Rebeka

Daphne du Maurier jest jedną z moich najulubieńszych autorek.

Po raz pierwszy miałam styczność z jej twórczością jakoś pod koniec 2020 roku, kiedy to zupełnie przypadkowo, wiedziona ciekawością sięgnęłam po Rebekę.

Cała historia opowiadana jest z perspektywy młodziutkiej, nieśmiałej, niespełna dwudziestojednoletniej kobiety ( której imienia nie poznajemy, więc dla ułatwienia będę ją dalej nazywać NN), pracującej jako dama do towarzystwa pani van Hopper.

Obie zatrzymują się w znanym w Monte Carlo hotelu, aby pani van Hopper mogła się oddać swoim ulubionym zajęciom, czyli plotkowaniu, podglądaniu sąsiadów i narzucaniu innym znamienitym gościom swojej obecności.

Niespodziewanie w restauracji zjawia się Maxim de Winter, owdowiały przed niespełna rokiem właściciel pięknej posiadłości Manderley, na której zwiedzenie ma oczywiście chrapkę pani van Hopper, aby później móc się tym chwalić wśród znajomych. Używając podstępu zaprasza więc mężczyznę, aby dosiadł się do ich stolika, co daje początek ciągu niespodziewanych wydarzeń.

Między NN, a Maxem po pewnym czasie rodzi się ciekawość i porozumienie, dzięki którym pozornie stają się dla siebie doskonałymi towarzyszami. Nie przeszkadza im w tym nawet dość spora różnica wieków oraz liczne przeszkody jakie stoją na drodze ku ich szczęściu.

NN cieszy się jednak ze swojej pierwszej prawdziwej miłości i nie widzi świata poza Maximem. Staje się nową panią de Winter, panią w Manderley.

Sielanka w związku tych dwojga kończy się wraz z chwilą przyjazdu do Manderley gdzie przeszłość wydaje się żyć własnym życiem, a demony przeszłości czychają na bohaterów za każdym załomem korytarza, z każdym przekroczonym progiem i z każdym podniesionym przedmiotem. Cały dom emanuje nią - Rebeką, czyli tragicznie zmarłą w niewyjaśnionych do końca okolicznościach, idealną, towarzyską, zabawną i niespotykanie piękną pierwszą żoną pana de Winter'a.

W miarę upływu czasu na jaw wychodzą następne tajemnice, z którymi NN musi się mierzyć, próbując równocześnie przystosować się do nowego, nieznanego jej wcześniej świata.

Nie pomaga jej w tym obecność pani Danvers- zarządczyni posiadłości, która od samego początku traktuje dziewczynę z wyższością oraz pogardą, na każdym kroku usiłując jej udowodnić, że nie może się równać z poprzednią panią de Winter.

,, Rebeka" nie jest typową opowieścią o miłości.

Jest to również historia o zbrodni, obsesji, nienawiści, grze pozorów i przywiązaniu.

Nie brak w niej także szeroko rozwiniętego wątku psychologicznego, nadającemu tej książce mrocznego i może lekko przygnębiającego klimatu, charakterystycznego dla wszystkich dzieł du Maurier, podobnego nieco do wrażenia wywieranego przez niektóre powieści gotyckie, bo pod taki gatunek też można Rebekę podciągnąć. Gorąco polecam!