane historie potrafią wzruszyć, cieszyć i bawić, nawet jeśli dalekie już od współczesnych społecznych norm i kulturowych wzorców. Bookendorfina

Po śmierci głowy rodziny Dashwood, wdowa i trzy jej córki muszą znaleźć nieco mniejszy i tańszy dom. Mimo tych swoistych niedogodności nowe miejsce zamieszkania i tak ściąga w swoje progi liczne towarzystwo, dobre dusze. Marianna, jedna z najstarszych panien Dashwood, w nowym otoczeniu szybko odnajduje adoratora odpowiadającego jej licznym wymaganiom. Rozważniejsza Eleonora wierna jest mężczyźnie, któremu oddała serce w poprzednim miejscu zamieszkania, choć oficjalnie nie są po słowie. Mimo tego pewne gesty młodzieńca wyraźnie wskazywały na odwzajemnione uczucie, a znający ich ludzie zapowiadali rychłe wesele.

A jednak Los bywa przewrotny. I obie panny szybko się przekonają, jak niestałe bywa serce... a może jak niesprzyjające mogą być okoliczności w sytuacji, gdy urody panny nie popiera ogromny majątek.

Tej powieści autorstwa Jane Austen nie miałam wcześniej przyjemności czytać, tak więc zabrałam się do niej z podwójnym zapałem. Szczególnie, iż wnioskując z opisu, niekoniecznie będzie to love story z happy end'em. Nic dziwnego, że czułam się zaintrygowana. Jane Austen bowiem kojarzy mi się raczej z historiami miłosnymi, gdzie pomimo wszelkiego rodzaju przeciwności, na końcu i tak wygrywa prawdziwe uczucie. Czy tym razem miałam zostać zaskoczona?

Poniekąd tak właśnie było.

Z dwóch najstarszych panien Dashwood Marianna jest tą bardziej uczuciową i romantyczną. Na próby ewentualnego zeswatania jej z kimś, kto nie przypadł jej do gustu, wybucha tylko śmiechem. Z kolei gdy Los styka ją z pewnym młodzieńcem i wszyscy wokół widzą, jak z jego oczu wyziera uczucie, jest gotowa porzucić wszelkie konwenanse przypisane owym czasom, i zatonąć w tej relacji. Eleonora jest zupełnie inna niż siostra- swego ukochanego pozostawiła w poprzednim miasteczku, wierząc jednak, że jego uczucie nie zgaśnie. Co prawda o owym uczuciu może się tylko domyślać, jednakże jego czyny i gesty wskazują na to, iż jest mu droga. Eleonora jednak nie jest w gorącej wodzie kąpana i wszelkie przemyślenia, uczucia, zamyka w sobie. Stara się nie kłopotać nimi swoich bliskich, a jak się okazuje- ona również będzie musiała się zmierzyć z trudnościami na drodze miłosnej.

Ogromnym plusem tej opowieści są tutaj wspomniane już kilkakrotnie główne bohaterki, czyli siostry Dashwood, a dokładniej ich portrety psychologiczne. Są jak woda i ogień, kompletnie od siebie różne, co uwydatnia się szczególnie podczas trwających relacji z panami. Czy autorka chciała nam dać do zrozumienia, że rozwaga w szafowaniu uczuciami daje nam pewną dozę bezpieczeństwa? Że oszukiwanie serca i odsuwanie od siebie cierpienia naprawdę może pomóc w leczeniu złamanego serca? Możemy tutaj przeprowadzać te badania na dwóch naszych panienkach: Mariannę uczucie nieomal spaliło, rzuciła się bowiem w tę toń bez żadnego przemyślenia, bez pohamowania wręcz. Eleonora do tematu podeszła spokojnie, z rozwagą, aczkolwiek i ona nie uniknęła tępego bólu w sercu. Wniosek jest jeden- w kwestii uczucia nie ma dobrej drogi. Możemy wejść w daną relację całą sobą i równie mocno cierpieć lub próbować dozować sobie negatywne emocje, ale ostatecznie i tak sprowadza się to do złamanego serca. To tylko uwydatnia fakt, iż każdy z nas jest inny i w odmienny sposób przeżywa radości czy niepowodzenia. Na uczucia nie ma złotego środka, reagowanie zależy tylko od nas.

Rozważna i romantyczna to taka powieść, którą czyta się szybko, a refleksja przychodzi dopiero później. Początkowo zdawała się miłosną historią z nie do końca szczęśliwym zakończeniem, a dopiero później czytelnik uzmysławia sobie, jak wiele refleksji za sobą niesie. Myślę, że warto po nią sięgnąć nawet przez wzgląd na świetnie stworzone postacie i wyraźnie zarysowane emocje czy charaktery kobiet. Warto.

Autor: Jane Austen

Tytuł: Rozważna i romantyczna

Wydawnictwo: MG

Widzicie to jaka ta okładka jest piękna! Bardzo podoba mi się to wydanie!

Naczytałam się na jej temat tyle, że nie mogłam się jej wręcz doczekać. Jednak wstrzymywałam się z czytaniem, żeby moje oczekiwania nieco się zmieniły.

Zaczęła się ona dość specyficznie. Niestety miałam z nią mały problem. Nie mogłam się wciągnąć w fabułę, co sprawiło, że ją odkładałam. Czytało mi się ją nawet dobrze.

Podobała mi się, jednak myślę, że oczekiwałam po niej czegoś trochę innego.

Ocena 3/5

Mąż pani Dashwood umiera. Pozbawiona funduszy kobieta wyprowadza się więc na wieś do niewielkiego domku wraz z trzema córkami. Dwie z nich – Marianna i Eleonora – są już na wydaniu i rozglądają się za mężczyznami. Pierwsza z nich chciałaby, aby jej mąż był człowiekiem czułym i delikatnym, uwielbiającym sztukę tak samo, jak ona. Eleonora zaś życzyłaby sobie spokojniejszego i bardziej skrytego, ale wiernego i oddanego jej męża. Los jednak nie zawsze jest tak łaskawy, jak te młode, piękne kobiety mogłyby sobie tego życzyć.

Dobra powieść nie traci na wartości wraz z mijającymi latami – to często czas weryfikuje, ile dana literatura jest warta. O Jane Austen było zaś głośno już w XIX wieku, a i teraz pamięta się o jej książkach. Nic więc dziwnego, że miałam ochotę się z nią zapoznać. Jak jednak jej debiut wypadł w moich oczach?

Przede wszystkim już na początku moją uwagę zwrócił styl Jane Austen. Rozważna i romantyczna napisana jest w piękny, brytyjski sposób. Język autorki jest bardzo elegancki i czysty, a przy tym grzeczny; autorka zdaje się traktować swoich bohaterów z szacunkiem, nie odkrywają przed nami każdej ich myśli. Ma w sobie też co nieco z wyspiarskiej leniwości: historia sunie gładko, ale powoli. Przy tym wszystkim Austen od czasu do czasu wplątuje w tekst delikatne szpileczki, które sprawiają, że tekst ma w sobie nieco – ale ostrzegam, tylko nieco – pazura.

Dziś trudno chyba trafić na autora, który pisząc literaturę kobiecą miałby tak wyćwiczony styl. To niewątpliwie stanowi zaletę tej pozycji: owszem, jest przez to dla nas dość specyficzna, ale dzięki niej mamy możliwość poznania nieużywanych już słów, czy konstrukcji. Niestety, to właśnie taki sposób pisania sprawił, że o ile na początku i na końcu powieści byłam w pełni przytomna to tego, co działo się w środku niemal nie pamiętam. Z tym, że szczerze mówiąc sama historia nie jest na tyle skomplikowana, by nawet pominięcie połowy stron przeszkodziło w rozumieniu jej.

Rozważna i romantyczna to przede wszystkim miła i niezbyt wymagająca powieść o dwóch młodych kobietach, zżytych ze sobą i szukających szczęścia w miłości. Historia, sama w sobie, nie wyróżnia się niczym szczególnym, a czasem może wydawać się wręcz przegadana. Bo ileż można słuchać o tym, że pannę Mariannę boli serce z rozpaczy, czy szczęścia, a panna Eleonora stara się jak może, by być tą nieugiętą i pewną siebie? Jeśli ktoś nie lubuje się w takich historiach to może w końcu się tym po prostu znudzić. Wprawdzie autorka stawia przed bohaterami liczne problemy, ale po kilku pierwszych zdziwieniach i zaskoczeniach w moim przypadku przyszła obojętność na losy dwóch sióstr.

Tak jak się spodziewałam, powieść Austen nie była czymś, co miało szanse mnie porwać. Owszem, cieszę się, że mogłam się z nią zaznajomić, ale nie sprawiła ona, że mam ochotę sięgać po kolejną książkę tego typu. Niemniej, z czystym sumieniem muszę stwierdzić, że dziś tak porządnie napisanej literatury kobiecej naprawdę można ze świecą szukać. Jeśli więc tylko ten gatunek Was interesuje nie bójcie się po nią sięgnąć.

"Nie potrzeba słów tam, gdzie czyny świadczą same za siebie".

Nie sposób wyrazić słowami tego, jak bardzo cenię twórczość Austen; jej podejście do wielu społecznych spraw, poczucie humoru często przemycane w inteligentny sposób, rozmach emocji jakim lekko się posługuje, aktualność poruszanych kwestii - bo klasyka broni się sama, nie bacząc na upływający czas. Jane należy do najpoczytniejszych, najbardziej popularnych pisarek brytyjskich; zekranizowano większość jej dzieł, w Bath co roku organizowany jest festiwal na jej cześć w klimacie XVIII i XIX wieku, a jeśli jest ktokolwiek kto nie słyszał tego nazwiska - to naprawdę ma sporo do nadrobienia ;).

Jak sam tytuł wskazuje, mamy w lekturze do czynienia z dwiema głównymi bohaterkami, są to siostry - najstarsza Eleonora i młodsza Marianna. I choć w powieści pojawia się jeszcze najmłodsza z trzech panien Dashwood, to uwaga zwrócona jest głównie na Rozważną Eleonorę i właśnie Romantyczną Mariannę. Gdy pierwszy raz czytałam tę książkę, utożsamiałam się tylko i wyłącznie z romantyczną duszą głównej bohaterki. Marianna była dla mnie uosobieniem wszelkich moich cech; porywcza w pozytywnym tego słowa znaczeniu, kochająca mocno i wiernie bez względu na wiele innych kwestii, nierozważna, kierująca się sercem w całym swoim życiu, przeżywająca bóle i rozterki niejeden raz w teatralny wręcz sposób. Daleko mi było do Eleonory, która zawsze wcześniej musiała przemyśleć swoje wypowiedzi, cierpieć w milczeniu, większą uwagę zwracając na ludzi wokół siebie; rozwaga i czasem wręcz chłód w obcowaniu z innymi aż mnie porażały, nie przepadałam bowiem za podobnym stylem bycia. Teraz z perspektywy czasu, gdzie wiele się zmieniło w moim życiu, po ponownym podejściu do książki, moje odczucia są zgoła inne. Odwrotne. I chyba takie już pozostaną.

Obie siostry szukają uczucia; tej prawdziwej MIŁOŚCI, jednej jedynej, niepowtarzalnej. I choć obie dziewczęta pragną tego samego, każda z nich prezentuje kompletnie różne podejście do tego tematu; obydwie nie wiedzą bowiem jeszcze, jak bardzo brutalna jest rzeczywistość, pełna wyrachowania, nieszczerych osób; jak bardzo fałszywy jest świat wyższych sfer, gdzie najwyższą wartość prezentują pieniądze i to od nich zależne są afekty innych. Marianna pragnie romantycznych uniesień, Eleonora odpowiedzialnej stabilizacji. Pierwsza szuka mocnych wrażeń, druga łagodności i rozwagi. Teraz, po latach wiem, że impulsywność i pośpiech nie zawsze są dobrymi doradcami, a pewne sprawy lepiej po prostu przemyśleć.

Tym razem, oprócz historii każdej z sióstr, dostrzegłam w powieści coś więcej. Niebanalny, aczkolwiek subtelny i inteligentny humor, kaprysy losu, zgrabnie zarysowane postaci drugoplanowe, takie jak pułkownik Brandon czy pani Jennings. Nie mogłam przejść obojętnie obok mojego ulubionego, uwielbianego klimatu; społecznych obyczajów tamtej epoki, wydawanych przyjęć i balów, skrycie pisanych listów, wyrażających płomienność uczuć, strojnych sukni, fryzur. Zasady i reguły panujące w opisywanym świecie chyba już zawsze będą się stapiać z moim sercem i wrażliwym emocjonalnie charakterem.

Całość na: [Adres usunięty]