Przyjaciółki na zawsze. Przyjaciółki. Tom 3

Sara stała się uczennicą klasy ósmej. To miał być wspaniały czas, niestety był taki tylko w marzeniach. Jej rówieśnicy randkowali, ona nie, chociaż bardzo by chciała. Starała się przypodobać innym, jednak im bardziej próbowała, tym jej samoocena spadała. Czy uda jej się odnaleźć swoje mocne strony? Czy ósma klasa przestanie być dla niej koszmarem? Czy będzie szczęśliwa?

Od wydania tomu drugiego minęło ponad dwa lata i chociaż wtedy Amelka była serią zachwycona, trochę się bałam, jak ten tom odbierze. Niepotrzebnie, moja córka podrosła, ale również podrosła bohaterka. Komiks o przygodach Sary okazał się naprawdę świetny.

Historia zdecydowanie ciekawa, realistyczna, a przy tym poruszające kwestie, z którymi każde dziecko prędzej czy później się musi zmierzyć – dorastanie, pierwsze sympatie, akceptacja wśród rówieśników. Bohaterka jest bardzo realistyczna, ma problemy, takie jak wiele dziewczynek w jej wieku, a to sprawia, że można się z nią utożsamiać.

Ilustracje w komiksie są ładne, przyciągają wzrok i zachęcają do poznania treści.

„Przyjaciółki na zawsze” to świetny komiks dla dorastających dzieci. My z przyjemnością polecamy.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

W ÓSMEJ KLASIE

Trzeci tom „Prawdziwych przyjaciółek” to solidna, trzystustronicowa cegiełka. Ale cegiełka znakomita, równie dobra, jeśli nie lepsza nawet, niż poprzednie części. I to po prostu kawał naprawdę dobrego komiksu o dorastaniu, czasach szkolnych i sentymentach, ale widzianych bez różowych okularów nostalgii.

Jest rok 1987. Sara trafia wreszcie do ósmej klasy, mając już więcej przyjaciół, niż kiedykolwiek, ale nadchodzi czas zmian. Wokoło wszyscy zaczynają randkować, zaczynają tworzyć się pary, miłość kwitnie, ale… Właśnie, nie dla Sary. W jej życiu nic nie wychodzi tak, jakby tego chciała, szuka szczęścia, ale to jej umyka, a co by nie robiła, nie czuje się dobrze ze sobą. Czy przezwycięży i te problemy? Co jeszcze los dla niej szykuje? Czy nadarzy się okazja do upragnionej zmiany? A może wszystko będzie dla niej takie, jak zawsze?

„Prawdziwe przyjaciółki” to z pozoru prosta seria o życiu, szkole, dorastaniu i przyjaźni jakich wiele. Z pozoru, bo chociaż rzeczywiście pisuje się w te schematy, jednocześnie, a może przede wszystkim to autobiograficzna opowieść. I sentymentalne dzieło, opowiadające o szkolnych i codziennych perypetiach bohaterów żyjących u schyłku lat 80. XX wieku. Sentymentalnej, ale jak już wspominałem, wcale nie znaczy to, że szczególnie nostalgicznej czy oglądanej przez różowe okulary. Autorka, a właściwie autorki, powalają nam poznać zarówno blaski i cienie bycia dzieckiem w tamtym okresie. A w nowym tomie widać to jeszcze bardziej, bo zamiast na samych tematach przyjaźni, jeszcze mocniej skupiony jest na szerokim spektrum relacji tak z ludźmi, jak i rzeczywistością, z wszelkimi młodzieńczymi fenomenami włącznie.

Oczywiście nie ma tu jednocześnie tematów niewłaściwych dla dorastających czytelniczek – a raczej czytelników w ogóle, bo nie ograniczałbym się tu do konkretnej płci czy nawet wieku. Co jeszcze można powiedzieć o serii, jak i tym tomie? Że to taka lekka, szybka i przyjemna w odbiorze opowieść, która może stać się odskocznią od codzienności, jak i posłużyć za poradnik w codziennych problemach. Wszystko tu jest życiowe, bliskie każdemu odbiorcy i mimo innych realiów, uniwersalne. A także podane w przyjemny sposób, z emocjami i humorem.

Szata graficzna? Jest lekka i prosta, co widzicie już na okładce, ale taka być powinna. Pasuje do opowieści i treści, pasuje do charakteru serii i ma swój urok. Do tego w tym tomie na czytelników czeka masa dodatków: tekst od scenarzystki, garść jej zdjęć z tamtych lat, szansa na zobaczenie, jak powstają plansze komiksu krok po kroku czy nawet zdjęcia ekipy pracującej nad „Przyjaciółkami”. A wszystko to w ładnie wydanym tomiku, który polecić warto każdemu młodemu tak ciałem, jak i duchem.

Ósma klasa? To dopiero wyzwanie. Dążenie do spełnienia swoich marzeń i ciągła, nieustanna walka o utrzymanie wypracowanej z takim trudem sympatii rówieśników. Do tego oczywiście nauka, której przybywa z każdym dniem i zajęcia pozaszkolne, na które bardzo chce się chodzić, ale doba wydaje się dziwnie krótka. Znacie te realia? Pamiętacie? Bohaterka trzeciej części „Przyjaciółek” zmierza się właśnie z nimi i powiem wam, że jej też nie jest łatwo. Sara odnajduje się w szkole, jest lubiana, uczęszcza na zajęcia z teatru, o których marzyła, ale mimo to cały czas ma wrażenie, że w pewien sposób odstaje od rówieśników. Odpowiedni ubiór, uczesanie, makijaż, zachowanie, stosunek do chłopców i skomplikowane relacje między dziewczynami – nasza bohaterka robi wszystko (czasem wbrew sobie) żeby się dostosować, ale…no właśnie. Kiedy robimy coś wbrew sobie nie zawsze to wychodzi. Dlatego Sara wpada w niemałe kłopoty, co jest przyczyną kolejnych frustracji, nerwicy, a nawet depresji. Nie da się ukryć, że podobne problemy są na porządku dziennym i współczesnych nastolatków, stąd seria powieści graficznych o przyjaciółkach ma wartości uniwersalne. Nie tylko przedstawia zagmatwany świat młodych ludzi, ich problemy społeczne oraz zaniżone poczucie własnej wartości, ale także wskazuje sposoby, jak sobie z tym radzić. I to jest według nas największa zaleta tej książki. Kłopoty i wyzwania młodości są znane także Autorce, która nie ukrywa, iż podczas tworzenia opierała się w znacznej mierze na swoich własnych szkolnych doświadczeniach. Zazdrość i zawiść rówieśników, rywalizacja, wyścig szczurów, problemy wewnętrzne, które rzutują na oceny i niemożność poradzenia sobie z własnymi nieokiełznanymi myślami – to, co dzieje się w ludzkiej duszy jest niesamowicie złożone i właściwie u każdego odbywa się w inny sposób. Najważniejsze przesłanie traktujące o tym, iż tłumione uczucia wcale nie znikają, a jedyna metoda ogarnięcia ich, to wyjście im naprzeciw i umożliwienie, aby wybrzmiały po swojemu. Bo nie zapominajmy, iż nie wszystkie nastolatkowe problemy to błahostki; skutki niektórych powodowanych emocjami działań mogą mieć wpływ na całe dalsze życie. Tym bardziej, że okres dorastanie to bodajże najtrudniejszy, najbardziej pokręcony czas w życiu człowieka z punktu rodzica śmiem twierdzić, że cóż…łatwo nie jest. Dobrze natomiast, że istnieje literatura, która otwiera oczy dorosłym i pomaga nastolatkom. Czytajmy zatem, a jeśli mamy wokół siebie młodzież – podrzucajmy im wartościowe lektury. Żeby wiedzieli, że tak naprawdę, to nie są w tym wszystkim sami. Dzięki wydawnictwu Jaguar wydanie jest kolorowe i praktyczne. Miękka okładka z ilustracjami bohaterek, a w środku ogromnie emocjonalne i oddające klimat powieści rysunki, które można godzinami oglądać i które są inspiracją dla czytelniczek. To konkretna lektura, ale czyta się szybko i przyjemnie. Nie dziwi już fakt, że to bestseller New York Timesa. „Prawdziwe przyjaciółki” moja córka pokochała od pierwszego wejrzenia i poleca bardzo, zwłaszcza dziewczynkom 8+. Są ponadczasowe.

CzytaMy8+

Sięgając po tę książkę, nie miałam pojęcia, że okaże się być… komiksem! Tak! I to dość sporym, ponieważ liczy aż 304 strony. Sporo? Niekoniecznie, ponieważ fabuła wciąga nas tak mocno, że po pewnym czasie czytamy ją, jak gdyby była filmem. I to całkiem dobrym filmem.

Na rynku ukazała się w marcu tego roku i jestem pewna, że zjedna sobie sporo czytelniczek. Choć nie czytałam poprzednich dwóch tomów, to bez problemu odnalazłam się w fabule trzeciego. „Prawdziwe przyjaciółki” oraz „Najlepsze przyjaciółki”, jak się okazało, nie obeszły się bez echa na polskim rynku wydawniczym.

Cała książka niesie za sobą przesłanie, które ma na celu uświadomienie nas, jak ważnym jest pokochać samego siebie.

Cała opowieść została oparta nagrafikach o zabawnej, jedynej w swoim rodzaju, aparycji. Przerysowane oczy niejednokrotnie wzbudziły salwy śmiechu u mojej nastoletniej córki. Cóż, mnie również taki styl rysunku na długo utkwi w pamięci.

W książce poznamy Sarę, której życie postanowiło stanąć na głowie. Wszyscy jej znajomi zaczynają randkować, jednak ona czuje się odrzucona. Choć nie należy do brzydkich czy głupich, wciąż pozostaje samotna, co w jej wieku może przyprawić o niezłe kompleksy.

Choć stara się cieszyć z najbardziej błahych powodów, to wciąż czuje się źle sama ze sobą. Każdy jej ruch wydaje się być niedostatecznie dobry, a każdy wybór – zły.

Czy uda się jej pogodzić z własnym sumieniem i pokochać swoje jestestwo?

Shannon Hale i LeuyenPham idealnie odwzorowały myśli, które nagromadzają się w umysłach ósmoklasistki. Nie ukrywają, że wydarzenia te, zostały oparte na swoich doświadczeniach.

Lektura ta, pozwala na spojrzenie na nastoletnie trwogi z całkiem innej perspektywy. Ich problemy wcale nie są trywialne. Niektóre z nich, mogą nieść za sobą bardzo poważne konsekwencje, o czym warto pamiętać.

Autorki przyciągną do siebie także tych czytelników, którzy nie przepadają na kilometrami opisów, ponieważ postanowiły zastąpić je zabawnymi grafikami. Wplatając w historię humor, dodały uroku całej opowieści.

Postawiły także nacisk na to, że buzujące hormony w nastoletnim ciele potrafią nieźle namieszać, a także postawiły przed rodzicami spore wyzwanie- próbę przekonania własnych dzieci do zaakceptowania własnych słabości.

Nie ukrywajmy, młodzież coraz częściej popada w skrajności, albo przerysowując swoje młode ciała, albo popadając w kompleksy. Bardzo trudno jest im zaakceptować swoje ciała, kolor skóry czy też narodowość z jakiej się wywodzą. Autorki wyszły naprzeciw oczekiwaniom rodziców, który nie potrafią sobie poradzić z dowartościowaniem swoich dzieci. Jest to bardzo trudne, co widać na przykładzie głównej bohaterki i jej przyjaciół.

Dziewczynkom wystarczy maleńki bodziec, który może rozpętać istną burzę ich umysłach. Autorki na każdym kroku podkreślają, jak ważne jest profesjonalne podejście do tematu depresji u nastolatek. Sięgnięcie po nią, wcale nie musi być „obciachem” lecz jedynym trafnym wyjściem, które może pomóc we wsparciu dziecka.

Jako osoba dorosła, z nostalgią podchodziłam do treści książki. Tak wiele sytuacji miało odzwierciedlenie w moim życiu, o których zapomniałam. Moja córka uświadomiła mi, że te problemy wcale się nie różnią od tych, które targają i nią. Dzięki tej książce mogłyśmy odbyć wspólną podróż w moją przeszłość, a także poznałam obecną sytuację „miłosną” swojej córki.

Zdecydowanie jest to lektura, którą powinno się czytać wspólnie z dzieckiem.

Pamiętasz, jak było w 8 klasie? Kiedy za rogiem coś się kończyło, a coś rozpoczynało? Kiedy jedną nogą ze zwykłej dziewczyny czy chłopaka stawałaś/łeś się kobietą, mężczyzną? Co trzeba zrobić, osiągnąć, żeby być szczęśliwą, lubianą, spełnioną? Mogłoby się wydawać, że proste pytania więc prosta odpowiedź, ale…

Poznajmy Sarę dziewczynę, która właśnie rozpoczyna nowy rok szkolny i jest już w 8 klasie. Dziewczyna jest pewna, że już wszystko wie i że odkryła odpowiedź na nurtujące pytania każdego nastolatka! Ma przyjaciół, udziela się swojej pasji jaką jest teatr i zdaje się, że znalazła złoty środek do bycia szczęśliwą. Wystarczy, że będzie piękna, popularna i że będzie odnosić sukcesy oraz, że będzie podobała się chłopcom to takie proste, ale coś jest nie tak!

Ile to razy każdy z nas zastanawiał się, dlaczego on/ona woli jego/ją? Jak wyglądamy? Czy się spodobamy? Czy moje ubrania są odpowiednie? Świetnie jest być w grupie ludzi, którzy nas lubią, którzy mają posłuch w szkole i są lubiani, ale coś gdzieś jednak wychodzi inaczej i często czujemy się jak piąte koło u wozu albo nie jesteśmy zbyt widoczni jak innych.

Każdy nastolatek boryka się ze swoimi problemami, ale nie są one mniej bądź bardziej ważne od innych porostu inne, indywidualne które wymagają naszej uwagi. Książka w pewien sposób przybliży bądź przypomni nam ten okres, w którym złamany paznokieć to tragedia na skalę globalną.

Przed wami trzeci tom serii „Przyjaciółki” w formie komiksu. Nie musisz znać poprzednich, żeby wiedzieć kto i co. Każda część komiksu porusza bardzo ważną część naszego życia jakim jest dorastanie, utrata kogoś bliskiego, albo to, że czasem prawdziwa przyjaciółka nie jest na zawsze. Odłożyłam książkę na półkę mojej córki, ponieważ wiem, że znajdzie w niej odpowiedz na wiele pytań, chociaż by to, że uroda nie pokazuje jakim kto jest naprawdę, prawdziwi przyjaciele szanują ciebie zawsze bez względu na to jaka jesteś i co robisz.

Znajdziesz też rozdziały które poruszają, pokazują coś osobistego w każdym z nas: piękno, sława, chłopaki, sukces, doskonałość, depresja, akceptacja siebie taką jaką jestem, a nie jaką chcieliby mnie widzieć inni.

Za ten egzemplarz dziękuję Wydawnictwu Jaguar i cieszę się, że mogłam poznać jedną z tych wartościowych książek dla nastolatków. Szkoda, że za moich czasów nie było takich książek albo były, zbyt drogie, żeby kupić. Książka oparta na prawdziwych doświadczeniach autorki więc nie są to wyssane z palca historie, które nie mają potwierdzenia w realnym życiu.