Przeklęte korony. Bliźniacze korony. Tom 2

“Musimy mieć nadzieję, że istnieje świat, w którym miłość okazywana w tym życiu zostanie nam zwrócona dziesięciokrotnie, a ludzie, którym ją okazaliśmy, będą na nas czekać z sercami pełnymi tej miłości, gdy umrzemy.”

Ta seria fantastyczna o wyjątkowych bliźniaczkach, pisana przez dwie autorki, oczarowała mnie już pierwszym tomem i z zapałem sięgnęłam po drugi.

W królestwie gdzie czarownice miały przeogromną moc, stały się (standardowo) celem do zlikwidowania. Przez wiele lat, prześladowane, żyły w ukryciu. Matka Wren i Rose, została zabita w dniu ich narodzin i babka, uciekła zabierając jedną z nich ze sobą. Druga - Rose, została pod opieką tzw Oddechu Króla, największego wroga czarownic, który latami nią manipulował. Wren zajęła jej miejsce, udając Rose miała objąć tron. Lecz finalnie, po walce z Rathborne’em, po jego śmierci, na tronie Eany zasiadły obie siostry. Lecz nie tylko on zginął…

Brat Ansela, król Gevry - Alarik, zrozpaczony po śmierci brata, w odwecie porwał babkę bliźniaczek. Wren nie potrafi skupić się na tym, że teraz jej obowiązkiem jest dbanie o dobro królestwa. W głowie ma tylko to by odzyskać Banbę. Z kolei Rose, przygotowywana od dziecka do bycia królową, skupia się na tym by zjednoczyć czarownice i zwykłych obywateli. Zarówno odzyskanie babki jak i zadbanie o pokój w królestwie, łatwe nie będzie.

Ponownie poznajemy wydarzenia naprzemiennie z perspektywy każdej z sióstr. Z jednej strony mnie to irytowało, bo gdy u Wren działo się coś zapierającego dech, przeskakiwaliśmy do Rose w kulminacyjnym momencie. I tak grało to nieco na nerwach ale zarazem trzymało stale w napięciu i niepewności przez co emocje aż kipiały z każdego rozdziału.

Wren zwiała, wymknęła się by odzyskać babkę. Rose sama ruszyła w trasę po królestwie i jedna stawiała czoła Alarikowi, druga buntownikom. Obie też w tej części odkryły coś czego się nie spodziewały, co zaważy na losie i ich i królestwa. Przygód, wyzwań i niebezpieczeństw, miały tu pod dostatkiem.

Przyznam, że moją ulubienicą jest Wren. Rose… Chwilami wydawała mi się taka rozpieszczona i wyniosła. Odczuwał to też Shen. Mimo, że chemię między nimi już odczułam w pierwszej części, to jako zwykły czarodziej - wojownik, nie był godny królowej ? Choć czuła przy nim motylki w brzuchu, to najważniejsze było to co wypada. Jednak nagle okoliczności ulegają diametralnej zmianie i Shen wymyka się Rose. Rozumiałam jego przekonanie, że wolała jak był jej podległy. Teoretycznie, stał się dla niej idealną partią, a w praktyce, każde ma teraz swoje zobowiązania i czy uda im się finalnie być razem, przekonamy się w trzecim tomie.

No i Wren. Waleczna, impulsywna, pyskata - taka jak lubię. Ruszyła na Gevrę i oczywiście wpakowała się w kłopoty. Alarik chce odzyskać brata i mimo ostrzeżeń Banby, Wren ryzykuje korzystając z zakazanej magii tworząc swego rodzaju zombiaczka. Ale to akurat taki… efekt uboczny. Autorki ten wątek opisywały na przemian dość zabawnie, ale zarazem czuć dramat człowieka nieumiejącego pogodzić się ze stratą.

“Doświadczenie straty ukochanych jest wielką ofiarą, którą musimy ponieść, ponieważ jesteśmy śmiertelnymi ludźmi.”

Jednak od początku czułam, że ta przesączona nienawiścią walka pomiędzy Wren i Alarikiem to wręcz taniec, którego finał może mocno zaskoczyć. Tak, Wren w pierwszym tomie poczuła miętę do Tora. Ale jednak mało go tu było i odebrałam to jako aluzję, że nie będzie już dla niej tym jedynym. Przede wszystkim istotne jest, że w tej książce wątki miłosne nie są najistotniejsze, nie skupia się na nich cała historia i bohaterki potrafią odciąć się od tych rodzących się uczuć. Ale ja nie … Ja z fascynacją obserwowałam potyczki słowne Alarika i Wren, czułam, że ta ich nienawiść może przynieść ciekawe efekty, że pod nią kryje się coś więcej. Ale przecież najczęściej, bohaterki robią mi na przekór, ignorując moje sugestie. Wierzyłam jednak, że to przecież fantastyka i wszystko jest możliwe. Nawet to, że ogień jaki ma w sobie Wren, stopi lód wokół serca Alarika. Tak niechcący, bo absolutnie nie miała takiego zamiaru. A on czy rzeczywiście jest taki bezwzględny i na wskroś zły jak się wydaje ? Wyrazisty jest o wiele bardziej niż Tor i … Oj uwielbiam go po prostu. Będę teraz za nim tęsknić do chwili aż dorwę trzeci tom.

Dużo się tu działo, baaardzo wiele. Nie było kiedy ochłonąć z emocji, bo kolejna dawka czekała na następnej stronie dosłownie. I trzeci tom zapowiada się jeszcze lepiej. Zło wróciło, lód krył w sobie coś przerażającego co będzie ogromnym zagrożeniem. Czy klątwa i przepowiednia jakie tu poznaliśmy, doprowadzą do końca Eany i sióstr ? Obyśmy nie musieli długo czekać w niepewności na odpowiedzi. W takich momentach przypominam sobie dlaczego zanim zaczęłam recenzować książki, chwytałam tylko za zakończone serie, by móc wciągać wszystkie części jedna za drugą i nie czekać na kolejne. Życie na czekanie - taki los książkoholika.

Ale to kolejna książka z tego gatunku, która w tym Nowym Roku i miesiącu, mnie zachwyciła. I Weneedya jeszcze zrobi to sądzę, że nie raz, bo wydaje same takie perełki.

Polecam !!!

"- Groźby są jak strzały, Wasze Wysokości. Każdy może je wypuścić. Ale jeśli włoży się w nie wystarczająco dużo myśli i mocy, mogą znaleźć drogę przez każde wspaniałe królestwo i wbić się w samo serce jego tronu."

************

Historia kompletna pod każdym względem, wprost idealna kontynuacja "Bliźniaczych koron".

Wren i Rose mimo, że dopiero się odnalazły, kolejny raz się rozdzielają i nawet nie przeczuwają, że gdy ponownie się spotkają, nic nie będzie już takie samo.

Klątwy, mroczna magia, walka o królestwo, zdrada, szalejące emocje i odwieczna walka pomiędzy dobrem i złem oraz pomiędzy obowiązkiem i uczuciem. Ta część jest zdecydowanie mroczniejsza od poprzedniej, więc przygotujcie się nie tylko na chwile pełne akcji, humoru i romansu, ale też na momenty, które złamią wam serce.

Pierwsza część była naprawdę dobra i świetnie się przy niej bawiłam, ale to "Przeklęte korony" sprawiły, że ta seria stała się jedną z tych do których będę wracać.

Fantasy gra mi w duszy od wielu lat. Nie jestem wybredna jeśli chodzi o ten gatunek. Pochłaniam wszystko, co ma swoje uniwersum, trochę magii i walkę, a jeśli jeszcze dorzucić do tego garść intryg i romans, to już w ogóle jestem ukontentowana. Powróciłam więc z radością do królestwa Eany i z zachwytem spędziłam tam kilka godzin.

Bliźniaczki Rose i Wren rozpoczynają swoje rządy w oparach skandalu. Narzeczony Rose ginie z ręki zdrajcy, Alarik porywa Banbę, a w kraju rozpoczyna się bunt przeciwko czarownicom. Królowe muszą zmierzyć się z kłopotami, choć każda wybiera inną drogę.

I choć początkowo wydaje się, że powieść będzie dotyczyła relacji damsko-męskich, okraszonych piękną scenerią wyimaginowanego świata fantasy, to po kilku rozdziałach okazuje się, że to jedynie dodatek i poboczna opowieść. Nad wiedźmami bowiem, zawisła straszna klątwa w postaci buntu wywołanego przez Barrona.

Duet Doyle i Webber, zbudowały rozległe uniwersum, które rozrastało się wspaniale wraz z fabułą. Jestem przekonana, że ten niezwykły świat jeszcze się powiększy w kolejnych tomach. Postaci, które autorka wykreowała to kwintesencja ludzkości. Mamy do czynienia ze skoncentrowanym dobrem w postaci Rose, nieoczywistą i inteligentną Wren, która zawsze działa pod wpływem impulsu oraz kilka postaci pobocznych, które ładnie się tam wpasowały. Ta wyjątkowa mieszanka charakterów zmusza czytelnika do myślenia, do zastanowienia się nad tym, co wybrałby w trudnych chwilach. Czy wolałby podporządkować się złu i jego fanatycznym przekonaniom, czy też stanął z nim do walki twarzą w twarz, na przekór niebezpieczeństwu.

To lektura obowiązkowa dla wszystkich fanów fantasy, a także dla tych, którzy zastanawiają się nad tą formą opowieści. Jestem przekonana, że nie pożałujecie tej decyzji.

„Przeklęte korony” to drugi tom opowieści o siostrach, magii i miłości. W tej części znalazłam wszystko to co szukam w fantastyce. Mój ulubiony motyw, enemies to lovers i slow burn, pradawne klątwy i siostry. Nie zabraknie tu niebezpiecznych przygód, miłości i emocji.

Wren i Rose odzyskały swoje korony, jednak nie wszyscy cieszą się z tego faktu. Rose wyrusza w podróż po swoim królestwie by przekonać do siebie mieszkańców. Odkryje po drodze sekrety najbliższych ich osób i przy okazji dowie się komu może zaufać. Natomiast Wren ucieka do skutego lodem królestwa na północy by uratować swoją babcię. Aby móc uwolnić Banbę zmuszona jest zawrzeć magiczny układ z królem Alarikiem . Czy uda się jej uratować babcię?

Pierwszy tom bardzo mi się podobał i byłam ciekawa dalszych przygód sióstr. Dziewczyny są bardzo wyrazistymi postaciami, które potrafią dostarczyć wielu emocji. I to co uwielbiam w seriach to obserwowanie jak bohaterki zmieniają się na przełomie poszczególnych tomów.

„Przeklęte korony” to książka, która posiada prawie 600 stron, ale czytając w ogóle tego nie czuć. Jest to powieść wielowątkowa, a jej akcja jest dość dynamiczna. Bardzo ciekawie wpleciony tu jest miłosny wątek, którego zawsze dopatruje się w powieściach fantasy.

Zakończenie tego tomu jest fenomenalne i sprawia, że na już potrzeba kolejnej części. Jestem bardzo ciekawa co jeszcze może wydarzyć w tej serii.