Rodzina Strangerów

Pierwsza wydana na naszym rynku powieść Kathereny Vermette „Przerwa” trafiła do mnie przypadkiem i od razu znalazła się wśród najlepszych przeczytanych przeze mnie w ubiegłym roku książek. Wiedziałam, że sięgając po jej kolejną książkę „Rodzina Strangerów” czeka mnie emocjonalne tornado.

W „Przerwie” zło przychodzi z zewnątrz jednocząc dotkniętą niewyobrażalną tragedią rodzinę. Rodzina Strangerów, a dokładnie kobiety, których portrety bardzo realistycznie maluje autorka zdają się ulegać autodestrukcji. Dlaczego Elsie nie może wyrwać się z nałogu narkotykowego, utrzymać się w pracy i odzyskać odebrane jej córki? Czemu jej niepełnoletnia ciężarna córka, Phoenix, odsiaduje wyrok w więzieniu? Dlaczego młodsza, Cedar tuła się po kolejnych rodzinach zastępczych?

Poznając je głębiej zaczynamy dostrzegać zarówno realia, w jakich przyszło im żyć, jak i targające nimi emocje. Bo trudno jest funkcjonować w rasistowskim społeczeństwie, które reaguje na Metysów nienawiścią, lub w najlepszym razie pogardą i lekceważeniem. Trudno jest walczyć z systemem, który jest równie niewydolny, jak bezduszni okazują się pracujący w nim ludzie.

Co spowodowało, że te trzy kobiety znalazły się w tym miejscu? Zaglądamy w przeszłość, która stopniowo odkrywa historię rodziny Strangerów sięgającą czterech pokoleń wstecz. Przeszłość złożoną z kart radosnych i bolesnych, trudnych i przerażających. Przenikających się wzajemnie i odciskających piętno na kolejnych pokoleniach niosących ciężar dziedziczonych cech, powielanych błędów i niewyjaśnionych nieporozumień.

Czy wbrew nazwisku (Obcy) i wieloletniemu rozdzieleniu kobietom uda się pozostać rodziną? Czy ich trudne relacje da się posklejać? Chciałabym wierzyć, że za zakrętem, do którego dotarły zaświeci dla nich słońce.

Przejmująca, wypełniona emocjami i z niesamowitą wnikliwością opowieść o codziennej walce, jaką jest życie.

"Margaret myślała kiedyś, że to normalna sprawa, że wszystkim rodzinom towarzyszą smutne historie. Ale gdy dorosła, wydawało się, że dotyczy to jedynie Indian i Metysów, którzy smutek mieli we krwi, a rozpacz stawała się ich udziałem, krążąc w tej społeczności niczym przepisy na potrawy; doznawali ciosów ,poniewierania, odrzucenia- byli tym naznaczeni. Jakby smutne historie były jedynym dziedzictwem, jakie im pozostało do przekazania."

Każda z kobiet w rodzinie Strangerów jest inna choć łączy je pochodzenie. Są Metyskami i bez wątpienia to je definiuje ale też stawia na przegranej w wielu sytuacjach, którym muszą stawić czoła w życiu.

Te kobiety, przedstawicielki różnych pokoleń, opowiadają historię rodziny z własnego punktu widzenia, przez pryzmat własnych doświadczeń i sytuacji, w której się znalazły. Poznajemy je bowiem w sytuacji całkowitego rozpadu rodziny, każda z nich przebywa gdzie indziej, każda niesie na barkach własny krzyż. Z tego też powodu, każda z tych historii opowiedziana jest w innym stylu, innym językiem, inaczej obrazuje nam wydarzenia, których wspólnie były uczestniczkami.

Szczerze, to nie pamiętam, kiedy ostatnio przeczytałem smutniejszą książkę. Jest tak pełna emocji, ale i tak przesiąknięta nieszczęściami, traumami, niesprawiedliwością ale i błędami, które w życiu popełniono, że miejscami rozrywała mi serce.

Przy tym jest tak wciągająca, że trudno ją odłożyć na później. Chce się wiedzieć więcej i więcej, brnie się więc w to bagno a gdybyśmy nie znali kontekstu, można by rzecz, że w nie lada patologię.

Przyznam, miałam przy pierwszych "nastu" kartkach problem z językiem, bardzo mi nie pasował zarówno do opisu, jaki i półki z literaturą piękną. Szybko się jednak zorientowałam, że to przemyślany zabiegu autorki, mający rozgraniczyć bohaterki, ukazać ich osobowość i styl życia, który wiodą. Piszę o tym aby się nie zrażać, to naprawdę wspaniała lektura, poruszy was, zmartwi, pewnie i zbulwersuje.