Równonoc

🌌 „𝓡ó𝔀𝓷𝓸𝓷𝓸𝓬” 𝓔𝔀𝓪 𝓟𝓻𝔃𝔂𝓭𝓻𝔂𝓰𝓪🌌

 Światło czy ciemność - co wybierzesz w obliczu moralnego dylematu? 

▪𝗥𝗘𝗖𝗘𝗡𝗭𝗝𝗔 ▪

🌌 Justyna to główna bohaterka książki. Poznajemy ją w ciężkim momencie jej życia. Nie radzi sobie po stracie ukochanej siostry, a przeżycie każdego dnia to dla niej wielkie wyzwanie podszyte lękiem i wyrzutami sumienia. Kobieta postanawia dołączyć do grupy pacjentów, którzy mierzą się z różnymi fobiami. Terapię opartą na kontrowersyjnych metodach prowadzi ekscentryczny dr Werner. Nieustępliwie próbuje dotrzeć do źródeł fobii każdego z pacjentów, wzbudzając w nich najgorsze instynkty. W Równonoc (gdzie dzień i noc trwają tyle samo na obu półkulac) dochodzi do zabójstwa. Ginie dr Werner, a jego śmierć zostaje uznana za nieszczęśliwy wypadek. Trzy lata później do życia Justyny wkracza jeden z uczestników, który twierdzi, że wie kto zabił Wernera. Od tego momentu wszystko się komplikuje… 🌌

Mimo iż nie czytałam opisu fabuły, to wiedziałam, że będzie to coś genialnego, bo samo nazwisko autorki zwiastuje sukces. Nie pomyliłam się w swoich przypuszczeniach, bowiem historia okazała się świetna, mówiąc wprost: zwala z nóg i uzależnia swoim mrocznym klimatem. Na pierwszy rzut oka, może się wydawać, że jest to zwykły thriller, który zawiera dość prostą zagadkę do  rozwiązania, a także akcję książki, która nie zaskakuje. Nic bardziej mylnego! Bohaterowie, jakich stworzyła autorka są niesamowicie wyraziści. Już na samym początku zauważamy, że każdy z nich potrafi idealnie kłamać, manipulować i oszukiwać czytelnika, dlatego do samego końca nie możemy rozgryźć o co tak naprawdę chodzi w tej historii. Ciężko rozróżnić, kto gra, a kto zachowuje się naturalnie. Co dzieje się w głowie Justyny, co jest tylko scenariuszem, a co prawdziwą akcją. Do samego końca dałam się oszukiwać. Bo nawet, gdy już myślałam, że wiem kto jest zabójcą, a kto ofiarą, pojawiało się coś, co burzyło mój obraz, jaki zdążyłam narysować w głowie. 

Zapewniam, że "Równonoc" wciągnie was na długie godziny i zapewni trochę niepokoju i strachu. Jednak ciekawość nie pozwoli wam odłożyć jej na bok. Także, jeśli lubicie takie historie z dreszczykiem niepokoju, to z pewnością zainteresuje was ten tytuł. Zakończenie zagadki jest logiczne i spójne z całością, jednak zabrakło trochę dynamicznej akcji. Najlepszą zaletą tej powieści, jest fakt, iż nie czuje się, że jest to rzeczywiście thriller, w którym poleje się krew i będzie strasznie, jest wręcz przeciwnie, czytelnik w ogóle tego nie odczuwa. Sama akcja powieści jest dość spokojna, lecz im dalej czytałam, zaczęłam odkrywać mrok tej historii.

„Równonoc” z jednej strony zachwyca czytelnika mrocznym klimatem i wysnuwa trudne emocje, a z drugiej znowu wywołuje współczucie dla bohaterów książki, którzy musieli zmierzyć się z naprawdę trudnymi emocjami. Mrok ludzkiej psychiki jaki przedstawiła nam Ewa Przydryga jest nie do podrobienia! Chylę czoła za tak misternie utkaną książką z najdrobniejszymi szczegółami, które tworzą kompletną i piekielnie dobrą powieść! 🙉 Polecam! 🍂

Ewa Przydryga po raz kolejny udowadnia, że potrafi tworzyć wciągające i pełne napięcia historie, i serwuje nam „Równonoc".

 

Florka umarła wraz z jej starszą siostrą, by dalej funkcjonować jako Justyna. Centralnym punktem powieści jest śmierć uczestników terapii, w której brała udział.

Poznajemy grupę pokiereszowanych przez życie ludzi, cierpiących na nietypowe fobie oraz ich terapeutę, stosującego niekonwencjonalne, momentami drastyczne metody leczenia, co kończy się jego śmiercią. Po trzech latach od tamtych wydarzeń zaczynają ginąć kolejni uczestnicy pamiętnej terapii. 

W wykonaniu autorki pojęcie 'noir' nabiera dodatkowych znaczeń. Atmosfera jest tu tak gęsta i niepokojąca, że można by ją kroić nożem. Tajemnice, kłamstwa i niedopowiedzenia sprawiają, że książkę czyta się z dużym zaangażowaniem. Wszystko tutaj intryguje i powoduje chęć poznania, odkrycia, rozwiązania tajemnicy zagadkowych zgonów. Umiejętnie przeplecione bieżące wydarzenia z retrospekcjami, nadają głębi i dynamiki.

„Równonoc” to powieść o tym, jak jedno tragiczne w skutki wydarzenie potrafi rzucić cień na resztę naszego życia.

Wiecie czym jest równonoc? To zjawisko występuje tylko dwa razy do roku. W nocy z 20 na 21 marca oraz z 22 na 23 września. Jest to czas równowagi między dniem a nocą. Wyznacza ona nam również zmianę pór roku, astronomiczną jesień oraz wiosnę.

Ale co wspólnego ma równonoc z książką Ewy Przydrygi?

W równonoc dzień walczy z nocą o przewagę, raz wygrywa jedno raz drugie. W książce Ewy Przydrygi walka trwa w duszach bohaterów, to od nich zależy czy wygra mrok czy światłość.

📖 Justyna, główna bohaterka gdy miała siedemnaście lat straciła swoją ukochaną siostrę. Po tym wypadku jej życie odmieniło się na zawsze. Po wielu latach jako dorosła kobieta dołączyła do grupy wsparcia. Pacjentów dzielą różnorodne fobie, każdy jest inny, każdy mierzy się z innym problemem.

Terapię prowadzi doktor Werner, jego metoda jest dość kontrowersyjna. Pewnej nocy w ośrodku dochodzi do morderstwa, kto jest sprawcą? Jeden z pacjentów czy lekarz?

Kilka lat później, gdy Justyna chce wymzać z pamięci całe zło które ją spotkało i skupić się na wychowaniu córeczki, ktoś ją odwiedza przynosząc szokujące informacje. Następnego dnia nieopodal jej domu gość zostaje znaleziony martwy.

To było moje pierwsze spotkanie z twórczością tej autorki. Przyznam, że bardzo udane. Już od pierwszych chwil ta historia pochłania, tu nie ma czasu na nudę. Autorka profesjonalnie zbudowała napięcie. Mną najbardziej szarpały sceny z córką Justyny, ale nie zdradzę Wam o co w nich chodzi, musicie sami przeczytać. Strach, bezradność, panika, to emocje które toważyszą podczas czytania.

Spodobało mi się to jak autorka wykreowała bohaterów, choć przyznam, że nie wszyscy przypadli mi do gustu.

POLECAM.

Równonoc” to najnowszy thriller Ewy Przydrygi, opowiada w nim o grupie osób, która przed trzema laty brała udział w grupowych sesjach terapeutycznych, podczas których zginął ich terapeuta... To co wówczas wzięto za nieszczęśliwy wypadek podczas szalejącej burzy, okazuje się być zamierzonym działaniem...

Wszyscy z tej szóstki mają swoje lęki z którymi próbują się mierzyć w swojej codzienności. Każdy z bohaterów wydaje się być kruchy, sklejony z miliarda części. Mimo swoich doświadczeń i traum starają się funkcjonować i żyć najlepiej jak potrafią, jednak jedna z tych osób ukrywa sekret... Kiedy wychodzi on na jaw czytelnik zostaje wciągnięty w wir wydarzeń, gdzie czas współczesny przeplata się ze wspomnieniami terapii.

Mimo, że historia należy do głównej bohaterki – Justyny, to poznajemy resztę bohaterów na tyle by dowiedzieć się z czego wynikają ich problemy. Poznajemy również Wernera - terapeutę który oględnie mówiąc nie powinien pracować z ludźmi.. Jego metody w nie dość, że nie konwencjonalne to jeszcze niezgodne z prawem...

Genialnie zbudowane napięcie i kapitanie wplecione momenty podnoszące akcję w tryb niepokoju, które prowadzi książę do zagmatwanego rozwiązania.

Książka kończy się nadzieją na lepsze jutro, ale także nadzieją na kontynuację historii z dzieciństwa Justyny, która rzuciła długi cień na jej życie. Drugą część Równonocy zapowiada sama autorka.

"Tej nocy na kosmicznej wadze ważą się jasne i ciemne siły. Uzupełniają się i tworzą idealną harmonię wszechświata. Biel i czerń w jednej chwili. W jednym miejscu."

Ewa Przydryga ma tendencję do grzebania w przeszłości bohaterów. I ja tą tendencję uwielbiam. Dlaczego? Robi to w sposób mroczny, ciekawy, zmysłowy. Jeśli chodzi o tę ostatnią kwestię, to nie mam na myśli erotycznych zagrywek. Każdy opis przyrody czy niepokoju, który trawi od środka bohaterów jest dokładny, namacalny, taki, który sam możesz odczuć na własnej skórze.

"Równonoc" jest dokładnie tym, czym napisałam powyżej. Autorka wprowadza czytelnika do świata ludzi, którzy przeżyli różne wydarzenia pozostawiające po sobie rany, które nie chcą się zasklepić. Traumy, które próbują wyleczyć u ekscentrycznego terapeuty, nakierowują ich w inną stronę. Terapia, którą można nazwać bardzo kontrowersyjną, nie przynosi oczekiwanych skutków, ba! Prowadzi nawet do zabójstwa. Po trzech latach wydarzenia z ośrodka wracają do bohaterów i uderzają z pełną mocą.

Uwielbiam pióro Ewy za to, jaki tworzy klimat oraz zagadki, dzięki którym trudno oderwać się od lektury. Mam wrażenie, że z każdą książką Autorka pisze lepiej, choć ciężko mi w to uwierzyć, gdyż poprzednie książki także są rewelacyjne. Można? Można!

Przeszłość niedająca spokoju teraźniejszości jest jak upierdliwy młodszy brat, który nigdy nie chce dorosnąć, wręcz przeciwnie, jest coraz to gorszy. Ułuda mijającego czasu nie trwa wiecznie, ponieważ każda zatajona prawda w końcu zostanie ujawniona, a jej skutki mogą być katastrofalne.

"Równonoc" chłonęłam całą sobą. Książkę tę przeczytałam w jeden dzień i docierając do końca byłam nie usatysfakcjonowana. To już? Tak szybko? Chce się więcej i tak jest za każdym razem, gdy Autorka wyda nową książkę. "Równonoc" to świetna psychologiczna zagrywka ze strony Ewy Przydrygi. Zachęcam Was ogromnie, byście sięgnęli po ten tytuł.

Dwie linie czasowe, 6 pacjentów, jeden terapeuta i morderstwo, które nie daje o sobie zapomnieć.

Solidne tło psychologiczne, 6 nękanych tragicznymi i traumatycznymi przeżyciami pacjentów. Próby radzenia sobie z przeszłością, ogrom emocji i cierpienia. Nie takiego powierzchownego, efekciarskiego, a głęboko zakorzenionego w osobowości bohaterów. Doskonale przedstawiony człowiek zraniony.

Wartka akcja, umiejętne przeplatanie wątków i linii czasowych. Zaskakujące zakończenie, pełno tajemnic, pytań z satysfakcjonującymi odpowiedziami.

Taka była to lektura.

Ostateczną moją oceną niech będzie to, że zazwyczaj thrillery długo ze mną nie zostają na długo, ale ten zamieszka na regale i będzie polecany wszystkim dookoła

Ewa Przydryga potrafi od pierwszych stron zahipnotyzować czytelnika mrocznym, niepokojącym klimatem swoich powieści, w których traumy przeszłości i ludzkie dramaty zmieniają postrzeganie rzeczywistości, a granica między tym, co realne, a wytworem wypaczonej wyobraźni często ulega zatarciu.

Najnowsza powieść Autorki „Równonoc” jest w moim odczuciu kwintesencją jej talentu i najbardziej dopracowaną pod każdym względem historią, jaka wyszła spod jej pióra! Czy miała na to wpływ zmiana wydawcy? Czy doświadczenie nabyte przy wcześniejszych jedenastu powieściach, w tym jednej w duecie z Małgorzatą Oliwią Sobczak? A może suma tych elementów? W każdym razie ten świat bolesnych traum i lęków, mrocznych tajemnic i niedopowiedzeń, a w końcu zbrodni przenika do krwiobiegu czytelnika i pochłania bez reszty.

"Równonoc. Niszczycielka. Zabójczyni. Zwykła k0rwa."

Magiczny czas równonocy jest tym momentem, który odcina beztroskie dzieciństwo siedmioletniej dziewczynki pogrążając ją w ciemności wyrzutów sumienia na wiele lat. Gdy już jako dorosła kobieta i matka, Justyna próbuje uporać się ze swoimi traumami równonoc ponownie zbiera krwawe żniwo. Czy śmierć kontrowersyjnego terapeuty uznana przed trzema laty za wypadek mogła być morderstwem? Czy osoba, która odkryła prawdę została uciszona na zawsze?

Podążając dwiema liniami czasowymi poznajemy uczestników terapii grupowej, ludzi w pewnym sensie okaleczonych, złamanych i zdominowanych przez lęki i traumy odbierające im szansę na szczęśliwe życie. Ale z drugiej strony zdeterminowanych, by się z nimi zmierzyć nawet gdy drastyczna terapia budzi wątpliwości co do granic ludzkiej wytrzymałości psychicznej i moralnej. Czujemy emocje bohaterów, ich niepewność, ból i desperację i odkrywamy, że każdy miał wiarygodny motyw, by zabić.

Zagłębianie się w psychikę bohaterów pokiereszowanych przez życie, w bolesne historie, które ich ukształtowały obudziło we mnie tyle ciekawości i emocji, że wyjaśnienie śmierci terapeuty zeszło wręcz na drugi plan. Psychologia postaci i umiejętność budowania dusznej i mrocznej atmosfery pozostaje dla mnie najmocniejszą stroną tej powieści, choć stopniowe ujawnianie kolejnych elementów, z których mogłam tworzyć własną hipotezę związaną z przeszłymi i bieżącymi zdarzeniami dało mi również dużo satysfakcji.

Tak jak wspomniałam powieść dopracowana jest pod każdym względem i trudno dopatrzyć się w niej słabszych stron. Budzącą pełną gamę emocji fabułę, niespodziewane zwroty akcji i głęboką warstwę psychologiczną dopełniają dojrzały styl Autorki i mroczny klimat, którym zaczynamy oddychać jak powietrzem.

Znając niemal wszystkie książki Ewy Przydrygi wiem, że sięgnięcie po każdą kolejną będzie dla mnie przyjemnością, więc jeśli i Wy jesteście miłośnikami thrillerów psychologicznych, to gorąco Was zachęcam do poznania tej i innych książek Autorki, przepadniecie w ich klimacie.

CI KTÓRZY WIĘCEJ CZUJĄ, CIERPIĄ BARDZIEJ

Ewa Przydryga wraca do Czytelników z nową książką. RÓWNONOC jeszcze bardziej niż poprzednie tytuły jest dopracowana, a wręcz dopieszczona pod wieloma względami. Autorka dba o szczegóły i świetnie oddaje klimat miejsc i wydarzeń. Tym razem Ewa Przydryga bierze na tapetę nietypowe fobie, a co za tym idzie również takie tematy jak: terapia na odludziu, ekscentryczny lekarz, kontrowersyjne metody leczenia, traumy, śmierć, przeszłość, mrok. Na okładce znajdziecie polecajki od znakomitych Autorek: Izabela Janiszewska, Małgorzata Oliwia Sobczak, Weronika Mathia.

SZEŚCIORO PACJENTÓW, JEDEN MORDERCA I JEDNA NOC – RÓWNONOC

Premierze RÓWNONOCY towarzyszył również świetny booktrailer oraz grafiki i plansze wprowadzające w klimat. Atmosfera od samego początku jest duszna, a lekturze towarzyszy wachlarz emocji, czasem aż trudno odetchnąć. Niepokój, napięcie, strach, bezsilność, walka dobra ze złem, walka własnych przekonań z moralnymi dylematami. Mroczna zagadka związana z terapią całej szóstki jest odkrywana stopniowo i powoli, podejrzenia padają na wszystkich, jednak ostatecznie wciąż nie wiadomo kto jest najbardziej winny. Nieoczywiste rozwiązania, zaskakujący finał, ludzka natura, mroczne zakamarki umysłu, emocje. Dużym plusem jest również osadzenie akcji w ośrodku na totalnym odludziu, co potęguje klimat i jeszcze bardziej podkręca atmosferę. Dodatkowo Autorka łączy przeszłość z teraźniejszością dając Czytelnikowi pełniejszy obraz wydarzeń. Enigmatyczna okładka i tajemnica związana z równonocą – to wszystko składa się na świetny thriller, który zadowoli miłośników tego gatunku.

ŚWIATŁO CZY CIEMNOŚĆ – CO WYBIERZESZ W OBLICZU MORALNEGO DYLEMATU?

Nie zwykłam układać rankingów przeczytanych książek, ale w tym wypadku, czynię wyjątek i „Równonoc” Ewy Przydrygi plasuje się w topce moich doświadczeń czytelniczych tego roku.

„Równonoc” wciąga od pierwszych stron. Jak bowiem przejść obojętnie obok historii dwóch sióstr i tragicznego wypadku w którym jedna z nich ginie a druga dorasta w poczuciu winy? Są zdarzenia, z którymi należy zmierzyć się ponownie. Taką decyzję podejmuje dorosła już Justyna, trafiając na terapię grupową do doktora Wernera, którego pacjenci zmagają się z różnego rodzaju fobiami. Ekspozycja – końcowy element terapii to trudne doświadczenie z powodu bolesnego powrotu do tragicznych zdarzeń, ale i metod które stosuje terapeuta. Tu gdzie powinno pojawić się wzajemne zaufanie, rodzi się poczucie zagrożenia i lęku, metody badawcze Wernera doprowadzają do konfliktu między nim a pacjentami, terapia zostaje przerwana. Kiedy dzień równa się z nocą, w równonoc jesienną, dochodzi do tragedii. Po kilku latach jeden z uczestników terapii odwiedza Justynę, twierdząc, że owe wydarzenia z równonocy nie były wypadkiem. To ponownie kieruje bohaterkę ku przeszłości jak i zaważa na bezpieczeństwie jej i jej bliskich.

Ewa Przydryga buduje dla nas wciągającą historię opartą na dwóch osiach czasowych, które zbiegając się w punkcie wspólnym, prowadzą nas do rozwiązania skrupulatnie skonstruowanej tajemnicy. Nim do niego dochodzimy, błądzimy jak dzieci we mgle, snując domysły, próbując wejść w skórę osób, które poznajemy, doświadczając ich lęków, fobii a także motywów jakimi mogły się kierować. A każda z napotkanych w tej historii postaci jest niezwykle autentyczna, złożona, pokiereszowana przez życiowe doświadczenia. Nie ma w tej książce miejsca na bylejakość. I tak jak niekiedy zdarza się w thrillerach, że intryga, zwroty akcji, przesłaniają dbałość o warstwę językową powieści, tu dostajemy nie tylko ciekawą, wciągającą historię, ale i historię opowiedzianą nam z najwyższą starannością, pozbawioną banalnych dialogów czy opisów. Bardzo polecam, z małym ostrzeżeniem: Uwaga! Dzień coraz krótszy, można zarwać przez tę książkę noc!

"W trakcie równonocy połówki ziemi wymieniają się światłem, dzień i noc trwają tyle samo na obu półkulach. Tej nocy na kosmicznej wadze ważą się jasne i ciemne siły. Uzupełniają się i tworzą idealną harmonię wszechświata. Biel i czerń w jednej chwili. W jednym miejscu."

Flora umarła dwadzieścia pięć lat temu a wraz z nią moja ukochana siostra Milena.

Obecnie mam nowe imię, które sama sobie nadałam - lekarze mówią, że to element dysocjacji, zmiana ta miała mi pomóc w wymazaniu tragicznych wydarzeń z przeszłości.

Teraz nazywam się Justyna, liczyłam, że moje życie w końcu nabierze sensu i tak się stało, mam przy sobie najważniejszą osobę, córeczkę Hanię. Z Bartoszem, moim byłym mężem mam dobry kontakt, a to wszystko ze względu na Nią, małżeństwo przestało tak naprawdę istnieć w dniu, kiedy straciłam nasze nienarodzone dziecko.

"Niewyrażone emocje nigdy nie umierają.

Zostają zakopane żywcem, aby powrócić później w znacznie gorszej postaci."

Pewna noc niespodziewanie zmieniła moje życie, poraz kolejny mam doczynienia z najprawdziwszym koszmarem, gdy pojawił się u mnie Paweł, kolega z ośrodka terapeutycznego, czułam, że nie wróży to nic dobrego. Rozzłoszczony opuścił mój dom, następnego dnia, okazało się, że nie żyje... od tej pory nic już nie jest takie jak było... przeszłość o której chciałam zapomnieć, wróciła ze zdwojoną siłą.

Jeszcze nie wiedziałam, że pewien splot wydarzeń sprawi, że moje życie zostanie pozbawione sensu.

Strata córeczki - to najgorsze co mogłoby się wydarzyć i tak niestety się stało, skończyło się wszystko, cały mój świat.

Pomimo paraliżującego lęku, nie mogę się poddać, nie, nie teraz. Obiecuję, że zrobię wszystko co w mojej mocy, aby ją odnaleźć, aby Hania była spowrotem blisko mnie, obiecuję.

Gdy skończyłam czytać tę historię byłam w ogromnym szoku, w dalszym ciągu nie mogę się pozbierać... od razu wzięłam się za pisanie recenzji i muszę przyznać, że aż za bardzo wczułam się w rolę głównej bohaterki. 🖤

"Równonoc" ląduje na liście moich ulubionych książek, jest niesamowita, brakuje mi słów, chociaż tak naprawdę chciałabym o niej powiedzieć wiele!

Musicie koniecznie po sięgnąć po tę powieść.

Powieść, która wywołała u mnie multum emocji, z zapartym tchem pochłaniałam kolejne strony, tymczasem mrok panujący w tej lekturze pochłaniał mnie.

Pełna tajemnic i sekretów, ale to nie wszystko, pełna przemocy fizycznej jak i psychicznej, nasi bohaterowie byli skłonni nie tylko do tego, gdyż mamy tutaj doczynienia z zabójstwem, samobójstwem, porwaniem.

Książka, która liczy lekko ponad 300 stron po prostu rozbroiła mnie emocjonalnie, książka w której zostało zawarte wszystko to, co powinien posiadać dobry thriller psychologiczny. W tym przypadku określenie dobry to mało powiedziane, po prostu genialny thriller.

Jakie znacie rodzaje fobii?

Tragedia wydarzyła się w tę właśnie noc. W równonoc. Jeden nierozważny krok wystarczył, by Justyna straciła swoją ukochaną siostrę, a wraz z nią – część siebie. Dołącza do grupy cierpiących na nietypowe fobie pacjentów, którzy w ośrodku na odludziu szukają dla siebie ratunku. Terapię opartą na kontrowersyjnych metodach prowadzi ekscentryczny Werner. Do kolejnej równonocy w życiu Justyny zakrada się śmierć – dochodzi do brutalnego zabójstwa.

Przenieśmy się do ośrodka położonego daleko od cywilizacji, w którym musisz zmierzyć się z swoimi lękami. Towarzysz Ci kilka osób i ekscentryczny psychiatra, który ma nietypowe sposoby leczenia. A wszystko to, będzie miało swój koniec i początek podczas równonocy.

Historia, która wciąga swoim mrokiem i tajemnicą. Nic nie jest jasne, nikt nie pamięta, co dokładnie wydarzyło się pewnego wrześniowego dnia. Każdy ma swoją wersję wydarzeń. Wszystko w otoczeniu dzikiej przyrody i fobii, na które cierpią uczestnicy. Każda strona jest przesycona napięciem, emocjami, które wybrzmiewają do samego końca. Psychologiczne aspekty, które nie zostały spłycone, ale nabierają kolorów. Opowieści o tym, co sprawiło, że każdy z nich znalazł się w tym, a nie innym miejscu.

Autorka prowadzi nas za rączkę poprzez historię, podrzucając wciąż różne tropy. Nie zawsze właściwe, ale to od nas zależy w co uwierzymy. Nie jest to prosta historia do rozwikłania. Każdy ma swoje motywy, a morderca przede wszystkim. Zemsta, szaleństwo, obsesja. Kto jest oprawcą, a kto ofiarą. Dwie osie czasowe, duszna atmosfera. Książka warta każdej spędzonej chwili.

Znam inne książki autorki, i z każdą kolejną zaskakuje mnie coraz bardziej. Tym razem moje emocje poszybowały jeszcze wyżej. Fabuła okazała się przytłaczająca (ale zupełnie inna od poprzednich książek autorki, bo już nie tak duszna) i do samego końca nie wiedziałam, czy ujrzę światło nadziei.

Mamy tu dwie linie czasowe, co odgrywa niebagatelną rolę. Dzięki takiemu zabiegowi autorka stale podsyca nasze napięcie, towarzyszy nam niepokój, niepewność, i chcemy jak najprędzej poznać prawdę. Lecz karty będą odkrywane stopniowo. Nie raz zabrniemy w ślepą uliczkę, a zwroty akcji nas zaskoczą.

Bohaterowie zostali świetnie nakreśleni, są realni, niepozbawieni wad, tacy jak my i dlatego tak łatwo można postawić się na ich miejscu i zrozumieć. Każdy z nich zmaga się z jakimiś tragediami, nieprzepracowanymi traumami, demonami, fobiami, które nie pozwalają mu normalnie żyć. Ewa Przydryga doskonale oddała ich emocje. Czułam ból, cierpienie, strach, lęk i zagubienie postaci. 

Wiele kontrowersji może wzbudzać postać psychoanalityka Wernera i jego metody pracy. Terapeuta powinien stawiać dobro pacjenta ponad swoim ego. Tu jest na odwrót. Nieetyczne zachowanie może doprowadzić do tragedii...

Autorka porusza tematy około macierzyńskie dotyczące ochrony dziecka, a także zmian, jakie zachodzą w psychice bohaterki, kiedy zostaje matką. Taka kobieta musi przeorganizować swoją codzienność, a przede wszystkim na nowo ułożyć priorytety. Bo to właśnie dziecko zaczyna stanowić centrum jej uwagi.

"Równonoc" to mroczny, duszny, przygnębiający i elektryzujący thriller psychologiczny o ludzkich dramatach, traumach i krzywdach, obok których nie sposób przejść obojętnie. Czy w tej wyzierającej z kart książki beznadziei, jest miejsce na promyk nadziei...? Przekonajcie się sami.

„Równonoc” to niesamowicie wciągająca powieść. Już sam opis mocno mnie zaintrygował, a czytając i coraz bardziej zagłębiając się w fabułę, tylko się w tym utwierdziłam. Powieść jest prowadzona w dwóch liniach czasowych, gdzie po woli odsłaniają się przed nami kolejne tajemnice tej historii, zwiększając ciekawość. Misternie utkana zagadka kryminalna, a motywacje bohaterów złożone, gdzie każdy może być mordercą. Mroczny i duszny klimat. Przeszłość, która wraca w najmniej odpowiednim momencie i wywraca życie Justyny do góry nogami.

Pani Ewa stworzyła historię gdzie ludzkie umysły, dramaty i traumy są najważniejszym spoiwem tej historii. Ukazuje i obnaża ludzką naturę, ludzkie słabości, gdzie nie zagojone rany determinują podejmowane decyzje. Sześć osób, zmaga się z traumatyczną przeszłością, która negatywnie oddziałuje na ich życie, a do tego zagadkowa śmierć, która nie daje spokoju. Skomplikowane relacje rodzinne, utrata bliskiej osoby, nie przepracowana żałoba, fobie. Po mistrzowsku splecione wszystkie wątki, które łączą się w jedną spójną całość, a otacza je magia równonocy.

Dajcie porwać się tej niezwykłej historii, pełnej emocji i napięcia, niesamowitego klimatu. Jak dla mnie najlepszy thriller psychologiczny tego roku! Polecam 💚

„Równonoc” to thriller, od którego nie mogłam się oderwać. Fabuła jest świetnie zarysowana, akcja dynamiczna, a bohaterowie niezwykle realistyczni. Intryga, którą zafundowała nam autorka, jest misternie skonstruowana, a motywy postaci tak złożone, że tak naprawdę każdy mógłby być podejrzanym o popełnienie zbrodni.

Podoba mi się, jak Ewa Przydryga wplata wątki psychologiczne i ukazuje różnorodne traumy bohaterów, a także aspekty ludzkich wyborów. W tej powieści światło i mrok ludzkiej psychiki wzajemnie się przenikają i równoważą, niczym dzień i noc w tytułową równonoc. Ludzkie słabości i emocje są przez autorkę wyciągnięte na światło dzienne, co niejednokrotnie zmusza do refleksji. Autorka idealnie pokazuje, jak niezagojone rany i lęki wpływają na nasze życie i podejmowane decyzje, często nawet nie w pełni świadome.

Przez całą książkę nie opuszczało mnie poczucie mroku i przekonanie, że zakończenie z pewnością mnie zaskoczy. I oczywiście, tak się stało – z dwóch powodów. Po pierwsze, początkowo zupełnie nie podejrzewałam sprawcy całego zamieszania, a po drugie, jego motywy... kompletnie do mnie nie przemawiały. Nie wiem dlaczego, ale nie do końca mnie to wszystko przekonało. Niemniej jednak, całościowo historia naprawdę trzyma poziom. Trzeba pamiętać, że każdy bohater zmaga się tu ze swoimi demonami przeszłości, które kształtują ich osobowości, więc może to, co dla nas wydaje się nielogiczne, dla nich ma sens.

„Równonoc” to thriller pełen mroku, napięcia, niesamowitego klimatu i atmosfery, która gęstnieje z każdą minutą. Uwielbiam książki Ewy i szczerze mówiąc, nie mogę się doczekać, aż sięgnę po kolejną! Serdecznie polecam!

„Równonoc” Ewa Przydryga

Justyna pomimo upływu lat nadal nie może pogodzić się ze śmiercią swojej starszej siostry. Aby być lepszą matką i żoną decyduje się na podjęcie terapii.

Czas rozmów i trudnych konfrontacji kończy się tragicznie dla terapeuty, który jest opiekunem grupy.

Po latach spotkanie z jednym z uczestników dostarcza kobiecie wiele pytań i wątpliwość.

Co wydarzyło się trzy lata wcześniej ?

Czy komuś zależało na śmierci ekscentrycznego lekarza ?

Czy równowaga psychiczna to coś łatwego do osiągnięcia ?

Rewelacyjna i mocno wciągająca opowieść z niesamowitą akcją. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością, relacjonując nam wydarzenia tamtej równonocy.

To czas oczyszczenia i strachu. Czas diagnozy i podjętych decyzji. 6 osób na odludziu próbujących przepracować traumy życia i każda z nich jest podejrzana.

Thriller z dużą dawką autentyczności, zahaczający o psychologiczne aspekty ludzkich wyborów. Intrygujący. Przeszywa i mrozi.

Napięcie utrzymuje się stale i kolejne odkrywane karty wcale nie przynosi nam oczekiwanych odpowiedzi.

Autorka świetnie osadziła swoją historię w ciemnych klimatach dodając do tego ciekawie wykreowane postacie. Walczą i z jednej strony pragną lekarstwa a z drugiej chcą najgorsze myśli schować gdzieś głęboko, głęboko. Tak aby nikt tak naprawdę ich nie poznał.

Rozgrywka, która niesie śmierć i spustoszenie. Kto okaże się zwycięzcą?

Macie jakieś fobie? Czego panicznie się boicie?

Sześcioro pacjentów. Sześć różnych historii. Jeden pseudoterapeuta. Jeden morderca.

Justyna w młodym wieku straciła siostrę. Mimo upływu lat nie potrafi sobie z tym poradzić. Walcząc o swoje zdrowie psychiczne, dołącza do grupy innych pacjentów cierpiących na różne fobie. Ich terapię prowadzi w eksperymentalny sposób Werner.

Cała grupa wyjeżdża do ośrodka, gdzieś na odludziu. Zwieńczeniem terapii ma być tzw. ekspozycja. Jednak w burzową równonoc dochodzi do zabójstwa. A może to był tylko wypadek?

Trzy lata później, w okolicach domu Justyny ginie jej kolega z terapii. Czy odkrył, co się wydarzyło w burzową noc? Justyna stara się dowiedzieć, dlaczego Paweł zginął. Dokąd zaprowadzi ją ciekawość? Kto będzie próbował ją powstrzymać i jakim kosztem?

Cóż to była za lektura 🔥 Ewa Przydryga w najlepszym wydaniu. Niesamowity klimat. Mnóstwo tajemnic i niedopowiedzeń. Czyta się jednym tchem.

Bohaterowie są świetnie wykreowani. Ich traumy, fobie, charaktery są dopracowane w każdym calu. Z każdej strony przebija ich ból i lęk. To na nich skupia się fabuła. Emocje grają tu główne skrzynce. One odgrywają tu główną rolę i sprawiają, że czytelnik nie może się oderwać.

Historię otula gęsty las tajemnic, przez który trudno się przebić. Akcja rozgrywa się w dwóch przestrzeniach czasowych. O terapii prowadzonej przez Wernera nie da się zapomnieć. Tym bardziej, kiedy ten ginie w dziwnych okolicznościach. Każdy z pacjentów miał motyw. Nikt nie pałał sympatią do terapeuty. Jednak dlaczego ta sprawa wraca tak niespodziewanie trzy lata później?

Szczerze powiem, że nie jest to prosta zagadka. I do samego końca nie wiadomo co się naprawdę wydarzyło. Fabuła jest rewelacyjnie skonstruowana. Wciąga i pochłania czytelnika, wywołując dreszcz emocji. Stworzony przez autorkę klimat jest mroczny, tajemniczy, a równonoc dodaje nutkę magii.

Ja zostałam całkowicie kupiona tą historią. Takie książki chcę czytać. Gratuluję autorce, a Was zachęcam do poznania tego rewelacyjnego thrillera psychologicznego.

Jest w twórczości Ewy coś, co uzależnia. Ta przydrygowa mieszanka przeróżnych emocji targających bohaterami. Klimat tajemnicy, niepokoju. Duszny, ciemny, mroczny, ciasny.

„Równonoc” otula jak tkanina. Ale to szal z wełny – ciepły, miękki, ale gryzący, wywołujący dyskomfort. Ze szpilkami wbitymi raz po raz. Zamykający czytelnika w pułapce, z której nie może, a nawet nie chce wyjść, dopóki nie skończy czytać ostatniego słowa.

Traumy i fobie, które bohaterowie noszą pod skórą, przyprowadzają ich do terapeuty, który ma im pomóc. Jednak kontrowersyjne metody działania specjalisty budzą w pacjentach złość, niezrozumienie, sprzeciw. Kilkoro pacjentów – kilkoro potencjalnych sprawców. Śmierć zbiera swoje żniwo, kroczy z bohaterami ramię w ramię, ujawniając się w krytycznych momentach.

Zastanawiałam się kiedyś, czy rozpoznałabym pióro Ewy, gdybym dostała anonimowy tekst. Odpowiedziałam sobie twierdząco. I podtrzymuję zdanie. Wrażliwość i niepokój wyłaniają się z kartek powieści. Czułość względem bohaterów, przy jednoczesnym wikłaniu ich w dramatyczne wydarzenia i prowadzeniu niebezpiecznymi ścieżkami, przez które brną zbliżając się nieuchronnie ku przepaści, to znaki firmowe autorki.

Równonoc to magiczny moment, symboliczny, sprawiedliwie dzielący na pół dobro i zło, światło i ciemność, które kryją się w ludziach. Sięgnijcie i sprawdźcie!

Czy nasze fobie kształtują nasze życie? W pewnym sensie myślę że tak, bo to właśnie one nas ograniczają i w wielu przypadkach utrudniają codziennie funkcjonowanie.

Kolejne spotkanie z piórem autorki i śmiem twierdzić, że to chyba najlepsza książka w jej dotychczasowym dorobku pisarskim. Skończyłam czytać i przyznam szczerze że do tej pory nie mogę wyjść z podziwu w jaki sposób toczyła się ta historia, a już samo zakończenie to istny armagedon dla myśli. Moment kulminacyjny książki to doskonały przykład tego że dla dziecka jesteśmy w stanie przekroczyć granice i nie boimy się stawić czoła lękowi.

Serdecznie polecam, doskonały thriller który wkradaa się zakamarki ludzkiego umysłu, penetrując

każdy jego zakątek i nie zostawi na Tobie mój drogi czytelniku suchej nitki.

Tej wyjątkowej nocy nastaje harmonia. Światło jest równe ciemności. Równonoc. Równowaga. Spokój. Jedność. Czy aby na pewno?

Ewa Przydryga, to autorka wielu dobrych książek. Lekkość pióra, ciekawy pomysł na fabułę i zakasujące zakończenie to już chyba jej znaki rozpoznawcze. Tym razem tworząc „Równonoc” autorka postawiła sobie poprzeczkę bardzo wysoko. W mojej ocenie ciężko będzie to przebić!

W tej książce rzeczywistość miesza się z majakiem. Zostajemy wprowadzeni w świat bohaterów walczących z własnymi fobiami. Autorka nie mydli nam oczu nierealnym ideałem szczęśliwego społeczeństwa. Poprzez przemyślenia i bardzo rzeczywistą kreację bohaterów, od samego początku zostajemy wprowadzeni w faktyczne stany emocjonalne każdego z nich. Bohaterowie „Równonocy” są bardzo różni, każdy wprowadza do fabuły coś nowego, tajemniczego, a czasami nawet upiornego. Nieprzepracowane traumy i złe decyzje stały się podstawą osobistych tragedii. Demony potrafią siedzieć w ukryciu, ale tym razem ich macki właśnie wychodzą na światło dzienne.

Kropką nad „i” jest mroczna fabuła i duszny klimat całej powieści, który w połączeniu z kreacją bohaterów daje nam świtanie wyprowadzony thriller psychologiczny. Książkę czyta się błyskawicznie, strony uciekają, czas pędzi, rzeczywistość staje się tłem. Ciężko było mi się oderwać chociaż na chwilkę i gdyby nie nagły, zewnętrzny bodziec i zdrowy rozsądek przeczytałabym ją na jednym wdechu.

Jeżeli szukacie książki, która skupia się na emocjach, fobiach i mrocznych instynktach, to „Równonoc” będzie idealna! Bardzo polecam.

Kolejne papierowe dziecko autorki, na które czekałam przebierając nogami. Nigdy nie wiesz, czego się spodziewać po kolejnej książce, nie wiesz, w jaką podróż zabierze cię tym razem autorka. Lubię ten dreszczyk tajemniczości! Tym razem mamy sześć osób z różnymi fobiami i terapeutę, którzy znajdują się w ośrodku na odludziu. Co może pójść nie tak? Wszystko! Równolegle poznajemy Justynę, kilka lat po wydarzeniach z ośrodka. Kobieta wydaje mi się lekko zagubiona w życiu, ale trudno jest czerpać garściami, gdy oczy przysłania jej trauma po utarcie siostry. Nie byłoby akcji, gdyby nie wydarzyło się coś, co zburzy wątły spokój naszej bohaterki. Morderstwo, tajemnica czy zniknięcie to tylko przedsmak wydarzeń. Przyznam, że typując kto za tym wszystkim stoi, nie byłam pewna, ale pod koniec udało mi się ustalić sprawcę. Fajnie się bawiłam przy tej lekturze, która zwiększyła mi apetyt na kolejne książki autorki.

To wszystko miało miejsce w tę noc.

Równonoc.

Noc, podczas której zgasło jedno życie.

Noc, podczas której narodziły się nowe demony.

A teraz, trzy lata później, one znów powracają…

Miejska plaża. Żar lejący się z nieba. I… ciarki na skórze, wywołane kolejną historią spod pióra Przydrygi. A to już chyba mówi samo za siebie - znów to zrobiła. Niewielu jest autorów, których powieści aż tak bardzo ze mną współgrają, które czuję na wskroś. I wiem, że cokolwiek wypełznie z głowy Ewy i zostanie przelane na papier, ja będę chciała to czytać.

„Równonoc” oblepia swoją gęstą, chwilami wręcz klaustrofobiczną aurą, która stała się swoistym wyróżnikiem dzieł Przydrygi. Zachwyca również szeroki wachlarz psychologiczny postaci, których być może nie będziemy darzyć zbytnią sympatią, ale które są piekielnie autentyczne i zwyczajnie ludzkie w swoich wadach. Autorka nie oszczędza bohaterów, zmuszając ich by stanęli twarzą w twarz z drzemiącymi w nich demonami, a przy tym skutecznie sprawia, iż stają się nam bliscy. Współodczuwamy ich ból, przesiąkamy ich lękiem i zastanawiamy się, jak wiele własnych granic będą w stanie przekroczyć, jak wiele poświęcić, by wygrać tę nierówną wewnętrzną walkę. Ten trzymający w nieustannym napięciu, pełen moralnych dylematów i (nie)przepracowanych traum thriller dosadnie uzmysławia, że czasami oby móc iść naprzód, trzeba przestać oglądać się za siebie.

Zanurzcie się w tej osaczającej, utkanej z pierwotnego lęku historii, w której dobro ściera się ze złem. Jestem przekonana, że długo nie zapomnicie targających Wami w trakcie lektury emocji - polecam!

„Są takie wspomnienia, które nigdy nie odchodzą. Palą pod skórą żywym ogniem”.

Zdarza się nie jedna taka noc. Jest właściwe dwa razy w roku – wiosną i jesienią. Dzień i noc stają się wtedy sobie równe.

Równonoc.

Zdarzają się też tacy ludzie, jak ONA – stojący „twardo po obu stronach – w cieniu i świetle, równo po połowie”. To jednak trwa tylko chwilę, bo szala w końcu przechyla się na jedną ze stron..

W jedną z takich nocy, dla jednych po porostu jedną z wielu, dla innych kolejną naznaczoną śmiercią – grupa pozornie obcych sobie osób zostaje połączona mrocznym sekretem, którego ciężar z biegiem czasu jedynie wzrasta.. a odpowiedzialność za jego uwolnienie staje się nie do zniesienia. Sprawia ból, niepokoi, wzbudza poczucie winy, klei się..

Ludzie dotknięci spowalniającą ich rzeczywistość „gnuśną agonią”, w którą „wepchnęły” ich własne fobie, naznaczeni pęknięciami, może nawet z „wielokrotnie złamanymi częściami”, które pomimo upływu dni, tygodni, miesięcy czy lat.. wciąż się nie zrosły.. – na kolejnej już w swoim życiu terapii, tym razem prowadzonej przez dość ekscentrycznego specjalistę w ośrodku na odludziu i opartej na jego autorskich, dość kontrowersyjnych metodach – mierzą się ze swoją słabością poddając się próbie dotarcia do źródeł osobliwych fobii. Wryte w pamięć obrazy, wślizgująca się w ich życie brutalnie i bez ostrzeżenia śmierć, strata i lęk – stają się spoiwem dalszego ciągu zdarzeń. W marcowy wieczór, w równonoc, podczas perwersyjnej terapii, dochodzi do tajemniczego zabójstwa niejednoznacznego terapeuty.. Tragedia uznana za nieszczęśliwy wypadek po latach przerywa tamę milczenia i spycha uczestników tamtych zdarzeń nad przepaść prawdy, gdzie jeden niewłaściwy ruch może być krokiem w mrok..

„Równonoc” to thriller psychologiczny który pożera czytelnika. Absorbuje zmysły i łechta ciekawość. To niezwykle klimatyczna, elektryzująca, świetnie napisana i wrzynająca się w pamięć historia o krytycznym balansowaniu na pograniczu światła i ciemności, życia i śmierci.. o życiu z „rysą” i pomimo burz błyskawic, chronicznego stanu niepokoju.. mimo wszystko.

Polecam.

Każdy z nas boryka się z jakimiś problemami, niekiedy fobiami, a Ty, czego się boisz?

W moim przypadku to arachnofobia… na samą myśl o tych nóżkach pełzających mam dreszcze… Bać się można wielu rzeczy, a często ten strach rodzi się w wyniku wydarzeń, które na zawsze zostają w naszej pamięci, w naszej głowie. Możesz z tym walczyć, możesz pójść na terapię, możesz spróbować wyzbyć się tego co sprawia, że niekiedy cieżko jest funkcjonować. Jeśli zdecydujesz się sięgnąć po pomoc to mam nadzieję, że trafisz na osobę, która będzie wiedziała jak z Tobą rozmawiać, jak dotrzeć do Ciebie… bo czasem terapia może wzbudzić u ludzi najgorsze instynkty…. taką właśnie historie poznasz na kartach powieści RÓWNONOC.

Justyna nie może poradzić sobie ze śmiercią siostry, ta zginęła wiele lat temu na jej oczach. Podejmuje krok ku lepszej przyszłości dla siebie, zapisuje się na leczenie grupowe, ale to czego tam doświadcza ciągnie się za nią jak cień…Co jest prawdą, a co kłamstwem? Czy aby uwolnić się od zła ktoś musi umrzeć?

To moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki, a jakże intensywne. Justyna balansuje na granicy strachu, lęku, niepewności i mroku, a Ty razem z nią. To co dzieje się teraz jest równie straszne, jak to co wydarzyło się kilka lat temu, w równonoc. Ten dzień jest dla bohaterki przekleństwem.

Ta historia jest „lepka”, nieco psychodeliczna, pełna niepokoju, który wgryza się w każdą napotkaną powierzchnię. Pełna fobii, traum i walki o to, aby o tym zapomnieć, ale czy to się uda, a może sprawi, że bohaterowie jeszcze mocniej je pogłębią przez swoje czyny… Przeszłość… nie daje o sobie zapomnieć i uderza ze zdwojoną mocą. Pali, parzy i pogrąża każdego. Powoli odkrywamy mrok każdej z osób, bo każda w sobie go skrywa. Przechodzimy przez barwy szarości do głębokiej czerni. Atmosfera gęstnieje, dochodzimy do momentu, w którym jesteśmy w niej uwięzieni, tak jak bohaterowie w swoim myślach…

Final tej historii sprawi, że wstrzymasz oddech. Czy warto przez to przechodzić, czuć jak ściska Cię w środku coraz mocniej i mocniej? Warto.

Równonoc jesienna przypada 22 września, z niedzieli na poniedziałek, oby tej nocy Twoje życie nie zmieniło się tak jak Justyny…

Wierzycie, że ludzie się do siebie przyciągają? W to, że w pewnym momencie swojego życia, znajdujemy dane osoby nie przez przypadek? Ja w to cholernie wierzę…

Strach.

Lęk.

Panika…

Chyba każdy z nas, spotkał się w swoim życiu z czymś, czego się wystraszył.

Każdy z nas się czegoś boi, nawet, chodź udajemy iż tak nie jest, a z niektórych rzeczy, nawet nie zdajemy sobie sprawy jak bardzo, dopóki tego nie doświadczymy…

Żeby zrozumieć przekaz tej książki, trzeba zamknąć się na wszystkie inne bodźce zewnętrzne.

Zapomnieć, że to tylko fikcja, a wydarzenia w niej opisywane, nie dzieje się tu i teraz.

Historia, która daje taki zastrzyk emocjonalny, że staje się realna.

Namacalna.

Prawdziwa.

Taka, którą odczuwa się wszystkimi zmysłami…

Wyobraziłam sobie, że jestem tam razem z bohaterami.

Że tak jak oni, muszę zrozumieć dlaczego tyle rzeczy napawa mnie panicznym lękiem.

Tak.

Boję się wielu rzeczy i wiem jak to jest, gdy strach przejmuje nam ciałem kontrole i nie jesteśmy w stanie nic zrobić.

To się dzieje samo…

Czułam jak bym tam była razem z bohaterami.

Ten zapach wilgoci i surowego drewna w pomieszczeniach.

Ja! Osoba, która nie lubi opisów, tutaj się delektowałam każdym słowem i moja wyobraźnia szalała.

Tak Ewo…

Miałaś kochana rację, gdy mówiłaś do mnie, że czujesz moją wrażliwość oraz to, że jesteśmy pod tym względem podobne i dlatego Twoje książki tak mocno we mnie uderzają.

Aczkolwiek z jednym się nie zgodzę - przepraszam…

Mówiłaś mi, że nie jest to historia dla każdego.

Ja jednak uważam, że poruszyłaby nawet największego twardziela…

Znakomita!

Dopieszczona pod każdym względem.

Dlatego też na Twoje książki tak warto czekać długie miesiące, ponieważ biorąc ją do ręki wiedziałam, że będzie ona wyjątkowa i tak też było…

Ewa ma w sobie pokorę i taką niezwykłą pozytywną energię.

To się czuje - tą magiczna aurę.

Ja to czuję…

W swoich książkach niejednokrotnie porusza wątek książek koleżanek po fachu i to jest piękne.

Być taką skromną i ciepłą osobą.

Nienachalną w swojej wyjątkowości…

Dziękuję Ci Ewo za kolejną niezwykłą podróż wgłąb ludzkiej psychiki. Fenomenalna!

Sześcioro różnych bohaterów z zespołem stresu pourazowego, którzy spotykają się w jednym celu. Chcą zakończyć sesje terapeutyczną, która jest im potrzeba by zamknąć pewnie rozdział w swoim życiu.

Niestety nawet oni sami nie myśleli, że to miejsce nie jest do końca takie, jakie być powinno… Że terapeuta okaże się być osobą wypaczoną z wszelakich uczuć i empatii. Lekarzem, który zamiast pomóc, stosuje potworne doświadczenia na pacjentach…

Zatarta świadomość. Utracone wspomnienia. Terapia, która otwiera w pacjentach to, co powinno być już zawsze zakopane głęboko.

Równonoc… Czas, w którym zaciera się granica między światłem a mrokiem. Życiem a śmiercią…

To właśnie wtedy wszystko się skończyło, czy może jednak to właśnie ona była zapalnikiem dalszych wydarzeń…

* Wyrzuty sumienia

* Śmierć

* Zabójstwo

* Cierpienie

* Tortury

* Nałogi

* Traumy

* Psychoza

* Kłamstwa

Życie Justyny znaczone jest śmiercią. W 2000 roku, w równonoc, na jej oczach ginie jej siostra. 21 lat potem, podczas kolejnej równonocy, razem z pięcioma innymi osobami, Justyna uczestniczy terapii dla cierpiących na rozmaite fobie. Wtedy dochodzi do kolejnej śmierci. Teraz, w sierpniu tego roku, kobieta musi stawić czoła przeszłości, skonfrontować się ze swoim lękiem i ocalić tę, która jest warta dla niej więcej niż życie. Historia toczy się na dwóch osiach czasowych – rok 2021 i teraz – co pozwala dotrzeć do sedna przeszłych wydarzeń i niejako tłumaczy te, które rozegrały się współcześnie.

Wiele razy podkreślałam, że w moim odczuciu Ewa jest mistrzynią kobiecego thrillera. Nie ma sobie równych w stwarzaniu lepkiego klimatu, budowaniu narastającej grozy i subtelnie elektryzującego napięcia. Narrację konstruuje tak, jakby za każdym nawet błahym zdaniem coś się czaiło. Coś okropnego. I jakby wbrew dramatyzmowi całej historii rytmu nadaje jej pełen wrażliwości wyważony styl. Jest on oszczędny, ale emanujący emocjami, z wyczuwalnymi nutami smutku, melancholii, wewnętrznego cierpienia i straconych nadziei.

Mimo że to historia Justyny wysuwa się na plan pierwszy i porusza najbardziej, to każdy z bohaterów dokłada do niej cegiełkę własnego brzemienia. Te obrazy składają się na przejmującą opowieść, której kanwą są fobie, zaburzenia lękowe, wygórowane oczekiwania, poczucie odrzucenia, poczucie winy, przemoc. Ewa doskonale wydobywa emocje bohaterów i odkrywa ich myśli. Zapuszcza się w głąb ich psychiki, odsłaniając przed nami to, czego raczej nigdy nie chcielibyśmy się dowiedzieć o sobie.

„Oni wszyscy byli do siebie podobni. Mieli skazę. Przed czymś usilnie się bronili. Coś wypierali”.

„Równonoc” to powieść otulona mrokiem, gwarantująca szybsze bicie serca. Przesycona niepewnością atmosfera, tajemnice wykute w przeszłości, tragizm, psychologiczna głębia postaci i realizm, to składowe tej porywającej powieści. Ewa potrafi sprawić, że mam poczucie, że zapadam się i grzęznę w wydarzeniach razem z bohaterami. Tak było i tym razem.

„Są takie wspomnienia, które nigdy nie odchodzą. Palą pod skórą żywym ogniem".

Ja sobie pewnie jeszcze nie raz powspominam tę historię…

Często jest tak, że książkę czytelnik ocenia zupełnie inaczej po jakimś czasie od lektury. Z resztą, czasami bardzo ciężko jest wrócić do powieści, które czytaliśmy lata temu, bo zwyczajnie nie podchodzimy już do nich tak samo. Ile bajek rozumiemy dopiero w dorosłości? Ale przecież to nie tylko po tak długim czasie opadają emocje, wystarczy kilka dni, tygodni i już postrzegamy treść danej książki w inny sposób. Tak też było w moim przypadku z najnowszą powieścią Ewy Przydrygi. Czytałam ją już mniej więcej dwa tygodnie temu, wtedy na gorąco miałam w głowie mnóstwo przemyśleń, a obecnie patrzę na nią inaczej.

Tytułowa równonoc dla głównej bohaterki od zawsze jest symbolem czegoś złego. Jako dziecko straciła w jej trakcie siostrę, a po latach zaczynają się dziać dziwne rzeczy właśnie tej nocy. I to nie jest ostatnia równonoc, która objawia się w życiu Justyny tragedią i śmiercią.

Ale ten dzień jest tylko dodatkową wymówką do tego żeby rozdrapywać stare rany, by zrywać strupy i pozwolić traumie zawładnąć umysłem. Choć próby poradzenia sobie z przeżyciami także podejmowała, to jednak widać gołym okiem, że nigdy nie wyjdzie na prostą.

I to wychodzenie na prostą również jest w tej książce tematem trudnym, gdyż w fabule pojawia się ośrodek, gdzie ludzie tacy, jak Justyna próbują wszystkiego by przezwyciężyć traumę, a jednocześnie chcą się odciąć od przeszłości. Niestety, pojawia się jeden człowiek, który pod płaszczykiem pomocy przeprowadza swego rodzaju testy.

Ewa Przydryga z książki na książkę coraz głębiej wchodzi w dusze czytelników i coraz częściej pozwala na to, żeby wszechogarniający mrok wyciągnął swe macki, okręcił wokół szyi czytelnika i wciągnął go do środka chaosu. Porusza struny w głowie człowieka niby delikatnie, a jednak zostawia między nimi ślad i często wraca się do treści by zastanowić się cóż jeszcze było w niej między wierszami.

To najbardziej duszna książka autorki i zdecydowanie najbardziej dopracowana. W każdym szczególe widać ile emocji zostało włożone w napisanie tego dreszczowca, a momentami ciężko odróżnić czy już ocieramy się o thriller psychologiczny czy jeszcze płyniemy nurtem klasycznego.

I choć główna bohaterka momentami jest irytująca, bo chciałoby się powiedzieć, że jest jej dobrze, gdy jest źle i wcale nie chce pozbyć się trudnych myśli i przeżyć, a później ruszyć dalej, to jednak jej decyzje są niezrozumiałe. Czasami odnosi się wrażenie, że fobie, które w sobie nosi są dla niej ukojeniem, gdy życie układa się zbyt dobrze.

"Równonoc" to książka trudna, niepozwalająca się odłożyć i aż strach pomyśleć co jeszcze może się pojawić w kolejnych powieściach Przydrygi.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Literackim.

Ależ to była piekielnie dobra historia!

Niepokojąco autentyczna, niezwykle klimatyczna i absolutnie przejmująca.

Ewa wyznacza nowe standardy wśród thrillerów psychologicznych i serwuje nam tak niebywale dobrą opowieść, która zachwyca nie tylko totalnie niebanalną i świetnie skrojoną intrygą, ale także, a może przede wszystkim, psychologią postaci. Autorka w fenomenalny sposób wykreowała bohaterów kreśląc dogłębnie traumy, lęki i fobie, z jakim przyszło im się zmagać. Przelała na karty powieści targające nimi emocje w tak szczery, dogłębny i autentyczny sposób, że aż są namacalne. Ich się wręcz doświadcza wraz z bohaterami tej powieści. Ta historia to emocje, ogrom emocji, które targają czytelnikiem i nie pozostawiają go obojętnym.

Ewa pisze sercem i to czuć na kartach tej powieści. Potrafi zupełnie zawładnąć myślami czytelnika i skraść kawałek jego duszy. Po raz kolejny porusza najczulsze jej struny, chwyta za serducho, a jednocześnie serwuje nam opowieść, która mrozi krew w żyłach. Przeczytałam „Równonoc” już ponad dziewięć miesięcy temu, a ta przesiąknięta mrokiem historia nadal we mnie rezonuje. Choć to nieco inna odsłona twórczości autorki, to w żadnym wypadku nie brakuje jej tego niezwykle dusznego i gęstego klimatu tak charakterystycznego dla pióra Ewy, który niepostrzeżenie zupełnie osacza czytelnika. Uwielbiam powieści nacechowane klaustrofobiczną aurą, których akcja osadzona jest wśród odciętej od świata garstki ludzi, z których żaden nie jest krystalicznie czysty, każdy skrywa jakiś sekret i tutaj to otrzymałam w rewelacyjnym wydaniu. W dodatku ta historia zupełnie mnie kupiła nieoczywistym, ale także pozostawiającym czytelnika z pewną dozą niepewności finałem, za co ogromny plus. Na zakończenie nie mogę nie wspomnieć o niesamowitym researchu. Ewa, kawał wspaniałej roboty! Chapeau bas!

Dacie się porwać w podróż w poszukiwaniu prawdy tak umiejętnie skrywanej pod fasadą mrocznych tajemnic i kłamstw oraz płaszczem skrzętnie utkanych intryg?

Gwarantuję, że WARTO! W mojej ocenie „Równonoc” to najlepsza powieść w dorobku autorki. Wspaniała rozrywka, która zostanie z Wami na długo. Przeogromnie polecam!

Nie poznałam w pełni własnej siły, wytrwałości i determinacji, dopóki nie zostałam mamą. Macierzyństwo wyzwoliło we mnie zaskakujący żar, odwagę i waleczność. Dlaczego o tym wspominam? Bo "Równonoc" na długo zapadnie mi w pamięć [Adres usunięty] przez wątek walki o dziecko.

Ile bylibyście w stanie zrobić, by bronić własne potomstwo?

Na wstępie napiszę, że to jedna z najlepszych książek, jakie czytałam w tym roku.

Jestem oczarowana tym, jak @ewa_przydryga potrafi tkać swoje mroczne, tajemnicze historie, z dbałością o szczegóły, konstruując fabułę tak, że nieustanne napięcie nie pozwala odłożyć książki. "Równonoc" to lektura, dla której można nie kłaść się spać.

Ciekawi bohaterowie, z których każdy jest w pewnym stopniu znakiem zapytania, skrywającym swoje sekrety, to element, bez którego książka nie byłaby tak barwna i intrygująca.

"Oni wszyscy faktycznie w tym jednym byli do siebie podobni. Mieli skazę. Przed czymś usilnie się bronili. Coś wypierali."

Niezwykle podobało mi się oparcie głównego wątku na terapii i trudnościach związanych z fobiami, z jakimi borykają się przedstawione postacie. Niekończące się tajemnice, wyparcie, zatajone problemy, nawarstwiają się, kumulują, a wprawnie prowadzona narracja podsyca jedynie niepokój czytelnika i emocje, które w ostatnich rozdziałach buzowały we mnie tak mocno, że kawa była mi zupełnie zbędna.

Dodajmy do tego zupełnie zaskakujące zwroty akcji, nieoczekiwane rozwiązania, wyprowadzanie w ślepe zaułki... Choć tematyka powieści nie jest łatwa, przyjemna i lekka, doskonale bawiłam się, głowiąc nad tym, co tak naprawdę wydarzyło się w czasie tytułowej równonocy, gdy dzień walczy z nocą o przewagę.

Jestem wierną fanką pióra autorki, ale śmiało mogę Wam napisać, że "Równonoc" jest dla mnie najciekawszą jej książką i gorąco Wam ją polecam! 🔥

~Kiedy w Twoje ręce wpada Najnowsza książka królowej polskiego kryminału i to tuż przed sama premierą, wiesz, że czeka Cię prawdziwa jazda bez trzymanki!

I nie myliłam się, dlatego zaczniemy od początku!

~Równonoc. Właśnie w tę noc doszło do tragedii w której Justyna straciła swoją starszą, ukochaną siostrę...

Wystarczył jeden mały krok, aby życie naszej bohaterki legło w gruzach.

I chodź minęły lata kobieta nie potrafi uporać się ze stratą, traumą, wyrzutami sumienia i lękiem, co zmusza ją, do szukania pomocy u innych.

Postanawia wziąć udział w grupowej terapii, która opiera się na dość kontrowersyjnych metodach.

Dołącza do grona cierpiących na nietypowe fobie pacjentów, którzy w ośrodku na odludziu, pod skrzydłami ekscentrycznego terapeuty - Wernera, szukają ratunku dla samych siebie.

Jednak droga jaką muszą pokonać podopieczni budzi w uczestnikach najgorsze instynkty, przez co jedno z nich by uwolnić się od dręczących go "demonów przeszłości" gotowe jest nawet zabić...

Dla Justyny kolejna równonoc przynosi tylko śmierć...

Mijają trzy lata.

Justyna wiedzie spokojne życie z córką do dnia kiedy ich zwykłą codzienność, przerywa jeden z byłych pacjentów Wernera, wywołując lawinę niekontrolowanych nieszczęść, które dopadają kobietę jak i jej rodzinę.

Aby wygrać tą walkę ze złem Justyna musi podjąć najtrudniejsza decyzje w życiu...

~Kochani co to była za historia!

Ewa Przydryga kolejny raz udowodniła nam, że nie ma sobie równych tworząc dla nas niecodzienną, mroczna, a zarazem emocjonującą historię, która idealnie komponuje się z realiami i problemami otaczającego nas świata!

~Autorka z wielką precyzją oprócz zawiłej fabuły trzymającej w napięciu już od pierwszej strony, gdzie przeszłość przeplata się razem z teraźniejszością, na przykładzie genialnie wykreowanych - pełnokrwistych bohaterów, opisała nam "zmartwienia" z którymi boryka się większość naszego społeczeństwa: traumy, depresja, lęk jak i problemy z przeszłością, które nie pozwalają funkcjonować w codziennym życiu.

Tematy, które nie powinny być bagatelizowane gdyż mogą prowadzić do niewyobrażalnych tragedii. Niby mówi się o nich głośno ale nie każdy "z cierpiących" chce, czy nawet ma możliwość skorzystać z jakichkolwiek terapii czy zajęć grupowych.

Dlatego najważniejsze jest by taka pomoc była "szczera" i kompetentna w metodach swoich działań...

~"Równonoc" w wykonaniu Ewy Przydrygi to smakowity, przeszywający na wskroś thriller psychologiczny w którym misterne utkana fabuła wraz z dusznym, ociekającym mrokiem klimatem wywołuje w czytelniku niejednokrotnie szybsze bicie serducha.

Zaskakujace zwroty akcji, ciekawy wątek kryminalny, ślepe zaułki, tropy, niepokój, tajemnice wraz z niekonwencjoną praktyką terapeutyczną gwarantuje historię od której ciężko się oderwać - prawdziwy wulkan emocji!

~Bezapelacyjnie polecam!

Książka wpisuje się na listę najlepszych tego roku!

Wasza J.K.

wtedy dzień z nocą się zrównał

i ciemność z jasnością walczyła

wtedy i wiatr na chwilę struchlał

i dusza człowiecza zbłądziła

dotyku mrok tak pięknie ją muskał

a ona lęki swoje w nim zostawiła

tak los człowieczy krzywdą otula

tak strach rodzi się w sercu wezbrany

równonoc ciemnością w jasność się wtula

śmierci niesie oddech złem utkany

serce wspomnienia do siebie przytula

tam tylko bólu cień i lęk nieopisany

Powidoki zdarzeń tragicznych.

Wspomnienia słów, które bolą.

Strach krzywdy narodzony.

Zwiastun powrotu przeszłości.

Głęboko wciśnięty w duszy zakamarki najgłębsze.

Umysł zniewala.

Serce murem otacza.

Jest ucieczką umysłu,

głębokim zatraceniem,

tęsknoty westchnieniem.

Na kawałki małe dusza się rozkruszyła.

Rozpadła.

Pogruchotane dziecięce serce się potłukło.

W pustkę obróciło.

Od ścian umysłu echem żalu odbijają się tamte momenty.

Zasłyszanych złych słów nic cofnąć nie zdoła.

Kształtów bolesnych wspomnień nic nie wymarze.

Ratunek stał się koszmarem.

W terapii eksperymentalnej tkwiła ich nadzieja,

ta odeszła wraz z równonocą.

Z jej blasku wyłoniła się śmierć.

Z czasem, kiedy światło z ciemnością negocjuje.

Jedno mrokiem dusze przykrywa,

drugie światłością próbuje się przebić.

Fobia narodzona z krzywdy.

W dotyku kryje się koszmar największy.

W głosie stłuczonego szkła dziecka cierpienie.

Dyscypliny muśnięcia jak sznur na ciele zaciśnięty.

Lęk wysokości wspomnienie utraty niesie.

Faktura wody największym jego przerażeniem.

Bać się można też strachu

i słów, które niosą pogardy brzmienie.

Mocą tej opowieści jej wrażliwość, a siłą bohaterowie. Ich słowa i czyny nasycone znaczeniami. Każda z tych pokiereszowanych osób to historia. Niełatwa. Trudna. Wyjątkowa. Pełna mrocznych ścieżek. Ich traumy ukryte za zamkniętymi drzwiami serc. Płynie z nich siła, esencja niezmierzonych emocji. Dusze natchnione smutkiem i cierpieniem z mroku się wyłaniają. O lepszy czas walczą. Bez krzywd.

Książki Ewy Przydrygi zawsze mocno ze mną rezonują, gdyż niosą ze sobą wrażliwość. Tutaj zalała one moje serce strumieniem niezmierzonym. Dlatego całym tym moim wrażliwym sercem i duszą polecam tę książkę.

Współpraca barterowa z @wydawnictwoliterackie

Recenzja przedpremierowa.

Kochani "Równonoc" to książka dla której zarwałam noc... Czy muszę pisać coś więcej?

Dla mnie jedna z lepszych książek jakie przeczytałam w tym roku. Uwielbiam jej mroczny, przytłaczający klimat, świetnie wykreowanych bohaterów i fabułę, która oprócz wątku kryminalnego skupia się na psychologii postaci. A to jest to co tygryski lubią najbardziej. Dodajmy do tego niekończące się tajemnice, świetnie poprowadzoną narrację i trudne tematy jakie porusza autorka. Zapraszam kochani, zapnijcie pasy bo czeka Was prawdziwa jazda bez trzymanki. Emocjonalny rollercoaster.

Równonoc... W wyniku tragicznego wypadku Justyna traci ukochaną siostrę. Przez lata kobietę dręczą wyrzuty sumienia, trauma i fobie, które zatruwają jej życie. Postanawia wziąć udział w terapii grupowej gdzie raz na zawsze uwolni się od dręczących ją demonów. Przychodzi noc... Ta noc podczas, której znowu nadchodzi śmierć..

Kobieta próbuje poskładać swoje życie. Samodzielnie wychowuje córeczkę i powolutku zaznaje względnego spokoju, który pewnego dnia zostaje ponownie zburzony wizytą jednego z pacjentów terapii. Rozpoczyna się wyścig z czasem, walka z własnymi demonami i tajemnicami z przeszłości, które podążają za człowiekiem niczym cień.

Kochani książka ma swoją premierę już za kilka dni 11.09.2024. Zapamiętajcie tę datę i czytajcie koniecznie. To co zaserwowała nam autorka to prawdziwa czytelnicza uczta. Smakowita, ociekająca mrokiem i przyprawiona dreszczem.

Czytałam ją nocą... Dom rozświetlony delikatnym blaskiem lampki nocnej, cisza, moi bliscy pogrążeni w spokojnym śnie... I te świerszcze za oknem... Wooow... I te szargające umysłem emocje, ten niepokój wypełniający każdą komórkę... Takie książki kocham... Na takie historie czekam...

Dziękuję wydawnictwu za szansę przeczytania tej książki przedpremierowo.

RÓWNONOC to thriller psychologiczny, który obiecywał wciągająca fabułę i mroczny klimat, ale nie do końca spełnił moje oczekiwania.

Jestem nieco zawiedziona tą historią. Znam pióro Ewy Przydrygi, i wiem na co ją stać, jednak tym razem powieści, mimo zaskakującego zakończenia, nie wbiła mnie w fotel 😔.

Akcja rozgrywa się dwutorowo, co było fajnym zabiegiem, bo dzięki temu miałam okazję rozwikłać tajemniczą śmierci terapeuty sprzed trzech lat oraz poznać lepiej bohaterów i ich traumy. Jednocześnie zostałam wplątana w kolejną zagadkową śmierć, jednego z uczestników terapii.

Jak na mój gust, akcja miejscami była przegadana, co skutkowało, że moje zaangażowanie słabło. Niepotrzebne opisy zamiast dodawać tempa, tylko spowalniały akcję. Na szczęście w końcowych rozdziałach historia, nabiera przyspiesza, staje się bardziej wyciągająca i robi się naprawdę ciekawie.

Choć powieść nie była zła, w dużej mierze zabrakło mi w niej dynamiki i napięcia, które sprawiłoby, że nie mogłabym oderwać się od lektury. Mimo wszystko, będę wypatrywać kolejnych nowości spod pióra autorki.

Równonoc to moment, w którym długość dnia jest równa długości nocy, co oznacza że dzień, jak i noc trwają po 12 godzin. Widzieliście o tym?

.

Pani Ewa Przydryga pokusiła się o napisanie thrillera z fabułą nawiązującą do zdarzeń, które miały miejsce w równonoc. Te zdarzenia do końca zmienią losy cześciorga młodych ludzi i będą się ciągnęły za nimi jeszcze bardzo długo.

.

Na początku poznajemy Florkę, która obwinia się za śmierć siostry. Później życie nadal jej nie szczędzi bo jako dorosła kobieta traci dziecko. Postanawia poddać się terapii, która jest dosyć kontrowersyjna. Wraz z nią bierze w niej udział jeszcze pięcioro innych uczestników. Terapię prowadzi doktor Werner, a jego co raz to bardziej kontrowersyjne metody leczenia wzbudzają w pacjentach negatywne emocje związane z lekarzem.

.

Książka napełniona po brzegi emocjami i bólem. Trzymająca w napięciu do ostatniego zdania. Opowiada o traumach jakich doświadczyli bohaterowie, o szukaniu i wołaniu o pomoc, o ich trudnych relacjach i braku samoakceptacji. To powieść, która przeplata się pomiędzy przeszłością a teraźniejszością. Mordercza zagadka nie daje o sobie zapomnieć, a wiele niedopowiedzeń nie pomaga w jej rozwiązaniu. Do tego dochodzi magia równonocy, która dodaje tajemniczości, dusznego i mrocznego klimatu, wywołujące nieraz szybsze bicie serca.

.

Autorka największą uwagę skupiła na odsłonięciu dramatów bohaterów, przez które zostali oni mocno pokaleczeni emocjonalnie. Czytając, jesteśmy w stanie wczuć się w ich przeżycia, przeniknąć w ich umysły i tym sposobem odpowiedzieć sobie na wiele niewyjaśnionych pytań i odgadnąć zagadkę morderstwa doktora Wernera.

Kto jeszcze nie czytał "Równonocy" ten nie wie, ile stracił!

To właśnie w równonoc Justyna będąc jeszcze mała dziewczynką, przez jeden krok, przez głupotę straciła swoją siostrę na zawsze. Nawet po upływie dobrych kilku lat główna bohaterka dalej boryka się z tą traumą. Trafia do grupy osób z nietypowymi fobiami, którzy wspólnie starają się sobie z nimi poradzić w ośrodku na odludziu.

Terapia opiera się na kontrowersyjnych metodach, a wszystko dzięki Wernerowi, to właśnie on podjął się walki z ich słabościami. W ośrodku są osoby, które są w stanie zrobić naprawdę wiele by tylko uwolnić się od swojego koszmaru. Nadchodzi równonoc i to będzie kolejna taka noc, podczas której w życie Justyny zakradnie się śmierć.

Po minięciu trzech lat główna bohaterka na nowo stara się ułożyć sobie życie wraz z córeczką Hanią. Jednak pewnej nocy spokój zakłóca jeden z byłych pacjentów Wernera, to właśnie on znów rozpętuje serię nieszczęść.

Czy Justyna upora się ze swoją traumą? Czy kobiecie uda się ułożyć sobie życie na nowo? Jakie przeciwności losu czekają jeszcze na główną bohaterkę?

Książkę czytało mi się przyjemnie i bardzo szybko, aczkolwiek mam trochę mieszane uczucia. Jakoś nie potrafiłam wczuć się w emocje bohaterki. Możliwe, że zabrałam się za czytanie tej książki w złym momencie, może powinnam się na niej bardziej skupić. Nie wiem, być może.

Justyna ma złe wspomnienia z równonocą. Jednego roku ginie jej siostra, a po kilkunastu latach zdarza się wypadek w ośrodku, w którym była na terapii. Po trzech latach w równonoc również zdarza się wypadek, który uruchamia wiele przeciwności losu.

Co do zakończenia to jakoś nie przychodziło mi do głowy takie rozwiązanie. Nie wiedziałam kto stoi za zabójstwami ani za porwaniem.

Już na początku historii jesteśmy zasypani imionami wszystkich uczestników terapii i tu trochę się w tym gubiłam.

Autorka pokazuje nam, że w obawie o dziecko zawsze rodzic będzie w najwyższej gotowości do działania. Nawet jeśli rodzice nie są już razem i mają inne związki, to gdy tylko grozi niebezpieczeństwo, potrafią działać razem i są w stanie zrobić bardzo wiele by tylko je ocalić.

Książkę czytało się dosyć szybko i przyjemnie, aczkolwiek jak dla mnie zabrakło czegoś, co by nie pozwoliło mi się od niej oderwać. To nie było moje pierwsze spotkanie z twórczości autorki i na pewno nie ostatnie. Kilka wcześniejszych książek mi się naprawdę podobało.

Ewa Przydryga już wielokrotnie udowodniła, iż treści wychodzące spod jej pióra są nadzwyczaj porażające, angażujące wszystkie zmysły, a co najważniejsze, wywołujące lawinę refleksji na temat pojęcia „zła w człowieku”, jak i jego traum, tak silnie wpływających na wszelkie wybory i uczucia. Tym razem również mamy do czynienia z opowieścią przeszywającą na wskroś, boleśnie wstrząsającą, a co gorsza, dotyczącą rozmaitych, głęboko zakorzenionych lęków oraz wyrzutów sumienia, jak i z próbą ich pokonania, przez co opowieść trafia wprost do pokiereszowanego serca czytającego. Bezsprzecznie, to jedna z tych hipnotyzujących historii, które zostają w pamięci na bardzo długo!

Autorka w mistrzowski sposób poprowadziła fabułę, zabawiła się z bohaterami i czytelnikiem w kotka i myszkę, umiejętnie zwodząc i manipulując, czyniąc w ten sposób z naszkicowanej opowieści nadzwyczaj angażujące doświadczenie, jakie porywa bez reszty i nie wypuści ze swych macek, nim nie dotrzemy do samego, równie szokującego finału. Bezsprzecznie, fani mocniejszych wrażeń będą totalnie zachwyceni!

Historia zaczyna się naprawdę mocnym akcentem, ale to dopiero wierzchołek góry lodowej. Pisarka by po chwili ponownie uderza z ogromną mocą po to, by wstrząsnąć i jeszcze silniej zaintrygować pogubionego czytelnika. Zarówno napięcie, jak i nieufność rosną z każdym następnym rozdziałem, zwłaszcza, że oprócz czasu teraźniejszego, otrzymujemy szokujące, choć początkowo wyjątkowo mgliste retrospekcje. Nie sposób odgadnąć, kto jest ofiarą, a kto katem, w efekcie całe śledztwo pochłania nas bez reszty…

„Równonoc” to mistrzowsko nakreślona, mglista powieść, dopieszczona przejmującym wątkiem traum oraz wykańczających fobii, jak i wyjątkowo mrocznym, niepokojącym klimatem, który obezwładnia już od pierwszej strony. Rosnąca nieufność, stopniowo odkrywane sekrety, przeszywająca adrenalina i poczucie zagrożenia wprowadzają czytelnika w stan przerażającego amoku, z jakiego nie sposób się ocknąć, jeszcze długo po przekroczeniu finału. Polecam gorąco!🔥