Punkty zapalne. David Redfern. Tom 2

„Punkty zapalne” to druga część cyklu z inspektorem Davidem Redfernem i od razu zaznaczę, że są one na tyle powiązane, że warto usiąść do niej po poznaniu pierwszego tomu „Maski pośmiertne”. Bo choć sprawy kryminalne, które prowadzi są odrębne, to kontynuacja bardzo istotnych wątków osobistych i głębsza znajomość postaci Redferna ma dużą wagę dla zrozumienia i odbioru całości.

Wielowątkowość powieści daje ogromne poczucie realizmu, bo podobnie jak w życiu nigdy nie podążamy jedną ścieżką, tak i tu nawarstwienie niepokojących spraw i trudnych sytuacji zarówno zawodowych, jak i prywatnych sprawia, że Redfern czuje się jakby poruszał się po polu minowym.

Nie jest łatwo prowadzić dwa dochodzenia jednocześnie, tym bardziej przy brakach kadrowych, napiętych relacjach z szefem i będąc na celowniku wydziału wewnętrznego. Do tego dochodzi docieranie się z dziadkiem, z którym zamieszkał, tajemnicze zniknięcie Moniki i niepokojąca postać Palacza wychodzącego z cienia w najmniej oczekiwanych momentach. Lawirując pomiędzy kolejnymi absorbującymi go sprawami Redfern sposobami, nie zawsze zgodnymi z procedurami i oczekiwaniami szefa, dąży do ich rozwiązania.

Kaliber prowadzonych przez inspektora śledztw, w tym brutalnego mordu i zaginięcia małej dziewczynki sprawia, że wraz z nim angażujemy się w śledztwo czasem ciesząc się z małych kroków naprzód, innym razem przełykając gorycz porażki.

Dużą sztuką jest połączyć tak wszystkie wątki, by czytelnik nie odczuł chaosu i zagubienia, a autorce świetnie się to udało. Jeszcze większą, stworzyć pełnokrwistych bohaterów, w których losy zaangażujemy się całym sercem. Tu kolejne brawa dla autorki. Gdy dodać do tego idealną dynamikę akcji, piękny, niewymuszony styl narracji, odpowiednio wyważone napięcie i zaskakujące zakończenie, otrzymamy przepis na kryminał idealny. I choć czasem z najlepszego przepisu wyjdzie zakalec, Anna Rozenberg udowadnia, że błyskawicznie osiągnęła mistrzostwo w pisarskim fachu i poszczególne składniki potrafi łączyć z największym kunsztem.

"Nienawiść to płomień, którego nie da się ugasić"

Czytaliście już "Punkty zapalne"? Jeżeli nie to musicie to szybko zmienić. Anna Rozenberg to moje odkrycie pisarskie tego roku! Tutaj na pierwszy rzut oka widać, że autorka rozwija swój styl i każda kolejna powieść będzie tylko lepsza od poprzedniej.

Policja w Woking rozpoczyna poszukiwania pięcioletniej dziewczynki, Izy Wolańskiej. Matka dziewczynki nie potrafi w żaden sposób pomóc policjantom, a brak jakichkolwiek tropów nie pozwala wskazać motywu ani podejrzanych o uprowadzenie dziecka.

W tym samym czasie Redfern próbuje wyjaśnić tajemniczą śmierć Muztara Abbasiego i jego żony. Początkowo policja podejrzewa zbrodnie na tle religijnym, jednak wkrótce znika ich syn i sprawa przybiera nieoczekiwany obrót.

Redfern ma do wyjaśnienia dwa śledztwa. Ale nie może też zapomnieć o swoich problemach. Tajemniczy mężczyzna zagraża już nie tylko jemu, ale również jego bliskim.

Pierwsz o czym chciałam wspomnieć, to to, że jestem pod ogromnym wrażeniem tego, jak autorka rozwinęła skrzydła. Z reguły mówią, że druga część nie może być tak dobra jak pierwsza.. a tutaj powiedziałabym, że jest dużo lepsza, wprost rewelacyjna. Książka wciągnęła mnie od pierwszych stron, czytałam z zapartym tchem, poświęcając każdą wolną chwilę..

Fabuła powieści dopracowana w każdym calu, intryguje z każdą kolejną stroną. Pomysł poprowadzenia dwóch śledztw jednocześnie, jak dla mnie bardzo dobry, obie zagadki kryminalne wciągają i wywołują masę emocji. Bohaterowie świetnie wykreowani, ciekawi i realistyczni. No i zakończenie, które sprawia, że chce się więcej. Wszystkich tych, którzy jeszcze nie mieli okazji poznać pióra autorki, zachęcam do czytania. A Pani Ani życzę kolejnych świetnych książek. Mam nadzieję, że na kontynuację nie będę musiała długo czekać 😁🖤

Dziękuję wydawnictwu za możliwość przeczytania książki 🖤

„Ostatnie,o czym zdążył pomyśleć, to punkty zapalne. Jakby ktoś podłożył pod miastem ładunki wybuchowe i z bezpiecznej odległości obserwował kolejne etapy eksplozji, czekając na wielki finał.”

David Redfern musi zmierzyć się z kolejna trudną sprawą. Zaginęła córka polskiej imigrantki. Dziewczynka rozpłynęła się w powietrzu a brak jakichkolwiek poszlak nie pozwala wytypować podejrzanego. Szans na odnalezienie małej, maleje z każdym dniem.

W tym samym czasie zostają odnalezione zwłoki Mutzara Abbasiego oraz jego żony. Małżeństwo zostało brutalnie zamordowane. Z początku wydaje się, że była to zbrodnia na tle religijnym ale wkrótce znika tez syn ofiar i sprawa przyjmuje nieoczekiwany obrót.

Dwa śledztwa oraz człowiek, który nie daje Redfernowi spokoju. Nie można zapomnieć o własnych problemach. Nie, kiedy zagrażają one już nie tylko jemu ale i jego bliskim.

Z początku miałam problem z wdrożeniem się w fabułę, ponieważ książka wymaga silnego skupienia, a to że „Maski pośmiertne” czytałam w marcu, nie pomagało. Musiałam powoli i na spokojnie przypomnieć sobie czego i kogo dotyczy ta seria. Oczywiście nie było to dużym problemem, bo z każdym rozdziałem coraz bardziej odnajdywałam się w całej historii. Mnóstwo szczegółów, wielowątkowość, kilka śledztw, niewiadome i mylne tropy to wszystko wymaga od czytelnika uwagi i całkowite oddanie się małemu miasteczku Wolking w Anglii.

Autorka poraz kolejny mnie oczarowała. To, że kolejna część z inspektorem Redfernem w roli głównej jest genialna, a cała fabuła owiana mrocznym klimatem angielskiego miasteczka pochłonęła mnie, jest oczywiste.

Ale co podziwiam najbardziej to warsztat autorki. To jej druga ksiazka a mam wrażenie jak bym czytała książkę kogoś, kto ma za sobą nie jedną powieść. Precyzja, dokładność i słownictwo, z którym mamy do czynienia udowadnia, ile autorka włożyła pracy w stworzenie tej zawiłej historii i jak ogromny ma talent.

Trzymająca w napięciu zagadka kryminalna, ze świetnie wykreowanym głównym bohaterem na czele i zakończeniem, które szokuje czytelnika!

Z niecierpliwoscią czekam na kolejną część!

,,Punkty zapalne" Anna Rozenberg

⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐⭐/10⭐

96/2021

·

Policja w Woking rozpoczyna poszukiwania kilkuletniej Izy Wolańskiej, córki polskiej imigrantki. Pogrążona w rozpaczy matka dziewczynki nie potrafi w żaden sposób pomóc funkcjonariuszom, natomiast brak jakiegokolwiek tropu nie pozwala wytypować podejrzanych ani nawet wskazać motywu ich działania. Funkcjonariusze czują, że upływający czas nieubłaganie zmniejsza szansę na uratowanie dziecka.

W tym samym czasie Redfernowi przydzielone zostaje śledztwo w sprawie brutalnego morderstwa przy Monument Road. W spływającym krwią pokoju odnaleziono ciała pięćdziesięcioletniego taksówkarza, Muztara Abbasiego, i jego żony. Początkowo policjant zakłada, że ma do czynienia ze zbrodnią na tle religijnym. Wkrótce znika jednak także syn ofiar i sprawa przyjmuje nieoczekiwany obrót…

Usiłując odnaleźć zaginioną dziewczynkę i wyjaśnić zagadkę mrożącego krew w żyłach morderstwa, Redfern nie może zapomnieć o własnych problemach – tajemniczy mężczyzna, który pozostaje nieuchwytny, zagraża już nie tylko jemu, ale też jego bliskim. Czy inspektorowi uda się zatrzymać nieznajomego, zanim ten posunie się o krok za daleko?

·

Bardzo dobry kryminał!

Jak już wcześniej wspomniałam kontynuacja ,,Masek pośmiertnych" podobała mi się bardziej, niż debiut autorki chodź moim zdaniem, jeśli chcecie sięgnąć po tę serię, to zacznijcie od niej, no to przybliży wam postać i odbiór głównego bohatera Davida Redferna, a uwierzcie, że niestereotypowy, nietuzinkowy i warto poznać go bardziej. Skoro mamy już niebanalnego głównego bohatera, to książka od razu staje się ciekawsza, zwłaszcza że samo śledztwo, jest poprowadzone w świetny sposób! Mnóstwo w nim intryg, tajemnic i wątków, które ciężko jest wyłapać. Myślę, że fani tego gatunku będą zadowoleni, zwłaszcza że pióro autorki w tej części również weszło na większy level.

Gorąco polecam🔥🔥🔥 i już nie mogę się doczekać kolejnej części ❤.

·

·

·

Za egzemplarz dziękuję wydawnictwu @czwartastronakryminalu

"Ej, nie samobiczuj się tutaj. Po prostu ludzie to nie sprawy do rozwiązania. Rusz trochę to swoje gliniane serce".

Inspektor Redfern ma tylko dwie ręce a spraw do rozwiązania zdecydowanie więcej. Priorytetem staje się odnalezienie kilkuletniej dziewczynki, Izy Wolańskiej, porwanej sprzed własnego domu. Rodzice dziewczynki, pomimo morza łez i rozpaczy o pewnych faktach zawzięcie milczą, chociaż w tym wypadku czas jest na wagę złota. Równocześnie lokalną społeczność szokuje krwawe morderstwo małżeństwa Abbasich. Dowody wskazują na motyw religijny sprawców, aczkolwiek pewność przesłania coraz więcej znaków zapytania. Myśli Redferna zaprząta również brak kontaktu z Martą Sokolińską oraz Podpalacz, człowiek – cień, którego stać na wszystko.

Samotny szeryf

Nie da się ukryć, że Redfern nie jest typem lidera zespołu. Zbyt często zdarza mu się działać na własną rękę, zostawiać pewne informacje tylko dla siebie i porywać się z motyką na słońce. Ale – policjanci z Woking wcale nie ułatwiają mu zadania. Wewnętrzne spory o kompetencje, docinki, roszady kadrowe, naciski z góry i brak rąk do pracy w obliczu dwóch poważnych śledztw nie mogą przekładać się na dobre wyniki. W „firmie” wszyscy powinni stanowić rodzinę a w tym przypadku zbyt wiele zgrzyta. Redfern podjął się roli samotnego szeryfa, ale czy jest w stanie sprawdzić każdy trop? A może wystarczy posłuchać dobrej rady dziadka Siwiaszczyka?

"Powiem ci tak, Dawidek: żeby nie dać się wiatrom zmian, nie możesz stać murem. Musisz być choć trochę – zawiesił głos – przewiewny".

"Wyobraźnia robi ze zmęczonym umysłem, co chce"

O „Punktach zapalnych” można z całą pewnością powiedzieć, że to soczysty, wielowątkowy a przy tym starannie zaplanowany kryminał. Autorka co chwilę podrzuca nowe wątki, nowych podejrzanych z taką precyzją, że nie mamy wątpliwości, że rozwiązanie zagadki jest na wyciągniecie ręki. I tak nie jeden raz droczy się z czytelnikiem.

Nowe informacje zamiast rozwiewać wątpliwości, jeszcze bardziej je nasilają. Przepracowanie, brak precyzji i świadkowie, którzy nigdy nie są stuprocentowo szczerzy – w takich warunkach śledztwa nie mogą się błyskawicznie posuwać do przodu. Zresztą, cudów w tej branży nie ma – jest żmudna praca, szukanie motywów i dostrzeganie czasem oczywistych rzeczy. Chcąc nie chcąc, komplikowanie spraw leży w policyjnej naturze. Mamy za to kawał porządnego śledztwa, z porażkami i sukcesami, z podskórnym niepokojem, poczuciem zagrożenia, ale też i satysfakcji. Redfern jako głównodowodzący potrafi przykuć uwagę, pomimo że nie wszystko idzie zgodnie z planem. Ba, improwizacja już na stałe wpisała się w jego życie.

Kryminalne Woking

Po lekturze "Punktów zapalnych" Woking stało mi się bliższe. Każda wędrówka, przemierzanie tych samych uliczek i zaułków, co bohaterowie, coraz więcej mówi o tym mieście. O jego charakterystycznych miejscach, historycznych budynkach, ale chyba najwięcej o niuansach życia w Woking. O jego wielokulturowości, walce z uprzedzeniami, o problemach imigrantów czy przemocy domowej. Sporym zaskoczeniem są historie o bolączkach mieszkaniowych czy medycznych, które burzą nieco idealistyczny obraz Wielkiej Brytanii jako miejsca lepszego do życia niż Polska.

Opisując historie mieszkańców Woking, autorka zaskoczyła mnie nutkami humorystycznymi – nigdy nie zgadniecie, co prawie zgubił Siwiaszczyk na lotnisku ani kto musi odmawiać litanię do Matki Boskiej Korkowej. Ale potrafi też przemycić nostalgię, pisząc:

"(…) przypomniał mu, że starość to stan pogłębiającej się samotności. Jak drzewo na skraju lasu, które z biegiem lat ma do zaoferowania światu coraz mniej – już nie szum liści, a trzeszczenie pnia, nie potęgę, a zgrabiałe gałęzie".

"Punkty zapalne" to soczysty kryminał, z wieloma intrygującymi wątkami, odsłaniający mroczną stronę Woking. Przewodnikiem po tym mieście jest charyzmatyczny Redfern, walczący ze złem, z niemiłosiernie upływającym czasem i własnymi demonami do utraty sił. Czego potrzeba więcej? Hmm, kolejnego tomu?

„To jest świetne! Czytajcie” – na tym mogłabym zakończyć dzisiejszy post.

Ale czuję, że to za mało. Ta książka zasługuje na więcej.

Jestem wymagającą czytelniczką, ciężko mnie zachwycić tak, że odbiera mi głos.

Annie Rozenberg się udało.

Gdy skończyłam czytać wczoraj „Punkty zapalne”, to pierwszą moją myślą było: „Matko, jakie to było dobre!”.

„Punkty zapalne” może i od początku mnie nie wciągnęły, ale ciekawość co będzie dalej, zwyciężyła i brnęłam w dalszy rozwój wydarzeń. I była to bardzo dobra decyzja. Świetny pomysł na fabułę. Dwie, całkiem różne sprawy. Pierwsza dotycząca porwania małej dziewczynki, druga okrutnego morderstwa dwójki ludzi w mieszkaniu zalanym krwią. Obie wydają się ze sobą niepowiązane. Ale są. W tle przewija się szukanie przez Redferna pewnej kobiety i kogoś, kto na niego poluje. Oprócz tego jest jeszcze wiele innych wątków i właśnie owa wielowątkowość to jedna z najbardziej widocznych cech powieści. Bywa tak, że jak duża ilość różnorakich wątków, mogą wyjść niedopracowane, ale i wprowadzić chaos, ale na pewno tak nie jest u Rozenberg. Jestem pełna podziwu dla tego, jak bardzo autorka wszystko dopracowała w każdym najmniejszym detalu. Nic nie jest zbędne, nic nie jest niezrozumiałe. Wszystko ma swoje miejsce jak w układance. A połączenie niektórych spraw jest po prostu mistrzostwem.

Bardzo podobało mi się też ukazanie przebiegu śledztwa. Często jest tak, że pozostali zaangażowani policjanci to tło, a tutaj jest pokazana ich praca zespołowa i nie tylko. Szukanie tropów, przedstawianie faktów, błądzenie, każdy ma swoje zadanie i dorzuca swoje do rozwiązania. Razem układają puzzle, by znaleźć winnego.

David Redfern sprawia wrażenie postaci bardzo prawdziwej. Jak to bywa w kryminałach, główny bohater nigdy nie jest kryształowy i składa się z wielu wad. David jest bohaterem, który nie w każdym wzbudzi pozytywne odczucie. Nie stał w kolejce po super moc, a przy jego tworzeniu chyba zapomniano wlać trochę „dbania o zdrowie”, samotność też nie jest mu obca, a i jego życie przypomina raczej wchodzenie pod górkę niż z niej schodzenie. Ale jest dobry w tym, co robi i wzbudza sympatię swoją relacją z dziadkiem. Razem z nim szukałam dowodów i błądziłam po Woking w poszukiwaniu rozwiązania.

Zakończenie jest zaskakujące. Całość jest tak zamieszana, że nie ma szans, by przewidzieć, kto jest tutaj winnym. Ciągle coś umyka, czegoś brakuje, wychodzą nowe tajemnice, ale i kłamstwa. Nie zabraknie emocji, bo chodzi o dzieci i ich cierpienie. Na długo zapamiętam scenę u Straussa przy końcu książki, bo myślałam, że na tym stole leży… Nic wam nie powiem więcej. Ale po tej scenie musiałam wziąć głębszy oddech.

„Punkty zapalne” są takim kryminałem, których chciałabym czytać więcej. Dopracowana fabuła i świetni bohaterowie, zaskakujące zakończenie, towarzyszące podekscytowanie i zaciekawieni. Czego chcieć więcej? Kolejnej książki autorki na pewno!

Polecam! Polecam! Polecam!

Anna Rozenberg ponownie trafiła w punkt! Za sprawą drugiego kryminału, zapala w czytelnikach emocje, które nie gasną jeszcze długo po zakończeniu lektury.

„Punkty zapalne” to kryminał, który udowadnia, że debiut autorki nie był dziełem przypadku, lecz Pani Anna tym dziełem potwierdza swój kunszt tworzenia. Tutaj wszystko jest idealne, zachwycające, wręcz zwalające z nóg.

Czytając tę książkę mogłem w pełni poczuć emocje jakie targały inspektorem Redfernem, wręcz mogłem postawić się w jego roli. A to za sprawą sugestywnego języka Anny Rozenberg. Autorka stworzyła bohatera silnego, bohatera z którym aż chcemy się utożsamiać. Silny charakter, mocna osobowość sprawiały, że nie kto inny, tylko ON mógł poradzić sobie z tym wszystkim, co zgotowała mu autorka tej książki. A nam tym samym zgotowała atrakcyjną ucztę.

„Punkty zapalne” zabierają nas do Woking. To właśnie tutaj zaginęła Iza, córka polskiej imigrantki. Policja postawiona na nogi dąży do odnalezienia kilkuletniej dziewczynki. A sprawa nie jest łatwa. Brak jakiegokolwiek śladu nie ułatwia organom ścigania znalezienie punktu zaczepienia. Zwłaszcza, że upływający czas gra na ich niekorzyść.

Jednocześnie zostajemy wtajemniczeni w sprawę morderstwa, do którego doszło przy Monument Road. W jednym z pokoi znaleziono ciało Muztara Abbasiego i jego małżonki. Na domiar złego syn ofiar znika bez śladu. Czy mamy więc do czynienia z morderstwem na tle religijnym? Dlaczego małżeństwo musiało zginąć? Czy obie te sprawy można połączyć w jeden wątek?

Na te pytania odpowiedzi poszukiwać będziemy wraz z Redfernem. Lecz to nie koniec emocji. Te podgrzeją jego osobiste problemy bowiem po piętach depcze mu tajemniczy mężczyzna. Nie tylko inspektor jest w niebezpieczeństwie, lecz co gorsze jego najbliżsi.

Anna Rozenberg stworzyła historię, która rozpala nasze emocje, a poznawanie każdego jej punktu gwarantuje ciarki na całym ciele. Autorka kreśli kryminalną intrygę z precyzją, dbałością o każdy jej szczegół. Jeśli chcecie przekonać się jakie emocje wywołuje pełnokrwisty kryminał, to „Punkty zapalne” doskonale Wam to uświadomią. Sięgając po tę książkę musicie być świadomi, że Wasze obowiązki pójdą na boczny tor. A wy pędzić będziecie w poszukiwaniu odpowiedzi na nurtujące Was pytania.

Taki kryminał jest wart zapomnienia o otaczającym nas świecie. Ten kryminał wprowadzi Was do świata, z którego nie będziecie chcieli wyjść. A ja mam ogromna nadzieję, że ponownie będziemy mogli do niego wkroczyć i wraz z Redfrenem wziąć udział w kryminalnej zagadce, która zapiera dech w piersiach. Pani Anno proszę o więcej. W imieniu swoim i Pani czytelników.

Za egzemplarz książki serdecznie dziękuję Wydawnictwu Czwarta Strona Kryminału.

[Adres usunięty]

"Redfern zastanawiał się, ile jeszcze mężczyzna o nim wie i co chce osiągnąć, zapalając kolejne punkty na mapie jego życia."

"Punkty zapalne" to drugi tom serii o Davidzie Redfernie. Policjant dostaje kolejne sprawy do rozwiązania, więc jego prywatne śledztwo musi zaczekać. Zaginięcie kilkuletniej dziewczynki i morderstwo małżeństwa przyprawi tamtejsze służby o niezły zawrót głowy. Dwie sprawy, prywatne problemy inspektora sprawiają, iż mężczyzna musi postanowić, co jest priorytetem. Sprawa przyjaciela, Adriana Bonesa, ciągnie się za nim jak cień, co tylko dodatkowo frustruje Redferna. Kto kręci się w życiu inspektora? Komu tak naprawdę zagraża nieznajomy mężczyzna?

Autorka ponownie rzetelnie przeprowadziła czytelnika przez trudy śledztwa, co widać poprzez dobry research, ale też sprawiła, że ciekawość sięgnęła zenitu. Dla mnie jest to świetny kryminał, w którym poboczne wątki mają tak naprawdę duże znaczenie. Wszystko w końcu składa się w jedną całość, a zaskoczenie maluje się na twarzy czytelnika. Pani Anna potrafi zrobić delikatny zamęt po to tylko, by wszystkie części układanki znalazły swoje miejsce. Jestem zaskoczona wrażeniami, jakie wywarła na mnie nowa powieść autorki.

Poruszone zostały tematy społeczne, które na szczęście zostały wplecione w fabułę na tyle, by nie przyćmiło najważniejszego - motywu. Miałam wrażenie, że takie wydarzenia zdarzyły się naprawdę i w sumie pewnie nie jest to dalekie od prawdy. Gdzieś na świecie dzieją się takie rzeczy. Może nawet bliżej, niż myślimy.

Co do głównego bohatera, to muszę przyznać, że naprawdę go polubiłam. Bardzo realna postać, którą moglibyśmy spotkać na ulicy. Nie jest opryskliwy, nie przeskakuje między budynkami jak to bywa w filmach akcji. Wraca wspomnieniami do "przyjemniejszych" czasów, nęka go przeszłość, która nie chce odpuścić, ma swoje słabości, ale przy tym wiernie oddaje się swojej pracy. Popełnia błędy jak każdy człowiek, ale potrafi się na nich uczyć.

W moim odczuciu drugi tom jest łatwiejszy w odbiorze, przez co podobał mi się bardziej. "Maski pośmiertne" mają w sobie wątek historyczny, w którym się gubiłam. Tu natomiast autorka postawiła na ciemniejszą stronę ludzkiego bytu. Do czego doprowadzi czytelnika finał tej części? Będziecie zdziwieni, ale dowiecie się bardzo szybko, ponieważ książka wciąga od pierwszych stron i naprawdę ciężko ją odłożyć.

W Woking zaginęła kilkuletnia dziewczynka. To córka polskich imigrantów. Tropów i podejrzanych brak. Wydaje się, że dziecko rozpłynęło się w powietrzu. A czas biegnie.

W tym samym czasie dochodzi do brutalnego morderstwa małżeństwa Abbasich. Syn ofiar znika. Czy ma coś wspólnego z morderstwem?

Nowy szef obie sprawy przydziela Redfernowi i jego zespołowi. David oprócz tego musi zmierzyć się z przeciwnikiem, który zagraża jemu i jego bliskim. Czy zdąży znaleźć prześladowcę?

"Punkty zapalne" to druga książka Anny Rozenberg. Debiut autorki, czyli "Maski pośmiertne", był świetny. Z przyjemnością, więc sięgnęłam po kolejną część. Czy jestem równie zachwycowana jak przy pierwszej części?

Muszę powiedzieć, że Anna Rozenberg wie jak napisać rasowy kryminał. Dwie trudne do rozwikłania sprawy, masa emocji, fałszywych tropów i intrygujący główny bohater to znaki rozpoznawcze tej książki.

Postać inspektora Redferna jest świetnie wykreowana. Mężczyzna jest silny, opanowany i empatyczny. Bardzo podoba mi się jego relacja z dziadkiem. Łączy ich szorstka męska przyjaźń, ale również miłość i troska o siebie nawzajem. Dodatkowo Redfern walczy z chorobą, która przysparza mu dużo bólu i cierpienia.

Zagadki kryminalne są ciekawe i trudne do rozszyfrowania. Ja nie domyśliłam się ich rozwiązania. Jestem ciekawa czy ktoś z Was to rozszyfrował?

Nie wszystkie wątki zostały zakończone, więc bardzo liczę na kolejną część. Mam nadzieję, że nie będzie trzeba długo czekać.

To bezpośrednia kontynuacja znakomitego debiutu "Maski pośmiertne". Akcja rozpoczyna się dosłownie kilka dni później. Tym razem David Redfern zajmuje się jednocześnie dwiema sprawami. Podwójnym, drastycznym morderstwem i zaginięciem pięcioletniej dziewczynki. Główny problem jaki napotyka na swojej drodze to brak istotnych punktów zaczepienia dających sygnał, którą drogą podążyć, kogo szukać, od czego tak naprawdę zacząć. Wzbudza to w nim niemałą frustrację, którą da się odczuć w zachowaniu i decyzjach jakie podejmuje.

Oprócz prowadzonego śledztwa Davida cały czas nękają problemy osobiste, które stara się odsunąć na dalszy plan. Od demonów przeszłości nie tak łatwo się jednak odciąć, tym bardziej kiedy cały czas ingerują w teraźniejszość.

.

W tej części dostajemy zdecydowanie mniej opisów. Nie ma też tego charakterystycznego dla "Masek..." wątku historycznego. Mimo to nie zabrakło paru smaczków, na przykład w postaci ciekawostek architektonicznych.

Samo śledztwo jest bardziej rozwinięte i zawiłe jednocześnie. Z każdym rozdziałem odnajdywane są kolejne poszlaki, które mieszają nie tylko czytelnikowi w głowie, ale sam Redfern dostaje konkretny orzech do zgryzienia. Wielowątkowość jest według mnie atutem tej powieści. Tworzy naprawdę dobrze skonstruowaną intrygę i buduje napięcie. Nie jest łatwo przewidzieć jak się akcja dalej potoczy, tym bardziej, że po drodze serwowane są mniejsze lub większe zwroty akcji. Zbierając to wszystko w jedną całość zakończenie musi zaskoczyć i tak też się tu dzieje.

.

Zawsze cenię jeśli autor między wierszami porusza problemy społeczne. Nie epatuje nimi i nie osacza, ale daje sygnał, a resztę pozostawia czytelnikowi.

Rodzice zaginionej dziewczynki są polskimi emigrantami. Wyjechali z kraju w poszukiwaniu lepszego życia.

"Za mało, by żyć, za dużo, by umrzeć. (...) Wie Pan jak to jest, kiedy zasuwa się na pełnych obrotach cały rok, a na koniec się okazuje, że nie ma pieniędzy nawet na to, by zabrać dzieci nad krajowe morze?"

Nakreślony jest również problem związany z mediami społecznościowymi i tym jak dużo o sobie w nich zdradzamy. Z pozoru zwykłe zdjęcia, czy opisy mogą stać się konkretną pożywką dla przestępców.

.

Autorka nie idzie na łatwiznę. Powieść poprzedzona długim i szczegółowym researchem nie może być zbyt prosta w odbiorze. Zdecydowanie to nie jest lektura, którą można sobie w międzyczasie podczytywać. Tu wymagane jest bezwzględne skupienie i zaangażowanie. Odczułam to na własnej skórze. Wzięłam ją do ręki w momencie, kiedy zaczynało mnie rozkładać przeziębienie i po dwóch dniach przerwy musiałam zacząć czytać od początku, bo najzwyczajniej się pogubiłam.

.

Jeśli chodzi o klimat panujący w tej powieści to nie będę się rozpisywać tylko przytoczę jedno zdanie, które bardzo mi się spodobało, a jednocześnie zamyka temat.

"Małomiasteczkowy smrodliwy klimacik, mój drogi, radzę przywyknąć."

.

Napięta atmosfera i niekończące się tajemnice tworzą mieszankę wybuchową. Na tę ostateczną eksplozję musimy jednak trochę poczekać gdyż Anna Rozenberg nie powiedziała jeszcze ostatniego słowa.

Miałam przyjemność czytać debiut Autorki, więc nie zastanawiałam się nawet nad sięgnięciem po tom drugi. Czy odnalazłam to co uwiodło mnie w części pierwszej?

Redfern zajmuje się makabrycznym morderstwem dokonanym na małżeństwie. Sprawa jest trudna i nie ma solidnego punktu zaczepienia. Mimo braku czasu zostaje jednocześnie oddelegowany do prowadzenia sprawy zaginionej dziewczynki. To jednak nie wszystko co wisi na plecach policjanta.

Anna Rozenberg stworzyła świetnego bohatera. Mężczyzna pełen wad i słabości, niezwykle inteligentny i błyskotliwy a jednocześnie potrafiący się mylić. Poznawanie go to ogromna przyjemność. Miałam wrażenie, że z każdym rozdziałem coraz bardziej wchodzę w jego umysł, tym samym lepiej go rozumiem. Ta część pozwoliła mi w nim odkryć całkiem sporo, jednak mimo to nie przestał być intrygujący i tajemniczo ciekawym.

Sama powieść to przykład genialnego kryminału. Dwa główne wątki są otoczone siecią pobocznych wydarzeń, to wszystko mniej lub bardziej się łączy dając wręcz wybuchową mieszankę. Świetnie wplecione aspekty obyczajowe, dzięki nim czytelnik jeszcze bardziej angażuje się w wydarzenia. Ma poczucie coraz większej więzi z bohaterami.

To książka z serii tych, przy czytaniu których cierpię niezmiernie. Tu cierpiałam ponad cztery dni... Czytałam i odkładałam, bo kompletnie nie chciałam kończyć. To było jak najlepszy z możliwych posiłków literackich.

Lekko mroczny klimat doskonale wkomponowany w angielską aurę, która dodatkowo go podbijała. Świetne pióro Autorki, zwroty akcji nie do przewidzenia a na koniec wielkie wow. Całość niby spokojna i można nawet rzec lekko leniwa a jednak czułam się jak na kolejce górskiej.

Po pierwszej części byłam zachwycona, teraz jestem wbita w fotel. Ja zdecydowanie biorę książki Pani Anny w ciemno. To był kryminał domknięty w każdym calu, jest napięcie, są zagadki, całość tak prawdziwa i realna, no i inspektor Redfern. Nie często spotyka się taki rodzaj rzetelności u autora, tu nic nie ociera się o prawdę, tu ją czujemy, tu wszystko jest prawdą. Jestem po prostu zakochana w całości a oba tomy znajdą swoje honorowe miejsce na półce.

Nie dziwię się fascynacji Marka Stelara tą książką, jak i poprzednią. Został tak wielkim fanem Autorki, że znajdziemy Annę Rozenberg w Jego najnowszej powieści, zresztą razem z Przemysławem Żarskim.

Policja w Voking rozpoczyna poszukiwania pięcioletniej dziewczynki z Polski. Matka dziewczynki jest tak zrozpaczona, że nie potrafi pomóc funkcjonariuszom, a brak jakiegokolwiek tropu nie pozwala wskazać motywu ani wytypować podejrzanych. Inspektor Redfern robi wszystko,  by odnaleźć zaginioną dziewczynkę oraz wyjaśnić zagadkę tajemniczego morderstwa małżeństwa.  W dodatku inspektor Redfern ma swoje problemy osobiste.  Ktoś próbuje go zastraszyć i zagraża jego bliskim. 

Czy inspektor powstrzyma nieznajomego?

Genialny thriller sensacyjny,  od którego nie mogłam oderwać się.  

Autorka trzyma czytelnika w napięciu,  a śledztwo wciąga na maksa.

Uwielbiam takie powieści z sekretami i intrygami.

Jeśli lubicie rozwiązywać zagadki to ta książka przypadnie Wam do gustu.

Ja jestem nią zachwycona, bo moja wyobraźnia pracowała non stop. Powieść zapewniła mi mnóstwo emocji. 

Podobała mi się i polecam ją!

“Punkty zapalne” to imienny bilet, dzięki któremu na blisko trzy tygodnie zasilisz szeregi brytyjskiej policji. Zapomnij o miłej i spokojnej lekturze przy bladym świetle nocnej lampki. Nim się obejrzysz, przesiądziesz się z salonowego uszaka na przednie siedzenie starego Triumpha i pomkniesz, lewą stroną jezdni, w epicentrum wydarzeń. Głowa rozboli Cię od nadmiaru kawy i scenariuszy, jakie Twój umysł będzie kreował. A wszystko to podyktowane jednym pragnieniem. Chęcią pomocy głównemu bohaterowi w śledztwie tak trudnym, jakiego na swoich kartach klasyczny kryminał dawno nie widział. To co? Skasować bilecik?

W “Punktach zapalnych” Anna Rozenberg po mistrzowsku skonstruowała i poprowadziła wielowątkową fabułę. Jej główna oś składa się z dwóch śledztw, prowadzonych równolegle przez tę samą ekipę śledczych. Czy zaginięcie 5 letniej dziewczynki łączy się jakkolwiek z brutalną dekapitacją muzułmańskiego małżeństwa? Poszlak i tropów jest całe mnóstwo, ale brakuje najważniejszego - motywu obydwu przestępstw. Bohaterowie przekonają się, że to właśnie motyw nadaje kształt kryminalnemu obrazowi, jaki muszą złożyć z porozrzucanych śladów, aby schwytać winnych. Bez tego tworzą tylko bezwartościowe, niezrozumiałe dla nich samych kolaże.

Postać inspektora Davida Redferna Autorka coraz bardziej przed nami odsłania. Tak, jak obiecała, tak zrobiła - mamy go w “Punktach zapalnych” jeszcze więcej. Wiarygodność i osobowość Redferna są tak przejmujące, że angażujemy się w jego perypetie bez wyjątku - na każdej scenie życia tej postaci. Przyjaciel inspektora, Adrian Bones, mawiał, że “łatwiej było się piąć na szczyt po stosach zapisanych ryz papieru, niż spędzając czas na ganianiu przestępców”. Główny bohater będzie świadectwem prawdziwości tych słów.

Powyższe w zupełności by wystarczyło, aby uznać powieść za bardzo dobrą. Czym innym jest jednak klasa sama w sobie. O niej, w przypadku “Punktów zapalnych”, decydują wątki i postaci na drugim planie. To one, moim zdaniem, nadają charakter i koloryt tej powieści, czyniąc ją doskonałą.

Na kartach powieści otrzymacie obraz polskiej emigracji, która zdaniem inspektora Redferna ma dwa oblicza - “jedna oparta na przyciąganiu, a druga na wypchnięciu”. Przeczytacie również o tym, jak łatwo się dzisiaj odsłaniamy w mediach społecznościowych i jak prostym zadaniem jest poskładać z nich precyzyjny obraz naszego codziennego życia. Będzie też coś dla sympatyków zwierząt w kryminałach - Bandit odkryje nowe smaki, a Redfern pokaże Wam, ile jest w stanie przetrwać kot pod męską kuratelą.

Autorka pamięta również o kontynuacji pochlebnie przyjętych wątków swej debiutanckiej powieści. W “Punktach zapalnych” unosić się będzie “duch” Marty Sokolińskiej, Palacz wciąż będzie dybał na inspektora, a uroczy Bohdan Siwiaszczyk skradnie Wasze serca, tak jak w poprzednim tomie zrobił to Puszka.

Na uznanie zasługuje fakt, jak wszystkie wątki łączą się w spektakularny finał. “Każdy drobiazg może mieć znaczenie, a najmniejszy punkt może okazać się tym zapalnym”. Czy uda Ci się je odkryć? Z kolei pomost do kolejnego tomu odbieram jako bezlitosny atak na swoją cierpliwość.

Jestem pod ogromnym wrażeniem narracji i dojrzałości stylu, w jakim pisze Anna Rozenberg. Wprost nie mogę uwierzyć, że już przy drugiej powieści z powodzeniem jestem w stanie dyskutować o tzw. znakach rozpoznawczych jej twórczości. Mam poczucie, że obcuję z pisarką, która na swoim koncie ma co najmniej naście opowiedzianych historii, a przecież debiutowała ledwie w marcu tego roku.

Kontynuacja “Masek pośmiertnych” to współczesna odsłona starej szkoły kryminału. Drobiazgowe i skomplikowane śledztwo jest fundamentem, na którym Anna Rozenberg buduje wiarygodne postaci, łączy je w relacje, sprawdza ich charakter i splata siecią zdarzeń. Jedyne co różni ten kryminał od jego klasycznych odpowiedników, to poziom napięcia, suspensu i emocji, które Autorka wznosi na oczekiwany obecnie poziom.

Rozenberg udowadnia, że kryminał można przeżywać od pierwszej do ostatniej strony, a nie jedynie w bardziej wybuchowych momentach. W “Punktach zapalnych” mrok i tajemnice tworzy wszystko - każdy bohater, każdy napotkany dom, czy ulica, a nawet rysunek małego dziecka.

"Punkty zapalne" to drugi tom serii kryminalnej z Davidem Redfernem w roli głównej. Szepnę na początku, że śmiało można czytać w odwrotnej kolejności i się nie pogubić, ale mimo wszystko to seria i czasami jeśli sięgniecie najpierw po drugi tom, to czytając pierwszy będziecie wiedzieć zbyt wiele. A po co sobie spojlery puszczać, prawda? ;)

Anna Rozenberg to dla mnie było nie lada odkrycie przy lekturze książki, jej pierwszej, debiutu pod tytułem "Maski pośmiertne" dlatego, że nie mówiło mi to nazwisko absolutnie nic, ale zobaczyłam na legimi i przepadłam już w momencie kiedy zobaczyłam okładkę. Później było już tylko ciekawiej i jak na debiut to... cóż, to było naprawdę coś ciekawego. Dlatego, gdy zobaczyłam w zapowiedziach "Punkty zapalne" i do tego okazało się, że przyjdzie mi przeczytać jeszcze przed premierą i Wam o niej opowiedzieć, to niemal stalkowałam kuriera! Nie mogłam się doczekać i od razu, po otworzeniu paczki musiałam chociaż kilka stron przeczytać. A wierzcie mi, teraz jest taki czas, że wielu moich ulubionych autorów pojawia się na półkach księgarń z nowościami i czytam przynajmniej trzy, cztery książki na raz, bo zwyczajnie chciałabym je wszystkie na już, na teraz, natychmiast! Czy to oznacza, że Rozenberg plasuje się u mnie w kryminalnym serduszku na wysokim poziomie? Już Wam opowiadam, bo co to, to nie, tak łatwo nie jest się tam dostać i utrzymać na stałe, ale jest pojemne.

O czym zatem jest ta książka? Oczywiście głównym bohaterem jest wspomniany wyżej Redfern, detektyw, któremu tym razem zostaje przydzielona sprawa brutalnego morderstwa. Wyobraźcie sobie, że zostaje zamordowany taksówkarz, który nazywa się Muztar Abbasi. To już mówi dość sporo, prawda? Wiele osób założyłoby, że komuś się nie spodobał mężczyzna o takim pochodzeniu, o takim wyznaniu, ale jakże można się pomylić i rzucić niesprawiedliwym oskarżeniem! Redfern też tak zakładał, ale później okazało się, że zniknął syn mężczyzny i zaczęła się jazda. Ale to nie wszystko, bo obok prowadzone jest inne śledztwo, poszukiwanie dziewczynki, która zaginęła. Czy te sprawy są powiązane?

Jednym właśnie z ciekawszych zabiegów jest to, że autorka nie skupia się na jednej sprawie do rozwiązania, ale w zasadzie prowadzi nas przez dwa śledztwa jednocześnie. Bardzo dużo wątków, dużo pytań, mało odpowiedzi, momentami wręcz strzępki informacji i to wszystko zlewa się w przeogromną potrzebą dokończenia lektury, mimo że wie się, iż rano będzie ciężko, bo pewnie świt zastanie przy czytaniu.

Redfern, bo to ON jest tutaj tym bohaterem, za którym podążać przyszło i myślę, że jest to postać bardzo ciekawska, zadaje dużo pytań, może powodować, że stanie się niewygodny dla pewnych osób, ale myślicie, że mu to przeszkodzi w układaniu puzzli i próbie rozwiązania zagadki? Oczywiście, że nie! Jest w nim też nieco brytyjskości, bo musicie wiedzieć, że to taki bad ass. Jak trzeba, to i mordobiciem nie pogardzi, ale to też facet, z którym chciałoby się wyjść na piwo, ot tak.

Musicie wiedzieć, że to druga książka autorki, a czyta się ją, jak by to była jej już któraś z kolei i to fantastyczne uczucie, bo ma się ochotę na więcej, a styl autorki sprawia, że czytelnik zostaje wciągnięty już dosłownie od pierwszej stroni i ciągnie go do książki w trakcie pracy, w trakcie codziennych czynności. Dosłownie zerkałam kilka razy w jej stronę i zastanawiałam się co z psem, co z dziadkiem, co z Davidem, dlaczego ktoś ucina głowy, dlaczego zaginęła mała dziewczynka. No po prostu majstersztyk i to chyba najlepsza rekomendacja dla każdego miłośnika gatunku, a i myślę, że to książka, którą będę polecać jeśli ktoś spyta, od czego zacząć czytać kryminały lub którego autora polecam na początek, bo przez tę książkę się płynie mimo całej brutalności, jaką się w środku zastaje.

Recenzja powstała we współpracy z Wydawnictwem Czwarta Strona :)

"Punkty zapalne" Anny Rozenberg to drugi tom cyklu o Davidzie Redfernie, detektywie z polskimi korzeniami, który od dziecka mieszka w Wielkiej Brytanii, a niedawno przeprowadził się do niewielkiego miasteczka kilkadziesiąt kilometrów pod Londynem, do Woking. Sprawy kryminalne rozwiązuje już od pierwszego tomu, czyli "Masek pośmiertnych", którego nie miałam jeszcze przyjemności przeczytać.

W "Punktach zapalnych" David rozwiązuje na raz kilka spraw. Przede wszystkim głowę zaprząta mu brutalne zabójstwo małżeństwa, Muztara i Sadii Abbasich, gdzie najprawdopodobniej w grę wchodzą potyczki religijne - zwłaszcza że całe mieszkanie zalano świńską krwią. Dochodzi również do uprowadzenia pięciolatki bezpośrednio sprzed domu. Kiedy na jaw wychodzą nowe dowody (i kolejne ciała), jej matka, Kinga Wolańska - Polka na imigracji - popada w coraz większą depresję. A jak wiadomo, matka zdolna jest do wszystkiego, byleby zapewnić bezpieczeństwo dziecku...

W międzyczasie David próbuje odnaleźć Martę, która po wydarzeniach z Masek pośmiertnych uciekła, nie dając znaku życia; stara się również na nowo poukładać sobie życie, przeprowadzając się do dziadka. W mieszkaniu Davida bowiem wybuchł gaz, o czym mężczyzna nie zamierza nawet myśleć. A konfrontacja z byłą narzeczoną i zmiany władzy na komisariacie nie pomagają w rozwiązaniu żadnej ze spraw.

Czy Davidowi uda się odnaleźć mordercę Abbasich? Co z uprowadzoną dziewczynką? Czy Iza Wolańska odnajdzie się cała i zdrowa? To zaledwie kilka pytań, z którymi musi zmierzyć się David, ponieważ w trakcie śledztwa wypływają nowe, prawie mrożące krew w żyłach informacje. Wtedy też detektyw będzie musiał dokonać paru poważnych wyborów. A przecież nie każdy wybór zawsze jest słuszny....

"Punkty zapalne" Anny Rozenberg łączą w sobie wszystkie cechy wybornego kryminały: wartka akcja, od jakiej nie da rady się oderwać; przemyślana fabuła i świetnie poprowadzone wątki kryminalistyczne; główny bohater będący realistycznym zlepkiem przeróżnych emocji, wad i zalet oraz osobliwych zachowań. Napięcie idealnie buduje prowadzenie kilku śledztw na raz. W pewnym momencie sprawy zaczęły się nawzajem przeplatać, czego efektem był niemały chaos - oczywiście, w pozytywnym tego słowa znaczeniu. Rzadko kiedy w kryminałach spotyka się aż tyle wątków (zwykle występują maksymalnie trzy, z czego jeden główny), dlatego jestem pełna podziwu kunsztu Anny Rozenberg. Autorka rozegrała całość iście po mistrzowsku, ostatecznie wszystko prostując z niezwykłą gracją.

David Redfern to bohater wyjątkowy, bo według mnie składał się przeważnie z samych wad. Na początku nie polubiłam się z tym niepotrafiącym wyrażać uczuć mężczyzną, indywidualistą i samotnikiem. Przeżywanie przygód, błądzenie po omacku, przekopywanie się w aktach, dowodach czy poszlakach pozwoliło mi jednak lepiej go poznać, a tym samym zaskarbił moją sympatię. Uwielbiam zabieg, zwłaszcza w powieściach kryminalnych, kiedy do bohatera trzeba się przekonać osobiście. Sprawia to, że historia wydaje się bardziej rzeczywista.

Nie do końca przekonało mnie wybranie Woking jako miejsca akcji. Miasteczko, liczące sobie trochę ponad sześćdziesiąt tysięcy mieszkańców, stojące w centrum tylu przeróżnych, brutalnych morderstw, porwań, podpaleń czy to tam jeszcze się działo w Maskach pośmiertnych, brzmi bardzo naciąganie. Zrozumiałabym wybór Londynu, Liverpoolu czy innego większego miasta w Wielkiej Brytanii, ale Woking? Nie, tutaj mi nie zagrało.

"Punkty zapalne" Anny Rozenberg polecam fanom wielowątkowych kryminałów, detektywów w akcji i kręcenia się za własnym ogonem. To doskonała uczta dla wielbicieli powieści trzymających w napięciu. W trakcie lektury wszystko wydaje się mgliste, a wyrazistość pojawi się dopiero pod koniec. Sama czytałam bez znajomości pierwszego tomu, co z jednej strony nijak nie wpłynęło na ostateczny odbiór powieści, lecz z drugiej odrobinę żałuję - sięgając najpierw po "Maski pośmiertne", lepiej zrozumiałabym występujące w tekście aluzje, a niektóre wspomnienia Davida nie wydałyby się zupełnie obce.

Ostatnio pasjonują mnie kryminały i książki sensacyjne, w których namiętnie się zaczytuję. Nie znałam wcześniejszego tomu zaczynając tę lekturę, jednak mi to nie przeszkadzało. Dosyć szybko wciągnęłam się w fabułę i w opisaną tutaj opowieść. Autorka mi zaimponowała spójnymi wątkami, zaskakującymi zwrotami akcji i samą historią, która tak kluczy, że naprawdę ciężko ją poskładać. Niezmiernie przypadły mi do gustu pięknie napisane i bardzo realistyczne opisy oraz doskonale dialogi.

Momentami czułam się, jakbym była obok inspektora Dawida i razem z nim prowadziła śledztwo tropiąc niebezpiecznych przestępców. Fantastycznie pani Anna myliła moje tropy i podrzucała fałszywe poszlaki. W pewnym momencie tak się zakręciłam w tym całym dociekaniu prawdy, że zupełnie się pogubiłam. Wybitne zakończenie zaskoczyło mnie totalnie i wbiło w fotel, na którym przeważnie czytam. Siedziałam dosyć długo z otwartymi ustami ze zdziwienia, zastanawiając się jak to możliwe, że tego nie przewidziałam. Różnorodni, ze specyficznymi charakterami bohaterowie świetnie odgrywali przypisane im role. Niektórych z nich polubiłam.

Ten thriller tak namącił mi w głowie, że jeszcze długo myślałam o tym co tu przeczytałam i próbowałam dojść do ładu z gonitwą myśli. Emocje nie chciały opaść i dopiero ciężka praca w ogrodzie pozwoliła mi ochłonąć.

W małym, angielskim miasteczku ginie pięcioletnia, polska dziewczynka Iza. Redfern i jego koledzy mają pełne ręce roboty przy szukaniu dziecka. Jakby tego było mało dochodzi do brutalnego morderstwa gdzie traci życie starsza para małżeńska. Funkcjonariusz miota się między tymi sprawami a dodatkowo gnębią go osobiste problemy.

Czy inspektor poukłada swoje życie i odnajdzie wewnętrzny spokój. Czy zaginiona Iza znajdzie się żywa? Kto jest brutalnym mordercą? Kto zagraża bohaterowi i jego otoczeniu? Czy śledztwo się zakończy?

Muszę wam powiedzieć, że zawładnęła ta powieść mą głową i duszą. Każde słowo chłonęłam jak gąbka, nie mogąc oderwać oczu od kolejnych kartek. Genialne wątki kryminalne naprawdę mocno zaciekawiają. Uważam, że chętnie sięgniecie po tę lekturę i sami pogłówkujecie nad rozwiązaniem tej sprawy. Polecam!