Przesilenie. Droga do siebie, kiedy przytłacza cię świat

Piękna książka. Przyszła do mnie w trudnym dla mnie czasie i bardzo ukoiła moje serce i duszę. Stanowi piękną metaforę powrotu do siebie i przypomina, że wszystko zaczyna się w nas. Że czasem trzeba się zatrzymać, postawić na siebie i zajrzeć do środka, aby wszystko móc na nowo poukładać. Przypomina, że od tego jak świat i otoczenie nas postrzega, ważniejsze jest to, jak postrzegamy same siebie. Bez tego łatwo się zagubić, a odnajdywanie się na nowo to nie jest łatwy proces, ale z pewnością warto go podjąć. A ta książka jest wspaniałym impulsem do wejścia na drogę do siebie.

"Przesilenie. Droga do siebie, kiedy przytłacza cię świat" to wyjątkowa książka, która już na samym początku zdobyła moje serce. Jest to historia kobiety w spektrum autyzmu, która opowiada o poszukiwaniu siebie, akceptacji i nadziei. Dzięki niej mogłam lepiej zrozumieć osoby autystyczne i problemy, z którymi borykają się na co dzień. Myślę, że potrzebujemy więcej takich książek, ponieważ dla wielu osób autyzm jest zagadką, pomimo tego, że wiele się o tym mówi. Jest to wspaniała lektura, do której na pewno wrócę w przyszłości.

“To ulga, kiedy wszystko zaczyna mieć sens - mówię - i jeszcze ktoś to dostrzega”

Każdy z nas ma taki moment w życiu, że wszystko nas przytłacza. Wszystkiego jest za dużo. Mamy zbyt dużo problemów, obowiązków, bodźców, ciągle gdzieś biegniemy… Wydaje się że nikt nas nie rozumie, sami siebie nie rozumiemy.

W takim momencie życia znajduje się właśnie Kathrine. W jej życiu dzieje się zbyt dużo, każdy drobiazg, dotyk potrafią wyprowadzić ją z równowagi. Kobieta za wszelką cenę chce nabrać dystansu i pokonać trudności. Aby pobyć sama ze sobą wyrusza w drogę słynnym szlakiem South West Coast wzdłuż wybrzeża Wielkiej Brytanii. Kathrine dzieli swoją drogę na etapy. W trakcie tygodnia spędza czas na codziennych obowiązkach, a w każdy weekend wędruje. Z każdym odcinkiem szlaku zaczyna rozumieć siebie i to skąd się bierze jej niedopasowanie do świata, a przypadkowo wysłuchana audycja stawia przed nią jedno z najtrudniejszych pytań w jej życiu: Czy Kat może być w spektrum autyzmu? W końcu zaczyna rozumieć siebie i swoje nastawienie do świata.

Autorka przenosi nas do świata pełnego niezrozumienia, zagubienia, nadziei na odnalezienie siebie i akceptację.

"Przesilenie" udowadnia, że po każdej burzy przychodzi spokój. Wydaje mi się że jest to częściowo powieść autobiograficzna, na skrzydełku okładki przeczytałam, że autorka dowiedziała się o swoim spektrum autyzmu w dorosłym wieku.

"Przesilenie" to przepiękna historia odnalezienie, zrozumieniu i akceptacji siebie, rodzinie, relacji z innymi. Świetnie przedstawia problemy osób ze spektrum i niezrozumienie ich przez innych.

Autyzm. Tyle się o nim teraz słyszy… w kontekście małym chłopców rzadziej dziewczynek. A co z dorosłymi?

Przecież autyzm nie pojawił się parę lat temu. On był właściwie od zawsze. Co więc z osobami, które teraz są dorosłe i wykazują zachowania i funkcjonowanie ze spektrum autyzmu.

Autorka, Katherine May w swojej najnowszej książce zmierzyła się z wyjątkowo trudnym zadaniem. Opisała jak żyje dorosła osoba mająca autyzm.

To nie jest fikcja, a prawdziwe życie. Autorka opisała w tej książce swoje przeżycie, sama ma autyzm i została zdiagnozowana przed czterdziestymi urodzinami.

W tej książce Katherine May zabiera nas, czytelników, w podróż. Sama przemierza szlak wzdłuż wybrzeża po Wielkiej Brytanii. Ta wyprawa to wyzwanie, tylko fizyczne, ale i zmaganie z samym sobą z własną głową, z własnymi słabościami. Każdy rozdział to inny odcinek drogi. Autorka pisze tu o swoim życiu, jak funkcjonuje, jak wszystko zaczęło się składać gdy zaczęła podejrzewać u siebie autyzm, a potem gdy został potwierdzony. Mam wrażenie, że bierze czytelnika za rękę i pokazuje mu zupełnie inny świat. Otwiera na ten świat oczy. Bo czy ktoś zastanawiał się jak żyją takie osoby, z jakimi trudnościami musza się zmagać?

Ta książka wywołała u mnie wiele emocji. W dalszym ciągu jestem pod wrażeniem. Nie chcę jej oceniać, ponieważ ta książka jest bardzo osobista. Są to przeżycia i wspomnienia autorki więc tym trudniej napisać czy książka jest dobra czy zła. Na pewno jest bardzo ważna i jaka sama autorka wskazuje niestety aktualna.

Myślę, że ta książka otworzy nie tylko oczy, ale również dyskusję na temat autyzmu u dorosłych. Pewnie pomoże wielu osobom, które się z tym zmagają. Dlatego uważam, że ta książka powinna być czytana, powinno się o niej mówić.

Katherine May wykonała niesamowitą robotę. Otworzyła się przed czytelnikiem. Choć zdaję sobie sprawę, że pisanie jest formą terapii, sposobem na poradzenie sobie z rzeczami, które nas przytłaczają. Niemniej jednak podziwiam autorkę za odwagę, że chce przybliżać ten temat innym i mówić o nim otwarcie.