Rider

Zwykle staram się udostępniać recenzje w takiej kolejności, w której przeczytałam książki. Rider wywołał we mnie tyle emocji, iż stwierdziłam, że od razu chciałabym podzielić się z Wami swoimi wrażeniami.

Z twórczością Anny Langer spotykam się pierwszy raz i muszę przyznać, że od razu dołączam do grona jej fanek. Słyszałam o Riderze wiele pozytywnych opinii. Szczególnie od @foxmaffia, która bardzo polecała mi tę książkę i kochana.. Miałaś rację!

Rider organizuje nielegalne wyścigi, w których ściga się o pieniądze, aby móc wysłać ojca uzależnionego od alkoholu na odwyk. Młody chłopak przywykł do tego, że po śmierci matki, nie mógł liczyć na drugiego rodzica. Radził sobie sam, choć to wcale nie było łatwe. Pojawienie się Ivy na jednym z takich wyścigów wcale nie kończy się dla niej dobrze. Brat przegrywa zakład i młoda dziewczyna zobowiązana jest spędzić z Riderem dziesięć godzin od zmierzchu do świtu. Spotkanie dwóch zupełnie różnych charakterów nie wywołuje jedynie iskier, a ogromny pożar.

Zaczynając czytać tę książkę nie spodziewałam się, że ta historia tak mnie pochłonie. Od razu zauważyłam, że to nie jest książka, którą trzeba czytać, ponieważ.. ona czyta się sama. Ja tylko przekręcałam kartki coraz bardziej zagłębiając się w fabułę i nawet nie zdawałam sobie sprawy jak szybko miałam za sobą połowę książki. To, co tu się wydarzyło to istna bomba emocjonalna!

Autorka we wspaniały sposób wykreowała głównych bohaterów jak i postacie drugoplanowe. Ivy była dziewczyną wychowaną w bogatym domu. Poukładaną panienką, która miała zaplanowany każdy dzień, doskonale się uczyła i przynosiła dumę rodzicom. Nie lubiła rzucać się w oczy i starała trzymać na uboczu, choć jej uroda nie należała do przeciętnych. Rider to kompletne przeciwieństwo Ivy. Nie mógł pozwolić sobie na dogodne życie z powodu braku środków. Ciężko pracował aby się utrzymać i pomóc ojcu w uzależnieniu. Nie miał niczego, co mógłby zaoferować dziewczynie z dobrego domu. Właśnie dlatego było w nim tak wiele sprzeczności. Zdawał sobie sprawę, że nie zapewni Ivy takiego życia, do jakiego była przyzwyczajona.

Zauważyłam w tej książce wiele sytuacji, z którymi niektórzy ludzie muszą się mierzyć na co dzień. Bogaci rodzice nie mają czasu dla swoich dzieci, ponieważ kariera jest dla nich ważniejsza. Używki oraz alkohol, po który decydują się ludzie z bezsilności. Łzy płynące strumieniami, ponieważ ma się złamane serce, które bardzo trudno wyleczyć. Tęsknota za osobą będącą już na zawsze częścią naszego życia. Poróżnienie ze względów finansowych widoczne gołym okiem. Te wszystkie problemy spotykają wiele osób i trudno sobie z nimi poradzić.

Historia Ivy i Ridera pokazuje, że prawdziwa miłość to nie kwiaty i czekoladki a łzy i tęsknota. Relacja między tą dwójką już od samego początku wydawała się skomplikowana, a dalej było jeszcze gorzej. Potrafili się kłócić i godzić. Całować, a później zostawać przyjaciółmi, ponieważ bali się wyrazić swoich prawdziwych uczuć. Czyż nie jest to typowe dla wielu młodych ludzi, którzy nie wiedzą jak okazywać miłość i bliskość? Różnorodność charakterów od razu rzuca się czytelnikowi w oczy. Z tego związku nie mogło być nic dobrego, a jednak poukładana dziewczyna i młody motocyklista to para, która wywołuje zarówno śmiech jak i łzy.

Choć bardzo mi trudno rozstać się z głównymi bohaterami, muszę przyznać, że na pewno zostaną w moim sercu. Zachęcam Was do poznania świata Ivy oraz Ridera, ponieważ właśnie takie historie jak ta sprawiają, że kocham czytać książki.

🏍️"Mówią, że pierw­sze razy za­pa­mię­tu­je się na całe życie, że każdy pierw­szy raz to re­wo­lu­cja, zmia­na. Pierw­sza jazda na ro­we­rze, pierw­szy po­ca­łu­nek, pierw­szy mi­ło­sny zawód… Pierw­sze razy nie za­wsze są dobre, ale za­wsze spra­wia­ją, że się roz­wi­jasz, uczysz na błę­dach, na­bie­rasz do­świad­cze­nia".

.

.

Nie od dziś wiadomo, że to niegrzeczni, cyniczni, pewni siebie, nieposłuszni, czy też bezczelni mężczyźni o wiele bardziej podobają się kobietom. Szczególnie tym bogatym, rozkapryszonym, zepsutym i trzymanym całe życie pod kloszem pragnącym zasmakować zakazanego owocu…

To lato z pewnych przyczyn miało być dla Ivy wyjątkowe. Po raz pierwszy od wielu lat ona i jej brat Doug musieli spędzić całe wakacje sami w domu. Ich rodzice na co dzień zajmujący się fotografią, dostali duże zlecenie dla znanego magazynu modowego i wyjechali w podróż służbową, jednocześnie rezygnując ze wspólnych wakacji z dziećmi. Aczkolwiek Ivy nie zamierzała przez te dwa miesiące tkwić ciągle w nudnym miasteczku, w którym nic się nie działo. „Miała chytry plan, aby doczepić się do Douga, który w przeciwieństwie do niej nie narzekał na brak towarzystwa. Kochał imprezy, zimne piwo i zaliczanie panienek”. Dziewczyna chciała, aby brat zabrał ją na nielegalne wyścigi, w których brał udział w tajemnicy przed rodzicami, na co ON oczywiście przystał. Za ich organizacją i ustalaniem zasad stał podejrzany koleś o ksywce Rider, za którym Doug nie przepadał. Ivy wiedziała, że na torze ścigało się zawsze minimum trzech zawodników: za tysiąc, bądź tysiąc dwieście, ale tym razem stawka okazała się być nieco inna. Zaintrygowany „panną idealną” Rider zapragnął zawalczyć z jej bratem o nią samą! „Jeśli to ON wygra porwie Ivy na całą noc. Zero dotykania i seksu - no chyba, że sama będzie tego chciała. Obiecał odwieźć ją o wschodzie słońca. Ale, jeśli to Rider przegra będzie musiał dać trzy tysiące Dougowi”. Nie będzie dla Was niespodzianką, jeśli powiem, że jej brat został pokonany i nie zajął pierwszego miejsca, w wyniku czego, dziewczyna miała spędzić najgorsze w swoim życiu dziesięć godzin z aroganckim chłopakiem, w obecności którego traciła zdolność tworzenia rozbudowanych zdań. W jaki sposób potoczy się ich spotkanie? Czy dwie z pozoru odmienne osobowości odkryją, że jednak coś ich łączy? Czy mężczyzna mający wśród ludzi łatkę bad boya i dziewczyna zawsze oceniana przez pryzmat portfela rodziców mają szansę na wspólne szczęście?

.

Czasami po ludzku brakuję mi słów, aby opisać wrażenia po przeczytaniu danej książki. Mam niesamowity dylemat, jeśli chodzi o ocenę niektórych pozycji, szczególnie takich, do których czuję ogromny sentyment. „Rider” to tekst, który poznałam jeszcze będąc gimnazjalistką, co za tym idzie minęło od tego momentu już wiele lat. Doskonale pamiętam, że to historię Ivy i Ridera przeczytałam na Wattpadzie jako pierwszą, zresztą wielokrotnie do niej wracałam. W tamtym czasie byłam wprost oczarowana losami postaci i nie dostrzegałam w nich żadnych wad, ale teraz będąc starszą widzę tę historię w troszeczkę innych barwach. Właśnie dlatego pozostaję rozdarta, co do jej oceny, gdyż z jeden strony, w chwili obecnej nie przepadam już za powieściami dla młodzieży, w których to bohaterowie nie potrafią ze sobą rozmawiać, urządzają dramatyczne i głupie sceny zazdrości z byle powodu, a z drugiej, tak jak autorka napisała na końcu książki: gdyby coś tutaj zostało zmienione to „Rider” nie byłby już „Riderem”, którego pokochało mnóstwo czytelników. Powiem tak: podobała mi się ta powieść, jednak nie zrobiła na mnie większego wrażenia, tak jak wtedy, gdy byłam nastolatką. Uważam, że ten tytuł powinien zostać wydany jako debiut Ani i trochę żałuję, że tak właśnie się nie stało. Trudno też krytykować mi ten tekst, gdyż serce mnie boli na myśl, że mam to zrobić, ale tak jak zawsze szczerze opiszę Wam, co mi się tutaj nie podobało, a co zasługuje jak najbardziej na pochwałę. Tym razem zacznę nietypowo - od oprawy graficznej „Ridera”. Rzadko kiedy chwalę okładki książek, ale w tej jestem wprost zakochana! Idealnie pasuję do treści, przyciąga wzrok, przez co nie da się przejść obok niej obojętnie. Annę Langner cenię przede wszystkim za jej lekkie pióro, niebanalny humor, dwuznaczne dialogi i jedzeniowe wstawki, ale również za to, że zawsze, nawet w swoich prostych z pozoru powieściach ukrywa ważne, życiowe nauki. „Rider” to tekst pokazujący, jak mocno możemy kogoś zranić oceniając go po pozorach. W Ivy „większość osób widziało zadufanego w sobie dzieciaka, któremu wpływowi starzy wszystko ułatwiali”. Praktycznie nikt nawet nie pomyślał o tym, iż dziewczyna może borykać się z uciążliwymi demonami z przeszłości, a ona właśnie nie potrafiła zapomnieć o koszmarze, który zgotował jej były chłopak. „Ivy miała nieźle podkopane poczucie własnej wartości. Przejmowała się plotkami, nie potrafiła uwierzyć w żaden komplement, ciągle się odsuwała, jakby się bała, że nie jest wystarczająco dobra”. Nie umiała również zaufać żadnemu mężczyźnie oraz nie miała pojęcia, w jaki sposób zbudować trwałą relację. Rider natomiast borykał się z bardzo podobnymi do Ivy problemami. „Był jednym, wielkim chodzącym kompleksem. Uważał się za nic niewarte zero”. Miał niskie poczucie własnej wartości, które ukrywał pod maską pewnego siebie chłopca. Traktował kobiety, jak kolejne stacje do zaliczenia i nie przejmował się ich uczuciami. „Był ostatnią osobą, którą ktoś mógłby okiełznać i zatrzymać. Lubił wszystko zostawiać w tyle. Ludzie i miejsca byli tylko punktami na jego mapie, a potem wspomnieniami. Dobrymi lub złymi”. Zajmował się od jakiegoś czasu organizacją nielegalnych wyścigów, ale nie robił tego bez powodu. Mimo iż „nie trawił bogatych dzieciaków, wpuszczał całą „elitę” na tor tylko dlatego, że chciał zarobić”. Dochód z wygranych pojedynków zamierzał przeznaczyć na staż w Nowym Jorku, który był jego jedyną nadzieją na rozwinięcie skrzydeł. Planował także za zdobyte pieniądze wysłać ojca na odwyk. Nie przypuszczał, że w jego rzeczywistość pewnego dnia wkradnie się lokalna księżniczka, przy której boku wreszcie poczuję się naprawdę szczęśliwy. „Ivy była jak kwiat na pustyni, jak ostatnia puszka zimnej coli w automacie w upalny dzień. Wiedział, że to nie jest typ dziewczyny na jedną noc, a jednak ciągnęło go do niej”. Wspólnie spędzone chwile wiele zmieniły nie tylko w egzystencji Ridera, lecz także w codzienności Ivy. Przez te kilka godzin dziewczyna otrzymała szansę na to, aby stać się kimś zupełnie innym. „Miała to być plama na jej nieskalanym, nudnym do bólu życiu. Tego wieczora postanowiła mieć gdzieś zasady. Cały czas robiła wszystko tak, jak trzeba i była odpowiedzialna. Teraz zamierzała zrobić od tego wyjątek”. Przegrany zakład zbliżył do siebie dwoje młodych ludzi pochodzących z różnych światów, jednak jak się później okazało znalazł się też jeden aspekt, który ich łączył: „każde z nich udawało kogoś, kim naprawdę nie było. Tylko, gdy przebywali w swoim towarzystwie i patrzyli sobie w oczy byli prawdziwi i zrzucali swoje maski”. Relacja Ivy i Ridera przypominała zabawę kota i myszy. Oboje krążyli wokół siebie, przyciągali się i odpychali. Raz chcieli być razem, raz nie chcieli. Bali się także przyznać, że coś do siebie czują. Z jednej strony rozumiem: byli młodzi, popełniali błędy, ale czasami już po ludzku nie mogłam znieść tego braku dialogu i porozumienia między nimi. Rider chciał coś wytłumaczyć Ivy, jednak ona nie pozwalała mu dojść do słowa, wtrącała się i już z góry wiedziała jak było naprawdę. Nic nie dała sobie przetłumaczyć, dlatego w pewnym momencie miałam ochotę nią po prostu potrząsnąć. Zamiast porozmawiać, wyjaśnić pewne kwestie, ona wolała się wycofać i założyć najgorszy z możliwych scenariuszy. Moim zdaniem Ivy była największym minusem tej historii: infantylna, irytująca, denerwująca, strzelająca fochy. Chociaż nie powiem, przynajmniej jedna cecha mnie z nią łączy: obie jesteśmy mentalnymi emerytkami. Ta bohaterka nieźle zszargała mi nerwy, ale może to i dobrze? Przynajmniej jej postać na dłużej pozostanie w mojej pamięci. Za Riderem również czasami nie nadążałam. „Jego emocje były sinusoidą. Nikt nie był w stanie przewidzieć, jak za chwilę się zachowa”. Dopiero świetnie dogadywał się z Ivy, za chwilę już jej unikał. Męczyły mnie te ich dylematy, brak komunikacji i szczerze mówiąc nabawiłam się od tego wszystkiego bólu głowy. Poza tym uważam, że ich relacja rozwinęła się zbyt dynamicznie. Nie czułam między nimi tej obezwładniającej chemii, czy przyciągania, przez co nie rozumiałam, jak to się stało, iż tak szybko się w sobie zakochali. Na początku całkiem dobrze mi się czytało ten tytuł, ale z każdą kolejną stroną coraz bardziej się z nim męczyłam. Może wynikało to z faktu, że znałam już go na pamięć? A może tak jak wspomniałam wcześniej jestem już za stara na tego typu młodzieżówki? Na koniec wspomnę, iż niestety dostrzegłam w tekście sporo literówek, ale też brakujących ogonków przy „ą” i „ę” na co jestem niesamowicie wyczulona…

.

Anna Langner stworzyła emocjonującą, magnetyczną, pełną adrenaliny, namiętności i szczypty specyficznego romantyzmu historię otoczoną aurą tajemniczości, wyścigów oraz lśniących motorów, która bez dwóch zdań zachwyci młodszych czytelników. Kiedyś, będąc nastolatką pokochałam ten tytuł całym sercem i dalej mam do niego niemały sentyment, ale w chwili obecnej mogę jedynie powiedzieć, że „Rider” to fajna opowieść, aczkolwiek nie pozbawiona wad: przewidywalna, trochę naiwna, wkurzająca oraz infantylna. Wiele rzeczy na pewno autorka mogłaby tutaj zmienić, ulepszyć czy unowocześnić – ale wiadomo, wtedy oryginalny tekst z Wattpada straciłby swój pierwotny urok. To opowieść pełna wzlotów i upadków dotycząca nastoletnich problemów, błędów, buntów, dylematów czy też pierwszych miłości, często nieporadnych i niedoskonałych. Ten tekst pokazuję, że tak naprawdę każdy z nas nosi maskę, za którą skrywa swoje prawdziwe oblicze, chroniąc się przed światem. Tylko przy bliższym poznaniu istnieje szansa odkrycia, jaka w rzeczywistości jest dana osoba. Nie należy oceniać ludzi na podstawie pochodzenia, posiadanego majątku czy wyglądu zewnętrznego, gdyż takim postępowaniem możemy tylko kogoś skrzywdzić, o czym doskonale przekonałam się podczas lektury „Ridera”. Pomimo kilku znalezionych tutaj wad, zdaję sobie sprawę, iż Anna Langner stworzyła niedoskonałą, aczkolwiek wartościową historię, dlatego chciałabym Wam ją polecić. Mam ogromną nadzieję, że spędzicie przy niej świetnie czas, a może i wyciągniecie z niej daleko idące wnioski? Tego Wam właśnie życzę!

Nigdy wcześniej nie miałam styczności z książkami autorstwa Anny Langner, wiem, że ma wiernych czytelników, którzy mają jej twórczość za pewniaka. Byłam bardzo ciekawa tego, jak ja odbiorę jej dzieła, kiedy zobaczyłam, że niedługo ukaże się „Raider” wiedziałam, że muszę po niego sięgnąć. Zapowiadał się nie tylko ciekawie poprzez nielegalne wyścigi, zetknięcie ze zły chłopcem, o których tak lubimy czytać i marzyć. Byłam ciekawa, czy autorce uda się wykrzesać te emocje, przekonać mnie do siebie. Jak myślicie, jakie są moje wrażenia po lekturze tej książki?

Główną bohaterką książki „Rider” jest Ivy, dziewczyna, której nigdy w życiu pozornie niczego nie brakowało. Nie musiała się martwić o pieniądze, jedzenie, czy gdzie będzie spała. Mogłoby się wydawać, że w takim miejscu wszystko jest idealnie, ale głównie to, żeby utrzymać pozory. Ivy jest ułożoną i spokojną dziewczyną, obserwując jej brata można powiedzie, że różnią się od siebie jak ogień i woda. On uwielbia adrenalinę, łatwe panienki, nielegalne wyścigi, a ona skupia się na nauce i kryciu go przed rodzicami. Pewnego dnia chcę coś zmienić, coś poczuć i wymusza na bracie, aby ją zabrał na wyścigi obiecując nie wpaść przy tym w żadne kłopoty, czy dotrzyma słowa? Raider to indywidualista, mężczyzna, którego prawdziwą miłością są motory. Nie miał łatwego życia, w jego domu nigdy nie było za dobrze, a dzięki udziałom w nielegalnych wyścigach jest w stanie odłożyć pieniądze na przyszłość. Stara się, aby o jego sytuacji wiedzieli jedynie nieliczni. Raider to buntownik, który nie boi się korzystać z życia i brać z niego wszystko, co tylko można pochwycić. Ma w sobie wiele pozytywnych cech, o które z pewnością główna bohaterka by go nie podejrzewała, gdyby nie pewien zakład, który przegrywa jej brat być może ta dwójka ni gdyby nie spędziła ze sobą więcej czasu. Dzieli ich tak wiele, a ile łączy? Czy dziesięć godzin, które Ivy będzie musiała spędzić z Raiderem pokażą jej więcej niż książki, z których się uczy?

„Rider” jest powieścią, której bohaterami są bardzo młodzi ludzie, którzy prowadzą odrębne, zupełnie inne życia, których priorytety się tak na prawdę pokrywają. Ich relacja jest bardzo dynamiczna, ognista i widać ta chemię, która rodzi się miedzy nimi. Coś ich przyciąga, ale pojawiają się niestety wątpliwości i niezdecydowania, są jakby na równoważni, nie wiadomo jednak, w która stronę ta szala się odwróci. Najważniejszym jednak w moim odczuciu przesłaniem tej powieści jest to, że nie należy oceniać ludzi powierzchownie, przez to, co posiadają, skąd się wywodzą i co sobą reprezentują, bo tak naprawdę nie znamy całości ich historii, a jedynie wierzchołek góry lodowej. Można w ten sposób bardzo skrzywdzić drugiego człowieka, nawet, jeśli nie jest się tego świadomym. „Rider” była pierwszą książką Anny Langner i z pewnością nie ostatnia, jaką przeczytam. Styl autorki przypadł mi do gustu, tak samo jak postać Raidera, która była nietuzinkowa.

Kiedy zobaczyłam książkę, o której będę wam opowiadać, nie mogłam się powstrzymać, żeby nie krzyknąć: „Rider wzywa.” – takie małe spaczenie po oglądaniu z córką „Psiego Patrolu”. Nie będzie to jednak propozycja dla dzieci, a gorąca historia o pannie z dobrego domu i przystojnym motocykliście. Wypada nieco zmienić okrzyk na „miłość wzywa”.

Ivy trafia w „łapki” Ridera w wyniku przegranego zakładu. Nie jest zadowolona, że musi spędzić noc (w znaczeniu: część doby) z osobnikiem o wątpliwej reputacji. Chłopak okazuje się całkiem przyjemnym kompanem, a jego ostentacyjna arogancja tylko pozą. Skoro ta dwójka dobrze się dogaduje, w czym problem? Dlaczego nie mogą zostać przyjaciółmi albo parą? Pochodzą z innych światów. Ona, otoczona luksusem i perfekcyjna pod każdym względem. On, typ spod ciemnej gwiazdy, próbujący wyrwać się z patologii, jaką „zaoferował” mu ojciec. Co będzie silniejsze – uczucie czy uprzedzenia?

„Rider” nie okazał się powieścią w moim typie, chociaż warsztatowo nie mogę Annie Langner nic zrzucić. Chodzi bardziej o charakter tej historii. Są w niej dwa elementy, których nie lubię w romansach. Po pierwsze, uczucie między głównymi bohaterami rodzi się dość nagle. Jednego dnia się nie znają, a drugiego myśli o sobie nawzajem wręcz paraliżują ich życie. Towarzyszą temu dwuznaczne dialogi, które co prawda dodają powieści pikanterii, ale chyba nie chciałabym usłyszeć na pierwszej randce pytania: „Uprawiałaś kiedyś seks na motocyklu (…)?”* Szczerze, to nie życzyłabym sobie, żeby nowo poznany facet wypytywał mnie o jakiekolwiek doświadczenia seksualne.

Po drugie, wolę książki gdzie bohaterowie muszą przezwyciężyć problemy jakie przed nimi stoją, a nie sami je tworzą. Chyba już się domyślacie, z jaką fabułą mamy tutaj do czynienia. Nasi zakochani spotykają się, ale po tych spotkaniach muszą koniecznie udowodnić sobie samu oraz drugiej stronie, jakie to było nieważne – ot, pogaduszka i macanki, nie myśl sobie za dużo. Dopowiadają sobie co nieco do tego, co robi druga osoba, aby za wszelka cenę znaleźć argumenty, że nie jest to partner/ka dla nich. I tak, jak nie lubię tak skontrowanej fabuły, tak chciałabym pochwalić Annę Langner, że za te przepychanki obie strony są odpowiedzialne tak samo. Już kilka razy o tym pisałam, bo kompletnie nie rozumiem dlaczego autorki romansów często kreują histeryczne postacie kobiece i bardzo fajne męskie. W „Riderze” ma się ochotę potrząsnąć obiema i kazać im walczyć o miłość.

Widzę jednak w tej książce kilka elementów, dzięki którym może się ona podobać. Klimat powieści kojarzy mi się z popularnymi amerykańskimi teledyskami – motory i panie w kusych ubrankach. Tak to sobie autorka wymyśliła i na tym tle konsekwentnie buduje swoje postacie, a to wszystko klei się w całkiem zgrabny obrazek. Generalnie bohaterowie są dość „dopieszczeni” ( i w sensie pisarskim, i fizycznym ;D). Środowisko, z którego się wywodzą ma na nich ogromy wpływ, kształtuje ich i to, jak chcą być postrzegani. Jestem też w stanie uwierzyć, że jest źródłem uprzedzeń, jaki obdarzają siebie nawzajem i źródłem problemów, jakimi obrasta wzajemna relacja.

Jak już wspomniałam, historia jaką Anna Langner opowiedziała w „Riderze” nie zachwyciła mnie, ale przyznaję, że jest to dobrze napisany romans. Młodzi bohaterowie skryci za maskami swojego pochodzenia, uczucie, które musi rozbić ich pancerze oraz motocykle w tle – jeżeli, któryś z tych elementów was kręci to ta powieść może przypaść wam do gustu.

Kto z was czytał jakąkolwiek historie o motocyklistach? Jeśli nie czytaliście, a chcielibyście poznać to ta historia jest w sam raz dla was! Główny bohater Seth zwany Riderem to mężczyzna z gatunku tych niegrzecznych. Uwielbia wyścigi na ukochanym motocyklu i niezobowiązujący seks z pięknymi kobietami. W jego życiu pojawia się jednak Ivy, dziewczyna którą wygrał w wyścigu. Od samego początku ich znajomość jest nietypowa, przypominając sinusoide... Czy jednak mogłoby być inaczej, gdy spotyka się facet z tatuażami bez perspektyw, pieniędzy, ukryty pod maską złego chłopca i dziewczyna z dobrego domu, opływająca w dostatku, z pozoru mająca idealne życie? Co wyniknie z tego zestawienia dwóch skrajnie różnych osobistości?

Książki Anny miałam okazję poznać w wersji świątecznej, więc ta pozycja jest całkowicie odmienna od tamtych. Ta historia nie jest słodką historią miłosną. Jest historią, w której miłość wystawiona jest na wiele ciężkich prób i w której ta miłość nie ma racji bytu. Zdarzenie dwóch przeciwległych światów to jedno, lecz masa niedopowiedzeń i zadanego cierpienia - głównie to było istotną przeszkodą w rozwijającym się uczuciu. Mimo tych przeszkód, mimo tego że Ivy była grzeczna i poprawna, a Rider był chodzących problemem, oboje wzajemnie się potrzebowali, a ich układ był niczym symbioza. Erotyczne napięcie między nimi powodowało, że wszystkie złe rzeczy zostawiali za sobą i nie mogli zapanować na swoimi pragnieniami. Ich rozstania wręcz bolały i powodowały, że włączał mi się tryb negocjatora, chcąc pomóc wyjaśnić im wszystkie nieporozumienia. Żeby było jeszcze ciekawiej, autorka wplotła w tą historię wątek zemsty, niebezpieczeństwa i wyrównywania rachunków.Autorka pokazała także jak kluczowa w życiu bohaterów była relacja rodzic-dziecko oraz przedstawiła jej niezdrową formę pod dwoma różnymi postaciami. Szczerze przyznam, że ta historia mnie do końca nie porwała. W pewnym momencie ciągłe tajemnice mnie po prostu męczyły. Czytało mi się jednak to dobrze pod względem stylu. Podsumowując, książka dosyć przyjemna i na pewno zapamiętam ją na długo z racji nowej wersji bajki o " Czerwonym Kapturku" 😄- nowa koncepcja tej bajki mnie po prostu rozbroiła, więc gratuluję @[Adres usunięty]er_ bo pomysł z tą bajką był po prostu świetny😂

Jak już wspomniałam, autorkę znam i czytałam już trzy jej książki, ta jest czwarta i na pewno nie ostatnia. Nie zawiodłam się na niej, choć miałam chwilę zwątpienia ;)

Ivy to bogata panienka, przynajmniej tak ją widzą inni, ale czy to prawda, że jest taka niedostępna? Wakacje miała spędzić całkiem inaczej, a została w domu. w ramach urozmaicenia uprosiła brata by wziął ją na wyścigi, nielegalne. Tam poznaje Ridera, który wygrywa wyścig i nietypową nagrodę. W tym momencie wakacje już nie będą nudne :)

Przez chwile wydawało mi się, że to mnie nie wciągnie, oj w jakim byłam błędzie ;) Wciąga na maxa i te ciągłe zawirowania, ciągle coś nie tak. I to kłamstwo "jeszcze jeden rozdział i idę spać albo ją odłożę" nie dało się, bo historia mnie wciągnęła. Bardzo chciałam wiedzieć jak to się rozwinie i skończy.

Miłym akcentem była obecność Barrego i Amy z Zniszcz mnie, Napraw mnie. Jak się okazuje Rider był napisany pierwszy, a wydany został później. Fajnie, że autorka napisała o takiej ciekawostce.

Autorka przyjemnie opisuje niegrzeczne sceny, ze smakiem. A dzieje się sporo. Historia wywołuje wiele emocji, raz lubimy bohaterów a raz mamy ich dość. Lubię jak książka wzbudza emocje i tu o dziwo zakończenie nie było takie oczywiste.

To moja kolejna ulubiona polska autorka, czyli jednak jest ich więcej niż dwie ;)

Jeśli lubicie niegrzeczne, ciekawe i nie przewidywalne historię to polecam Rider, akurat teraz na jesienne, wietrzne popołudnia.

Córka jest zachwycona. Nie dość, że bardzo szybko książka przyszła, to sama treść ją bardzo zachwyciła. Poleca każdemu kto lubi wciągające romanse przy nucie adrenaliny.

Zakazany owoc zawsze kusi, a gdy jest przystojny i zawadiacko się uśmiecha, to niejedna skłonna jest stracić dla niego głowę. Jednak, czy niebezpieczna zabawa to najlepszy sposób na odkrycie własnej tożsamości? A może chodzi o coś więcej, niż niezobowiązująca znajomość?

Ona jest dziewczyną z dobrego, bogatego domu. Ma świetne wyniki w szkole, zachowuje się nienagannie i niesamowicie ciąży jej łatka grzecznej dziewczynki. Tego samego nie można powiedzieć o jej starszym bracie. Chłopak czerpie z życia pełnymi garściami, a jedną z jego pasji są nielegalne wyścigi motocyklowe. Kiedy więc z ust rywala pada wyzwanie, że jeśli wygra, chce spędzić wieczór z jego siostrą, ten zgadza się i liczy na zwycięstwo. Oczywiście przegrywa. Ivy czeka więc spotkanie, na które zupełnie nie ma ochoty. Z czasem jednak okazuje się, że każde z nich skrywa się pod maską pozorów.

Po „Ridera” sięgnęłam oczekując lekkiej, zabawnej, romantycznej powieści. Zwyczajnej rozrywki okraszonej dowcipnymi scenami, może nawet wzruszającymi momentami. Okazało się, że jestem… za stara. W tej powieści zabrakło mi jednego, oryginalności. Miałam wrażenie, że to wszystko już gdzieś czytałam lub widziałam w filmie. Niegrzeczny chłopak z motorem, grzeczna dziewczyna ze wzorowym świadectwem oraz świat bogatych i biednych. Nie, to nie jest streszczenie „Trzech metrów nad niebem”, chociaż czasem miałam wrażenie, że tak.

Zakazana miłość praktycznie wisi w powietrzu i to od pierwszych stron. Czytelnik wie, co wydarzy się między młodymi na długo przed nimi. Potem zaś bohaterowie wpadają w pętle rozstań i powrotów, w których również nie dzieje się zbyt wiele. Gdybym nie miała już na swoim koncie tylu podobnych książek, być może odebrałabym ją inaczej. Bo muszę przyznać, że jest tam sporo emocji, ciekawe zestawienie dwóch różnych rzeczywistości, czy krzywdzących stereotypów. Pojawia się też wiele intensywnych emocji, czy burzliwych dialogów. Trzeba też zauważyć, że autorka naprawdę stara się wykreować romantyczną atmosferę, chociaż w mocno sztampowy sposób.

Plusem jest również konsekwentne odwoływanie się do masek, które młodzi tworzą jako ochronę przed rzeczywistością. Bohaterzy nie raz czują się pokrzywdzeni przez stereotypy, ale z drugiej, sami ukrywają swoje emocje w obawie przed zranieniem.

Chociaż mnie książka nie porwała, jestem w stanie zrozumieć, czemu spodoba się innym. Jeśli więc lubicie nastoletnie dramaty, złych chłopców i grzeczne dziewczynki, „Rider” z pewnością się Wam spodoba.

[Adres usunięty]

"RIDER" ANNA LANGER

Wydawnictwo Kobiece Niegrzeczne książki #rider #annalanger #wydawnictwokobiece #niegrzeczneksiazki

Rider to historia o pierwszej młodzieńczej miłości, pełnej pasji, namiętności, gorących uniesień, połączonych z goryczą niepowodzeń, wyzwań i wkraczaniem w świat dorosłości. To również wybory nie zawsze dobre, które hartują naszą osobowość, a błędy zawsze mają jakieś konsekwencje, bo przeszłość powraca, trzeba dzielnie stawiać czoło problemom i zaufać swoim najbliższym, bo tylko dzięki nim możemy wyjść na prostą i być w końcu szczęśliwym.

Ivy trzymana pod kloszem, z bogatej rodziny, z niską samooceną - tylko dlaczego? Skoro ma wszystko o czym zamarzy? Nie ma wsparcia wśród rodziców, są w jej życiu jako tło - dają komfort materialny, ale nie ma więzi emocjonalnej, nic ich nie łączy tylko geny, są zajęci swoją pracą nie interesuje ich życie osobiste swoich dzieci, nie zauważają problemów i wyniszczającej relacji Ivy z jej byłym chłopakiem, który może podbiegać pod stalking. Gdy poznaje Ridera jej życie wywraca się o 180 stopni, jednak czy warto inwestować w uczucia w ten związek? Czy serce Ivy zdoła przetrwać kolejne rozczarowania? Czy to będzie prawdziwa miłość?

Rider sprawia wrażenie twardego harleyowca, jego opinia dotycząca kobiet jest jednoznaczna - bawidamek, babiarz, nie traktuje związków na poważnie, lubi się zabawić i chętnie korzysta z niemoralnych propozycji. Czy pod skorupą skrywa się wrażliwa dusza, która pragnie uczucia, oddania i bezwarunkowej miłości?

Tych dwojga połączy zakład na wyścigach - czy to wydarzenie zmieni podejście do życia, klas społecznych i nastawieniu do innych i samych siebie? Czy namiętność przerodzi się w miłość czy nienawiść? Powiem szczerze, że w pewnym momencie zaczęła mnie drażnić naiwność Ivy i ciągłe ucieczki Ridera, ale zrozumiałam jedno, że szczeniacka miłość jest pełna niekontrolowanych emocji, raz jest to żar uczuć, by po chwili mieć do czynie ze smutkiem i goryczą rozczarowania. Związek jest intensywny, ale czy potrafi przetrwać najgorsze chwile? Czy może unieść wszystko nawet błędy z przeszłości, które rzutują w przyszłości?

,,Mówią, że pierwsze razy zapamiętuje się na całe życie, że każdy pierwszy raz to rewolucja, zmiana. Pierwsza jazda na rowerze, pierwszy pocałunek, pierwszy miłosny zawód… Pierwsze razy nie zawsze są dobre, ale zawsze sprawiają, że się rozwijasz, uczysz na błędach, nabierasz doświadczenia.”

Rider doskonale pamięta, kiedy po raz pierwszy zobaczył Ivy. Od razu zwrócił na nią uwagę, bo wszystkie inne dziewczyny, które z nią stały wypadały przy niej blado. Dzielił ich jednak nie tylko wiek, ale i status społeczny. Ivy Collins to nie był jego poziom. Jak to zwykle bywa, pragniemy właśnie tego, co jest dla nas niedostępne. Dlatego, kiedy wydawało mu się, że jego mała obsesja poszła w zapomnienie, panna Collins pojawia się na wyścigach motocyklowych, w których udział bierze jej brat Doug i Seth ,,Rider”. Tym razem stawka jest jednak zupełnie inna, wygraną nie są tylko pieniądze. Jeśli wygra Seth, dziewczyna będzie musiała spędzić dziesięć godzin w jego towarzystwie.

,,Znacie teorię siedmiu dni? Jeśli podoba ci się jakiś przedmiot, daj sobie siedem dni, zanim go kupisz. Jeśli przez tydzień śnisz o nim po nocach i nadal go pragniesz, kup go- widocznie jest ci pisany i będzie dla ciebie idealny. Jeśli natomiast po tym czasie zapomnisz o jego istnieniu, to znaczy, że nie był Ci az tak potrzebny.”

Bardzo dobra taktyka i taką właśnie postanowił obrać Rider, siedmiodniowy odwyk od Ivy Collins. Zdradzę wam tylko, że na jednym się nie skończyło, a nawet sprawy się poważnie skomplikowały.

Młodość rządzi się swoimi prawami, często popełnia się błędy, ale i na tych błędach się uczy. Ivy i Seth pochodzą z dwóch różnych światów, a jednak mają ze sobą więcej wspólnego, niż mogą przypuszczać, Oboje noszą maski, pod którymi skrywają swoje prawdziwe oblicza.

Rider pod maską bad boya stara się ukryć swoje prawdziwe uczucia i naprawdę poważne problemy, z którymi samotnie mierzy się na co dzień.

Ivy natomiast, to zagubiona bogata dziewczyna, która jak każda nastolatka potrzebuje wsparcia, a ze strony rodziców nie może na nie liczyć. Bolesna przeszłość wraca do niej niespodziewanie, a kumulacja wszystkich problemów sprawia, że przechodzi widoczną przemianę.

,,Rider” pokazuje, że nie należy oceniać nikogo według pozorów i uprzedzeń. Fabuła jest wciągająca, zaskakująca i emocjonująca. Hot level cztery, co wskazuje, że ognistych scen nie brakuje, bo między naszymi bohaterami, aż iskrzy. Nie sposób, nie wspomnieć również o przyciągającej wzrok okładce. Idealnie oddaje pierwszy punkt na liście Setha. Ale o tym przekonajcie się już sami. Ja książki autorki biorę w ciemno, tym razem również się nie zawiodłam. Ogromnie polecam!!!

#Rider przewijał mi się na IG wiele razy, aż w końcu zdecydowałem się sięgnąć po niego i przekonać o co tyle hałasu. Jednak przed lekturą Aga ( @[Adres usunięty]a ) napisała mi, że jest to literatura NA. I wiecie co? Fajnie, bo wiedziałem mniej więcej jakie mam oczekiwania względem niej i czego może zabraknąć. Jednak od początku.

Za sobą mam trzy książki Ani i trzeba przyznać, ze jej pióro jest lekkie. Każdą książkę czyta się w ekspresowym tempie, a historie zawarte w powieściach są nietuzinkowe. To tak ogólnie. Jednak odsłona Lagner w wersji dla starszej młodzieży przypadła mi do gustu najbardziej.

Od samego początku czytelnik zostaje wciągnięty w historię. To nie jest tak, że bierzecie książkę, czytacie i odkładacie. Nie. Rider'a chce się poznawać bardziej z każda kolejną przewracaną stroną. Bardzo cieszyło mnie, że ci bohaterowie nie są irytujący jak to jest nagminne w powieściach NA (chociaż ostatnie 25% historii pewna osoba drażniła mnie do granic możliwości).

Charakterystyczną rzeczą w stylu pisania autorki jest łączenie erotyzmu z humorem. Tworzy w ten sposób realnych, dających się lubić bohaterów. i To bardzo mnie przekonuje po sięgnięcie kolejnej jej książki.

Jeżeli macie ochotę na nielegalny wyścig to polecam!

Moja ocena: 7.5/10

Anna Langner to także coraz bardziej rozpoznawalna polska autorka, która zadebiutowała na rynku wydawniczym serią ,,Znicz mnie" i ,,mnie", jednak to ,,Rider" był pierwszą napisaną przez nią historią. Pisała go na Wattpadzie i zbierał tak pozytywne opinie, że po latach postanowiła razem z serią ,,Niegrzeczne książki" wydać go w wersji papierowej. Jak sama podkreśla, nic nie zmieniała w zachowaniu Ivy, ponieważ lata młodości żądzą się swoimi prawami. A Ivy Collins właśnie wchodziła w dorosłe życie, raz korzystniej, raz mniej, jednak zawsze mogła liczyć na starszego brata, Douga.

Wychowani przez bogatych rodziców, którzy nie mieli dla nich czasu, zajęci pracą i licznymi zawodowymi zobowiązaniami. O ile Doug odnalazł się i stworzył wierną paczkę kumpli, przez nielegalne wyścigi oraz organizację imprez, o tyle Ivy była szkolnym wyrzutkiem. Każdemu bowiem wydawało się, że skoro ma pieniądze, tych, którzy ich nie mają, ocenia z góry. Wcale tak nie było, jednak było jej trudno przekonać o tym rówieśników. Podczas jednego z wyścigów organizowanych przez Ridera, zostaje wyznaczona jako nagroda dla zwycięzcy - Ridera, niegrzecznego chłopca, którego ojciec jest alkoholikiem. Dziesięć godzin spędzonych wspólnie zmienia życie ich obojga. Tylko czy na lepsze?

Znam twórczość Anny Langner i niezwykle niecierpliwie wyczekuję kolejnych tytułów, które mają ukazać się na polskim rynku. To kolejna niegrzeczna historia dwójki ludzi, wchodzących w dorosłość z przytupem. Z jednej strony bogactwo, z drugiej biega. Chęć zaangażowania się kontra pozornie przelotne znajomości bez zobowiązań. Muszę przyznać z pełną szczerością, że autorka znów stanęła na wysokości zadania, a lektura ,,Ridera" była dla mnie prawdziwą przyjemnością. Tym razem dużą część książki Langner poświęciła nielegalnym wyścigom organizowanym w miasteczku Huntley, w którym wychowywali się nasi bohaterowie. Pojawia się także wątek kryminalno-sensacyjny. Serdecznie polecam. To wspaniała, ponad 440-stronicowa lektura, z którą bardzo przyjemnie spędzisz czas i dostarczy Ci wielu wrażeń.

Niestety nie jestem zachwycona tą książką. Sięgając po „Ridera” Anny Langner, nie miałam jakiś większych oczekiwań, do tej pory przeczytałam tylko jedną książkę autorki, więc nie miałam jeszcze wyrobionej opinii o niej, dlatego po prostu liczyłam na wciągający romans, którego jednak nie otrzymałam.

Bardzo irytowali mnie główni bohaterowie, zwłaszcza główna bohaterka. Była bardzo infantylna, denerwowała mnie swoim zachowaniem. Zdaję sobie sprawę, że jest ona bardzo młoda, jednak to nie tłumaczy jej wszystkich decyzji. Cała akcja dzieje się bardzo szybko, jakaś chemia między bohaterami jest, ale ich uczucie pojawiło się ot, tak, nagle byli w sobie zakochani. To wszystko, co działo się w książce, było bardzo mało realne.

Podczas czytania miałam wrażenie, że ta historia, stylem i fabułą bardziej nadaje się na platformę Wattpad, niż na książkę papierową i faktycznie miałam rację. Ponieważ na końcu autorka pisze o tym, że początkowo historia Ridera i Ivy została właśnie tam umieszczona.

Do tej pory widziałam kilka dobrych opinii o tej książce, więc z pewnością znajdą się osoby, które będą zadowolone z historii zbuntowanego motocyklisty, jednak ja do nich nie należę i raczej szybko zapomnę o tej książce.

Łatki... Te przypinane bolą najbardziej. Pojawiające się mimochodem w głowie, wywołujące automatyczne skojarzenia, często krzywdzące, jednak wciąż obecne.

To za ich sprawą znajomość Ridera z Ivy początkowo przyjęła taki, a nie inny obrót.

Dzieli ich wszystko, łączy jedno - poczucie zagubienia oraz brak samoakceptacji. I pomimo tego, że każde z nich wybrało inny sposób na kamuflowanie tego problemu - ON i tak istniał.

On postrzega ją przez pryzmat jej statusu majątkowego - bogata laleczka, która za nic ma otaczający świat. Pławi się w luksusie i nie wie czym jest prawdziwe życie oraz jego problemy.

Ona ocenia go z zasłyszanych plotek. Przystojniak, niegrzeczny chłopiec, który miał każdą, ale żadna nie miała jego.

Jednak oboje są w błędzie, a łatki, przez które dokonują wzajemnej oceny są niezwykle krzywdzące.

Przypadkowe spotkanie oraz nietypowy zakład wywołują lawinę kolejnych zdarzeń, a emocjonalny rollercoaster rusza. Od tej chwili są jak dwa żywioły, które nawzajem podsycane spalają się, by rozpocząć swój żywot na nowo.

Ich znajomość jest niezwykle burzliwa. Iskry między nimi są niemal namacalne, jednak mamiąc siebie nawzajem obiecują nierealne, by w kolejnych krokach łamać swoje przyrzeczenia i dać ponieść się chwili oraz emocjom, które są nie do okiełznania.

W tle tej historii rozgrywają się ich prywatne dramaty, które w znaczący sposób wpływają na podejmowane decyzje oraz sposób postrzegania rzeczywistości. Niekiedy nieco przerysowane, ale taka właśnie jest młodość. Przerysowana, niedojrzała, świadczącą o kształtowaniu się światopoglądów oraz szukaniu własnej drogi.

Rider oraz Ivy musieli niezwykle szybko dorosnąć i stawić czoła życiowym problemom. Pomimo, że pochodzą z tak różnych światów mierzą się z podobnymi problemami. A sytuacja w której znaleźli się wymusiła na nich konieczność szybszego stanięcia na własnych nogach. Brak wsparcia ze strony osób, które powinny tego dokonać, powoduje, że nie zawsze ich poczynania są słuszne. Próbując podołać sytuacji częstokroć podejmują decyzję pod wpływem emocji, a te nie zawsze są właściwym doradcą.

Ich relacja najlepiej obrazuje jak łatwo skrzywdzić człowieka wyciągając nieodpowiednie wnioski, kierując się własnymi uprzedzeniami, czy też łatkami, jakie siedzą w głowie. Ale ta relacja również jest obrazem niezwykle burzliwych emocji.

Czytając tą książkę odczuwa się emocjonalny rollercoaster panujący między głównymi bohaterami. Zaczynając czytać tą książkę już od pierwszych stron przepada się w tej opowieści i odczuwa emocje w niej panujące, a fabuła książki nie pozwala oderwać się od czytania. Z każdą kolejną kartą ciekawość wzrasta i nie odapa nawet na moment, dopóki nie wybrzmią ostatnie słowa Epilogu. A wierzcie mi, ostatni rozdziały oraz Epilog podnoszą emocje do granic!

Historia Ridera oraz Ivy to niezwykła historia młodości oraz jej pierwszych razów. Te pierwsze doświadczenia, które nie zawsze są przyjemne, nie zawsze warte zapamiętania, jednak są uczące. To one kształtują i wpływają na światopogląd. To one sprawiają, że naiwna młodość przekształca się doświadczoną dojrzałość. To historia o dawaniu szans i przebaczeniu, uczeniu się drugiego człowieka, braniu, ale i dawaniu. To historia, która wywołuje emocje. A dzięki temu zostaje w pamięci.

Pani Aniu, cudowna historia! 🖤

Ps. Ta książka jest pięknie wydana i w tym wypadku wersja elektroniczna po prostu chowa się!

„Byłem tchórzem. Świat nie kręcił się wokół mnie i moich problemów. Domyślałem się, że ludzie mieli swoje życie i na nikim nie zrobiłby wrażenia mój powrót. A ona pewnie już dawno wyleczyła swoje złamane serce”.

Anna Langer to dla mnie gwarancja zjawiskowej lektury. Jestem uzależniona od jej powieści, od emocji, które towarzyszą mi za każdym razem, gdy sięgam po książkę jej autorstwa. „Rider” to dla mnie taki powrót do początków, do tej delikatniejszej natury autorki. I chociaż nie ma tutaj pikantnych i ostrych scen erotycznych to nadal wyczuwałam ten erotyzm między bohaterami. Taką nutkę napięcia towarzyszącą im przy każdym spotkaniu. Autorka połączyła świat niebezpiecznych wyścigów pełnych adrenaliny, sekretów i manipulacji wraz z rodzącą się namiętnością między bogatą dziewczyną a chłopakiem o złej reputacji. Jestem szczerze i totalnie zauroczona! „Rider” to historia przepełniona szaleńczą miłością, której bohaterowie potrafią popełniać błędy, uczyć się na nich a i czasem popełniać je na nowo. Czy będzie zaskoczeniem, jeśli powiem, że nie potrafiłam się oderwać? I że czasem cieszyłam się, jak dziecko a czasem brakowało dosłownie sekundy, żeby złamać mi serce? Historia Ridera jest pełna wzlotów i upadków. To taki bohater, który skradnie serce. Ivy natomiast przeszła ogromną metamorfozę patrząc na całość historii. Podobało mi się, że poznałam ją niemal z każdej strony – od szarej myszki, przez buntowniczkę, po osobę ze złamanym sercem i wcieleniami, które nadały jej charakter, aby ostatecznie stać się osobą wyrazistą i pełną koloru. W tej historii ekscytacja miesza się z adrenaliną i intrygami, które pozostawiają w osłupieniu. Ekstremalne zwroty akcji powodują, że serce automatycznie przyspiesza. To historia, która uczy, daje radość i poczucie, że czasem doświadczenie pozwala na zostawienie przeszłości za sobą i szczęście, gdy cisza przestaje być krępująca. Polecam, jako moją #polecajkaodzaczytanej!🦉

Rider to kolejna książka od Ani Langner i tym razem poczujecie zamach palonej gumy, wyścigów i niebezpieczeństwa. A miłość będzie tą, która uzyska wiele znaków zapytania, wiele niepewności niedomówień, ale i czy tym razem miłość będzie silniejsza mimo wszystko ?

Rider jest niegrzecznym chłopcem i którym grzeczne dziewczynki mogą tylko pomarzyć. Jednak ten badboy chce właśnie jej. Chce jej choć na jedną noc, tylko dla siebie. Aby spełnić swoje marzenie. Ale potem wszystko się poważnie komplikuje. Przeszłość Ivy dogania ją i nie chce odpuścić. To co się zdarzy potem obróci świat tej dwójki do góry nogami i już nic nie będzie takie samo. Tylko pytanie, czy miłość będzie na tyle silna, że przetrwa najgorsze i próbę czasu ?

Historia o dwójce ludzi, którzy są oceniani przez pozory. To ja wyglądamy, to jak się zachowujemy i to jaki mamy status nie zawsze oddaje to co prawdziwe. To co czujemy, to czego od życia chcemy i jacy tak naprawdę jesteśmy. Dwie na pozór zupełnie inne osobowości, które wspólnie tworzą doskonale naoliwiony mechanizm. Jednak zanim do tego dotrą minie sporo czasu. Będą się ranić, będą cierpieć, bo życie właśnie takie jest.

Może momentami dłużyły mi się opisy i ta ciągła niepewność w relacji Ridera i Ivy, i może momentami widać tę niepewną rękę Autorki biorąc pod uwagę to, iż to była jej pierwsza historia. Początek był mega dobry, a co do końca mam niedosyt, jednak chyba liczyłam na trochę więcej tego końca. Jednak moja romantyczna dusza cierpiała.

Ania stworzyła historię miłości, która walczy do upadłego. Która wyciąga do ciebie rękę i popycha do przodu. Dodaje skrzydeł. Dzięki tej miłości chcemy być lepsi.

Książkę zdecydowanie polecam, bo na zakończenie lata jest idealna, by poczuć ostatnie promienie słońca i wiatr we włosach.

Moja ocena to 8.

Lubię czytać romanse, ale obecnie ciężko jest znaleźć coś na tyle ciekawego, co od początku przypadnie do gustu. Na szczęście książka Anny Langer jest pod tym względem idealna. Powieść była tak ciekawa, że skończyłem ją w przeciągu jednego dnia. Fabuła okazała się wciągająca, intrygująca i pełna zwrotów akcji. Niby historia klasyczna, ale napisana tak, że chce się czytać. Duże wrażenie zrobiła na mnie kreacja bohaterów, która była nie tylko dokładna, ale i bardzo bliska temu, co spotykam na co dzień. Jeśli macie ochotę przeczytać niebanalny romans, to dajcie szansę tej autorce, bo naprawdę warto.

Książki z motocyklistami nie mogłam sobie odpuścić.

On-lekkoduch, playboy, który kocha adrenalinę.

Ona-bogata, według wielu nic nie wiedząca o prawdziwym życiu.

Wiele ich rożni, jednak czy coś ich połączy? Przekonajcie się sami;)

Czytając tą książkę przygotujcie się na wiele skrajnych emocji, które dopadają. Nic w tej historii nie jest pewne. A pech, który prześladuje tych dwoje to jakaś kumulacja od świata.

Fajna historia do spędzenia z nią czasu.

Zachowanie bohaterów czasem mnie irytowało, jednak historia to rekompensowała.

Polecam poznać, a nie zawiedziecie się ;)

Przedstawiam Wam moją opinię na temat książki, która była świetną odskocznią od thrillerów i kryminałów, jednak nie wiem czy bym po nią sięgnęła w innym czasie.

Historia opowiada o Ivy i Seth'ie aka Riderze, gdzie ona jest bogatą, bardzo ułożoną i mogłoby się wydawać spokojną dziewczyną, która została zraniona przez swojego eks, zaś on, chłopak w tatuażach, kolczykach, jeżdżący na motorze, utrzymujący ledwo koniec z końcem, opiekujący się ojcem alkoholikiem. Czy jest tutaj szansa na miłość? Na zrozumienie? Na uleczenie zranionego serca Ivy?

W tej książce tak wiele się działo, że nawet nie wiem od czego zacząć. Ogólnie bardzo dobry styl autorki pozwalał na skupienie się na akcji, a także polubienie się z głównymi bohaterami oraz z postaciami drugoplanowymi. Jednak, żeby Was nie oszukać Ivy i Seth rozstawali się i wracali do siebie przynajmniej pięć razy. Ciągłe nieporozumienia oraz totalny brak komunikacji między bohaterami powodował, że strasznie mnie to złościło. Trochę mi pomogło przeczytanie kilku słów od autorki na końcu książki, ponieważ wtedy ona wyjaśnia, że to tak naprawdę jej pierwsza książka, którą napisała i ma do niej sentyment. Wie że zachowania są naiwne, ale bohaterowie też są młodzi. I tutaj się zgadzam. Trochę mi to poprawiło odbiór tej pozycji i zrozumienie pewnych zachowań, ale nie wszystkich.

Mimo wszystko jest to lektura, której w danym momencie potrzebowałam i spisała się na medal.

Ivy jest nastolatką z dobrego domu. Ma jeszcze starszego brata Douga. Często z bratem mieszkają sami w wielkim domu, bo rodzice są ciągle w pracy i na wyjazdach. Rodzeństwu nie brakuje pieniędzy więc nie muszą zarabiać na swoje zachcianki. Ivy najczęściej spędza czas w swoim pokoju na oglądaniu filmów, czasami nad użalaniem się nad sobą, często z butelką czegoś mocniejszego. Od czasu do czasu uda się na jakąś imprezę, z której wraca chwiejnym krokiem. Nie znamy jej planów na przyszłość, nie dowiemy się jakie ma pasje, zainteresowania. O szkole również jest mało napisane. Jedyne co na pewno wiemy o tej postaci to to, że jest ładna i podoba się chłopakom. Trochę za mało, żeby wzbudziła sympatię czytelnika. Mojej nie wzbudziła.

Rider to pasjonat motocykli, zbuntowany, półsierota. Matka umarła, a ojciec po jej śmierci całkowicie się rozsypał i popadł w alkoholizm. Chłopak musi utrzymywać siebie i ojca, pracuje w salonie tatuażu. Zbiera pieniądze po to, żeby wysłać ojca na odwyk. Z tych dwojga ON wzbudza najwięcej sympatii.

Najbardziej denerwowało mnie zachowanie tej pary. Tu się kochają, nie mogą żyć bez siebie. Nagle jakieś niedomówienie i już są na siebie obrażeni, udają, że im nie zależy, ciągle chcą coś udowodnić. Później wyjaśniają wszystko, znowu się kochają, żeby zaraz znowu się od siebie oddalić. I tak przez całą książkę. Krok do przodu, dwa do tyłu. Po połowie książki zaczęło mnie to już drażnić. I nawet późniejszy wątek kryminalny nie uratował tej powieści. Autorka stara się czymś czytelnika zaskoczyć i może nawet jej się udaje, ale ja byłam już zmęczona tą historią. To tylko moje zdanie. Książka zbiera bardzo dużo pozytywnych recenzji więc na pewno może się podobać. Mnie nie porwała, ale i tak jestem ciekawa innych książek autorki.