Ropuszki

Kto nie zna Dory Wilk i jej nie uwielbia?! Chyba nie ma takich osób.... Aneta Jadowska postanowiła sprawić nam radość i zebrała w tomie "Ropuszki" opowiadania dotyczące ulubionych bohaterów ze swoich książek. Opowiadania te stanowią niejako uzupełnienie wcześniej wydanych tomów cyklu Dora Wilk. Rozjaśniają wiele kwestii i odświeżają przeczytane opowieści.

Po raz kolejny odwiedzamy Toruń i wkraczamy do Thornu. Świat realny i magiczny wydają się łączyć w jedną całość, a ich granica rozmywa się. Obok ludzi znajdziecie tutaj wiedźmy, wampiry, zmiennokształtnych, czy duchy - cała plejada barwnych i bardzo oryginalnych postaci. Tutaj nic nie jest przeciętne, ani pewne, magia otacza nas i porywa do opowieści.

Sama Dora Wilk jest niezwykłą postacią, jest ona wiedźmą płodności, pewną siebie i sprytną. To ona spaja swoją osobą opowiadania w całość. Jednak opowiadania dotyczą zwykle pojedyńczych bohaterów związanych z Dorą. Aneta Jadowska nosiła w głowie mnóstwo historii i sytuacji, które nie zostały umieszczone w książkach o Dorze Wilk, a szkoda. Postanowiła je więc zebrać w jeden wspólny tomik i chwała jej za to :)

.

Całość otwiera "Szatański pierwiosnek - historia prawdziwa", opowiadająca o spotkaniu Dory i Leona, stanowiąca uzupełnienie "Złodzieja dusz". Natomiast "Nie oceniaj kota po rozmiarze" stanowi niejako prequel do "Wszystko zostaje w rodzinie". Tytułowe Ropuszki" zaskakują formą narracji, bo narratorem jest Witkac, czyli Piotr Duszyński. Postać Bogny przybliża nam opowiadanie "Ruchome cienie", nawiązujące do "Egzorcyzmów Dory Wilk" i jej spotkania z Baalem. "Nie ma dymu bez ognia" to opowiadanie przybliżające nam opowieść o Mironie i Joshui, które wyjaśnia, dlaczego nie towarzyszyli oni Dorze w poszukiwaniu Varga. Opowieść o Romanie znajdziecie w opowiadaniu "Trup w szafie", a Borysa - w "Czystej robocie po brudnej".

Opowiadania "Ropuszki" przeczytałam z przyjemnością i dużą dozą rozbawienia, choć przyznam, że generalnie za opowiadaniami nie przepadam. Te jednak stanowią wyjątek, znakomicie łączą się z poznanymi wcześniej historiami z cyklu Dora Wilk, są jak anegdotki stanowiące do nich suplement. Opowiadania i tomy z cyklu Dora Wilk stanowią nierozerwalną i zwartą całość. Są napisane lekko i zabawnie. Podczytywałam je sobie pomiędzy innymi książkami, zawsze wprawiały mnie w dobry nastrój :)

Polecam serdecznie "Ropuszki" wszystkim wielbicielom Dory Wilk i jej przyjaciół!

Dora i Witkac. Ropuszki - Aneta Jadowska - recenzja

Aneta Jadowska jest doktorem nauk humanistycznych w zakresie literaturoznawstwa. Jak się tego dowiedziałam, to mnie zamurowało! Przeczytać książkę kogoś tak utytułowanego, nie mając o tym zielonego pojęcia zmienia sposób patrzenia na lekturę. Mimo to cieszę się, że nie wiedziałam. Myślę, że każdy autor nie chce być oceniany za to kim jest, tylko za to co napisał. Wracając do autorki ma ona na swoim koncie już kilka powieści i kilkanaście opowiadań.

„Ropuszki” jest to fantasy. Podzielona na rozdziały, ale następny nie jest kontynuacją poprzedniego. Opisuje przygody Dory Wilk, policjantki, która jest wiedźmą. Pewnego rodzaju magnesem, który zawsze przyciąga do siebie zawiłe historie. Mimo wszystko kobieta zawsze wychodzi z kłopotów bez szwanku.

Po przeczytaniu kilku stron targały mną emocje. Po pierwsze zaczyna się tak, że nie można się oderwać. Po drugie część akcji dzieje się w Toruniu. Jako, że jestem rodowitą bydgoszczanką nie było to dla mnie łatwe. Jak powiedziałam znajomym, że czytam super książkę i chciałam ją im polecić, ale występuje tam słowo Toruń, wyśmiali mnie. Okej, przyjęłam to na klatę i czytałam dalej. Może to być początek długiej drogi, aby polubić to miasto.

Akcja toczy się też w Thornie, czyli krainie do której mają dostęp tylko zmiennokształtni. Zwyczajni śmiertelnicy jak ja czy, ty nie wiedzą o istnieniu tego miejsca.

Występują przeróżne postacie o najdziwniejszych zdolnościach. Zaczynając na wampirach przez półludzi-półkoty, aż do ludzi wciągających ogień pod skórę.

Czyta się ją bardzo przyjemnie. Czuje się te emocje i aurę, którą ‘wytwarza’ każda postać. Jesteśmy wciągani w zupełnie inny świat, pełen magii. Momentami wydawało mi się jakby to mnie, jakiś wampir pokazał kły i zahipnotyzował.

Serdecznie polecam tę książkę tym, którzy tak jak ja jeszcze nigdy nie czytali fantasy, trzeba próbować nowych rzeczy! Zwłaszcza, że mogą nam się spodobać.

Ada, 16 lat

źródło:[Adres usunięty]