Psia krew

Książka czytana jednym tchem, podoba mi się styl pisania tego autora. Powieść czytałam z wielką przyjemnością i ciekawością. Zagadka kryminalna została poprowadzona w bardzo ciekawy sposób i dostarcza czytelnikowi wielu emocji. Akcja powieści dzieje się dynamicznie, bohaterowie są nietuzinkowi – z pewnością zapamiętam ich na długo ! Natomiast historia sama w sobie jak na kryminał przystało super…uwielbiam gdy próbuję sama rozwikłać zagadkę kryminalną w trakcie czytania, już jestem pewna że wiem co będzie dalej, a później autor i tak mnie zaskakuje. Z pewnością zapamiętam ten debiut na długo… Psia krew, polecam !

"Psią Krew" dosłownie wciągnąłem. Bardzo przypadła mi do gustu kompozycja tej powieści, główny nurt fabuły przeplatany jest tu z fragmentami przesłuchań tychże policjantów - szybko dowiadujemy się, że każdy z nich kręci i nie mówi do końca prawdy, a w pewnej chwili to już nie o wykrycie sprawcy chodzi tylko o rozgrywkę między bohaterami, a że każdy jest z innej planety (naprawdę podziwiam, jak autor ich wykreował), to robi się naprawdę ciekawie. "Psia Krew" to zupełnie nowe spojrzenie na kryminał. Książka napisana jest błyskawicznym językiem, pełno tu świetnych, dynamicznych dialogów. Naprawdę polecam, a że to debiut autora to tym bardziej czekam na kolejne jego książki.

Mam przed sobą pokaźnych rozmiarów lekturę, liczącą ponad 700 stron. A co jest w środku? Czy aż kilkaset stron niezapomnianych emocji i wrażeń? Niezupełnie, jak dla mnie …

Piękny letni dzień, słońce wije się i razi mocnych blaskiem. A w stolicy zostaje zamordowana młoda kobieta, prawdopodobnie prostytutka. W mieście robi się gorąco, media nagłośniają sprawę i szumią wkoło. Nie może być inaczej, rozpoczyna się wielkie dochodzenie, na miarę popełnionej zbrodni. I byłoby ciekawie i intrygująco, gdyby nie bohaterowie – „znakomici” stróże prawa. Było ich aż czterech, jeden lepszy od drugiego. Zelichmanow, zwany Szeryfem, dla którego od pracy ważniejsza jest rodzina. Dziwny Tymon Fryc, któremu terapia, na którą uczęszcza od jakiegoś czasu niewiele pomaga. Jack Jackowski, któremu podoba się zabawa w gwiazdę filmową i zamierza błyszczeć na wielkim ekranie. I Turczyn, pokaźnych rozmiarów, któremu nadskakuje droga mamusia. Zespół niesamowity, pełen słomianego zapału i ulotnej energii. Każdy z nich myśli tylko o sobie i swoich interesach. Lewe interesy i korupcja, łatwe i szybkie pieniądze. To wszystko nie może ujść uwadze wydziału wewnętrznego, który bacznie przygląda się poczynaniom stróżów prawa. Dokąd doprowadzi ich ta buta i głupota, z jakimi problemami będą się musieli zmierzyć policjanci? I czy dochodzenie to ich największe zmartwienie? Dowiedzcie się sami, jedno mogę zapewnić, uśmiejecie się co niemiara … Ale to nie powinno być śmieszne, bo przecież doszło do okrutnej zbrodni …

Mam mieszane uczucia co do tej historii. Niby poważna, kryminalna fabuła, ale już metody pracy policji i ich podejście do postawionego przed nimi zadania, jest ciekawym materiałem na dobrą komedię. Nie porwała mnie, nie byłam ciekawa kolejnych kroków, moja ciekawość była uśpiona. Czytało się szybko, bo powieść to jeden ciągły dialog, krótkie i szybkie rozmowy. I czas płynie. Zabrakło mi emocji, stopniowania i budowania napięcia, elektryzującego oczekiwania na finał. Wydaje mi się, że pomysł na fabułę był interesujący, ale czegoś mi zabrakło. Nawet sami bohaterowie byli dla mnie karykaturami policjantów, nie mieli w sobie pazura, chociaż każdy z nich z czymś się zmagał. Zbyt wiele miejsca autor poświęcił ich problemom osobistym, z którymi się borykali, a bardzo powierzchownie potraktował ich stosunek do prowadzonego śledztwa. I jak dla mnie za bardzo t wszystko było rozciągnięte, jestem przekonana, że spokojnie całą fabułę można było skondensować i zamknąć w czterystu stronach. Nie zawsze takie pozorne rozbudowanie wątku na zadowalający efekt końcowy dla czytelnika.

Psia krew to powieść dla tych, którzy z przymrużeniem oka podchodzą do pracy policji i potrafią odbierać poważne zdarzenia z dystansem. Jesteście ciekawi? To po nią sięgnijcie ….

,,Psia krew" Rafała Łozowskiego zainteresowała mnie swoją fabułą. Postanowiłam zapoznać Sue z tym wydaniem w wolnym czasie, jednak nie wzięłam pod uwagę tego, iż jej pr,rczytanie zajmie mi tak dużo czasu. ,,Psia krew" Rafała Łozowskiego jest tak obszerna, że na jej poznanie należy zarezerwować sobie wiele godzin. Książka jest jednak napisana w tak przystępny sposób, iż z powodzeniem uda się znaleźć czas na to, by sięgać po nią w różnych momentach. Właśnie takie wydania są niezwykle cenne na polskim rynku wydawniczym.

W tym wydaniu odbiorca może zapoznać się z historią kryminalną, która miała miejsce w Warszawie w 2020 roku. To właśnie wtedy zamordowana została prostytutka i w tę głośną sprawę i poszukiwanie sprawcy zaangażowanych zostało aż czterech mężczyzn, którzy oprócz tego dodatkowo mieli również swoje problemy. Atutem tej obszernej polskiej powieści jest to, że autorowi umiejętnie udaje się stopniować napięcie i nie sposób jest domyślić się zakończenia zbyt wcześnie.

Z pewnością ,,Psia krew" Rafała Łozowskiego jest dobrze skonstruowanym kryminałem, w którym nie brakuje różnych form przedstawiania treści. To również dzięki nim ta lektura staje się jeszcze ciekawsza, a poznawanie kolejnych faktów nie jest żmudnym zajęciem. Cieszę się, że skusiłam się na lekturę tej książki, gdyż jest naprawdę super propozycją skierowaną do odbiorców w odpowiednim wieku.

„Psia krew” to historia, która opisana jest aż na 700 stronach, nie ukrywam, że taka ilość dość mocno mnie przeraziła. Nie wiedziałam czego się spodziewać, początkowo towarzyszyła mi myśl żeby tylko to wszystko nie było zbyt mocno rozciągnięte.

I przyznaje, że zdecydowanie nie było. Myślę, że to w dużej mierze spodziewane jest tym iż spora część opiera się ba dialogach, a ja dialogi uwielbiam. Tak więc serio czyta się ją błyskawicznie. Ten rodzaj narracji, która bardzo do mnie przemawia.

Zamysł autora, jak i wykonanie niesamowicie mnie zaskoczyły. Mamy tu bohaterów tak bardzo różnych od siebie, a tak mocno pasujących do całości. Każdy z nich wnosi coś całkiem innego. W tym wszystkim trzeba pamiętać o fabule, a w niej dzieje się o to całkiem sporo, jestem niesamowicie zaskoczona tym jak autor to wszystko ułożył. Oczywiście jest kilka rzeczy do których można się „przyczepić”, całkiem sporo wulgaryzmów i kilka momentów, które zbyt często się powtarzają. To może być nawet mocno irytujące.

Jednak to wcale książki nie przekreśla, uważam, że w każdej jest coś co nie każdemu będzie pasować. Koniec końców mogę powiedzieć, że była dobra. Nie trafia na sam szczyt ostatnio przeczytanych historii ale myśle, że jest to pozycja godna polecenia.