Swallow. Rhys. Nadzieja, która umarła

Aleksandra Muraszka znów znas zaskakuje wypuszczając w świat dodatek do serii "Swallow" ❤️ cóż to była za książka!

Rhys to młody chłopak, który ma wspaniałą rodzinę, przyjaciół, uwielbia grać w baseball i jest w tym naprawdę dobry. Niestety w szkole nie dzieje się najlepiej. Gdy przychodzi nowa szkoła, zaczynają się nowe znajomości i pierwsze miłości. Co takiego przyniesie nowy rozdział dla Rhysa?

Dobra, nakreśliłam wam troszeczkę, co znajdziecie w tej książce i to by było na tyle, bo wszystko więcej byłoby zbyt dużym spojlerem, a jest to dodatek, który trzeba czytać po zakończeniu trylogii. I powiem wam, że emocji to tu nie zabraknie. Serce wiele razy biło mi szaleńczo, w oczach miałam łzy. To absolutnie niesamowita historia, która trzeba poznać.

Przemoc fizyczna czy psychiczna jest czymś okropnym i występuje nie tylko w szkole wśród rówieśników, ale i za zamkniętymi drzwiami domostw, które mają być oaza spokoju i bezpieczeństwa. Ola znów postawiła na trudne tematy, których się nie boi. Pokazuje nam co ukształtowało postaci w Swallow. Przybliża nam dotąd nieznane fakty, wątki, które teraz mają jeszcze więcej sensu i emocji. To coś niesamowitego. To książka, która porusza każdy skrawek duszy. To historia obok, której nie możecie przejść obojętnie. Jeśli jesteście już po lekturze Swallow sięgnijcie koniecznie po Rhysa, a jeśli trylogia jeszcze przed wami, to czytajcie koniecznie, bo to wspaniałe książki ❤️ na jestem usatysfakcjonowana i choć serce pękło mi na pół to naprawdę kocham tę historię 💔 polecam wam gorąco

🩷 Zaczynając czytać Rhysa wiedziałam co mnie czeka, w końcu jestem po całej trylogii Swallow więc znałam jego historię. Jednakże cała książka skupiona na jego osobie trafia do nas inaczej. To była jedyna książka gdzie od samego początku wiedziałam co mnie czeka i jak ona się skończy. Więc po prostu byłam pewna że skoro raz już tę historię przeżyłam to nie wstrząśnie mną znowu. Jak bardzo się myliłam, jak wręcz cholernie się myliłam. Od 40 rozdziału odwlekałam w czasie żeby skończyć czytać te ostatnie 9 rozdziałów i wiedziałam że robię słusznie. Niestety, skończyć czytać trzeba było. Przeżyłam tę historię jeszcze raz, złamano moje serce jeszcze raz, zalałam się łzami jeszcze raz, książka skończyła ze mną a nie ja ją. Każdy kto jeszcze nie może przeczytać Rhysa bo nie ma za sobą trylogii Swallow - żałujcie. Lepiej szybko to zmieńcie bo tak genialne książki trzeba przeczytać, może i Ola nie ma dla nas litości ale pisać to ona potrafi. Zdecydowanie wyciągniemy tu jeden wniosek, żyjmy pełnią życia i bierzmy z tego niego garściami. Nigdy nie zostawiajmy nic na jutro bądź kiedyś bo nie wiemy czy jakiekolwiek jutro na nas czeka.

Wyobraź sobie, że zostało Ci ostatnie siedem minut życia.

Przed oczami przelatują Ci migawki z przeszłości: relacje rodzinne, pierwsza miłość, problemy w szkole. Tyle jeszcze mogłoby się wydarzyć. Masz plany na przyszłość, cele, marzenia. Tymczasem jedna źle podjęta decyzja przekreśla wszystko.

***

„Rhys” to dodatek do trylogii „Swallow”. Jeśli jeszcze nie mieliście okazję jej poznać, to najwyższy czas to zmienić. Zachowajcie jednak odpowiednią kolejność podczas czytania.

Bardzo się cieszę, że autorka nie postawiła kropki nad „i” zamykając ostatecznie historię na trzech tomach. W „Swallow” poznajemy tak wiele ciekawych i wartościowych postaci drugoplanowych, którym również należy się „pięć minut”. Na pierwszy ogień poszedł brat Riona – Rhys.

Największą wadą tej historii jest to, że znałam niestety jej zakończenie. Swoją drogą chyba tylko Aleksandra Muraszka potrafi napisać powieść, w której fabuła nie jest dla mnie żadnym zaskoczeniem, a mimo to potrafi sprawić, że emocjonalnie ciężko się pozbierać po tej historii.

Rhys to postać której ciężko nie pokochać. To chłopak o złotym sercu. Ciekawy świata i z głową pełną marzeń. Wierny swoim przekonaniom i wartościom. Wspaniały przyjaciel, chłopak, brat i syn. Bardzo spodobało mi się to, że jego historia nie skupiała się tylko na tej relacji damsko-męskiej. Równie ważne są tu również relacje z rodziną. Już od pierwszych stron można wyczuć wyjątkową więź między braćmi.

Jak zawsze jestem pod ogromnym wrażeniem z jaką dokładnością i smakiem są wydawane powieści w Wydawnictwie Jaguar. Te drobne detale to istny majstersztyk. Szczególną uwagę zwróćcie na grafikę przed każdym rozdziałem.

Ta historia daje do myślenia. Los bywa zmienny. Nic nie jest dane nam na zawsze. W momencie gdy wydawać by się mogło, że mamy już wszystko, to zaledwie w ułamku sekundy możemy wszystko stracić. Doceniajmy każdą, nawet najmniej istotną chwilę i dostrzegajmy ludzi wokół nas. Bo życie bywa naprawdę przewrotne i zaskoczy nas w najmniej spodziewanym momencie.

Moja ocena: 8/10

Aleksandra Muraszka znowu to zrobiła. Znowu sprawiła, że z moich oczu poleciały łzy. Po raz kolejny napisała świetną historię, która na dłużej zostanie w mojej pamięci.

„Rhys. Nadzieja, która umarła” to opowieść o pierwszej miłości. O miłości, która zrodziła się z przyjaźni. Jest to poruszająca i refleksyjna zarazem opowieść o tym co tak naprawdę jest w życiu najważniejsze.

„Rhys. Nadzieja, która umarła” to dodatek do mojej ulubionej serii „Swallow”, którą już Wam polecałam i będę polecać. Zachęcam by po ten dodatek sięgnąć po przeczytaniu trylogii.

Autorka wspaniale opisała tutaj relację pomiędzy Rhysa i Caroline. Ta para potrafiła dostarczyć mi wiele emocji. I uwierzcie mi chusteczki Wam się przydadzą. Ich historia nie jest łatwa i potrafi wzruszyć.

To co zawsze urzeka mnie w powieściach Oli, to styl w jakim są napisane. Pomimo, że poruszają trudnych tematów, czyta się je naprawdę szybko i przyjemnie. Tempo akcji jest tutaj raczej dynamiczne, ale odpowiednie by przeżyć w pełni to co przeżywają bohaterowie. Narracja prowadzona jest z perspektywy głównego boahtera – Rhysa.

Osobiście jestem wielką fanką Oli Muraszki i każdą jej książkę będę bardzo polecać.

Jeśli lubicie popłakać sobie w trakcie czytania to ta książka i cała seria Swallow na pewno sprawi, że oczy Wam się spocą. Polecam!

,,Rhys Nadzieja, Która Umarła” to kolejna książka Oli, po której się jeszcze nie pozbierałam. Tak jak pisze w samej książce: ,,Zakończenie, na której żadne z nas nie jest gotowe.” Ja zdecydowanie nie byłam gotowa. Dalej przeżywam to co stało się na końcu i chyba już nic nie zdoła wypełnić pustki w moim sercu.

To w jaki sposób przedstawione były emocje w RNKU to coś niesamowitego. Nie mam pojęcia jak ona to robi, ale po prostu: WOW. Płakałam nie raz, ale tego się chyba wszyscy spodziewali haha.

Ta historia pokazała mi, że trzeba cieszyć się małymi rzeczami i korzystać z życia na maksa, bo nie zany jego daty ważności. Wiecie: CARPE DIEM. Zdecydowanie otwiera oczy na wiele rzeczy i zarazem wyciąga z największego gówna.

Uwielbiam Olę za to, że kocha sprawiać nam ból. Bo ten ból jest pozytywny, a ona doskonale zdaje sobie z tego sprawę. Wiele książek Oli mnie czegoś nauczyło i zakorzeniło się moim sercu na zawsze. Jednak to historia Rhysa stała się dla mnie najważniejszą.

Na końcu dodam tylko jedno: Wróć do mamusi Rhysku Tygrysku…