Przewoźnik

Dostając tą książkę do rąk miałam pewne obawy z nią związane. Nie czytając opisu, ani też innych opinii na jej temat, wyrobiłam sobie zdanie na jej temat przy pomocy okładki, która jest dość wymowna.

Niby historia taka jakich wiele. Temat, który poruszany był już wielokrotnie. Typowa młodzieżówka z rodzącym się uczuciem w tle. Schemat jakich wiele. Trzeba jedynie przyznać autorce, że sceneria jest dość nietypowa i mało romantyczna.

Clair McFall w swojej debiutanckiej powieści postawiła na motyw "życie po życiu", które (chyba nie ważne w jakiej oprawie) nadal jest fascynujące i pociągające. Z racji tego, że jeszcze nikt stamtąd nie wrócił, świat ten pozostaje zagadką, a to oznacza, że autorzy mogą dać się ponieść swojej wyobraźni.

Naszą główną bohaterką jest Dylan, która mieszka z matką w Szkocji. Jej życie stało się znacznie bardziej uciążliwe niż dotychczas kiedy jej przyjaciółka wyprowadza się do innej miejscowości. Dylan zawsze czuła, że w jej życiu czegoś lub kogoś brakuje. Dlatego, kiedy odnalazła swojego biologicznego ojca postanowiła nie tylko nawiązać z nim kontakt, ale poznać go, by uczestniczył w jej życiu. Niestety jej matka nie podzielała jej entuzjazmu. Powiedziawszy wprost, była niesamowicie niezadowolona i nie zamierzała tego faktu ukrywać.

Więcej na: [Adres usunięty]

„Dylan przeżyła straszliwy wypadek pociągu. Ale czy na pewno?

Ponury krajobraz wokół niej to nie Szkocja, lecz pustkowie, po którym krążą zjawy w poszukiwaniu ludzkich dusz. Czekający na nią nieznajomy nie jest zwykłym chłopcem. Tristan jest przewoźnikiem. Ma bezpieczne przetransportować jej duszę w zaświaty – zadanie, które wykonywał już wielokrotnie. Tym razem jest jednak inaczej.

Rozdarta pomiędzy miłością i przeznaczeniem, Dylan zdaje sobie sprawę, że nie może ani opuścić Tristana, ani z nim zostać. Jej duszę schwyciłyby w końcu zmory. Byłaby stracona na wieki. Czy prawdziwa miłość może pokonać śmierć?

Pierwsza część młodzieżowej trylogii Claire McFall została wydawniczą sensacją w Chinach, gdzie sprzedano ponad 2 miliony egzemplarzy książki! Jej zawrotna popularność przyczyniła się do tego, że wkrótce powieść zostanie zekranizowana.”

„Przewoźnik” to debiut literacki Claire McFall. Jak wiecie, bardzo lubię debiuty, jednak do tej książki podeszłam z dużą dozą ostrożności, a to dla tego, że już na okładce znalazłam informację, że to powieść, która została wydawniczym fenomenem w Chinach i na jej podstawie ma zostać nakręcony film. W przypadku takich książek jestem bardzo wymagająca i krytyczna, po prostu zwracam uwagę na wszystko, by na koniec z czystym sumieniem móc stwierdzić, że książka jest dobra lub nie. I wiecie, co? Teraz gdy lekturę tej książki mam już za sobą, mogę z ręką na sercu napisać, że „Przewoźnik” jest wydawniczą perełką, po którą powinien sięgnąć młodszy jak i starszy czytelnik. Historia w niej zawarta jest piękna, przejmująca i chwyta za serce. To pełna emocji opowieść o miłości, która stawia stawia opór śmierci, która zostawiła w moim sercu trwały ślad. To dopiero pierwsza cześć tej młodzieżowej trylogii, ale ja już niecierpliwie czekam na kolejny tom, by poznać dalsze, pełne uczuć losy bohaterów.

Myślę, że większość z nas myśli o śmierci i zastanawia się nad tym, co po niej dzieje się z naszą duszą. I to w pewnym sensie o tym jest ta książka. Autorka przybliża nam postać Przewoźnika, który ma za zadanie bezpiecznie przeprowadzić duszę przez Pustkę do bezpiecznego miejsca, czyli nieba. Moim zdaniem autorka popuściła wodze fantazji i znakomicie wykreowała ten nieznany nam świat i wędrówkę dusz. To jak będzie wyglądać ta droga, zależy tylko i wyłącznie od nas samych, gdyż wszystkie lęki, troski, smutki, czy zmartwienia będą uwidaczniać się w mgnieniu oka i utrudniać tę drogę. Jestem zachwycona tym, jak autorka przedstawiła postać Przewoźnika, „osoby”, która nie powinna mieć uczuć, powinna być zimna jak głaz i raz, dwa zapominać o każdej przeprowadzonej duszy. Jej zadaniem powinna być tylko ochrona duszy przed zmorami i doprowadzenie jej na drugą stronę. Jednak, gdy Tristan poznaje Dylan wszystko zaczyna się zmieniać. Dziewczyna budzi w nim uczucia, których myślał, że nie ma. Czy miłość pomiędzy tą dwójką jest możliwa? Czy Tristan będzie w stanie ją zostawić? Co się stanie, gdy zostaną złamane najważniejsze zasady? Tego koniecznie musicie dowiedzieć się sami.

„Próbowała sobie wyobrazić, jak to jest nie mieć własnej tożsamości. Być całkowicie ograniczonym wszystkimi wokół, nigdy samemu nie istnieć. Nie znać nawet własnej twarzy. Nie potrafiła sobie tego wyobrazić i chociaż raz poczuła się dobrze, będąc sobą”.

Postacie głównych bohaterów nie są przekoloryzowane, czy wyidealizowane, oni są bardzo naturalni i bardzo szybko idzie ich polubić. Dylan mimo tego, że ma szesnaście lat, nie jest typową nieśmiałą nastolatką. Dziewczyna ma silną osobowość, jest uparta i walczy do samego końca. Jeżeli chodzi o Tristana, to ten bohater przez długi czas był dla mnie zagadką i myślę, że i tak jeszcze do końca go nie poznałam, ale bezapelacyjnie trafił do mojego czytelniczego serducha.

"On stał po drugiej stronie linii, patrząc, jak dziewczyna się rozpada. Był, jak policjant po drugiej stronie weneckiego lustra i wiedział, że nie mogła go zobaczyć. Oszustwo zadziałało, zaś ból, który tym spowodował był doskonale widoczny na jej twarzy."

„Przewoźnik” to piękna, fascynująca i co najważniejsze nieprzewidywalna powieść nie tylko o zaświatach i o wędrujących duszach, które zmagają się z informacją o śmierci, ze zmorami oraz innymi przeciwnościami. To przede wszystkim powieść, która niesie nadzieję na to, że i tam po drugiej stronie można doświadczyć pięknej i chyba wiecznej miłości. Urzekła mnie ta historia i jej bohaterowie… mam nadzieję, że z Wami będzie podobnie. Poza tym nie sugerujcie się tym, że jest to powieść dla młodzieży, bo nawet ja kobieta koło czterdziestki fantastycznie spędziłam z nią czas, a bohaterów pokochałam całym sercem. Teraz czekam niecierpliwie na kolejny tom.

Gorąco polecam!

Z twórczością Claire McFall spotykam się po raz pierwszy, i już wiem, że nie po raz ostatni. Mimo, że lektura jest z gatunku fantastyki, do tego fantastyki młodzieżowej, historia Dylan i Tristana bardzo podobała mi się. Nie dziwi mnie fakt, iż książka sprzedała się w ponad 2 milionowym nakładzie. Dla tych, którzy są już po lekturze Przewoźnika, ucieszy wiadomość o ekranizacji powieści. Sama nie mogę się doczekać.

Dylan to piętnastoletnia uczennica, dziewczyna od ponad dziesięciu lat nie widziała się z ojcem, bardzo za nim tęskni, i chciałaby go poznać. Jednak matka, Joan, przez wiele lat nie pozwalała na ich kontakt. W końcu, po usilnych namowach córki, Joan ulega. Dylan jest bardzo szczęśliwa i zarazem przerażona. Nie wie, czy ojciec ucieszy się, gdy po tylu latach odezwie się do niego córka. Bohaterka w końcu postanawia się odważyć i dzwoni do ojca. Telefon po drugiej stronie milczy, co jeszcze bardziej potęguje strach i niepewność. Po długich, dla Dylan, dwóch dniach, dzwoni ojciec. Rozmowa na początku nie klei się, jednak po kilku niezręcznych zdaniach, przybiera zupełnie inny obrót. Ojciec jest szczerze zainteresowany życiem córki, wypytuje ją o wszystko, jakie filmy lubi oglądać, jakich ma znajomych, jak idzie jej w szkole. Dylan jest bardzo szczęśliwa, tym bardziej, że ojciec zaprosił ją do siebie na weekend. W dniu wyjazdu wszystko idzie nie po myśli Dylan. Budzik rano nie dzwoni, przez co dziewczyna spóźnia się na zajęcia, w międzyczasie kłócąc się z matką. Wychodzi z domu bez śniadania, w szkole również nie jest lepiej, docinki ze strony rówieśników, doprowadzają Dylan do ostateczności, dziewczyna postanawia zerwać się z zajęć. Wsiada do pociągu, jest przejęta i szczęśliwa, że w końcu zobaczy ojca. Nagły błysk sprawia, że Dylan traci przytomność. Kiedy odzyskuje świadomość, stwierdza, że jest sama w ciemnym pociągu. Narasta w niej panika, myśli, że została pominięta podczas akcji ratunkowej. Z trudem wydostaje się z ciemnego wagonu. Niestety, na zewnątrz zamiast oczekiwanej akcji ratunkowej, dziewczyna zastaje jedynie pustkę. Mija dłuższa chwila nim dostrzega, że nie jest sama pośród pustkowia. Na wzniesieniu zauważa chłopaka...

Tristan to tytułowy Przewoźnik, został powołany, aby pomagać duszom bezpiecznie trafić do nieba. Jest znudzony swoją rolą na tym świecie, jednak wszystko zaczyna przybierać inne barwy, kiedy poznaje niepozorną Dylan. Mimo zakazu, Tristan zaczyna zakochiwać się w nastolatce...

Przewoźnik to fascynująca powieść pod wieloma względami. Interesujący język, którym posługuje się autorka, wciąga czytelnika do swojego świata. Mimo, iż jest to młodzieżówka, ja, kobieta po trzydziestce, jestem nią urzeczona. Postacie głównych bohaterów są tak rzeczywiste, że ma się wrażenie, iż są obok nas i opowiadają swoją historię. Dylan nie jest typową nieśmiałą nastolatką, jej silna osobowość i upór skradły moje serce. To nie jest powieść tylko o wędrujących duszach, które zmagają się ze zmorami i innymi przeciwnościami losu, to powieść również niosąca nadzieję, na to, iż nawet w zaświatach można doświadczyć pięknej i wiecznej miłości. Z niecierpliwością czekam na kolejną część. Claire McFall zostaje jedną z moich ulubionych pisarek, przeczytam wszystko co wyjdzie spod jej pióra.

Ja byłam bardzo ciekawa tej historii. Kiedy przeczytałam opis, stwierdziłam, że na pewno będzie to coś, co przypadnie mi bardzo do gustu i co będę mogła polecić każdemu z ręką na sercu. Jednak jak stało się w rzeczywistości?

Główna bohaterka, Dylan, to dziewczyna dość uparta, która stawia na swoim. Jednak nie uważam tej cechy za coś złego, ponieważ widać, że potrafi ona zawalczyć o to, na czym naprawdę jej zależy. W tym przypadku było to spotkanie z ojcem, na które nie chciała zgodzić się jej mama. Upartość Dylan jednak chwilami okazywała się paskudnie irytująca. Objawiło się to właściwie już na początku znajomości z Tristanem. Przez to mam mały problem z tą postacią, ponieważ nie potrafię określić czy ją polubiłam, czy też wręcz przeciwnie.

Tristan z kolei to bardzo interesujący bohater. Okazuje się, że przybiera ON postacie różnych osób, w zależności od tego, kogo ma akurat przeprowadzić. Uważam, że jest to naprawdę ciekawe, ponieważ każdy widzi go po prostu inaczej. Z początku grał ON takiego zimnego, zirytowanego wręcz chłopaka, który przeprowadzenie Dylan traktuje jako największą karę. Jednak po czasie zaczęła z niego wychodzić jego dobroć, wrażliwość i anielska cierpliwość do dziewczyny. W jego przypadku potrafię już stwierdzić, czy go polubiłam. Tak, ten bohater przypadł mi do gustu, mimo tego, że nie zabłysnął niczym szczególnym.

Styl autorki również przypadł mi do gustu. Obawiałam się, że będzie tu mnóstwo niezrozumiałych dla mnie słów, które mógł wypowiadać tytułowy Przewoźnik, ale na szczęście książka została napisana prostym językiem, który zrozumie każdy czytelnik.

Fabuła odrobinę przypominała mi Na krawędzi wszystkiego. Choć na pierwszy rzut oka nie ma między tymi pozycjami żadnych podobieństw, to dla mnie jakoś tak te dwie historie są do siebie bardzo podobne. Czy twierdzę, że to źle? W żadnym wypadku. Zarówno Na krawędzi wszystkiego, jak i Przewoźnik to lektury przyjemne w odbiorze, zawierające naprawdę ciekawe i wartościowe przesłania.

Powieść Claire McFall to idealna pozycja dla miłośników lekkich młodzieżówek z wątkiem fantastyki oraz romansu. Ponadto autorka bardzo ciekawie przedstawiła wizję śmierci i "przejścia na drugą stronę". Dla mnie niestety zabrakło tutaj jeszcze takiego efektu WOW, żebym mogła postawić tej książce szczerą szóstkę, dlatego otrzymuje ona ode mnie tylko piątkę. Niemniej jednak polecam Wam tę pozycję, bo być może ktoś z Was zostanie przez nią totalnie oczarowany.

Tego w paranormal romance jeszcze nie było. Miłość, która narodziła się w zaświatach, już po śmierci głównej bohaterki... Musicie przyznać, że ten pomysł naprawdę brzmi nowatorsko i ciekawie. Podobnie stworzenie postaci przewoźnika - nieznającego prawdziwego życia mężczyzny, zamkniętego na pustkowiu. Tristan fascynuje, w końcu jego egzystencja nie należy do niego, a jego ciało zmienia się zależnie od potrzeb konkretnej duszy.

Teraz, kiedy pochwaliłam pomysł, mogę z czystym sercem skrytykować wątek romantyczny, które z założenia miał być kwintesencją Przewoźnika. Nie wiem czy problemem jest młody wiek głównej bohaterki, być może... Ale miłość pomiędzy Dylan a Tristanem wybucha nagle, bez ostrzeżenia i w sumie... znikąd. Claire McFall nie przekonała mnie.

Autorka włada plastycznym, dość barwnym piórem i nie mogę zarzucić jej nic względem stylu. Mogłabym narzekać na skąpą ilość dialogów, ale to problem wynikający z nierozbudowania relacji Dylan i Tristana. Bardzo łatwo było mi się zanurzyć w wykreowane przez Claire McFall życie po śmierci, bezludne pustkowie, które nawiedzały zmory.

Jeśli potraktujecie Przewoźnika jako powieść uprzyjemniającą czas, miłą i niekoniecznie ambitną to myślę, że może się okazać satysfakcjonującą lekturą. Mimo marności wątku romantycznego, jestem zadowolona z książki, a zakończenie dodatkowo podbudowało moje dobre nastawienie względem kontynuacji.

Mam ogromną ochotę na drugi tom, w którym w końcu będę mogła się dowiedzieć, czy ta niespodziewana pośmiertna miłość może stać się żywa, prawdziwa i wystarczająco silna.