Reaper. Boston Underworld. Tom 2

🌟"Cza­sa­mi trze­ba wy­lą­do­wać na samym dnie, aby prze­ko­nać się, kto na­praw­dę jest po na­szej stro­nie".

.

.

Życie w mafijnym półświatku nie jest bajką, w której każdy bohater może liczyć na szczęśliwe zakończenie. W tym środowisku kobiety nie trafiają na rycerzy w lśniącej zbroi gotowych uratować wybranki z różnego rodzaju opresji. To mroczna i niebezpieczna rzeczywistość, do której, o dziwo, dosyć łatwo przeniknąć, ale odejście z niej żywym bywa dla jej członków praktycznie niemożliwe. Każdy, kto wpadnie w szpony bostońskiej mafii, nie wyrwie się już z nich tak łatwo…

Sasha Varela nienawidziła swojego życia, a także wszystkich osób w nim obecnych. „Miała dość bycia pionkiem w grze innych. Miała dość facetów, którzy brali i używali wszystkiego, czego tylko chcieli, bez ponoszenia żadnych konsekwencji”. Ludzie mówili jej jaka jest śliczna, słodka, jednak, gdy ona patrzyła w lustro nie dostrzegała w nim nikogo wyjątkowego. Widziała jedynie zepsutą, zbrukaną, spaczoną, nieczystą oraz paskudną osobę. Widziała wstyd i wstręt do samej siebie. Rzeczy, które musiała robić w życiu sprawiły, iż nie dostrzegała już na tym świecie dobra. Aczkolwiek to właśnie dla swojej rodziny, dokładnie trzy lata temu dołączyła do Syndykatu MacKenna. Chciała w ten sposób ochronić najbliższe osoby przed czyhającym na nie niebezpieczeństwem, ale także zapewnić im dostatnią codzienność. Sasha ciągle wierzyła w to, że pewnego dnia uda jej się wyrwać ze szponów mafijnej rzeczywistości. Marzyła o rozpoczęciu egzystencji od nowa, z czystą kartą, a przede wszystkim z dala od przelanej krwi i mroku, które zawładnęły każdą częścią jej istnienia. Tylko to wszystko nie będzie takie proste, gdyż dodatkowo pewien mężczyzna o imieniu Ronan, należący do tego świata trzymał jej los w swoich rękach. Znał jej mroczny sekret, którego ujawnienie mogłoby sprowadzić na tę dwójkę ogromne kłopoty, a może nawet i rychłą śmierć. Sasha miała też wrażenie, że łączyła ją z tym facetem pewnego rodzaju wybuchowa więź. „Czasami myślała, że mogłaby go pokochać. Jednak przez większość czasu po prostu go nienawidziła – za to, że czynił ją słabą oraz za to, że kusił ją, żeby została”. Ronan nie był jak pozostali osobnicy płci męskiej. Dwudziestotrzylatka dostrzegała w nim mroczne i przerażające piękno, ale również udręczoną duszę. Na jego widok jej serce zaczynało szybciej bić, dlatego wystarczyłoby dosłownie jedno jego słowo, aby Sasha została w mieście. Aczkolwiek problem polegał na tym, iż ten zabójczy, cichy, tajemniczy, enigmatyczny a zarazem zamknięty w sobie mężczyzna od lat nie potrafił zebrać się na odwagę, aby z nią porozmawiać. Ronana i Sashę połączyła mroczna tajemnica, ale czy to będzie jedyna sprawa, która ich powiążę? Czy między tą dwójką pojawi się z czasem ogniste pożądanie, a może i wyjątkowe, romantyczne uczucie? Czy panna Varela otrzyma pozwolenie na odejście z syndykatu? Jak na tę decyzję zareaguję Ronan? A przede wszystkim, czy mężczyzna w końcu przełamie swoje lęki, a co za tym idzie wygra walkę z nieustannie nawiedzającymi go demonami z przeszłości?

.

Minął już ponad rok odkąd zapoznałam się z pierwszym tomem serii „Boston Underworld”. Mimo to doskonale pamiętam, iż „Crow” przypadł mi do gustu, ale nie wywołał on we mnie pożądanego efektu WOW. Sama nie wiem, dlaczego tak długo zwlekałam z sięgnięciem po drugą częścią tego cyklu, czyli historię Sashy i Ronana. Myślę, że było to spowodowane głównie tym, iż ostatnimi czasy nie przepadam za mafijnymi opowieściami. Szczerze mówiąc unikam ich niczym ognia, ale postanowiłam wreszcie się przełamać i spróbować sięgnąć po tekst poruszający tę tematykę – tym oto sposobem w moje ręce wpadł „Reaper”! Na wstępie muszę zaznaczyć, iż uważam tę część za ciut lepszą od swojej poprzedniczki. Świetnie mi się ją czytało, przyjemnie spędziłam z nią czas, jednak nie mogę powiedzieć, iż czymś mnie ona zaskoczyła. To po prostu dobra powieść, w której pierwsze skrzypce grają emocje, uczucia, traumy z przeszłości oraz rozwijająca się krok po kroku relacja pomiędzy bohaterami, a nie mafijne porachunki. Za jej największy plus uważam złożoną, nietuzinkową, pełną sprzeczności postać Ronana. Trzeba przyznać, że autorka naprawdę się postarała i wykreowała mężczyznę, który niewątpliwie pozostanie na dłużej w pamięci czytelników. „Mówili o nim, iż jest maszyną zaprogramowaną tak, aby odczuwać jedynie palącą potrzebę zabijania”. Ten trzydziestotrzylatek był mieszanką brutalności i zmysłowości. Słodyczy i surowości. Szorstkości i troski. Miał duszę starca, zamkniętą w ciele młodzieńca. W Syndykacie MacKenna nazywano go Reaper’em, czyli żniwiarzem. Był uosobieniem śmierci oraz tym, który zabierał dusze na „drugą stronę”. „Ronan zazwyczaj nie czuł potrzeby, aby z kimś rozmawiać. Mówił, kiedy było to konieczne. Miał braki w umiejętnościach społecznych. Celem jego istnienia zawsze było niesienie śmierci. Nie był biegły w konwersacjach, rozumieniu innych czy podejmowaniu decyzji. Szkolono go od najmłodszych lat do zabijania. Urodził się, aby odbierać życie. Nie czuł niczego szczególnego, gdy sprawiał, że gasła ludzka egzystencja. Nie lubił emocji i niewiele rzeczy było w stanie je w nim wywołać. Próba ich zrozumienia kończyła się dla niego frustracją. Trzymał się z daleka od wszystkiego, co wywoływało uczucia, których nie ogarniał. Śmierć była czymś, co rozumiał. Nazywano go socjopatą, potworem, jednak on nie sądził, aby nim był. Był po prostu prostym człowiekiem wykonującym robotę, która musiała zostać wykonana”. Za wszelką cenę bronił swoich braci z Syndykatu, ale także po kryjomu troszczył się o Sashę. „Gdy zobaczył ją trzy lata temu, wiedział, iż jest „tą jedyną”. Pragnął jej bardziej niż czegokolwiek innego, jednak zdawał sobie sprawę, że nigdy nie będzie jej miał”. Ronan zawsze nad sobą panował, o technikach zabijania wiedział dosłownie wszystko, ale na temat miłości, pożądania czy też cielesnych uniesień nie miał zielonego pojęcia. Stawał się niepewny przy prostych czynnościach. „Zawsze wydawał się chłodny, bardzo poukładany, ale gdy ktoś mu się uważnie przyjrzał mógł dostrzec niepewność w tym, co robił”. Często obserwował Sashę, ale nigdy nie powiedział do niej ani jednego słowa. Rozmawiał ze wszystkimi, poza nią. W jej towarzystwie czuł coś, czego nie rozumiał. Nie potrafił rozszyfrować jej myśli, nie wiedział, czy ona również darzyła go szczególnym zainteresowaniem. Na początku jego nieporadność wydawała mi się naprawdę słodka, a także urocza. Natomiast wszystko zmieniło się w momencie, gdy zaczął przychodzić nocami do panny Vareli. Nie odzywając się, nie pytając o zgodę, brał od niej, co tylko chciał, następnie podciągał spodnie i wychodził. Szczerze mówiąc lekko mnie te sceny zniesmaczyły. Rozumiem, iż był przez trzydzieści trzy lata prawiczkiem, a przyjemność od zawsze jawiła mu się jako obca emocja, ale naprawdę nigdy nie słyszał jak właściwie należy obchodzić się z kobietami? Rumienił się ciągle w towarzystwie Sashy, robił się nerwowy, spięty, nie wspominając już o tym, że nawet nie wiedział, co zrobić z prezerwatywą. Mam naprawdę dość mieszane uczucia, co do wymienionych przeze mnie aspektów. Ronan skrywał w sobie również mnóstwo demonów. Doświadczył w dzieciństwie okrutnych krzywd. Zaznał bólu i cierpienia, którego zwykły śmiertelnik prawdopodobnie nie byłby w stanie znieść. Rozdziały zawierające informacje dotyczące przeszłości Fitzpatricka wywołały we mnie przeogromny smutek. Ciężko czytało mi się o jego przeżyciach, które nota bene okazały się wyjątkowo traumatyczne.

Natomiast, jeśli chodzi o Sashę to uważam, że jej postać nie wyróżniła się tutaj niczym szczególnym. Była inteligentna, odważna oraz gotowa do poświęceń. Zawsze dbała o siostrę, troszczyła się o nią, chroniła ją przed niebezpieczeństwem oraz podejrzanymi typkami, czego ta nie potrafiła docenić. „Mama wychowała Sashę na dobrą dziewczynę mającą przed sobą świetlaną przyszłość oraz szansę na to, żeby uciec z okolicy i zrobić coś ze swoim życiem”. Niestety, wpadła ona w szpony bostońskiej mafii wraz z rozpoczęciem pracy w należącym do tej organizacji klubie. Stała się za to, dzięki temu zajęciu świetnym kłamcą oraz mistrzynią manipulacji. To właśnie w tym miejscu zauważyła również wpatrującego się w nią przystojnego mężczyznę. „Gdy widziała Ronana mrok jej duszy oświetlały srebrzyste linie światła słonecznego”. Od razu zapragnęła go poznać, gdyż jej nieposłuszne serce w jego towarzystwie zaczynało szybciej bić. „Jestem jak wymagający naprawy stary, zardzewiały silnik, a ten nieznajomy zdawał się być jedynym nadającym się do tej roboty mechanikiem”. Ich relacja od samego początku nie należała do tych łatwych czy prostych. Oboje przeszli długą, dosyć osobliwą, pełną przeszkód drogę, aby wreszcie osiągnąć szczęście. Sashy udało się dostrzec prawdziwą naturę trzydziestotrzylatka. W jego ramionach czuła się nad wyraz bezpieczna, pomimo tego, iż przecież na co dzień zabijał on ludzi. Trudno wyjaśnić uczucia, jakimi wzajemnie ta parka się darzyła. Na pierwszy rzut oka nie tworzyli najlepszej mieszanki, aczkolwiek panna Varela wiedziała, iż była dla niego wprost idealnie stworzona, natomiast Fitzpatrick zdawał sobie doskonale sprawę, że ta kobieta przywróciła do życia jego pierwotne instynkty. „Ich miłość była jak supernowa: rzadka, nieporównywalna z niczym i lśniła jaśniej niż cokolwiek innego. Ona była światłem rozświetlającym jego mrok”. Na koniec nie mogę nie wspomnieć o kwestii, która mnie tutaj niesamowicie denerwowała – mam na myśli nieustannie powtarzającą się partykułę „ano”. W pewnym momencie nie mogłam już na to słowo patrzeć. Czułam przez nie, jakby bohaterowie mieli co najmniej po dziewięćdziesiąt lat, gdyż właśnie tego wyrazu używał niegdyś mój dziadek.

.

A. Zavarelli stworzyła pełną tajemnic, mroku i namiętności historię o rozwijającym się przez lata trudnym, wyjątkowym, w pewnym stopniu popieprzonym, ale co najważniejsze prawdziwym uczuciu pomiędzy dwójką osób oraz o walce z duchami przeszłości. „Udręczone dusze mają swoje własne piękno. Mroczne, przerażające piękno”. Ten tytuł doskonale ukazuję, jak wiele ludzie potrafią zrobić, aby zapewnić bezpieczeństwo swoim bliskim oraz do jakich niebywałych poświęceń stają się dla nich gotowi. To również opowieść o tym, jak trudne, przepełnione bólem i cierpieniem dzieciństwo wpływa na naszą teraźniejszość. Autorka stworzyła dobrą historię mafijną, jednak nie uważam, jakoby wyróżniła się ona czymś szczególnym z licznego tłumu powieści należących do tej kategorii. Nie żałuję, iż się z nią zapoznałam, ale cały czas podtrzymuję swoją opinię, iż tej serii brakuję „tego czegoś”, jakiegoś wyróżnika, dzięki któremu pozostałaby na dłużej w pamięci czytelników. Nie wywołała ona we mnie większych emocji, nie uroniłam łez zapoznając się z rozdziałami dotyczącymi przeszłości Ronana, a nie wiem czy wiecie, ale ja płaczę praktycznie czytając każdą książkę. Nie mniej jednak uważam, iż „Reaper” to lektura jak najbardziej godna poznania, dlatego serdecznie Wam ją polecam. Mam nadzieję, iż skradnie ona Wasze serce!

Mafia po raz kolejny zagościła w moich rękach - tym razem w irlandzkiej wersji. Jak ją oceniam? Dobrze. Fajnie, że A.Zavarelli postawił na swój własny pomysł, przez co książka jest unikalna i można mieć pewność, że drugiej takiej nie spotkamy na rynku. Bardzo podoba mi się to, że w tak groźnym świecie można napotkać mieszankę najróżniejszych uczuć - począwszy od smutku, bólu, aż po miłość, szczęście - chociaż te dwa ostatnie nie wydają się tak oczywiste, jakby to czytelnik myślał. Ogólnie książkę polecam i jestem ciekawy kolejnych części z tej serii. To jest tom drugi i muszę nadrobić jeszcze część pierwszą.

„Reaper” to drugi tom serii „Boston Underworld” o irlandzkiej mafii. Pierwsza część bardzo mi się podobała, dlatego też z niecierpliwością wyczekiwałam kolejnej, aby się przekonać, czy okaże się ona równie ciekawa i porywająca, co jej poprzedniczka. I cóż mogę powiedzieć? Autorka nadal trzyma nieprzeciętnie wysoki poziom, ponieważ to była naprawdę genialna historia, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie! Zdecydowanie wyróżnia się ona na tle innych tytułów z wątkiem mafijnym, szczególnie jeśli chodzi o przedstawienie głównego bohatera, ale o tym za chwilę. Przede wszystkim „Reaper” jest opowieścią niesztampową, pomysłową, a do tego nadto wciągającą, intrygującą i zaskakującą. Ja jestem po prostu zachwycona! Z kolei A. Zavarelli w tym momencie dołącza do grona autorek, po których powieści mogę sięgać w ciemno. 💙

Bardzo lubię książki, w których bohaterowie są skomplikowani, złożeni i nieprzewidywalni. Uwielbiam postaci, które mają w sobie głębię i potrafią zawładnąć moimi myślami do tego stopnia, że podczas lektury odnoszę wrażenie, jak gdybym wtopiła się w jej treść. Jakbym utraciła kontakt z otaczającą mnie rzeczywistością, a przeniosła się do tej wykreowanej w książce. To jest naprawdę niesamowite uczucie, które bardzo sobie cenię! Uważam, że autorka ma niezwykły talent do tworzenia nietuzinkowych, oryginalnych, hipnotyzujących oraz zapisujących się w pamięci czytelnika bohaterów. Sasha to młoda dziewczyna, która pracuje jako tancerka w klubie ze striptizem należącym do Syndykatu MacKenna. Główna bohaterka nienawidzi swojego życia, ale mimo wszystko poświęca się w każdy możliwy sposób dla swojej mamy i młodszej siostry, aby zapewnić im bezpieczeństwo. Ogromnie polubiłam Sashę! Z jednej strony było mi jej strasznie szkoda, bo życie zdecydowanie jej nie oszczędzało, raz po raz rzucając jej kolejne kłody pod nogi, a z drugiej byłam pełna podziwu dla jej siły, wytrwałości i niezłomności. Jednak moje serce całkowicie skradł ON — Ronan „Reaper”, czyli inaczej żniwiarz — mężczyzna będący uosobieniem śmierci. Tajemniczy, mroczny, zabójczy i cichy. Ostrożny, nieufny i skryty. Fascynujący człowiek, który nie odczuwa praktycznie żadnych ludzkich emocji, ponieważ ich nie pojmuje. Nie rozumie uczuć innych, gdyż sam został z nich okrutnie obdarty, gdy był jeszcze małym chłopcem. Główny bohater zdecydowanie nie miał lekkiego życia. Spotkało go wiele zła, okrucieństwa i niewyobrażalnego bólu. Jako dziecko został wyszkolony do tego, aby stać się zimnokrwistym mordercą odbierającym życie bez wahania, bez wątpliwości. „Celem mojego istnienia zawsze było niesienie śmierci”. Bardzo podobały mi się wplecione w fabułę retrospekcje z przeszłości mężczyzny, które pozwoliły mi lepiej go poznać, a także zrozumieć. Opisy tych wydarzeń sprawiły, że moje serce niejednokrotnie pękało z bólu i żalu wobec bestialstwa, jakiego główny bohater doświadczył w dzieciństwie. Autorka w piękny i niezwykle ujmujący sposób ukazała relację Sashy i Ronana. Cudownie było obserwować, jak kobieta powolutku przełamywała bariery mężczyzny jedna po drugiej. Jak w delikatny sposób kruszyła każdą cegiełkę z muru, który otaczał jego wnętrze. „Ronan Fitzpatrick jest niczym góra lodowa: pokazuje światu najmniejszą i najbezpieczniejszą część siebie, ale pod powierzchnią kryje się bogactwo rzeczy czekających na odkrycie”. Reaper jest bezwzględnym mafiosem, a zarazem człowiekiem mocno zagubionym, niepewnym, a nawet powiedziałabym, że nieporadnym w wielu sytuacjach, który swoimi niektórymi zachowaniami naprawdę potrafił mocno chwycić mnie za serce i rozczulić do granic możliwości. „Ronan jest mieszanką brutalności i zmysłowości. Słodyczy i surowości. Szorstkości i troski”. Gwarantuję Wam, że takiego bohatera w książce mafijnej jeszcze nie spotkaliście! Ale zapewniam, że pokochacie go równie mocno, jak ja, bo jest ON absolutnie jedyny w swoim rodzaju! 💙

.

„Reaper” to historia, przy której na pewno nie będziecie się nudzić. Nie pozwolą Wam na to akcja nieustannie trzymająca w napięciu, emocje wylatujące spomiędzy zapisanych słów oraz postacie wnikające w podświadomość, a do tego niebezpieczeństwo, tajemnice i spora dawka mroku. Jest to opowieść piękna, aczkolwiek brutalna, szorstka i bolesna opowiadająca o trudnej, ale wyjątkowej miłości. Osobiście uwielbiam tę książkę i już nie mogę się doczekać kolejnych tomów z tej serii! Gorąco polecam! 💙

"Jego słowa były niczym prysznic z benzyny, jego wzrok-niczym zapałki. Natychmiast staję w ogniu, gdy napiera na mnie ciałem"

Sasha robi wszystko, aby przetrwać w świecie do którego została wciągnięta siłą. Tancerka z barze starająca się ochronić najbliższych od ludzi chcących ich skrzywdzić. I jedyne o czym marzy to książę, który uratuje ją z opresji dając szczęśliwe zakończenie jej historii. Czując wstyd i wstręt do samej siebie robi rzeczy z których nie jest zadowolona. Głęboko zakorzeniony żal i nienawiść krążą w jej żyłach desperacko prosząc o uwolnienie. Jedynym możliwym człowiekiem do wykonania tego wydaje się być Reaper. Tylko, że ON unika kontaktu z nią. Zimnokrwisty zabójca z syndykatu MacKenna obserwuje ją, lecz nigdy nie rozmawia. To sprawia, że dziewczyna pragnie go jeszcze bardziej gdyż zatruł jej umysł do tego stopnia, że nie ma w nim miejsca dla nikogo innego. 

Czy nie pomyliła się w odbiorze jego szaleńczego wzroku? 

Czy tajemnica która ich połączyła może rozdzielić przez mrok jaki nad nimi wisi?

Naładowana szalejącymi iskrami skaczącymi między bohaterami historia tej dwójki była fenomenalna. Reaper to tykająca bomba, której zapalnikiem była Sasha. Świetnie wyszkolonym Rzeźnikiem w syndykacie. Cichym obserwatorem. Nikt go dobrze nie znał, nikt nie rozumiał, każdy się bał i schodził mu z drogi, a Ona jedyna pragnęła go zrozumieć. Cały niepokój, lęk, ich wzajemne pragnienie były wręcz namacalne. Byłam pełna współczucia dla małego chłopca, którego tam zastałam. Z ściśniętym sercem śledziłam poczynania dorosłego już mężczyzny, kiedy zderzył się z rzeczywistością. Traktuje zabijanie jak coś osobistego i z tego słynie jego sława. Nieokiełznany w relacjach międzyludzkich. Świetna, skomplikowana męska postać, którą sama miałam ochotę przytulić.

Walka Sashy, jej oddanie i lojalność pełne podziwu. Dobra dziewczyna niesprawiedliwie dotknięta przez brutalne życie. Zagubiona dusza, która po omacku błądzi w swych uczuciach, jej strach wzbudzał mój lęk, a pragnienia chociaż były na wyciągnięcie ręki wciąż się oddalały.

Dawno tak nie kibicowałam żadnej parze bohaterów.

A.Zavarelli pokazała, że nie pisze z przypadku, lecz ogromnego talentu, którego najzwyczajniej chce się więcej. Skupiła się bardziej na genialnie rozbudowanych bohaterach i przebiegu fabuły. To był dobrze zainwestowany wolny czas, czekam na kolejne części tej niesamowitej serii. Cokolwiek nie napiszę o tej książce to i tak będzie za mało. 

Myślę sobie, że wszystkie powieści z wątkiem mafijnym zaczynają mi już wychodzić bokiem, a później pojawia się premiera nowej książki A. Zavarelli i człowiek zapomina o co mu w ogóle chodziło. Bo przecież w takim świecie jaki kreuje autorka warto jest się zatracić!

Drugi tom serii Boston Underworld wydaje się być w dużej mierze niezależną kontynuacją i nie musicie znać wcześniejszej książki, by odnaleźć się w fabule. Owszem, pojawiają się pewne powiązania, ale przyjemność z czytania pojawia się przede wszystkim za sprawą głównych bohaterów a tych reprezentuje w każdym tomie nowa para.

Sasha nie znosiła życia jakie wiodła. Gangsterski świat był dla niej prawdziwym przekleństwem, ale poświęcała się dla rodziny. Marzyła tylko o bezpieczeństwie dla swoich najbliższych. Jednak jak na złość jej serce padło ofiarą jednego z najgroźniejszych zabójców, Ronana, który fascynował ją na każdym kroku. On wydaje się być odporny na jej wdzięki i robi wszystko, by udowodnić jej swoją obojętność. Tylko czy w świecie, gdzie niebezpieczeństwo czai się na każdym kroku warto marnować chwile dla pozorów?

Świat wykreowany przez autorkę jest groźny, niebezpieczny oraz bezwzględny i to nie podlega żadnej dyskusji. Bohaterowie, szczególnie ci męscy, zaangażowani w mafijny światek, nie mają skrupułów i robią wszystko, by udowodnić swoją wartość. Są przy tym imponująco męscy, świetnie wykreowani i w pełni wiarygodni. Uwielbiam podejście Ronana do Sashy, jego pozorną obojętność i powolne wkraczanie na wspólną drogę. Uwielbiam to, że nie jest typem jaskiniowca a mężczyzną, który potrafi docenić i uszanować kobietę. Ich świat nie jest łatwy, oni sami mają nadszarpniętą psychikę przez otaczający ich ból i zagrożenie a mimo wszystko pojawia się uczucie warte porzucenia na bok wszystkich wartości.

Po raz kolejny jestem miło zaskoczona lekturą od A. Zavarelli i przyznaję, że nawet nie przeszkadzały mi dość intensywne sceny erotyczne. One w tym świecie po prostu pasowały, bo tutaj wszystko jest mocne, dosadne, bezwzględne. "Reaper" ma w sobie pazur i pozwala mieć nadzieję, że literatura z motywem mafijnym nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa. W oczekiwaniu na kontynuację pozostawiam Was z moimi zapewnieniem, że w tej lekturze nie brakuje skrajnych emocji!