Przenikanie

"Przenikanie" to moje pierwsze spotkanie z prozą Edyty Świętek. Zdecydowanie muszę nadrobić wcześniejsze pozycje autorki, bo ta ostatnia podobała mi się.

Jest to opowieść o kobiecie i przede wszystkim dla kobiet. Opowieść, której nie brak emocji, łez, trudnych doświadczeń i wyborów. Ciekawa historia.

Jedynym minusem dla mnie był charakter głównie opisowy przemyśleń głównej bohaterki powieści, co przyczyniło się nieco do utraty dynamiki przez fabułę. Na szczęście, autorka tyle razy zaskakuje czytelnika, że wynagradza pewne chwile znużenia.

Natalia jest ekscentryczną, trzydziestosiedmioletnią kobietą, żoną, współwłaścicielką biura projektowego. Małżeństwo planuje adopcję dziecka. Gdy są u kresu wymagającej procedury adopcyjnej, nieszczęśliwy wypadek przerywa proces. Kobieta w jednej chwili traci wszystko, co było jej drogie. Cała rodzina kobiety naciska ją aby zaczęła żyć dalej, jednak kobieta nie jest jeszcze gotowa.

„Dziękuję ci, o dobry Boże, że mnie ocaliłeś – wyszeptała. – Emilka i Wojtuś bardzo źle znieśliby kolejne tąpnięcie w swoim życiu. Już raz stracili rodziców. Dziękuję, dziękuję, dziękuję…

Pomyślała, że to nader czytelny znak od losu. Nie powinna wikłać się w romans z Remigiuszem. Nie byli dla siebie stworzeni, żyli jakby w dwóch różnych światach, które na moment się przenikały. Podobnie jak do jej świadomości przenikały fragmenty cudzego życia, pojawiając się dziwacznymi snami.”

Sny Natalii to zlepki przedziwnych sytuacji. To jakby deja vu z losami różnych kobiet, gdzie zawsze pojawia się mężczyzna z blizną na twarzy. Człowiek ten, pojawia się również w realnym życiu kobiety. Czy Natalia teraz zdecyduje się na zmianę swojego życia i ułoży je od nowa?

Przenikania się nie czyta, ono nas pochłania. Nie mogłam odłożyć tej książki, a ilość emocji których doświadczyłam była ogromna. Od niepewności o losy Natalii, poprzez troskę, ciekawość, smutek. Gdy przeżywała swoje kłopoty, troski, chciałam do niej powiedzieć: „trzymaj się, jakoś to będzie.”

Do lektury książek Pani Edyty, nie trzeba mnie namawiać. Uwielbiam jej sagi wielotomowe, jak również i pojedyncze historie. Przenikanie to książka, która wywołuje wiele emocji i porusza bardzo ważne kwestie. To opowieść o skomplikowanych relacjach rodzinnych. O braku więzi między matką i córką. A także o oczekiwaniach, które nie są zbieżne z pragnieniami Natalii. Przenikanie to też historia o czekaniu, wierze, miłości i nadziei. Nadziei, która jest siłą napędową. I tego się trzymajmy 😊

Gorąco polecam i zapraszam na stronę Skarpa Warszawska [Adres usunięty]

Współpraca z Skarpa Warszawska

Patronat medialny ZaczytanaPrzyczyna

Ilość stron: 320

Data premiery: 18 maja 2022

Natalia i Szymon są wyjątkowym, zakochanym małżeństwem. Obydwoje realizują się zawodowo, osiągając sukcesy w sferze architektury. Niestety w życiu prywatnym jednego nie mogą osiągnąć. Zarówno ona jak i on są bezpłodni. Decydują się na adopcję. Kiedy wszystkie formalności zmierzają ku końcowi mężczyzna ulega tragicznemu wypadkowi, w efekcie którego popada w śpiączkę. Natalia regularnie odwiedza męża pomimo namowom bliskich, aby w końcu ułożyła sobie życie na nowo. Przez te naciski jej relacje z rodziną stają się jeszcze bardziej napięte. Kiedy dostaje zlecenie zaprojektowania hotelu od Remigiusza w jej szarej rzeczywistości następują zmiany...jednak nie spodziewa się z iloma przeciwnościami będzie musiała się zmierzyć.

"Przenikanie" to historia, która zdecydowanie zasługuje na uwagę. Ogrom emocji, które spotkamy w książce pozostaną z nami na bardzo długo.

Autorka zagrała na uczuciach czytelnika, pobudzając do refleksji. Czytałam, a łzy cisnęły się do oczu, kiedy razem z bohaterami przeżywałam ich dramty. Akcja nie pędzi, pomimo wielu wydarzeń. Poznajemy przeszłość, nie tylko Natalii, ale również jej bliskich. Dzięki temu odczuwamy każdy ból, każdą radość i zadajemy sobie pytanie jak my byśmy postąpili, gdyby spotkało nas tak dużo złego.

Bardzo dobrze rozwinięty wątek słabych relacji matki z córką oraz faworyzowania jednej z pociech. Idealnie odwierciedlone, jak łatwo można skrzywdzić bliską osobę, kiedy ma się wyidealizowaną wizję życia dla swojego dziecka. Natalia jednak pomimo wiecznego poczucia odepchnięcia stała się silną kobietą, która poradzi sobie z każdą przeciwnością losu, nawet jeśli będzie czuła, że już więcej nie da rady udźwignąć.

Trochę nużyły mnie fragmenty, w których opisane są sny kobiety. Na początku może się wydawać to wyrwane z kontekstu, jednak potem zrozumiałam chęć oddania przez autorkę potęgi podwiadomości.

W książce poruszonych jest tak wiele ważnych tematów, że mojemu pisaniu opinii nie byłoby końca.

Moim zdaniem po prostu trzeba przeczytać tą pozycję, aby zrozumieć najważniejsze kwestie życia. Nie znalazlam tutaj żadnego mało istotnego wątku, bo nawet sny, które mnie nie pochłonęły były potrzebne do dokładnego oddania całości. Poruszony problem podejścia ludzi do niepełnosprawności, radzenia sobie z traumą, zarówno i dorosłych, jak i u dzieci, indywidualizm, który potrafi wznieść na wyżyny- to tylko wierzchołek tego co znajdziemy na tych stronach.

Podsumowując, jest to piękna, wzruszająca historia z ogromnymi pokładami mądrości. Opowieść o tym jak życie potrafi być niesprawiedliwe i brutalne, ale dająca nadzieję. Nadzieję na to, że do każdego z nas w końcu wróci chociażby namiastka szczęścia.

„To ona miała trafić pod koła rozpędzonego pojazdu. Ją powinno było wyrzucić w górę niczym szmacianą lalkę. (…) Ona powinna walczyć o życie”

Dwóch kierowców, jeden wypadek i niewyobrażalna strata. Edyta Świętek w swojej nowej powieści tworzy świat pełen bólu, walki i wiary w lepsze jutro.

„Przenikanie” to historia młodego małżeństwa. Natalia i Szymon to wybitni architekci odnoszący sukcesy na miarę światową, w ich życiu brakuje jedynie dziecka. Z czasem okazuje się, że są bezpłodni, ta wiadomość skłania ich to do podjęcia adopcji. Kiedy wszelkie formalności są już dopełnione, Szymon ulega wypadkowi samochodowemu i zapada w śpiączkę. Jego szanse na wybudzenie się są znikome, a wizja rodzicielstwa zostaje definitywnie przekreślona.

Początkowo byłam sceptycznie nastawiona co do tej pozycji. Pierwsze strony zniechęciły mnie do czytania. Co sądzę teraz? Dobre pytanie.

Przyznam, że po przeczytaniu opisu znajdującego się na tylnej okładce byłam przekonana, że akcja książki będzie kręciła się wokół relacji naszej bohaterki z jakimś mężczyzną. Byłam nieco zdziwiona, kiedy okazało się, że wcale się na to nie zapowiada.

Robiłam do tej książki łącznie 6 podejść, w tym 5 nieudanych. Początkowe rozdziały są strasznie melancholijne. Poznajemy w nich główną bohaterkę i dowiadujemy się, w jaki sposób doszło do wypadku Szymona.

Natalia jest strasznie skryta w sobie postacią. Miałam wrażenie, że czasem boi się nawet własnego cienia. Nadal marzy o macierzyństwie, jej serce rozrywane jest na kawałki za każdym razem, kiedy siostrzeńcy, którymi od czasu do czas się opiekuje, wracają do rodzinnego domu. Dopiero poznanie Remka zmienia jej sposób myślenia. Ich relacja nie jest kluczowa i nie ma racji bytu, ale to dzięki niemu Natalia poczuła się potrzebna, wartościowa. To on, mimo wszystko, był dla niej wsparciem, kiedy Julita i Piotrek zmarli, kiedy okazało się, że zostawili wszystko na jej głowie, za co jestem mu bardzo wdzięczna, bo polubiłam, tą szaloną, niepewną siebie brunetkę. Może to co teraz napiszę, nie będzie odpowiednie, jednak sądzę, że ich śmierć nie poszła na marne.

Wiele dni zastanawiałam się nad tym, jak ocenić tą powieść. Mimo swoich mankamentów, ta historia jest niezmiernie poruszająca i jestem pewna, że chwyci za serce każdego czytelnika, jeśli ten będzie miał w sobie choć szczyptę empatii.

Nie mogę zdradzić zakończenia, jednakże możecie zaufać mi na słowo, że na Waszej twarzy namaluje się potężne zdziwienie, jeśli sięgniecie po tą pozycję.

„Przenikanie” nie jest wybitnie napisaną lekturą, nie jest też zła na tyle, żebym mogła zacząć odradzać czytanie jej. Jest po prostu dobra. Tak, myślę, że to odpowiednie określenie.

Sny wierzycie w ich moc? Czy raczej na spokojnie podchodzicie do tego tematu?

Ja przyznaję, że wiele snów miało jakiś wpływ na dany moment w moim życiu.

Trochę przerażające ale jednak...A jak to jest u was?

~Natalia Matecka - Kos jest dobrze prosperującą Panią architekt jak i współwłaścicielką biura projektowego.

Kobieta ma wszystko o czym inni mogą tylko marzyć.

Kochający mąż Szymon, własny dom, pieniądze to jednak nie wszystko, gdyż do pełni szczęścia brakuje jej tylko dziecka.I tak po kilku nieudanych próbkach zajścia w ciążę i leczeniu, wraz z mężem planują adoptować małego chłopca.

Niestety los bywa przewrotny i za sprawą jednej tragicznej chwili, życie kobiety zmienia się już na zawsze...

Po kilku latach najbliższa rodzina martwiąc się jej losem zaczyna naciskać na Natalię, by ułożyła sobie życie na nowo.Tylko ona znając prawdę nie zamierza niczego zmieniać...ani wciągać w to rodzinę. Rodzinę którą traktuje z dystansem z powodu brak wsparcia czy jakiegokolwiek zrozumienia.

Jak potoczą się losy naszej bohaterki?Czy jej rodzinne relacje ulegną "ociepleniu"?

Czy Natalia będzie jeszcze kiedyś szczęśliwa?

~"PRZENIKANIE" Edyty Świętek to moje pierwsze spotkanie z autorką i po dziś dzień zastanawiałam się dlaczego dopiero teraz miałam okazję delektować się wybitnym kunsztem pisarskim oraz historią, którą mogło napisać dla nas samo życie.A jak wiemy to ono pisze najbardziej nieprawdopodobne, czasem wręcz bolesne scenariusze.

~Autorka za sprawą niezwykle lekkiego pióra oraz dopracowanej w każdym calu fabuły, utkała dla nas nietuzinkową, poruszającą historię Natali.

~Ilość emocji, którą przeżyła nasza bohaterka była wprost niewyobrażalna, do tego stopnia, że niejednokrotnie bywały momenty iż sama chciałam wprost wejść w tą opowieść, aby móc ją pocieszyć, powiedzieć dobre słowo.

~Pomimo tego że jestem już jakiś czas po lekturze zastanawiałam się, czy będąc na miejscu naszej bohaterki była bym tak twarda jak ona, by stawić czoła tylu nieprzychylności losu, zbiegu traumatycznych wydarzeń oraz nieprzerwanego smutku...

~"Przenikanie" to powieść, która się wprost połyka nie mogąc się doczekać jak tak naprawdę potoczą się końcowe losy naszej bohaterki, przeplatane ciągłą niepewnością, ciekawością, troską, smutkiem i brakiem tak istotnej więzi między matką i córka, co było dla mnie wprost niewyobrażalnym dodatkiem do całości.

~Prezentowana powieść to historia o miłości, jej braku, odrzuceniu, niepewności, wierze, czekaniu oraz nieustającej nadziei, która zmusza nas do refleksji i wiary w to że tylko ona trzyma nas przy życiu i umiera ostatnia!

To właśnie jej powinniśmy się trzymać!Zawsze!

~Dawno nie miałam okazji czytać tak pięknej, wzruszającej i obezwładniającej historii.

Także przed lekturą polecam uzbroić się w zapas chusteczek, gdyż potok łez macie gwarantowany!

Jak to mówią po burzy zawsze wschodzi słońce, ale o tym przekonajcie się już sami!

Po raz kolejny polecam całym sercem!