Przypadłość

Czytałam jak zaklęta, chociaż ta książka nie ma w sobie tornada, tylko narastającą ciszę przed burzą na opuszczonej wyspie na drugim końcu świata. Nie ma ratunku, nie ma pomocy, wiesz, że skądś padnie cios, ale nie wiesz kiedy, gdzie i jak. Jak o tym teraz myślę, to wydaje mi się, że przez całą powieść główna bohaterka nie wytrzymywała tego oczekiwania i sama sobie zadawała razy.

Zakończenie nie dało mi żadnych jasnych odpowiedzi. W zasadzie to wiem, że nic nie wiem, a zwłaszcza nie wiem, czy chcę wszystko wiedzieć. I tak też jest dobrze. Nie wszystko musi być poddane wiwisekcji, czasami lepiej cieszyć się, że coś udało się przeżyć i to koniec, finito, nie wracajmy do tego.

Podobało mi się, ale już… nie wracajmy do tego. Brrr.

Targani skrajnymi emocjami skrywamy często wszystko to co najbardziej nas dotyka pod płaszczem z uśmiechu i bywa, że nikt nie dostrzega tego co tak naprawdę się z nami dzieje. Gdy znajdzie się jednak taka osoba, albo odrzucamy jej pomoc, albo jest już na nią za późno....

Hanna prowadziła niemal idealne życie. Spokojna kobieta nie widziała świata po za swoją przyjaciółką, synem oraz pracą w ukochanym kinie. Kłopoty jednak nie dawały za wygraną, a bohaterka prężnie próbowała je pokonać. I wtedy pojawia się On. Starszy mężczyzna sprzedający zegary oraz ten jeden czasomierz, który zdaję się wzywać Hannę do siebie. Gdy niczego nieświadoma kobieta zabiera zegar ze sobą do domu nic już nie jest takie jak być powinno. Przeszłość nie da o sobie zapomnieć, a kolejne problemy uderzą z siłą gromu....

PRZYPADŁOŚĆ to książka od której trudno będzie się Wam oderwać. Akcja toczy się bardzo spokojnie, a autor udziela nam zastrzyku z adrenaliny bardzo miarowo. Kiedy już go dostaniecie będziecie chcieli tylko więcej i więcej...

Tomek sprawił, że ponownie zaczęłam się zastanawiać nad tym ile człowiek jest w stanie wycierpieć dla miłości? Czy jakakolwiek walka o nią ma jeszcze sens? Jak dużo może znieść matka kochająca swoje dziecko ponad wszystko? Przerażająca i niewyobrażalnie prawdziwa historia Hanny nie da Wam o sobie zapomnieć....

Tomek oraz Vesper dali nam kolejny raz książkę, która pochłonie czytelnika do reszty...!

Jak mijają dni od jej przeczytania tym więcej w moich oczach zyskuje. Dla mnie jest to książka, o której z początku nie wiedziałam co myśleć i wzbraniałam się z osądem przeczuwając, że jej całość dopiero wskaże mi odpowiednie wrażenie. I tutaj się nie pomyliłam, bo faktycznie przy spojrzeniu na całość rozumiem czemu taka jest, a nie inna.

A jaka jest? Pierwsze słowo, gdy o niej myślę to osobliwa. Balansująca na granicy jawy, a snu. A nawet nie o tyle snu ile nawiedzeń rodem z egzorcyzmów. Właśnie, bo to osobliwy horror psychologiczny, z którego może nie wylewa się na każdej stronie brutalność, ale jak już jest to trzeba się mocno trzymać fotela. W straszeniu mnie Tomasz Sablik jest bardzo dobry, bo z trzy sceny z jego poprzedniej czytanej przeze mnie książki nadal w głowie mi siedzą i coś czuję, że tu też tak będzie. Szczególnie opis jednej zbrodni mocno mnie zmroził. 😱

Tylko, że jak w „Lęku” od razu poczułam to coś, tak w „Przypadłości” nie mogę tego powiedzieć. Postać głównej bohaterki, a raczej wejście w jej psychikę było wręcz fizycznie nieprzyjemne, ale przecież w horrorze psychologicznym o to chodzi, więc też nie do końca mogę się tego czepiać, a wręcz być pod wrażeniem takiej kreacji. Jednak rozum swoje, a serce swoje i sprawiało mi to problem.

Jest też taki wątek z panem Tik-Takiem, który może nie o tyle, że odstawał od fabuły, ale nie był mi tam koniecznie potrzebny. Szczególnie znając już tą straszną i brutalną resztę, która składa się powoli, acz skutecznie w tak przerażającą prawdę, że nie mogę albo nie chcę uwierzyć w to co zadziało się na samym końcu. Mam wrażenie, że to książka dla koneserów horrorów i raczej nie polecałabym ją dla początkujących czytelników w tym gatunku. Sam autor mimo wszystko znowu mi pokazał, że jego książki są dla mnie. 🔥

„Ile mrocznych tajemnic skrywają ludzie, przywdziewając na co dzień maski...”

Po poznaniu poprzednich książek Tomasza Sablika („Winda” i „Lęk”), wzięłam się za „Przypadłość”. Thriller przeraźliwie mocno wgryzł się w wyobraźnię, ostrymi obrazami gęstego mroku czającego się w ludzkiej duszy szarpał rany zadawane przez koszmar, ciężkimi oparami obsesji pozostawiał krwawe ślady. Szaleńczo podobało mi się wejście w zło, nie mogłam oderwać się od niego, zahipnotyzował nieskończonością tykania czasu i zawieszeniem w brudzie ludzkich myśli. Fantastycznie skrojona przestrzeń między jawą a snem, wypełniona kontrastami wrażliwości i nieczułości, poprzecinana spiralami halucynacji i ułudy. Niejednoznaczność jako motyw przewodni interpretacji czynów i postaw bohaterów nakręcała atmosferę drapieżnej grozy i tajemniczych wizji. Wciągnęło zestawienie czystego macierzyństwa i odpychającej świadomości porażki, niewytłumaczalnej złowrogiej aury i piękna prawdziwej przyjaźni, nieokreślonej fascynacji i zadziwiającej bierności. 

Autor przedstawił niewiele postaci, tylko tyle, aby nadać fabule stabilność, stworzyć kameralny nastrój lęku, jednakże wnikliwie potraktował ich sylwetki, obecność i kształt, jaki nadawały historii. Thriller psychologiczny nie wchodził gładko, uwierał okropnościami, odpychał obłudą, za to przyciągał przewrotnością i wyrachowaniem w omotaniu czytelnika, aby nie wiedział, na czym tak naprawdę stoi. Czyli tak jak lubię najbardziej. Zakończenie zaskoczyło, zupełnie nie tego się spodziewałam. Z jednej strony brakowało mi precyzyjności i klarowności, z drugiej właśnie to doceniłam, sporo materiału do wałkowania w myślach. Czy Hanna Hoppe, miłośniczka kina, ewidentnie żyjąca w świecie fantazji, zdoła wziąć się w garść, poradzić sobie z traumatycznymi życiowymi doświadczeniami, posuniętymi do skrajności zaburzeniami, dołującą obecnością toksycznego syna, i odzyskać poczucie własnej wartości? Na razie usamodzielnia się mieszkaniowo, a w urządzaniu nowej przestrzeni pomaga przyjaciółka Oliwia. Musimy chwilę poczekać aż w jej życie wkroczy przedmiot nasiąknięty duszą, pragnieniami i marzeniami poprzednich właścicieli, także symboliką, ale warto, wówczas zaczynają się osobliwe zdarzenia. Bookendorfina

Hanna Hoppe ma swój uporządkowany i bezpieczny świat. Na jej drodze staje ekscentryczny sprzedawca zegarów, a to wydarzenie może zmienić jej życie…

Ło matko i córko, ale to było porąbane! I to porąbane w najlepszy możliwy sposób! Balansowanie na granicy strachu i cierpienia wychodzi autorowi po mistrzowsku. I te majaki… Tik-tak, tik-tak, Scarlett O’Hara powie Wam jak żyć. Creepy!

Nie do końca potrafię napisać o tej książce. Sablik zaskoczył mnie kreacją postaci. Stworzył dwa potwory, jednak problem leży w tym, że jednego z nich miałam ochotę przytulić, pocieszyć i ukoić. Ja nie powinnam tego czuć!

Dobra, nie ma co wymyślać, po prostu przeczytajcie, bo to jest przedobre. I nie zapomnijcie przeczytać posłowia. Wbiło mnie w fotel.