Rozbita przystań. Seria Sparrow Falls. Tom 3

„Rozbita przystań” to już trzeci tom serii Sparrow Falls, w której tradycyjnie autorka łączy romans z elementami tajemnicy i napięcia.

Tym razem jest to historia hokeisty Copelanda Colsona, oraz Sutton samotnej matki siednioletniego chłopca, która przed dwoma laty sprowadziła się do Sparrow Falls uciekając od dawnego życia, aby zacząć je od nowa.

Ich znajomość z czasem zaczyna się pogłębiać, stopniowo przeradzając się w przyjaźń, a następnie w uczucie, które pomaga im leczyć dawne rany. Jednak oboje noszą w sobie tajemnice, a powracająca przeszłość wystawia ich relację na ciężką próbę.

Autorka udowadniała poraz kolejny, że potrafi tworzyć historie pełną emocji, poruszającą trudne tematy i angażującą w nią czytelnika od pierwszych stron.

Sutton od samego początku wzbudziła moją sympatię swoją determinacją i troską o syna, natomiast na postaci Cope'a autorka pokazała, że siła może iść w parze z czułością i odpowiedzialnością, że twardy z pozoru hokeista ma też tą drugą, wrażliwą stronę, i to też mi się bardzo podobało. Miło mi się obserwowało jaki Cope stawał się w obecności Sutton, a przede wszystkim jaki był w stosunku do Luki.

No i oczywiście nie mogę nie wspomnieć o synu Sutton, Luce, ten mały chłopiec skradł moje serce w mig. Każda scena z nim powodowała, że czułam takie ciepełko rozlewające się wewnątrz mnie.

Podobało mi się jak rozwijała się ich relacja, że to nie było coś nagłego, że czuć było ten rozwój emocjonalny między nimi, że ze sobą rozmawiali i przede wszystkim słuchali tego co mówi to drugie, był pomiędzy nimi szacunek, oddanie względem tej drugiej osoby, bez oczekiwania czegoś w zamian. Podobała mi się też więź jaką stworzył Cope z chłopcem, to było takie naturalne, takie urocze, ujmujące 🫠

Catherine Cowles w "Rozbitej przystani" poruszyła kilka trudnych tematów, między innymi prz€moc, uzal€żnienia, trauma, utrata bliskich czy walka o drugą szansę na szczęście, a to sprawiło, że nie jest to jedynie klasyczny romans, a również opowieść o odbudowywaniu życia po trudnych doświadczeniach.

I chociaż nie ma tu takiej zagadki kryminalnej jakie były w poprzednich tomach, to nie uważam aby ta konkretna historia na tym traciła. Autorka poszła w nieco innym kierunku, co uważam za plus, bo nie każdy tom musi opierać się dokładnie na tym samym schemacie, to i tak ostatecznie zwrot akcji z jakim się tu zerknęłam był dla mnie zaskakujący, a to ma duże znaczenie.

Podsumowując, jestem bardzo zadowolona z lektury. Było uroczo, momentami emocjonalnie, zabawnie (Loli jak zawsze w formie 😅) Autorka utrzymała moje zainteresowanie fabułą od początku do końca, a to dla mnie bardzo ważne. Bo nie ma nic gorszego niż czuć znużenie tym co się czyta, a tutaj to nie miało miejsca.

Polecam Wam bardzo "Rozbitą przystań", a sama z niecierpliwością czekam na historie Arden i Lincolna (którego tutaj ☝️ w niewielkim stopniu poznacie)

Czy macie w swojej biblioteczce autorki, których książki zawsze wywołują uśmiech na Waszych twarzach? 🩵

Sutton ma prosty plan. Zacząć od nowa, stworzyć bezpieczną przystań dla swojego syna i pomóc mu spełnić jego największe marzenie, którym jest gra w hokeja.

Kobieta zapisuje chłopca na zajęcia prowadzone przez znanego hokeistę. Już podczas pierwszego spotkania Cope czuje, że Sutton jest wyjątkowa i nie potrafi przestać o niej myśleć. Jego wojowniczka okazuje się jednak niezwykle skrytą osobą, do której trudno dotrzeć. Cope się nie poddaje i cierpliwie walczy choćby o najmniejszą iskierkę jej zainteresowania.

Los sprawia, że Sutton zaczyna szukać nowego miejsca do zamieszkania i wtedy z pomocą przychodzi Cope. Proponuje jej schronienie. To właśnie od tego momentu ich relacja nabiera jeszcze większej bliskości, a oni coraz bardziej uczą się na sobie polegać. Piękne jest to, że mimo własnych problemów nie przestają troszczyć się o siebie nawzajem.

Jedną z najbardziej poruszających scen była dla mnie ta, w której Sutton wspiera Cope’a podczas pogrzebu bliskiej mu osoby. Wie, że pojawią się tam ludzie i fotoreporterzy, a przecież od dawna ukrywa się przed kimś, kto nie powinien jej odnaleźć. Mimo to decyduje się być przy Cope’ie, bo w tamtej chwili jego ból okazuje się ważniejszy niż jej własny strach 🥹

Historia Sutton i Cope’a pokazuje, że dwie zranione dusze mogą stworzyć niezwykłą więź, opartą na przyjaźni, zaufaniu, pożądaniu i wzajemnym zrozumieniu. To również opowieść o nadziei i o tym, że nawet największe marzenia mogą się spełnić 🩵

Catherine po raz kolejny mnie nie zawiodła i zabrała do malowniczego Sparrow Falls, gdzie kolejni bohaterowie tej serii skradli moje serce 🩵

„Rozbita przystań” to pierwsza książka od @catherinecowlesauthor , która nie wzbudziła we mnie bezgranicznej miłości. Coś mi w niej nie pasowało. Wyróżniła się na tle innych powieści, ale negatywnie. Niby bohaterowie, jak zawsze z resztą byli doświadczeni przez życie, ale ich przeszłość zupełnie do mnie nie trafiała. Przynajmniej wiem, że Cat jest człowiekiem 🤣

Cope zakochuje się w Sutton od pierwszego wejrzenia. Ona jest częścią jego rodziny, bo jej przyjaciółka jest dziewczyną jego brata, a on jej jeszcze nie widział na oczy. To pierwszy zgrzyt. Jakim cudem oni się nie znali? Drugi jest taki, że ci bohaterowie nawet nie zastanowili się, czy się kochają, miałam wrażenie, że oni po prostu zaczęli ze sobą być. Ona miała problemy, on zaproponował jej przeprowadzkę i tak to poszło. Cope nawet bez wahania zaczął zajmować się jej dzieckiem. No ideał! Tyle że właśnie, chyba za duży ideał.

To nie tak, że „Rozbita przystań” jest złą książką. Co to to nie! Po prostu na tle innych powieści wypadła jak dla mnie słabiej. Czytając miałam wrażenie, że autorka nie do końca miala pomysł na fabułę, tak jakby bohaterowie żyli własnym życiem i nie mogła się zadecydować, którego bardziej doświadczyć 🤔 Możecie być jednak pewne, że nie zabraknie tradycyjnego wątku kryminalnego, który również mnie trochę zmylił. Jak to w serii „Sparrow Falls” bywa elementem niezbędnym jest również ogromna rodzina Colsonów, która nie zawodzi. Autorka pokazuje ogrom bezinteresownej przyjaźni i wsparcia. Udowadnia, że nie tylko więzy krwi czynią nas rodziną, ale i to co czujemy i jak bardzo oddani jesteśmy dla bliskich.

Sutton razem z Lucą odnaleźli swoje miejsce na ziemi przy sławnym hokeiście, a on po raz pierwszy w życiu wyzbył się wyrzutów sumienia z przeszłości.

Mimo wszystko polecam, w końcu to Catherine Cowles 😉

🏒„Rozbita przystań” to kolejna wyśmienita odsłona serii „Sparrow Fals”. Małomiasteczkowy romans z motywem sportowym oraz walka z demonami przeszłości sprawiają,że historia robi się nieodkładana. Czytelnik otrzymuje niezliczoną dawkę emocjonujących oraz nieprzewidywalnych momentów wraz z wydarzeniami,które dajemy dreszczyku niebezpieczeństwa. Każdy szczegół jest dopracowany i dopieszczony. Bohaterowie potrafią oczarować swoją postawą,ochroną najbliższych oraz daniem sobie wreszcie szansy,gdy zbudowany przez siebie mur tąpnięje.

🏒Autorka porusza wiele trudnych tematów w tej historii. Ucieczka od przeszłości, utrata bliskiej osoby, uzaleznieniê, przem0ç…kończąc na miłości do hokeja oraz bezwarunkowej ochronie syna. To daje historii wiele momentów,które rozbudowały fabuły oraz nie pozwalają na chwilę odetchnąć.

🏒Nie mogę wspomnieć o budowanej relacji z wielkimi oporami,ponieważ bohaterowie myśleli,że nie zasługują na szczęście. Poznanie ich doświadczeń oraz walki o siebie sprawiły,że im ogromnie kibicujemy. Warto zaryzykować i dać się ponieść emocjom,by nie stracić szansy na miłość.

🏒„Rozbita przystań” to historia o ucieczce przed przeszłością, odkupienia swoich win i miłości-tej szczerej i wartej ryzyka. Kocham tą historią i bardzo wam ją polecam📖👌

💙Książki Catherine Cowles to moje pewniaki i wszystko od tej autorki biorę w ciemno. Jakież więc było moje zdziwienie, gdy po zamknięciu „Rozbitej przystani” moja pierwsza myśl brzmiała: „Co? I to tyle?!” Chyba pierwszy raz po lekturze jestem rozczarowana.

🏔W książkach autorki zawsze pojawia się utarty schemat i wszystkie wyglądają podobnie, jednak nigdy mi to wyjątkowo nie przeszkadzało, bo końcówka zazwyczaj potrafiła mnie zaskoczyć. Tutaj jednak przewidziałam zakończenie już na samym początku i wiedziałam, jak całość się potoczy, więc nie miałam tego „efektu wow”. Cała historia wydawała mi się niesamowicie przewidywalna i po prostu nudna.

🏒Nie jestem też fanką relacji romantycznej, która tutaj się pojawia. Mam wrażenie, że zupełnie zabrakło budowania tego związku i jego głębszego rozwinięcia. Cope i Sutton ledwo się poznali, a już byli w sobie zakochani. Dosłownie po kilku rozdziałach on był gotów zmienić dla niej całe swoje życie, a ona momentalnie zapominała o wszystkich swoich traumach i problemach. Potoczyło się to dla mnie zbyt szybko, żebym mogła uwierzyć w tę relację i jej kibicować. A na dodatek do delikatnej i trudnej historii autorka wprowadzała zaskakująco mocne sceny erotyczne (i to w sporej ilości), które tylko wybijały mnie z rytmu i sprawiały, że wywracałam oczami.

🔥Plus za postacie drugoplanowe i świetnie przedstawiony motyw found family. Akurat to zawsze autorce wychodzi i miałam ochotę niektóre postacie wyściskać. Czułam się wśród nich komfortowo i podobała mi się dynamika pomiędzy Copem a jego rodzeństwem oraz Sutton i jej synem.

💙Ubolewam jednak nad tym, że zupełnie nie poczułam motywu małego miasteczka. Sparrow Falls ma swój niepowtarzalny klimat i ciekawych mieszkańców, a tym razem autorka praktycznie nie wychodziła poza cukiernię Sutton i dom Copa. Zabrakło mi opisów tego pięknego miejsca i oddania klimatu.

🏔Podobało mi się to, jak została przedstawiona relacja Sutton z jej synem, a później również z Copem. Niektóre sceny faktycznie rozczulały moje serce i sprawiały, że miałam ochotę mówić: „Awww, jakie to urocze!”. Dla tego chłopca zrobiliby dosłownie wszystko, ale potrafili też postawić granice, więc ich relacja wydawała mi się zdrowa i prawdziwa. Miałam słabość do tej trójki, gdy tylko pojawiali się razem.

🏒Jednak najbardziej czekałam na wątek kryminalny, a ten niestety kompletnie leżał. Catherine poszła po najmniejszej linii oporu i w pewnym momencie czułam, jakby nie miała do końca pomysłu na tę historię. Zabrakło mi budowania napięcia, chemii pomiędzy główną parą, klimatu małego miasteczka, a przede wszystkim zaskoczenia w punkcie kulminacyjnym całej historii.

🔥Nadal nie uważam jednak, żeby to była zła książka, bo wydaje mi się, że Catherine na szczęście nie potrafi takiej napisać. Po prostu kilku rzeczy mi tutaj zabrakło i na pewno nie trafi ona na listę moich ulubieńców. Mimo wszystko można z nią dobrze spędzić czas, a jeśli lubicie romanse z motywem found family i nie przeszkadza wam przewidywalność, możecie dobrze się przy niej bawić.