Przyczajona groza

Ta pozycja to antologia opowiadań grozy. Znajdziemy w niej sześć mrocznych, klimatycznych historii: 🫣 "Przyczajona groza", "Opuszczony dom", "Przypadek Charlesa Dextera Warda", "Zgroza w Red Hook", "Coś na progu" oraz "Nawiedziciel mroku". W opowiadaniach tych pojawiają się dziwne istoty, 😯 mamy też do czynienia z prastarymi rytuałami i niebezpieczną magią, 🔮 napotykamy na nawiedzone domy i doświadczamy obłędu. 🤯 Jest klimatycznie, jest mrocznie, jest też nieco refleksyjnie. Czy jest przerażająco? Nie do końca. W tych opowiadaniach chodzi bardziej o dreszczyk grozy, otaczającą nas z każdej strony niepokojącą atmosferę i pojawiającą się co jakiś czas gęsią skórkę na ciele. 😳 Każda historia ma w sobie coś innego, wyjątkowego i każdą poznajemy z perspektywy danego narratora. I właśnie tu warto nadmienić, że te historie mają dosłownie formę opowiadania, ponieważ zdecydowanie przeważają w nich opisy, a dialogi stanowią tylko niewielki dodatek. Nie uważam tego jednak za minus, 🙅‍♀️ szczególnie biorąc pod uwagę to, w jak wspaniałym i pięknym stylu zostały napisane. 🥰

Podsumowując, "Przyczajoną grozę" uważam za zbiór bardzo dobrych, klimatycznych i wywołujących ciary opowiadań. ✨️🖤✨️ Warto wspomnieć, że książka została wzbogacona o mroczne ilustracje autrostwa Krzysztofa Wrońskiego. Te obrazki naprawdę działają na wyobraźnię i sprawiają, że lektura staje się jeszcze lepsza. Polecam❗️😊

„Przyczajona groza“ to kolejny zbiór opowiadań Lovecrafta pod logiem wydawnictwa Vesper. Każda z historii („Przyczajona groza“, „Opuszczony dom“, „Przypadek Charlesa Dextera Warda“, „Zgroza w Red Hook“, “Coś na pragu“, „Nawiedziciel mroku“) jest umiejscowiona w świecie mitologii Cthulhu, ale w wydaniu bez macek, a z udziałem podmiany ciał, mrocznych cieni czy naukowców schodzących na drogę okultyzmu. Są one podręcznikowym przykładem horroru lovecraftowskiego, gdzie nacisk kładziony jest na psychikę bohaterów oraz suspens. Jest więc niepokojąco i wnikliwie, a w każdej historii towarzyszy nam narrator, który „narzuca własne, mylne interpretacje opisywanych zjawisk [...] jakby [...] bał się tego, co opisuje, i jego umysł szukał wymówek, by nie uznać za szybko istnienia zjawisk niezwykłych, w tym tych najbardziej przerażających“*. Kolejne miejsca akcji nakreślone zostały z ogromną dokładnością (były znane autorowi, więc mógł się im przyjrzeć i odbić je na zdania), a każda opowieść to wnikliwe zapisy wydarzeń opisane tak, by zdawały się realne. Jest niemalże naukowo, jest mrocznie i jest niepokojąco.

Lovecraft to nie autor dla każdego. Należy do grona największych twórców grozy i suspensu, jego nadprzyrodzone historie z czasem urosły do fikcyjne mitologii znanej na całym świecie, ale to autor oschły dla bohaterów. Mało jest u niego uczuć, dużo opisów szczegółów, a przykładem, gdzie według mnie zaszło to za daleko, jest jedno z ważniejszych jego opowiadań, czyli „Przypadek Charlesa Dextera Warda“. Tyle że nawet tam wszystko krzyczy z jak wielkim autorem mamy kontakt. Dlatego — choć sam Lovecrafta czasami jest dla mnie mniej przyjemny niż jego następcy — lubię po niego sięgać i lubię obcować z jego prozą.

przekł. Maciej Płaza

* Mikołaj Kołyszko, posłowie